ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πενηντάρης νέος, μόνος ψάχνει (για εργασία)

Γράφει ο "ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ"


Στις γιορτινές μέρες βρέθηκα σε ένα σπίτι, όπου υπήρχαν τρεις συνομήλικοί μου που αναζητούσαν εργασία. Άπαντες με προσόντα, πτυχιούχοι και με εργασία μέχρι πρότινος σε υψηλές θέσεις ανταγωνιστικών κλάδων. Οι δύο σε πωλήσεις ΙΧ και ο τρίτος σε φαρμακοβιομηχανία.


Μετά από περιπλάνηση μερικών μηνών έκαστος είχαν καταλήξει στις εξής «αναπτυξιακές» λύσεις. 


Ο ένας δούλευε ως πωλητής σε μαγαζί ανδρικών ρούχων με μισθό 800€ (ντράπηκα να ρωτήσω μικτά, ή καθαρά), ενώ οι άλλοι 2 έψαχναν δουλειά ακόμα. 


Ο ένας, που κάποτε είχε 70 πωλητές από κάτω του, για να μην τρελαθεί βλέποντας πρωινάδικα στην τηλεόραση, ψιλό δούλευε, με αμοιβή ίση με χαρτζιλίκι εφήβου, σε κάποια start up εταιρία. Ο τρίτος δεν είχε βρει το παραμικρό. 


Επειδή ένας γνωστός μου έψαχνε sales assistant (υποστήριξη πωλήσεων, που μπορεί να την κάνει επιτυχώς ένας ξύπνιος απόφοιτος δευτεροβάθμιας) με μισθό γύρω στα 1.200€, τους το είπα. 


Βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή. Ήταν έτοιμοι να πάνε και οι τρεις, παρά τα ζόρικα ωράρια, παρά το ότι ο μισθός ήταν υποπολλαπλάσιο του αντίστοιχου που έπαιρναν προ ολίγων μηνών.


Ήταν έτοιμοι να σκύψουν το κεφάλι, να γυρίσουν σε μία θέση με χαμηλό στάτους, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες της οικογενείας τους. Περισσότερο όμως για να αισθάνονται χρήσιμοι στον εαυτό τους και στην κοινωνία. Έτοιμοι να φορολογηθούν σκληρά, προκειμένου να καλύψουν τα επιδόματα ελεημοσύνης της κυβέρνησης σε διάφορες ομάδες υποψήφιων ψηφοφόρων της. Έτοιμοι να καλύψουν με τις εισφορές τους τις συντάξεις των συνομήλικων τους, που εδώ και χρόνια είναι συνταξιούχοι από σκληρές δουλειές, πχ από Τράπεζες, με 15 χρόνια υπηρεσία. Έτοιμοι να παρακαλέσουν να τους δώσω το τηλέφωνο του γνωστού μου. Σιχάθηκα τον εαυτό μου.


Κατά τα άλλα όμως, η οικονομία ανακάμπτει, η ανεργία μειώνεται. Τον Αύγουστο θα βγούμε από τα μνημόνια. Α, και ο πρωθυπουργός μας...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μόνο ΠΑΣΟΚ, μόνο ΠΑΣΟΚ! (…με τον τόνο όμως που ακούγεται στην εκπομπή «ό,τι να ’ναι» του Βουλαρίνου)

Γράφει ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

Αυτό έβγαλαν οι χθεσινές κάλπες. Δυστυχώς. 

Δεν αναφέρομαι στο συντριπτικό άθροισμα των ποσοστών των δύο καθαρόαιμων στελεχών του ΠΑΣΟΚ (Γεννηματά συν Ανδρουλάκης έφτασαν το 68%), αλλά κυρίως αναφέρομαι στην ηλικιακή κατανομή. 

Αν τα στοιχεία του in.gr είναι σωστά (γιατί να μην είναι;) τότε την έχουμε πατήσει ως χώρα. Δείτε την ηλικιακή κατανομή της «κεντροαριστεράς»:

 

«Από την επεξεργασία στοιχείων για 170.000 ψηφοφόρους, η ηλικιακή κατανομή έχει ως εξής:

 

Η συμμετοχή στις ηλικίες 

17 ετών - 24 ετών είναι 3%
25 ετών - 34 ετών είναι 8%
35 ετών - 44 ετών είναι 10%
45 ετών - 54 ετών είναι 15%
55 ετών - 64 ετών είναι 26%
65+ είναι 39%»,
 
Δηλαδή, το 65% όσων ψήφισαν είναι άνω των 55 ετών.  

