ΠΑΣΧΑ - ΓΛΩΣΣΑ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφθαρσίαν δωρούμενος των ανθρώπων τω γένει.

🍂🎋 Δύσκολες λέξεις της Μεγ. Εβδομάδας:
◆ (18/18) στένω ~
____#lexicon__easter_words#lexicon_Πάσχα2026#Πάσχα #ΚαλήΑνάσταση pic.twitter.com/He5IP91HKu

— Λεξικά Γ. Μπαμπινιώτη (@lexicon_gr) April 11, 2026

📜🍂 ❝ἐφ' ᾧ πάρει ❞

◾ Είναι τα λόγια που είπε ο Χριστός στον Ιούδα, στον κήπο της Γεθσημανή
📜 (Ματθ. 26,49-50)
«καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε·
χαῖρε, ῥαββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει» pic.twitter.com/3qlk4NqtcN

— Λεξικά Γ. Μπαμπινιώτη (@lexicon_gr) April 9, 2026

 Του Ανδρέα Τσιφτσιάν

Τι όμορφη που είναι η γλώσσα μας.

Και τι όμορφο να την ακούς σε όλες τις αρχαίες εκδοχές  της.

Παιδευτική γλώσσα, γυμνάζει το μυαλό.

Πού ακούς αρχαία ελληνικά σήμερα;

Ούτε στην Επίδαυρο. Πέρυσι το καλοκαίρι μάλιστα, στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, ακούσαμε και αραβικό μοιρολόι στα τείχη, από την Κασσάνδρα. 

Η ειρωνεία, για όλους όσοι την πολεμούν και την ειρωνεύονται, είναι  ότι για να ακούσεις σωστά ελληνικά, σήμερα, πρέπει να πας στην εκκλησία.

Με αξίωσε ο Θεός, και μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή μου και δεν διασκορπίστηκα με τους περισσότερους μετά το «Χριστός Ανέστη…». Επέστρεψα.

Και δεν το μετάνιωσα. Πολύ ωφελήθηκα.

Το πήρα αμανάτι, διότι άκουσα κάποια στιγμή ένα κήρυγμα του Σιατίστης Παύλου που ανέφερε το «Αναστήτω ο Θεός και διεσκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού…». Κι άμα  δεις, πράγματι, ίσα με το που το είπε μια φορά το «Χριστός Ανέστη…» ο παπάς, άδειασε η πλατεία με μιας. Σφαίρα έφυγαν.   

Αρμένικο ινάτι είν’ αυτό, είπα, έτσι είσαι;  

Ε, λοιπόν, φέτος εχθροφανής δε θα γίνω. 

Στην εκκλησία προσπαθώ να καταλάβω τι λέει ο παπάς και οι ψάλτες.

Δεν τα καταλαβαίνω όλα, το παραδέχομαι, αλλά τα «σημειώνω» και μετά έρχομαι σπίτι και την ψάχνω, να δω τι σημαίνουν τούτες οι λέξεις. 

Παρότι είναι οι ίδιες με αυτές που χρησιμοποιούμε, πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Τυχεροί οι φιλόλογοι εδώ. Οι οικονομολόγοι παίζουμε σε άλλο γήπεδο.

Λέει για παράδειγμα, «ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; Πού σου, Ἅδη, τό νίκος;»

Τί να εννοεί τώρα ο ποιητής. Κι όμως είναι τόσο απλό. «Πού είναι θάνατε το κεντρί σου; Πού είναι Άδη η νίκη σου;»

Ευκολάκι, έτσι;

Σήμερα λοιπόν στην εκκλησία άκουσα μια φράση που μου έκανε εντύπωση και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας, ειδικά με εσάς που διασκορπιστήκατε κι εύχομαι να θελήσετε κι εσείς, να επιστρέψετε, σε κάποια Ανάσταση, και πάλι στην εκκλησία. Εμένα μου πήρε μισόν αιώνα.

Η μαγειρίτσα νόστιμη μεν, νοστιμότερον όλων ο λόγος, για τον Λόγο δε… ούτε λόγος.

Φώναζε νικητήρια και δυνατά ο παπάς με υψωμένη τη γροθιά κι επαναλαμβάναμε και φωνάζαμε κι εμείς μετά από αυτόν, όλοι μαζί,  ο ενωμένος Λαός, σαν ασκέρι που πήραμε το κάστρο και, σε κάποια στιγμή λέει,

«Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται».
 
Μου μαστίγωσε το μυαλό. Σκεφτόμουν από δω, το έφερνα από κει, άκρη δεν μπορούσα να βγάλω. Είχα ξεχάσει και τη μαγειρίτσα στον δρόμο για το σπίτι. Η πολιτική είναι το δικό μου μικρόβιο της ανησυχίας, χτύπησε νεύρο και μ’ έπιασε αδιάβαστο.

Θα πει τελικά, ότι Αναστήθηκε ο Χριστός και η ζωή βασιλεύει.

Ευκολάκι κι αυτό, έτσι;  

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε την ίδια μας τη γλώσσα. Λες και τα αρχαία δεν είναι η ίδια γλώσσα (σε οποιαδήποτε εκδοχή, κλασσική αττική, κοινή ελληνιστική κοκ) . Κι αν ποτέ κάποιος δεν ξέρει, κάτι που ξέρετε εσείς, μην τον αποπάρετε και μην τον διορθώσετε με έπαρση ενώπιον άλλων. Χαίρομαι όταν με διορθώνουν κατ’ ιδίαν, καλοπροαίρετα και δε με εξετάζουν με αυστηρότητα. Πέτρες υπάρχουν  μπόλικες για όλους τους αναμάρτητους.

Και πήρε από το ένα χέρι τον Αδάμ κι από το άλλο την Εύα και τους επέστρεψε και πάλι στη χώρα τους, στη χαμένη τους Πατρίδα. Διήγαγαν νίκη οι έκπτωτοι με τον εκτοπισμό των πρωτοπλάστων, αλλά το σχέδιο του Θεού τους συνέτριψε. Συνέθλιψε την προδοσία του αντιδίκου.

Ανέλαβε ο Θεός την ευθύνη για τον άνθρωπο και τον έφερε πίσω.

Για εμάς τους ιδεαλιστές που πιστεύουμε στην οντολογία  πίσω από κάθε πραγματολογία, που πιστεύουμε στον κόσμο των ιδεών και της νόησης πίσω από κάθε υλική υπόσταση και στην αδιάσπαστη ενότητα (δηλαδή στην αλληλουχία ή αλλιώς, στην αμοιβαία συνοχή)  αισθητού και νοητού ή κοσμικού και υπερκόσμιου, η Ανάσταση είναι δώρο ελπίδας.

Το ‘χετε ξανακούσει όλοι, ποιος δεν έχει πάει άλλωστε σε κηδεία;

«…καὶ τὴν ποθεινὴν πατρίδα παράσχου µοι, Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην µε».

Όμορφο πράγμα η Πατρίδα.

Όμορφο πράγμα η γλώσσα μας.

Όμορφο πράγμα η νίκη.

Με τη σκέψη μας στα αδέρφια μας που εκτελούνται  και φονεύονται στη Συρία, στη Νιγηρία, στο Αρτσάχ, στο Σουδάν και ...

 

ΠΑΣΧΑ: Να αναστηθούμε εν ζωή

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλʼ ἠγέρθη» (Λουκ. κδ΄ 5-6).

«Γιατί ψάχνετε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλ’ αναστήθηκε». Με αυτές τις φράσεις οι άγγελοι με τις αστραφτερές στολές ενημέρωσαν τις μυροφόρες ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Ο Ων εξήλθε του τάφου. Δεν λογίζεται πλέον μέλος της κοινότητας των τεθνεώτων.  

Ο Υιός του Θεού δεν ήταν δυνατόν να παραμένει εσαεί στο μουντό βασίλειο του Αδη. Απέδρασε και υποσχέθηκε στο ανθρώπινο είδος να μπορέσει κι εκείνο να διαρρήξει σχέσεις με τον θάνατο, αν ακολουθήσει το θείο μονοπάτι της αγάπης στον πλησίον, της πίστης και της αρετής.

Οι τρεις προϋποθέσεις της συμμετοχής μας στο ανεκτίμητο κεφάλαιο της αθανασίας δυσκόλεψαν στις εποχές που ακολούθησαν τη Βιομηχανική Επανάσταση.  

Ενα από τα αίτια είναι το δέος που ένιωσε ο άνθρωπος μπροστά στην ταχύτητα και την έλλειψη κόπου της μηχανής, η οποία κάνει γρήγορα, με ακρίβεια, το ίδιο και το ίδιο, δίχως να βαρεθεί, να αποκάμει, να αποκαρδιωθεί, να διαμαρτυρηθεί, να απεργήσει, να ζητήσει αύξηση. Το συνειδητοποιήσαμε απλώς βλέποντάς το να γίνεται: στην εργασία της γραμμής παραγωγής δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τη μηχανή. Ο,τι μας ξεπερνά το θαυμάζουμε. Αλλες φορές το σκοτώνουμε από φθόνο κι άλλες υποτασσόμαστε σε αυτό. Τη μηχανή την τοποθετήσαμε ψηλά στη συνείδησή μας.  

Δεν χρειάστηκε καν να το συζητήσουμε μεταξύ μας, να κάνουμε συνέδρια και ημερίδες, να την αναδείξουμε διά της ψήφου μας σε οντότητα υπεράνθρωπη, άψυχη μεν αλλά πανίσχυρη.

Πάντοτε εκτιμούμε την ισχύ. Είναι χειροπιαστό μέγεθος και συχνότατα αυταπόδεικτο. Με την ισχύ μπορούμε προσωρινά να ξεγλιστρούμε από τα δίχτυα της ανάγκης και τη θηλιά που περνά γύρω από τον λαιμό μας ο θάνατος. Ετσι, η μηχανή εγκαταστάθηκε σε θρόνο δυσπρόσιτο, ημιθεϊκό.

Η αγάπη στον πλησίον από ευρύτατες μάζες καταχωρίστηκε στην ενότητα της αδυναμίας. 

Οσοι αγαπούν δίνουν. Το δόσιμο, αν φοράς τα γυαλιά του υλισμού, μπορεί και να το θεωρήσεις αιμορραγία, αποδυνάμωση. 

Και την αρετή, ομοίως. 

Βολικότερος για την απόκτηση ισχύος ο αμοραλισμός, η έλλειψη ηθικών και άλλων ανασχετικών παραγόντων. Ο υλιστής είναι πεπεισμένος ότι, αν στο όχημα που οδηγεί στο χρήμα και στη δύναμη δεν έχεις τα φρένα του… αόρατου, θα φτάσεις γρηγορότερα εκεί.

Μόνο τη δύναμη της πίστης υπολογίζουν και σέβονται οι θαυμαστές της μηχανής. Δεν μπορούν ακόμα να ορίσουν τους λόγους, να εξηγήσουν με ποιον τρόπο αυτό το βαθύ και δύσκολα αποκτήσιμο αίσθημα βοηθά στα πάντα, αλλά επιδιώκουν την απόκτησή του. Θέλουν να το κατακτήσουν για να ωφεληθούν. Κι όλο αυτό το συναισθηματικό παίγνιο και «φλερτ» με το μεταφυσικό, ανεξήγητο αίσθημα της πίστης γίνεται για την ύλη. Για τη διεύρυνση των ορίων της άνεσης, για μια μικρή παράταση, μια βραχύχρονη αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του θανάτου, που έχει επιβληθεί σε ό,τι ήταν, είναι και θα βρεθεί να ζει στην πλάση μας. Αντίτιμο της ζωής, ο θάνατος.

Αν η μηχανή θαυμάστηκε σαν ημιθεϊκό κατασκεύασμα, που ξεπέρασε τον κατασκευαστή του, η τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη αποθεώθηκαν. Τοποθετήθηκαν στο ψηλότερο βάθρο από τους σύγχρονους εφήμερους ανθρώπους, που επιβιώνουν μέχρι να πεθάνουν χωρίς ποτέ να σιγουρευτούν ότι έζησαν στ’ αλήθεια, έστω για μια στιγμή.

Το κατασκεύασμα μάγεψε τον κατασκευαστή, που λησμόνησε τον εαυτό του και τον ίδιο τον Δημιουργό του. Ο άνθρωπος πείστηκε ότι δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος στο σύμπαν που να έχει τις δυνατότητες να ξεπεράσει σε ευφυΐα τα προϊόντα της τεχνολογίας. Κάθεται με τις ώρες και τα κοιτά αποσβολωμένος, λησμονώντας τον εαυτό του, τον πλησίον, τον Θεό. Οι ώρες περνούν, ο καιρός τον προσπερνά, οι εμπειρίες χρωματίζονται με τη μουντάδα της ύπαρξης στον Αδη Αυτή η μουντάδα υποχρέωσε τη σκιά του Αχιλλέα να εύχεται «πάνω στη γη να ζούσα, κι ας ξενοδούλευα σε κάποιον, άκληρο πια, που να μην έχει και μεγάλο βιος, παρά να είμαι ο άρχοντας στον κάτω κόσμο των νεκρών» («Οδύσσεια», λ, 488-490).

Η Ανάσταση του Χριστού μάς υπενθυμίζει τα καθήκοντά μας ως ανθρώπων που γνωρίζουμε πια τις διδαχές Του. 

Επίσης, μας θυμίζει ότι έχουμε και την επιλογή να ζήσουμε κανονικά, πριν επέλθει ο θάνατος. Να αναστηθούμε εν ζωή.  

Να ...

 

ΠΑΣΧΑ «Το Τραγούδι του Σταυρού» --- Μόνο οι ποιητές, οι πιστοί, οι αθώοι μπορούν να νιώσουν και να κατανοήσουν το μεγαλείο ενός θνήσκοντος Θεού

" Ω λόγε, ω στίχε, ω ρίμα,
σπείρετε τ’ αμάραντα
στ’ απίστευτο το μνήμα... "

Κωστής Παλαμάς (1859 - 1943) pic.twitter.com/CmDq2EepuJ

— Παγκόσμια Ποίηση & Πεζογραφία (@PagosmiaPoiPezo) January 27, 2026

Τoυ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ
 
Ένας από τους σημαντικότερους χορηγούς πνευματικής ουσίας του νεότερου Ελληνισμού είναι ο Κωστής Παλαμάς. 

Στην ποιητική συλλογή του «Ασάλευτη Ζωή», που εκδόθηκε το 1904, περιλαμβάνεται το αριστουργηματικό «Το Τραγούδι του Σταυρού». 

Διαβάστε το με μεγάλη προσοχή και με ορθάνοιχτη την καρδιά σας για τα μηνύματά του.

«Κ’ έγυρ’ Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε στο μαύρο το κορμί μου απάνου·

άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου του, άστραψα κι από τα χιόνια πιο λευκός τα αιώνια του Λιβάνου.

Οι καταφρονεμένοι μ’ αγκαλιάσανε και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου·

οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν γονάτισα στον ήσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.

Τον κόσμο αν εμαρμάρωσα, τον κόσμο τον ανάστησα, στα πόδια μου άγγελοι οι Καιροί, γύρω μου σκλάβες οι Ωρες.

Δείχνω μια μυστική Χαναάν στα γαλανά υπερκόσμια·

μα εδώ πατρίδες πάναγνες είσαστ’ εσείς, τρεις Χώρες!

Ω πρώτη εσύ, Ιερουσαλήμ! του βασιλιά προφήτη σου μικρή είν’ η άρπα για να ειπή τη νέα μεγαλωσύνη.

Του Σολομώντα σου ο ναός μ’ αντίκρυσε, και ράγισε·

καινούργια δόξα ντύθηκαν της Ιουδαίας οι κρίνοι.