Είναι άνθρωποι που ενηλικιώθηκαν, ή ήταν τριαντάρηδες, το 1981. Μεγάλωσαν με το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα, με τις επιχορηγήσεις της τότε ΕΟΚ. 

Σήμερα απλά ονειρεύονται επιστροφή με μαγικό τρόπο στα ξένοιαστα χρόνια του δανεισμού χωρίς όρια.


Η αλήθεια είναι ότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ξέρετε πώς ακριβώς αποφασίζουν οι δασάρχες για τις δασικές εκτάσεις; O,TI ΘΕΛΟΥΝ να βγάλουν από τη φωτοερμηνεία, αυτό βγάζουν

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ
Γράφει ο "Ιστορικός του Παρόντος"


Ξέρετε πώς ακριβώς αποφασίζουν οι δασάρχες για τις δασικές εκτάσεις;  


Λοιπόν, επειδή το έχω βιώσει το 1999, σας το εξηγώ: 


Βασίζονται σε αεροφωτογραφίες της RAF από το 1945-47. Για να τις «ερμηνεύσουν» χρησιμοποιούν μία περίεργη συσκευή. Φανταστείτε ένα ζευγάρι γυαλιά που πατάνε πάνω σε 4 μεταλλικά ποδαράκια ύψους περίπου 30 εκατοστών. Αυτά τοποθετούνται πάνω από την αεροφωτογραφία και δημιουργούν μία κάποια αίσθηση βάθους, δηλαδή καθιστούν τη φωτογραφική λήψη σχεδόν τρισδιάστατη. Πολύ σχεδόν, όμως. Κοιτάς μέσα από τους παράξενους φακούς και, αφού τους συνηθίσεις, σου μοιάζει η φωτογραφία κάαααπως τρισδιάστατη. Ο στόχος είναι να μπορέσει ο δασάρχης να ξεχωρίσει αν αυτή η μουτζούρα διαστάσεων δύο επί τρία εκατοστά στην ασπρόμαυρη φωτογραφία (ένα στρέμμα στην πραγματικότητα) είναι συστάδα δέντρων, θάμνων ή ρίγανης.


Σέβομαι απολύτως ότι το έμπειρο μάτι τους και η πενταετής επιστημονική τους εκπαίδευση μπορεί να ξεχωρίσει με αυτήν την παράξενη οπτική συσκευή τη ρίγανη από τη λεύκα ή από ένα οπορωφόρο δέντρο, με βάση μία φωτογραφία ηλικίας 70 ετών, που έχει κακοσυντηρηθεί σε κάποια ντουλάπια. Στην πράξη, η λεγόμενη «πύκνωση» (η συστάδα, δηλαδή) είναι ό,τι θέλει ο δασάρχης, εκτός βέβαια από πολύ τρανταχτές περιπτώσεις.


Η προσωπική μου εμπειρία είναι από το 1999. Τότε ρώτησα τη δασάρχη κυρία Μ. Λαμόγιου για μία έκταση 100 στρεμμάτων, στην οποία όλοι οι γέροι της περιοχής θυμούνταν ότι το ψηλότερο δέντρο ήταν ανέκαθεν ο μαϊντανός.


Όχι, μου έλεγε η κα Λαμόγιου. Δες και εσύ από τα γυαλιά, αυτή η πύκνωση στη φωτογραφία του 1945 είναι θάμνοι.


Ε, και; της απαντώ


Α, οι θάμνοι θεωρούνται δέντρα, εφόσον έχουν ξυλώδη κορμό.