Κ’ ύστερα...

 

ΠΑΣΧΑ: Χριστός Ανέστη! Κατηχητικός Λόγος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

ΠΑΣΧΑ: To Χριστός Ανέστη σε διαφορετικές γλώσσσες του κόσμου

“Christ is Risen” in Multiple Languages 📿 pic.twitter.com/v1B4NVvUsz

— Orthodox Christian Chants ♱ (@orthodox22790) April 19, 2025

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Χρ. Γιανναράς: Περιμένοντας την Ανάσταση (1987, ET1)

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Από την Σταύρωση στην Ανάσταση (Ένα εξαιρετικό ποίημα του παπα-Ηλία Υφαντή)

 

 

Του Παπα- Ηλία Υφαντή


Έγιν’ αυτό, που ήθελαν…
Τον έχουν πια σταυρώσει…
Κι αισθάνονται θριαμβευτές,
Που το ‘χουν κατορθώσει!

«Όλοι εσένα, βασιλιά,
Εμείς σε καρτερούμε
Να κατεβείς απ’ το σταυρό,
Για να σε προσκυνούμε»:

Του ‘λεγαν και τον χλεύαζαν…
Κι οι δυο ληστές γρικούσαν…
Και εξαιτίας του Χριστού
Κι αυτοί λογομαχούσαν.

«Εμείς καλά παθαίνομε
Έπιασε, για να λέει
Ο δεξιός, μ’ αυτός εδώ
Σε τίποτε δε φταίει»!

Κι ο αριστερός σαν χείμαρρος
Ξεχύνεται και τρέχει
Κι η γλώσσα στον κατήφορο
Σταματημό δεν έχει:

«Είπε, ωσάν τον πιάσανε,
Δείχνοντας τ’ άδεια χέρια:
«Ήρθατε, σάμπως για ληστή,
Με ξύλα και μαχαίρια»!…

Σάμπως δεν είναι ο Χριστός
Ληστής και  τρομοκράτης!
Ή μήπως είναι, γιος Θεού
Και του σωστού προστάτης;

Ποιος θα μπορούσε Βαραββάς
Να συγκριθεί μαζί του;
Κι άλλη ποια επανάσταση
Θα ‘φτανε τη δική του;

Κι αν σκότωσε ο Βαραββάς
Κι έχει πολλούς ληστέψει,
Την κοινωνία συθέμελα
Δεν πήγε ν’ ανατρέψει.

Κι ούτε φώναζε άφρονες
Πλούσιους νοικοκυραίους
Κι αγύρτες και υποκριτές
Τους άγιους φαρισαίους.

Αστροπελέκι ο λόγος του
Για τα συμφέροντά τους
Και πυρκαγιά, που έκαιγε
Τα άγια  τα σωθικά τους.

Πλούτη και δόξες και τιμές
Τα ρίχνει στα σκουπίδια
Και απαιτεί οι άνθρωποι
Να ζούνε όλοι ίδια!…

Στους «καθωσπρέπει» ανάμεσα
Ο Χριστός δεν έχει θέση!
Γι’ αυτό κι’ οι άρχοντες σωστά
Τον βγάζουν απ’ τη μέση…

Και ζήτησαν, γι’ αυτό, σωστά
Ο Βαραββάς να πάρει,
Αυτός, αντί για το Χριστό,
Απ’ τον Πιλάτο χάρη»!…

Και του Χριστού εχλεύαζε
Την άδεια δύναμή του,
Που άλλων έσωσε ζωές
Κι έχανε τη δική του:

«Πού πήγε τώρα, του ‘λεγε
Η θεία δύναμή σου;
Σώσε μας όλους, αν μπορείς
Και πρώτα τη ζωή σου!

Όσοι ανασταίνουνε νεκρούς
Και  υγιαίνουν παραλύτους,
Μπρος στο δικό τους θάνατο
Δείχνουν τη δύναμή τους…».

Έλεγε τέτοια. Κι ο δεξιός
Δε λέει να σταματήσει,
Παρακαλώντας το Χριστό
Να μην τον λησμονήσει…

-«Ληστή, αλήθεια σου μιλώ,
Δεν είν’ καιρός γι’ αστεία:
Σήμερα, του ‘πε, κάνουμε
Την πιο τρανή ληστεία!

Άντε συ στον παράδεισο…
Κι εγώ θα πάω στον Άδη
να λευτερώσω από κει
των δίκαιων το κοπάδι…».

Πήγε. Κι εκεί το Σατανά
Έδεσε στα δεσμά του
Και άσπλαχνα ξερίζωσε
Τα σπλάχνα του θανάτου.

Λευτέρωσε απ’ τα δεσμά
Του Άδη τους δεσμώτες
Και του Παράδεισου άνοιξε
Τις πύρινες τις πόρτες.

Τα ‘χασε και ο Βαπτιστής
σαν έβλεπε πορτιέρη
Του Παραδείσου, έναν ληστή,
Με τα κλειδιά στο χέρι:

«Κύριε, πώς, δίνεις σε ληστή
Κλειδιά του παραδείσου
Και γκρέμισες αρχιερείς
Στα βάθη της αβύσσου»;

-«Γιατί κι εκείνοι τα κλειδιά
Κρύψαν της Βασιλείας
Κι αθώους γκρέμισαν πολλούς
Σ’ αβύσσους δυστυχίας.

Όταν με τόσα θαύματα...

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: "Δεν υπάρχουν άθεοι στην κορυφή των πυραύλων" (Victor Glover αστροναύτης της αποστολής Artemis 2)

 

 

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Που ήταν ο Ιησούς από τα 13 έως τα 30 χρόνια του – Η "άγνωστη" περίοδος

Γράφει ο Θεολόγος Μιχαήλ Χούλης.

(Σε άρθρο του στις Ορθόδοξες Απαντήσεις αναφέρεται στο διάστημα από το 13ο μέχρι το 30ό έτος της ηλικίας του Ιησού, αν έκανε θαύματα, ποια ήταν η διδασκαλία του.)

 

Ορισμένοι συγγραφείς στην αναζήτησή τους για τα προεφηβικά και νεανικά χρόνια του Ιησού, ισχυρίζονται λανθαμένα ότι τόσο o Πρόδρομος Ιωάννης, όσο και ο Ιησούς Χριστός, ανήκαν  στην  Ιουδαϊκή αίρεση των Εσσαίων.

 

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη ότι ο άγιος Ιωάννης και ο Χριστός μαθήτευσαν στους Εσσαίους (ιουδαϊκή αίρεση με βάπτισμα, ευχαριστία, καθάρσεις, ποινές, έντονο ασκητικό χαρακτήρα και διαχωρισμό των ανθρώπων σε αγίους και βέβηλους). Η θέση αυτή χρησιμοποιείται συνήθως για να χτυπήσει την πίστη στον Ιησού Χριστό ως Υιό και Λόγο του Θεού.

 

Άλλωστε, ενώ στους Εσσαίους ίσχυε ότι: 

α) όλα τα μέλη της κοινότητας προετοίμαζαν τον ερχομό δύο Μεσσιών και όχι ενός, 

β) υποτιμούσαν τις γυναίκες,

γ) εξαφανίζεται η προσωπικότητα στα μέλη τους, 

δ) εφάρμοζαν αυστηρό τελετουργικό με πολύ συχνές πλύσεις – καθάρσεις και διατάξεις Σαββάτου, 

ε) ετοιμάζονταν για πνευματικό πόλεμο,

στ) ήσαν σωβινιστές Ισραηλίτες, 

ζ) επικεντρώνονταν στο Μωυσή, 

η) ερμήνευαν αριθμολογικά τις Γραφές, 

θ) το βάπτισμά τους είχε μαγική σημασία και 

ι) η ευχαριστία τους είχε έννοια ειδωλολατρικής ιερής τελετής….

 

Εντελώς αντίθετα, στον κύκλο της πρώτης χριστιανικής κοινότητας και του Αγίου Ιωάννη: 

α) μόνο ο Ιωάννης αποκαλείται «βαπτιστής», βαπτίζει μεγάλα πλήθη θρησκευόμενων και προετοιμάζει την οδό τού ενός και μοναδικού Μεσσία, 

β) οι μαθητές του Κυρίου και η πρώτη Εκκλησία σέβονται απόλυτα τις γυναίκες, 

γ) διατηρούσαν τα ονόματα και την προσωπικότητα τους, 

δ) ζούσαν ελεύθερα, 

ε) δεν εφάρμοζαν αυστηρά το τυπικό και τις διατάξεις του Νόμου, 

στ) αγαπούσαν όλους τους λαούς χωρίς διακρίσεις, 

ζ) δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τον Μωυσή, 

η) ούτε ερμήνευαν μυστικά τις Γραφές, 

θ) το βάπτισμα αφορούσε στη σωτηρία μέσω της πίστεως και 

ι) η Θεία Κοινωνία είναι Τράπεζα συνδεδεμένη με το υπερουράνιο θυσιαστήριο όπου παρατίθεται για τροφή ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού (βλ. και «Ιωάννης ο Βαπτιστής βάσει των Πηγών», Γ.Σ. Γρατσέα, Αθ. 1968, σελ. 158-160, 182-200)

 

Κατά την απορριπτέα πίστη  αποκρυφιστικων κύκλων, ο Ιησούς Χριστός ταξίδεψε μετά τα 12 χρόνια Του και πριν τα 30 Του, σε Ινδίες, Αίγυπτο,  Θιβέτ, όπου και μαθήτευσε στη θεοσοφία και τον αποκρυφισμό.

 

Κάθε άλλο συνέβη ωστόσο:

 

α) Ο Ιησούς, αν και δωδεκαετής, άφησε άφωνους τους μορφωμένους νομοδιδασκάλους στο ναό της Ιερουσαλήμ, από την κατά Θεόν σοφία του, χωρίς να χρειάζεται γι’ αυτό να μαθητεύσει σε αποκρυφιστικά κέντρα της Ανατολής.

β) Το Ευαγγέλιο αναφέρει καθαρά ότι από 12 μέχρι 30 ετών, όταν δημόσια άρχισε το σωτηριώδες κήρυγμα του, «ην υποτασσόμενος» στον «Ιωσήφ και στη μητέρα του» (Λουκ. 2,51). Τον ονομάζουν μάλιστα «υιό τέκτονος» (Ματθ. 13,55) και «Ιησούς ο τέκτων» (Μαρκ. 6,3), πού σημαίνει ότι αναμφισβήτητα δούλευε μαζί με τον Ιωσήφ ως μαραγκός, αλλά και οικοδόμος, πριν τη δημόσια δράση του.

γ) Αν είχε πάει για σπουδές σε ανατολίτικα κέντρα θεοσοφίας, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον του, παρουσιάζοντας στους οπαδούς Του τη δήθεν μαγική πηγή της δύναμης του, όταν ο Ιησούς επέμενε ότι θεράπευε με τη δύναμη του Πατρός Του.

δ) Οι συμπατριώτες του, όταν ο Χριστός επανειλημμένα θαυματουργούσε και κήρυττε, έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει τα ιερά γράμματα χωρίς να έχει σπουδάσει;» (Ίω. 7,15). Γνώριζαν καλύτερα βέβαια, από τους σύγχρονους αμαθείς άθεους και αποκρυφιστές ότι δεν είχε μεταβεί για σπουδές εκτός της φυσικής του πατρίδας (Πίστη και Λογική, Μανώλη Μελινού, Διαδρομή Α’, σελ. 81,82).

Τα θαύματα του Χριστού, πλανεμένα γράφουν κάποιοι, πώς ήταν αποτέλεσμα φυσικών βιολογικών δυνάμεων και όχι υπερφυσικά.
 

Τα θαύματα είναι συστατικά στοιχεία των ευαγγελικών διηγήσεων και λάμβαναν χώρα σε αναφορά πάντοτε προς τον Θεό, η Τριαδική Χάρη του οποίου είναι ή αιτία της υπερφυσικής πραγματοποίησής τους.
 

Τα θαύματα του Χριστού προϋποθέτουν και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τη διδασκαλία του, την αλήθεια, αγάπη και ζωή, που παρέχει ο υπερουράνιος Πατέρας Του. Αν λοιπόν, ο Χριστός είχε συγκεκριμένη πηγή και περιεχόμενο διδασκαλίας και με διαφορετικό τρόπο, τελείως φυσικό ή μαγικό, επιτελούσε τα άπειρα θαύματα που έκανε στη διάρκεια της επίγειας διαμονής του, τότε θα ήταν… ο μεγαλύτερος δημαγωγός και βλάσφημος άνθρωπος της ιστορίας.

 

Επειδή, όμως, ο Ιησούς ήταν άγιος στη ζωή και στο έργο του και βρισκόταν σε τέλεια αρμονία με τη διδασκαλία του -η δε διδασκαλία και το κήρυγμα του υπήρξε το πλέον απαράμιλλο και το πλέον ανώτερο, πού ακούστηκε ποτέ από χείλη τόσο υπεύθυνου και συγκροτημένου (Θε)ανθρώπου- συμπεραίνει κανείς ότι τα θαύματα τα τελούσε με τη δύναμη της θεότητάς του και άρα ο τρόπος πραγματοποιήσεώς των ήταν υπερφυσικός. Τις ψευτοθεραπείες του ειδωλολατρικού κόσμου χαρακτηρίζουν: η χρήση μαγικών τύπων, φαρμάκων και υπνωτισμού, η μυστικιστική ερμηνεία των ονείρων, η αλαζονεία του δήθεν θαυματουργού και η αναξιοπιστία των διηγήσεων, πρακτικές και ιδιότητες πού δεν συναντώνται στον Ιησού Χριστό (βλ. «Ψυχικαί Έρευναι» Γ, Αντ. Πισσάνου, έκδ. Πρόοδος, Αθ. 1975, σελ. 62,63 και Παν. Τρεμπέλα. όπου ανωτέρω, σελ. 493. 494, 497, 512, 513. 516-518).

 

Κανένας εξάλλου αποκρυφιστής δεν κατάφερε ποτέ να θεραπεύσει βλάβες οργάνων ανεπανόρθωτες (σαν τον τυφλό εκ γενετής π.χ. πού δεν είχε κόρες οφθαλμών και τον επί 38 χρόνια παράλυτο με φθορά των μελών του από την μακροχρόνια κατάκλιση), να υποτάξει τα στοιχεία της φύσεως (ειρήνευση της φουρτουνιασμένης θάλασσας και θαυμαστή αλιεία), να εκδιώξει δαιμόνια και να τα στέλνει στους χοίρους, να ανασταίνει νεκρούς (τον τετραήμερο Λάζαρο, αλλά και την κόρη του Ιαείρου και τον υιό της χήρας της Ναΐν), να χορταίνει χιλιάδες άτομα με λίγα ψωμιά και ψάρια και να ενεργεί τόσα άλλα θαύματα, όσα δεν θα χωρούσαν σε όλα τα βιβλία του κόσμου να γραφτούν (Ίω. 21,25) (βλ. «Πίστη και Λογική», Α’, Αθ. 1993 και «Απολογητικοί Μελέται Ε’», Παν. Τρεμπέλα).

 

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού υπήρξε κατά τη γνώμη άσχετων ερευνητων μυστικιστική και εσωτεριστική.

 

Αντίθετα, η διδασκαλία του Κυρίου υπήρξε πάντοτε φανερή, αφορούσε στον Ένα Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα, τον Ιησού Χριστό, τον Υιόν του, τον οποίον απέστειλε στον κόσμο, ‘ίνα ο κόσμος σωθεί δι’ αυτού’ και στον Παράκλητο -Πνεύμα, το ζωοποιόν τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η αγάπη υπήρξε η πρακτική, κατεξοχήν, διδασκαλία του Θεανθρώπου, χωρίς την οποία, και σε συνδυασμό με τη μετάνοια, ταπείνωση και την προσευχή, είναι κλειστή η οδός προς τη Βασιλεία των Ουρανών.