Παράλληλα με κοίταζε με διφορούμενο ύφος, υπονοώντας ότι με «κατάλληλο χειρισμό» θα μπορούσαν να υποβιβασθούν σε θάμνους με ΜΗ ξυλώδη κορμό, άρα η έκταση θα ήταν χορτολιβαδική. Σάμπως θα μπορούσε να ήταν κανείς σίγουρος; 


 By the way, μου έδωσε και την business card του συζύγου της, ο οποίος... Ναι, το μαντέψατε ήταν...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο οδηγός του διοικητού του ανύπαρκτου οργανισμού Βγάζει και ομοιοκαταληξία σε εννιασύλλαβο στίχο. Λογική άκρη δεν βγάζει

Γράφει ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

Γνωριστήκαμε με τον κύριο γενικό διευθυντή (διοικητή, όπως θέλετε το λέτε) σε σπίτι κοινού φίλου. Αφού μιλήσαμε λίγη ώρα και είπαμε τα συνηθισμένα, δουλειά, κρίση, οικογενειακή κατάσταση κλπ, πάει να μου δώσει την card de visite του. Σταματά και λέει με κάποια διακριτικότητα, είναι αλήθεια: «Ωχ, άφησα το πορτοφόλι μου στο αυτοκίνητο. Να καλέσω τον οδηγό μου να μου το φέρει».  

Πώς το λέει ο Κωστάλας, τριπλό τόλουπ; 

Αυτό έπαθα και εγώ. Τριπλό γκλουπς.  

Πρώτον ο οργανισμός καταργήθηκε, άρα τι card de visite να μου δώσει, οέο;  

Δεύτερον, του παρέχει και αυτοκίνητο ο κλειστός οργανισμός; 

Τρίτο και τελειωτικό χτύπημα. Οι φόροι μας πληρώνουν και τον οδηγό του; Που τον μεταφέρει από υπουργείο σε γενική γραμματεία και από κει σε κοσμικές εκδηλώσεις (πληρωνόμενος τις υπερωρίες του ο οδηγός) για να μας πείσει για την αναγκαιότητά του (ο διοικητής);

Φταίνε οι ανάλγητοι ξένοι; 

Τόσα χρόνια κρίση και μνημόνια, τόσες οριζόντιες περικοπές μισθών, τόση φορολογία για να συντηρηθεί ο Λεβιάθαν του Δημοσίου, τόσες επιχειρήσεις που γονάτισαν, τόσοι άνεργοι του Ιδιωτικού Τομέα, ένας σοβαρός υπουργός δεν σκέφθηκε να μη μισθοδοτεί τον σoφέρ του άνεργου διοικητού; Ένας; 

Και ας το σκεφθούμε και λίγο πιο πέρα. Τόσοι οδηγοί για τους αναρίθμητους υπουργούς, βουλευτές, περιφερειάρχες, γενικούς γραμματείς, προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους ανοιχτών και κλειστών οργανισμών, στρατηγούς, διοικητές στρατιωτικών μονάδων δεν μπορούσαν να αξιοποιηθούν κάπου αποτελεσματικότερα; Κανένας να μην απολυθεί, κανένας! Ένα όχημα καθαριότητας ή ένα πυροσβεστικό δεν μπορούν να καβαλήσουν;

Όχι, κύριε Πάγκαλε, δεν τα φάγαμε μαζί. Εσείς και οι ψηφοφόροι σας τα φάγατε. Εμείς πληρώναμε και συνεχίζουμε να ξοφλάμε το λογαριασμό. 

Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είχατε αναλάβει την ευθύνη να κλείσετε τους άχρηστους οργανισμούς, ακριβώς για αυτόν το λόγο. Να μην επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό με μισθούς και αμοιβές προέδρων, ΔΣ, οδηγών και γραμματέων. Ούτε που τους καταγράψατε τους δημόσιους φορείς. Με τα χίλια ζόρια συγχωνεύθηκαν αργότερα ορισμένοι, αλλά ο οδηγός, οδηγός.

Ως επίλογος, μία σκέψη βγαλμένη από τη νοοτροπία του Ιδιωτικού Τομέα (με κεφαλαία, επειδή αυτός κερνάει): 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Έχω πετύχει όσα ονειρευόμουν και έπαθα όσα φοβόμουν

Γράφει ο "ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ"

Έτσι έκλεισε την απίστευτη εξιστόρηση των τελευταίων χρόνων του ο φίλος μου ο Σάββας. Εξαφανισμένος για πέντε χρόνια, με πήρε ξαφνικά τηλέφωνο για ευχές στην ονομαστική μου γιορτή. Έκπληξη πρώτου μεγέθους! Αντί για το αναμενόμενο «πού ήσουν βρε ρεμάλι;», προτιμήσαμε να τα πούμε με δροσερή μπίρα συνοδεία άφθονων μεζέδων σε ψαγμένο (και φθηνό) μεζεδοπωλείο του κέντρου.