 

Αν το ευαγγέλιο της σωτηρίας, στο οποίο  καλούσε ο Χριστός τους ανθρώπους, ήταν αποκρυφιστικό...

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πιλάτος, πατριάρχης νιπτοχέρηδων

Toυ Κώστα Λεονταρίδης

Τω καιρώ εκείνω πλανητάρχης ρωμαϊκής κοπής ήταν ο ψυχικά τρικυμιώδης (διάγνωση ιστορικών) Τιβέριος.

Επί ημερών του διετέλεσε έπαρχος Ιουδαίας ο Πόντιος (το όνομα δεν συνδέεται με τόπο καταγωγής) Πιλάτος. Είχε πέτρινη καρδιά, καλπάζουσα φιλοδοξία και εξαιρετική ικανότητα συντονισμού μαζικών εκτελέσεων. Προς τιμήν του δεν ήταν τόσο διεφθαρμένος όσο θα μπορούσε να ήταν.

Οταν –σαν από θαύμα– χτύπησε απρόσκλητη την πόρτα η χαμένη συνείδησή του, ίσως σταλμένη από το μίσος που ο ίδιος έτρεφε για το ιουδαϊκό ιερατείο, ο Πιλάτος βρέθηκε, εν αγνοία του, στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι των αιώνων.

Τεκμαίρεται και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές (ενδιαφέρον συμπλήρωμα το απόκρυφο ευαγγέλιο του Νικοδήμου). Ο έπαρχος έδωσε μάχη για να μην οδηγηθεί στον Σταυρό ο Αμνός του Θεού.

Πρότεινε στον μανιασμένο όχλο να συμβιβαστεί ψηφίζοντας για τη θανάτωση του κακούργου Βαραββά, έχοντας πεισθεί κατά τη «Δίκη» και τους συγκλονιστικούς διαλόγους που είχε με τον Ιησού για την αθωότητα του Ναζωραίου.

Μάταια.

Τότε διέταξε να μαστιγώσουν αλύπητα τον γυμνωμένο Χριστό, φορώντας του στεφάνι ακάνθινο. Πίστεψε ο Πιλάτος ότι παραδίδοντάς τον στη χλεύη θα εξημέρωνε το λαϊκό αίσθημα, κάμπτοντας μαζί τη βούληση του ιερατείου. «Ιδού σε ποια αθλιότητα κατήντησε ο βασιλεύς σας».

Κατέθεσε τα όπλα, από φόβο απέναντι στην υπέρτατη εξουσία (σ.σ.: Ρώμη) όταν οικουμενικά του απάντησαν προειδοποιητικά: «Δεν έχουμε βασιλέα άλλον παρά τον Καίσαρα…».

«Ιδών δε ότι ουδέν ωφελεί, αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται, λαβών ύδωρ απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου λέγων· αθώος ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου· υμείς όψεσθε» – κατά Ματθαίον, κζ΄ 24.

Νωρίτερα η σύζυγός του, ύστερα από όνειρο σημαδιακό, και επίσκεψη αγγέλου, του ζήτησε να μη βάψει τα χέρια του με το αίμα του αθώου. Η μνήμη της μετέπειτα Αγίας Πρόκλας τιμάται από την ορθόδοξη Εκκλησία μας.

 

Ασφαλώς θα ξαναδούμε και φέτος την ταινία «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» του Φράνκο Τζεφιρέλι, ενταγμένη προ αμνημονεύτων στο τηλεοπτικό τελετουργικό της Μεγαλοβδομάδας.

Πιστοί και Θωμάδες, νηστεύοντες και μη, αμετανόητοι και μετανοούντες, εδώ θα συμφωνήσουμε.

Σ’ αυτήν μεγαλουργεί ερμηνευτικά ο μακράν πιο πειστικός σινε-Πιλάτος, Ροντ Στάιγκερ. Κατάκοπος, με πρόσωπο σκοτεινιασμένο, ματιές θηρίου, νιώθει πολιορκημένος, φοβάται εξέγερση αν ετυμηγορήσει αναπόταμα στην ορμή των πολλών. Μια λεγεώνα θα ήταν υπεραρκετή. Να την καλέσει; Κι αν στράβωνε ο Τιβέριος; Φέρνει στον νου το γαλήνιο βλέμμα του βασανισμένου δεσμώτη και τα λόγια-καρφιά που εκστόμιζε. Πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του ο ωμός τοπάρχης προέβη σε δημόσια εξομολόγηση και συμβολική τελετή αυτοκάθαρσης, στην κατόπιν θεοκτόνο πόλη.

Για το ιστορικό τέλος του Πιλάτου επέζησαν πολλές εκδοχές: ατιμωτική εξορία, αυτοχειρία, αποκεφαλισμός.

«Ενιψε τας χείρας του» –ποιος και υπό ποίες συνθήκες έτσι;– αλλά …

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Άνοδος του Χριστιανισμού ως πολιτισμική αντίδραση

⚠️✝️🇺🇸🇬🇷|| Άρθρο «New-York Times»…

«Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στης #ΗΠΑ, ξεχειλίζουν από κόσμο. Κατά κύματα αλλαξοπιστούνε Αμερικανοί και γίνονται Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Πολλοί προέρχονται από την
Gen Z (Νεα γενιά)»

Υ.Γ: Τεράστια «Soft Power» η Ορθοδοξία για την #Ελλάδα …θα… pic.twitter.com/05hkOj2K3m

— των_Ελλήνων_τα_Ιερά (@ieraGR) November 20, 2025

 

Γράφει ο Απόστολος Πιστόλας

Παρότι ο Χριστιανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες βιώνει εδώ και δεκαετίες πτώση, πρόσφατα στοιχεία δείχνουν μια αξιοσημείωτη αναζωπύρωση ενδιαφέροντος στη γενιά Z (γεννημένοι 1997-2012).

Σύμφωνα με έρευνα της Barna Group το 2025, η Gen Z έχει γίνει η πιο τακτική ηλικιακή ομάδα στους ναούς: οι Gen Z πηγαίνουν κατά μέσο όρο 1,9 φορές τον μήνα, ξεπερνώντας τους μεγαλύτερους. Η ανάγνωση Βίβλου αυξήθηκε από 30% σε 49% σε εβδομαδιαία βάση μέσα σε ένα χρόνο.

Η Pew Research επιβεβαιώνει σταθεροποίηση: το συνολικό ποσοστό των «χωρίς θρησκεία» έχει σταματήσει να αυξάνεται, εν μέρει χάρη στη γενιά Z που δεν εγκαταλείπει τη θρησκεία με τον ίδιο ρυθμό που έκαναν οι Millennials.

Αυτή η τάση δεν αποτελεί μαζική αναβίωση (η συνολική ταύτιση με τον Χριστιανισμό παραμένει χαμηλή, 45% για τους Gen Z), όμως πλέον οι πιστοί είναι πιο ενεργοί (ιδίως άνδρες που στρέφονται σε παραδοσιακές μορφές όπως ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός και ο Καθολικισμός).

Οι ειδικοί το εξηγούν ως μια αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και κοινωνικής απομόνωσης.

Ωστόσο, ένα σημαντικό τμήμα της ερμηνείας συνδέεται με πολιτισμική αντίδραση.

Πολλοί νέοι, ιδίως άνδρες, αντιλαμβάνονται τον Χριστιανισμό ως μορφή αντίστασης κατά της κυρίαρχης woke κουλτούρας. Σε μια εποχή που προωθούνται η απόλυτη προσωπική αυτονομία, η ρευστότητα φύλου και η ταυτότητα ως κατασκευή, η χριστιανική διδασκαλία προσφέρει αντικειμενικές αξίες, παραδοσιακούς ρόλους και κοινότητα.

Σαφής είναι και η σύνδεση της αύξησης θρησκευτικότητας με τη μετανάστευση. Έρευνες δείχνουν ότι οι Gen Z άνδρες που πηγαίνουν στην εκκλησία είναι πολύ πιο πιθανό (45%) να συμφωνούν ότι οι μετανάστες «εισβάλλουν και αντικαθιστούν την πολιτισμική και εθνοτική μας ταυτότητα», σε σχέση με μη εκκλησιαζόμενους συνομηλίκους τους (19%).

Ο συνδυασμός χριστιανικής εθνικής ρητορικής και ανησυχίας για πολιτισμικές αλλαγές λειτουργεί ως ισχυρός παράγοντας έλξης. Η παραδοσιακή πίστη γίνεται άγκυρα ταυτότητας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μαζική μετανάστευση και πολυπολιτισμικότητα.

Είτε πρόκειται για βαθιά πνευματική αναζήτηση είτε για πολιτισμική αντίδραση, η στροφή αυτή διαμορφώνει ήδη πολιτικές και κοινωνικές τάσεις.

Η γενιά Z δεν γίνεται μαζικά πιο θρησκευόμενη, αλλά ένα δυναμικό της υποσύνολο επαναπροσδιορίζει τον Χριστιανισμό ως εργαλείο αντίστασης στο κατεστημένο και στις ταχύτατες δημογραφικές αλλαγές.

Αν η τάση συνεχιστεί…

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" και η ανθρώπινη ελευθερία

 

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Η αδυναμία αυτοκατανόησης του νέου Ελληνισμού ευρίσκεται στη βάση πολύ περισσότερων προβλημάτων από όσο νομίζουμε.

Όχι τυχαία, ο διαχρονικός θαυμασμός για την αρχαία Ελλάδα δεν οφείλεται στα (αδιαμφισβήτητα) επιστημονικά επιτεύγματα των αρχαίων, αλλά στη φιλοσοφία που αυτοί ανέπτυξαν.

Ακόμη και τα ‘παραμυθάκια’ της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, με τα οποία μεγάλωναν τα Ελληνόπουλα τόσο στην αρχαιότητα, όσο και στη ‘βυζαντινή’ περίοδο, περιέχουν εκπληκτικής σε έκταση και βάθος ατομική και συλλογική ανθρωπογνωσία, που ο νέος Ελληνισμός αδυνατεί αυξανόμενα να παρακολουθήσει.

Αγνοούμε σήμερα τα συλλογικά μας ελαττώματα, ώστε να τα διορθώσουμε.

Αγνοούμε τις συλλογικές μας αρετές, ώστε να τις αξιοποιήσουμε.

Τούτο δε κυρίως, διότι ο σημερινός δημόσιος λόγος περιφρονεί υπέρμετρα την επικρατούσα θρησκεία και τις κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές διαστάσεις της.

Αντιθέτως, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, παρά την κυριαρχία (αλλά ίσως ορθότερα: εξαιτίας αυτής) των φαινομενικά απλοϊκών θρησκευτικού χαρακτήρα διηγήσεων, αντανακλούν με ακρίβεια την κοινωνιολογική και ανθρωπολογική εικόνα του τότε Ελληνισμού και, σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και του σημερινού.

Η ολοκληρωμένη μελέτη του σημερινού συλλογικού εαυτού μας προϋποθέτει συνεπώς ολοκληρωμένη γνώση του τι πραγματικά πιστεύει η επικρατούσα θρησκεία. Και, συνακόλουθα, πώς αυτή επιδρά φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά στην ελληνικότητα.

Στο εορταζόμενο λοιπόν Πάσχα βλέπουμε μια περίσταση υπερβολικά "νεοελληνική":

Σταυρώνεται ο Χριστός, που ισχυρίζεται ότι είναι Υιός του Θεού και Θεός.

Γιατί λοιπόν δεν κατεβαίνει από τον Σταυρό να σωθεί, αν πράγματι είναι έτσι;

Την απορία εξέφραζαν ανοικτά όλοι οι παριστάμενοι στη Σταύρωση: "Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ" ("Άλλους έσωσε, αλλά δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, να κατεβεί τώρα από τον σταυρό να τον πιστέψουμε", Ματθ. κζ΄, 41-42).

Όμοια ακριβώς και στο κατά Μάρκον (ιε΄ 32) και παρόμοια στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (κγ΄, 39).

Στη συνέχεια βέβαια της ευαγγελικής διήγησης, ο Χριστός παραμένει στον Σταυρό. Και τελικά ανασταίνεται την τρίτη ημέρα.

Γιατί ο Χριστός δεν κατέβηκε από το Σταυρό ενώπιον όλων, να δείξει τη δύναμή Του, να εντυπωσιάσει και να γίνουν αμέσως όλοι πιστοί της νέας θρησκείας;

Και καταρχάς γιατί να σταυρωθεί και να υποφέρει;

Και τελικά, γιατί να πιστέψει κανείς σε μια Ανάσταση που γίνεται έτσι στα κρυφά;

Πόσο εύκολο είναι το περίφημο "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;". Πόσοι και πόσοι δεν το έχουμε πει. Ιδίως όταν μας πλήττει κάποιος που θεωρούμε κατώτερό μας. Ένας π.χ. νεαρός αστυφύλακας κόβει κλήση για παράνομο παρκάρισμα σε εμάς, τους τόσο ‘σημαντικούς’. Δεν λέει να καταλάβει, ο τάχα ‘ασήμαντος’, ότι ‘δεν έχει τέτοιο δικαίωμα’ απέναντί μας.

Αυτή η νοοτροπία βρίσκεται στη βάση πλήθους νεοελληνικών προσωπικών, κοινωνικών και εν γένει συλλογικών συγκρούσεων.

Ανόθευτη έκφανση αυτής της νοοτροπίας βλέπουμε στην υποστήριξη των ποδοσφαιρικών ομάδων. Περισσότερο από την υποστήριξη της ομάδας μας, ικανοποιούμαστε ψυχικά καταφρονώντας τους αντιπάλους.

Η συμπεριφορά του Χριστού επί του Σταυρού ευρίσκεται στο ακριβώς αντίθετο άκρο: Αν και παντοδύναμος Υιός του Θεού και Θεός, αποδέχεται την υπέρτατη καταφρόνηση από τους εντελώς κατώτερούς Του. Δεν κάνει καμία κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έστω στο τέλος, να έλεγε "σας δοκίμασα, σας ήλεγξα, είδα τώρα πώς φέρεστε, αλλά τώρα θα δείτε σε ποιον τα κάνατε αυτά".

Τίποτε. Η φιλοσοφία που διέπει τις επιλογές του Χριστού (ακόμη κι αν τις θεωρήσει κανείς "παραμυθάκι" τύπου Ιλιάδας και Οδύσσειας) ευρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Εντέλει όμως μια τέτοια φιλοσοφική στάση επιλύει στη ρίζα της κάθε ψυχική αιτία διαμάχης, προσωπικής και συλλογικής. Φαινομενικά εις βάρος του φορέα της, αλλά πάντως τις επιλύει.

Όχι τυχαία το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" κυριαρχεί στην ατομιστική Ελλάδα.

Η κοινωνική ηθικολογία και η πατερναλιστική εξουσία της προτεσταντικής και καθολικής, αντίστοιχα, Δύσης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να αισθανθεί υπέρμετρα σημαντικός. Το ίδιο συμβαίνει στη σλαβική Ορθόδοξη Ανατολή, κοινωνίες στις οποίες στοιχεία βαρβαρικού δεσποτισμού ενυπάρχουν ακόμη.

Η Ελλάδα όμως της αρχαίας αντίληψης ελευθερίας και ατομισμού κυριαρχείται από το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Να πώς βοηθά την κοινωνία μας, την αυτοκατανόησή της και τη βελτίωσή της το φιλοσοφικό και αξιακό παράδειγμα του Εσταυρωμένου.

Και στο οικονομικό ακόμη επίπεδο, η ταπείνωση είναι αρετή αναγκαία για γνήσια και διαρκή πρόοδο.

"Μήπως όμως αρθρογράφε", θα αναρωτηθεί ο δύσπιστος αναγνώστης, "προσπαθείς έτσι απλώς να μας πλασάρεις μια ‘απάτη’;".

Ακριβώς όμως η ευχέρεια αντίκρουσης της Ανάστασης ως πραγματικού γεγονότος (και η ευχερής, συνακόλουθα, θεώρησή της ως "απάτης") αναδεικνύει άλλο τεράστιο φιλοσοφικό μήνυμα:

Την απόλυτη, βαθιά και γνήσια ελευθερία του ανθρώπου να απορρίψει το γεγονός στο οποίο βασίζεται ολόκληρη η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία.

Καμία άλλη θρησκεία δεν βασίζεται πάνω σε ένα γεγονός. Όλες οι άλλες βασίζονται σε διδασκαλίες. Ακόμη και ο καθολικισμός και ο προτεσταντισμός βασίζονται πάνω στην Αγία Γραφή – όχι στο γεγονός της Αναστάσεως καθαυτό.

Το γεγονός είναι επαληθεύσιμο. Είναι σωστό ή λάθος. Υπάρχει ή δεν υπάρχει. Διαψεύδεται, αν δεν συνέβη.

Και αυτό αποτελεί τη μέγιστη ελευθερία του ανθρώπου: Να αποδεχθεί ή να μην αποδεχθεί κάτι που καθόλου δεν πιέζει την ανθρώπινη λογική:

Ένα εντυπωσιακό θαύμα όπως η κάθοδος του Χριστού από τον Σταυρό, θα εκβίαζε τη βούληση των παρισταμένων να πιστέψουν "με το ζόρι". Κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί τη θεότητα Κάποιου που, ενώ Τον έχουν σταυρώσει, βγάζει τα καρφιά μόνος Του και κατεβαίνει από τον Σταυρό.

Μια τέτοια πίστη δεν θα ήταν καρπός ελεύθερης βούλησης.

Θα ήταν αποτέλεσμα του λογικού καταναγκασμού, που ένα τέτοιο εντυπωσιακό θαύμα θα ασκούσε στο νου των ανθρώπων.

Με την ‘κρυφή’ αντιθέτως Ανάσταση που είδαν μόνον οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον Τάφο, όποιος θέλει πιστεύει, όποιος δεν θέλει δεν πιστεύει.

Στην Ορθοδοξία γίνεται λοιπόν απόλυτα σεβαστή ακόμη και η λογική τού ανθρώπου. Ο Θεός θέλει να κερδίσει τη λογική του ανθρώπου. Δεν την πιέζει, δεν την εκβιάζει, δεν την δεσμεύει.

Μπορεί καθένας να έχει οποιαδήποτε άποψη για την Ορθοδοξία ως θρησκεία.

Όμως …

 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ημέρα Αναστάσεως

 Του ΚΩΣΤΑ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗ

Σ​​τα μέσα του πρώτου αιώνος, και ειδικότερα το 51 μ.Χ., ο Απόστολος Παύλος έφθασε στην Αθήνα.  

 

Η πόλη την εποχή εκείνη ήταν σκιώδες αποτύπωμα του μεγαλείου εις το οποίο είχε φθάσει τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ. Αλλά οι Αθηναίοι και οι επιδημούντες ξένοι δεν είχαν ως φαίνεται αλλάξει· δεν έχαναν ποτέ την ευκαιρία να λέγουν ή να ακούν κάτι πρωτάκουστο, «καινότερον», όπως διαβάζαμε στις Πράξεις των Αποστόλων.
 

Σοφιστές και Επικούρειοι φιλόσοφοι σύχναζαν στην Αρχαία Αγορά και αφού συζήτησαν με τον νεοαφιχθέντα επισκέπτη, τον οδήγησαν στον Αρειο Πάγο. Ακουαν οι φιλοπερίεργοι συγκεντρωθέντες τα περί του «αγνώστου θεού», αλλά όταν ο Παύλος ομίλησε για την ανάσταση νεκρών, άλλοι εχλεύαζαν και άλλοι είπαν φεύγοντας «θα μας τα ξαναπείς μιαν άλλη φορά». Το ασκημένο, λογοκρατούμενο πνεύμα των Αθηναίων δεν ήταν διατεθειμένο να δεχθεί κήρυγμα υπερβατικό, διότι συνεπάγετο κατάρρευση ενός περίτεχνου οικοδομήματος του ανθρωπίνου λογισμού.
 

Αλλά η κατάρρευση επήλθε τελικώς, και σε αυτό το μοναδικό χωνευτήρι ιδεών και αντιλήψεων αισθητικής –στην επικράτεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας– οικοδομήθηκε νέο σύστημα, ακραίως ανατρεπτικό των αντιλήψεων του παρελθόντος, με αποκλειστικό σημείο αναφοράς την Ανάσταση του Χριστού αλλά και του ανθρώπου, καθιστώντας την αντίληψη του θανάτου πέρασμα απλώς προς μια υπερβατική πραγματικότητα και την επίγεια ζωή άσκηση προς την επίτευξη αυτού του στόχου. Και αυτό το νέο σύστημα κατίσχυσε εις πείσμα των ορθολογιστών και διαμόρφωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
 

Οικτίρουν τη «μειονεξία» της Ορθοδοξίας –αριστεροί και φιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές εν γένει– έναντι των υπολοίπων χριστιανικών δογμάτων της Δύσεως. Διότι δεν εξάντλησε τις δυνατότητες της αριστοτελικής λογικής για να εκπονήσει δογματική, ωσάν το απερινόητο να είναι δυνατόν να εγκλωβισθεί σε λέξεις.
 

Αγνοούν απλώς ότι το αξεπέραστο επίτευγμα της Ορθοδοξίας είναι οι Θείες Λειτουργίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, των Παθών, της Αναστάσεως του Χριστού, της Πεντηκοστής και φυσικά του μυστηρίου της Θείας Eυχαριστίας, εις την κοινή ελληνική.  

 

Τις περικοπές των Ευαγγελίων πλαισιώνουν ύμνοι των πλέον εξεχόντων ποιητών και μελωδών μιας αυτοκρατορίας στην περίοδο της μεγαλύτερης ακμής της.
 

Το κυριότερο βεβαίως, ότι όλα αυτά δεν τελετουργούνται αποκλειστικά σε μητροπολιτικούς ναούς, κεκοσμημένους μεγαλοπρεπώς, αλλά και στην πλέον ταπεινή εκκλησία, για δύο χιλιάδες χρόνια. 

 

Και οι ιερείς στο σύνολό τους δεν είναι ασφαλώς φιλόσοφοι· και υπήρχαν ασφαλώς περίοδοι που αγνοούσαν το ακριβές νόημα των λέξεων, όπως και οι ιεροψάλτες.
 

Ούτε οι εκκλησιαζόμενοι είναι στο σύνολό τους εκπαιδευμένοι ακροατές, αλλά ο καθείς ανάλογα της εμπειρίας ή της πίστης του μετέχει, δίχως να εκλογικεύει το μυστήριο.  

 

Ο φόβος του θανάτου δεν υπάρχει στην Ορθοδοξία. Ο Επιτάφιος καλύπτεται με άνθη. Ο συγγραφέας Ν.Γ. Πεντζίκης προσομοίαζε τους τάφους των νεκροταφείων με τούρτες.
 

Σήμερα  οι χριστιανοί εορτάζουν την Ανάσταση. 

 

Αλλά και οι αγνωστικιστές μετέχουν στον εορτασμό, έστω και υπό την έννοια του «φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». 

 

Το Πάσχα των ορθοδόξων είναι...

ΠΑΣΧΑ: Ηρθα να σε βρω στην εκκλησία σου ...και δεν με πέταξες έξω με τις κλωτσιές

 

Της ΓΛΥΚΕΡΙΑΣ ΜΠΑΣΔΕΚΗ

 

Ντρεπόμουνα στην αρχή να ζητήσω. 

 

Λέω οι άλλοι καλεσμένοι θα 'χουνε τα σοβαρά τους - δεν παρακαλάνε να τους αγαπήσει αυτός που δεν τους αγαπάει και να καταλάβει (αυτός ο ίδιος ο σκληρόκαρδος πρίγκηψ) ότι είστε -περίπου- πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.  

 

Οι άλλοι καλεσμένοι όμως μου φάνηκαν γνωστοί κι ένα ωραίο κορίτσι διάβαζε σαν να έψαλλε κι έξω είχε πολύ άνοιξη. 

 

Λίγο ήθελα να πάρω θάρρος και να στρογγυλοκαθήσω και να βγάλω τη λίστα με τα αιτήματα-πάντα με ευγένεια, αλλά τέρας επιμονής, από παιδί το είχα το κουσούρι. Είχαν περάσει και οι πέντε οι φρόνιμες και οι πέντε που μου έμοιαζαν, κι είχε βγει η Κασσιανή από τη ντουλάπα γιατί είχε φύγει ο αυτοκράτορας. Κι εγώ ζητούσα και ζητούσα και ζητούσα.  

 

Κι ό,τι ζητούσα ήταν να μ' αγαπήσεις κι ούτε κουβέντα για τον υπόλοιπο κόσμο που θα' χε σοβαρότερα αιτήματα να αιτηθεί, φουλ του εγώ μεγάλη εβδομάδα κέντρο πρωτευούσης. 

 

Κι εκεί που κανονικά έπρεπε να σηκωθείς και να με πετάξεις έξω με τις κλωτσιές (γιατί γρι δεν κατάλαβα από τάλαντα και παραβολές και έπιανα και στασίδι μπροστά μπροστά), ξαναείδα...

 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ο Θεάνθρωπος γίνεται το ίδιο με εμάς και τελικά αντιστρέφει το «ρολόι» της ζωής

Από τον Δημήτρη Ριζούλη


Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Πολλές φορές ανίκητος, σκιάζει όλη τη ζωή μας και απειλεί κάθε βήμα μας. Η φθορά του χρόνου και της ανθρώπινης φύσης επιτείνει τον φόβο και σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις. Απελπισία, κατάθλιψη, παραίτηση.  

 

Η αλήθεια είναι όμως ότι η φθορά ξεκίνα ταυτόχρονα με τη γέννησή μας. Παρότι θα χρειαστούν κάποια χρόνια ακόμα για να μεγαλώσουμε και να αναπτυχθούμε, ο χρόνος θα έχει ήδη αρχίσει να μετρά αντίστροφα.
 

Το μέγα μυστήριο του θανάτου πάντα τρόμαζε τους ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούσαν με κάποιον τρόπο να τον κατευνάσουν ή να τον... κοροϊδέψουν. Ο Χάρος της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας ήταν ένας τρόπος «εξανθρωπισμού» του θανάτου και στο πέρασμα των αιώνων διατηρήθηκε αυτή η «εικόνα» που έφτασε έως τα δημοτικά μας τραγούδια. Οταν ο άνθρωπος έδωσε πρόσωπο και σχήμα στον θάνατο, θεώρησε ότι μπορεί να τον αντιμετωπίσει καλύτερα. Μάλλον μάταιο...
 

Η φιλοδοξία, ο εγωισμός, η φιλαργυρία και σχεδόν όλα τα πάθη μας έχουν αφετηρία την αντιμετώπιση του θανάτου. Οσο πιο ισχυροί τόσο λιγότερο ευάλωτοι... Αυτό νομίζουμε. Ο πόθος της αθανασίας, ουσιαστικά η ψευδαίσθησή της, ήταν ένα πανάρχαιο ζητούμενο.  

 

Κάποια στιγμή ο άνθρωπος πίστεψε ότι θα νικήσει τον θάνατο μέσω των έργων του που θα ξεπεράσουν τον χρόνο. Βασιλείς και μεγιστάνες έφτιαξαν τεράστια κτίρια και μνημεία για να ζήσουν οι ίδιοι για πάντα, όχι βιολογικά, αλλά μέσω της ανάμνησής τους. Αυτή η διέξοδος που υποκρύπτει βαθύ και προβληματικό ναρκισσισμό μπορεί να φτάσει (και έφτασε στην Ιστορία πολλές φορές) στα όρια της παραφροσύνης. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που με το έργο τους πράγματι «έζησαν» για πάντα, όμως δεν το έκαναν επί τούτου και κυρίως άφησαν εις τους αιώνες των αιώνων πνευματικά και όχι υλικά έργα.

Ακόμα ένας τρόπος αποφυγής του θανάτου είναι η άρνηση. Για παράδειγμα, πολλοί δεν τολμούν να κάνουν ιατρικές εξετάσεις φοβούμενοι για το αποτέλεσμά τους. Τελικά το πιθανότερο είναι να βρεθούν απροετοίμαστοι ενώπιον μιας ενδεχόμενης ασθένειας και να μην προλάβουν να την περιορίσουν. Αρνηση υπάρχει για πολλούς και στη σκέψη του θανάτου. Μεταθέτουν για αργότερα όλες τις σκοτεινές εικόνες που γεννά το μυαλό, λες και ξέρουν ότι πράγματι θα πεθάνουν... αργότερα και όχι αύριο!

Η αλήθεια είναι μία, αν και σκληρή. Σίγουρα δύσκολα διαχειρίσιμη. Είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από την ενασχόληση με τον θάνατο και όσο πιο απεγνωσμένα «ελαφραίνει» τη συζήτηση τόσο πιο πολύ καλεί τη σκιά του θανάτου πάνω του. 

 

Την «απάντηση» στο μυστήριο και το αδιέξοδο του θανάτου έδωσαν μόνον οι θρησκείες. Ολες δέχονται τη μετά τον θάνατο συνέχεια με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Καμία δεν αποδέχεται τον μηδενισμό της εξαφάνισης. Ακριβώς εκεί συνίσταται και το «δράμα» των αυτοαποκαλούμενων «αθέων». Πιστεύουν σε μια ζωή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Βιώνουν την απόλυτη δυστυχία και το τέλμα του τίποτα! Αντίθετα, όσοι πιστεύουν σε κάποιον θεό, ακόμα κι αν δεν έχουν ανακαλύψει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, ζουν με την ελπίδα ότι δεν είναι όλα μάταια και περαστικά. Οτι υπάρχει νόημα στη ζωή μας.

Ο Χριστός  σταυρώνεται και πεθαίνει με σκοπό να αναστηθεί και να νικήσει τον θάνατο. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά στον χριστιανισμό σε σχέση με τις άλλες θρησκείες. Ο Χριστός πάσχει, πονάει, κλαίει και φοβάται τον θάνατο όπως κάθε άνθρωπος. «Αγκαλιάζει» το ανθρώπινο άγχος του θανάτου και μας διδάσκει ότι δεν είναι κάτι αφύσικο που πρέπει να κρύβουμε ή να ντρεπόμαστε. Γίνεται δηλαδή το ίδιο με εμάς και τελικά μας δείχνει τον τρόπο να τον νικήσουμε οριστικά. 

 

Ο θάνατος και η Ανάστασή του, με βάση τα ανθρώπινα όρια, αντιστρέφει το «ρολόι» της ζωής. 

 

Ο π. Δημήτριος Στανιλοάε έλεγε ότι με την Ανάσταση του Χριστού ο χρόνος από το να είναι ροή προς τον θάνατο, κίνηση προς το χωρίς νόημα σκοτάδι, μετατράπηκε σε κίνηση προς την Ανάσταση. 

 

 Αυτή η αντιστροφή της φθοράς...

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: "Δος μοι τούτον τον ξένον" (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ανάγνωση από την Έλλη Λαμπέτη...)