Πρώτα όμως το CV του Σάββα. Σχολή εμποροπλοιάρχων, μπάρκαρε για λίγο, δεν γούσταρε. Ξεκίνησε στα τριάντα του να δουλεύει ως γραφιάς σε μεγάλη εταιρία. Ο τύπος είχε χάρισμα. Σε 10 χρόνια είχε ανέβει όλα τα σκαλιά της ιεραρχίας, ήταν γενικός διευθυντής της τοπικής θυγατρικής. Τον συνάντησα, όταν ήμουν πωλητής, άρτι προαχθείς σε προϊστάμενο πωλήσεων, προσπαθώντας να κλείσω συνεργασία. Σε μία ώρα γελάγαμε με τα ίδια καλαμπούρια, σε τρεις ώρες είχαμε κάνει κεφάλι από τα ουζάκια. Το πρωί δεν πολυθυμάμαι ποια ώρα γύρισα στο ξενοδοχείο, πάντως η παραγγελία έκλεισε. Έκτοτε, η συνεργασία σταθερή. Η ζωή του Σάββα, ολιγότερο σταθερή. Άνοιξε με συνεταίρο προσωπική του δουλειά σε άλλο αντικείμενο, προλαβαίνοντας να είναι συνεπέστατος και με την πολυεθνική. Πώς το πετύχαινε, άγνωστο. Παράλληλα έβγαινε από τον πρώτο του γάμο, σπεύδοντας στον δεύτερο. Για να μην μπερδεύεται μάλλον, και η δεύτερή του γυναίκα είχε το όνομα της πρώτης. Ένα παιδί με καθεμία.

Ξαφνικά το 2011 εξαφανίζεται. Τηλεφωνήματα δικά μου σε συναδέλφους του και συνεργάτες καταλήγουν σε ένα ανεξήγητο «δεν ξέρω, έχω καιρό να τον δω». Άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Το τηλέφωνο της γυναίκας του δεν το είχα. Ώσπου, εμφανίζεται το 2016.  

Τι είχε συμβεί σε αυτόν τον σύγχρονο Λούη, που προσπαθούσε να ξεπεράσει τον ήρωα Ρετσίνα του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά»; 

Ακούστε. Ένα πρωί του 2011 ξύπνησε και δεν μπορούσε να κουνήσει τα άκρα του. Ίσως από υπερκόπωση, ίσως από κάποιο αυτοάνοσο με περίεργο όνομα. Το μυαλό ήθελε, αλλά το νευρικό ερέθισμα δεν πήγαινε στο σώμα. Πανικός. Μετά από 3 μήνες που μισοσυνήλθε, αποφάσισε να αφήσει την πολυεθνική και να στραφεί στη δική του δουλειά. Ο παιδικός του φίλος και συνεταίρος τον διαβεβαίωσε: «Εγώ είμαι εδώ ρε! Γράψε το μερίδιό σου σε μένα και θα το τρέξω εγώ το μαγαζί». 

 Εκεί, το γατόνι ο Σάββας την πάτησε. Είπε ναι στον παιδικό του φίλο, που τον πούλησε. Έμεινε στον άσσο. Η γυναίκα του τον κατηγόρησε, αντί να τον στηρίξει.  

Μου είπε χθες: «Ιστορικέ, η φράση “με λεηλάτησαν” είναι λίγη για να εκφράσει αυτό που μου έκαναν».

«Μα πώς δεν έπαθες κατάθλιψη, ρε;»

«Έπαθα, αλλά σηκώθηκα. Έχω δύο παιδιά που περιμένουν από μένα».

Στα πενήντα του ξεκίνησε ξανά από την αρχή. Είναι στο τετραγωνάκι νούμερο ένα. Βρήκε δουλειά. Ως εργάτης, σε άλλη πόλη πλέον. Τα καταφέρνει. Το χιούμορ του είναι το ίδιο. Λίγο πιο (αυτο)μαστιγωτικό, ίσως. Ενώ ακόμα προσπαθώ να χωνέψω όσα μου εξιστόρησε, αυτός συμπυκνώνει μια ζωή 52 χρόνων σε μία φράση: