ΤΟΥΡΚΙΑ: «Aferim, Erdogan Efendim!»

Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ 

Ομότιμου καθηγητή ΑΠΘ

Εύγε, αφέντη Ερντογάν! Τα κατάφερες μια χαρά, μολονότι κάποιοι αμφισβήτησαν το δικαίωμά σου να διεξαγάγεις προεκλογική εκστρατεία, ενώ συγχρόνως ασκείς τα πρωθυπουργικά σου καθήκοντα. Δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα όμως, ως απεφάνθη ορθώς το Τουρκικό Συνταγματικό Δικαστήριο.

 

 Πώς θα τολμούσε να αποφανθεί διαφορετικά, άλλωστε, αφού μετά την «εξυγίανση» του δικαστικού σώματος που επέβαλες, χάριν της εύρυθμης λειτουργίας της Δικαιοσύνης, φυσικά, έχουν φύγει οι «ασεβείς αντιδραστικοί» και μένουν μόνον όσοι σε εκτιμούν ή αναγκάζονται να σε εκτιμήσουν.  

Τώρα πια είσαι «σουλτάνος», «χαλίφης» (αν και αλλού τώρα ιδρύεται Χαλιφάτο) και ό,τι άλλο θέλεις εσύ. Είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό και αυτό δίνει πρόσθετο βάρος στη νίκη σου από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 52%.

Οντως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει πλέον ανακηρυχθεί ένας εν δυνάμει «αισυμνήτης» (εκλεγμένος δικτάτορας), όπου όσο ανανεώνεται η εμπιστοσύνη του λαού προς αυτόν τόσο κυνικότερος, προκλητικότερος και ιταμότερος γίνεται, μη διστάζοντας να διαπληκτιστεί με αγανακτισμένους πολίτες που τον αμφισβητούν ανοιχτά στους δρόμους, ενίοτε συμπεριφερόμενος ωσάν ένα κοινό «καλντερίμ τσογκλάν», απειλώντας θεούς και δαίμονες και όσους εν τέλει δεν αποδέχονται τη δική του εκδοχή «δημοκρατίας αλά τούρκα».

Η επικυριαρχία του σφραγίστηκε μετά το διορισμό του νέου αρχηγού του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που ιδρύθηκε το 2001 (ΑΚΡ: «Adalet ve Kalkinma Partisi»), αλλά και νέου βολικού και χρήσιμου πρωθυπουργού της χώρας Αχμέτ Νταβούτογλου (με το πολύ θολό πλέον όραμα της νεκραναστημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου καταφανώς παρεισφρέει η τρέλα του μεγαλείου), αλλά επί του παρόντος ειρηνικού εκφραστή των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες».

Γιατί εμμένει σε αυτή την άποψη ο οξύνους Νταβούτογλου; Αφού γνωρίζει κάλλιστα ότι κάθε άλλο παρά μηδενικά είναι τα υπαρκτά προβλήματα με τους γείτονες και ότι ουσιαστικά αυτό ακούγεται πλέον ως κακόγουστο αστείο, όπως αποδεικνύουν τα ίδια τα γεγονότα; 

Γιατί αυτός θέλει να το ευαγγελίζεται, προβάλλοντας έτσι τις αγαθές προθέσεις της Τουρκίας που δεν πείθουν πια κανέναν.

Ούτε καν τους Κούρδους, που αντιμετώπισε αρχικά με πολλή κατανόηση ο Ερντογάν, ύστερα βέβαια από πιέσεις και υποδείξεις του παντοτινού του φίλου Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος πίεσε με τη σειρά του τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου να ζητήσει συγγνώμη από τον Ερντογάν για το θλιβερό επεισόδιο στο «Μαβί Μαρμαρά», που έβαλε οριστικό τέρμα στις παραδοσιακά εγκάρδιες σχέσεις αμοιβαίας φιλίας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Μέσα στα «μηδενικά προβλήματα» συμπεριλαμβάνεται φυσικά το Κυπριακό, όπου η αδιαλλαξία του Ερντογάν (όπως βέβαια και των άλλων προκατόχων του) διαιωνίζει μία κατάσταση που αντιβαίνει στοιχειώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. 

Υπάρχει επίσης η Συρία (ο Ερντογάν επισκέφθηκε επίσημα τις ΗΠΑ στις 16.5.2013 και συσκέφθηκε με τον Ομπάμα, ώστε να βρεθούν τρόποι ανατροπής του καθεστώτος του πρώην καλού φίλου του Αλ Ασαντ). 

Υπάρχει και η Αίγυπτος, όπου ο εκλεκτός του Ερντογάν, Μόρσι, δεν μπόρεσε να διατηρηθεί για πολύ στην εξουσία και το γεγονός αυτό πυροδότησε εντάσεις στις σχέσεις Τουρκίας-Αιγύπτου. 

Υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες που αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο χειρισμός θεμάτων εξωτερικής πολιτικής από τον Νταβούτογλου κάθε άλλο παρά επιτυχής υπήρξε.

Η Τουρκία, με τις περγαμηνές των αρχικών επιτυχιών σε τομείς όπως η οικονομία (τιθάσευση του πληθωρισμού, άνοδος του βιοτικού επιπέδου και σημαντικά έργα υποδομής), αλλά και η εξωτερική πολιτική, με τον Ερντογάν σε πρωταγωνιστικό ρόλο αξιόπιστου διαμεσολαβητή, υποφέρει πλέον από μοναξιά, γιατί η σταυροφορία του Ερντογάν κατά της διαφθοράς σταμάτησε μεσοστρατίς και εγκαινιάστηκε μια νέα περίοδος συστηματικότερης διαφθοράς, ευνοιοκρατίας και αρωγής ημετέρων, που ύστερα από μια περίοδο ανάπτυξης και οικονομικής δραστηριότητας, που έκαναν την Τουρκία παράδειγμα προς μίμηση -ιδίως για τους επαναστατημένους της «Αραβικής Ανοιξης»-, ακολούθησε μια περίοδος ισχνών αγελάδων, με τους επενδυτές να δυσφορούν έντονα και τη λίρα να παίρνει την κατιούσα, έτσι ώστε η τουρκική οικονομία -όπου οι εισαγωγές ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των εξαγωγών- να αντιμετωπίζει πλέον οξέα προβλήματα ρευστού για την αγορά των αγαθών που χρειάζεται.

Αφ' ετέρου ωστόσο ο Ερντογάν, ως ο αντιπροσωπευτικότερος εκφραστής του τουρκικού «τσαμπουκά» -εντός και εκτός της Τουρκίας-, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη και προπάντων το θαυμασμό σημαντικού μέρους τού τουρκικού λαού, όχι βέβαια και της πλειονότητας των νέων ανθρώπων, που τους προκαλεί από δυσανεξία έως και έντονη οργή ο αυταρχισμός και η μισαλλοδοξία (απαγόρευση της «απειλής» του twitter, απαγόρευση ανταλλαγής φιλιών σε ανοιχτούς χώρους, απαγόρευση στις γυναίκες να γελούν δυνατά στο δρόμο και προπάντων τα θλιβερά επεισόδια στο πάρκο Gezi) που επέδειξε ιδίως τα τελευταία δύο χρόνια.

Ο Ερντογάν, ακόμα και προτού καν αναλάβει επίσημα κατόπιν ορκωμοσίας τα προεδρικά του καθήκοντα (την περασμένη Πέμπτη 28 Αυγούστου), διαθέτει όλα τα προαπαιτούμενα «της εξουσίας του ενός».  

Σαν τους άλλους μονάρχες της Μέσης Ανατολής διαθέτει:

α) Κατευθυνόμενα (ή φιμωμένα) ΜΜΕ. 

β) Επικίνδυνα αυξανόμενη διαφθορά. 

γ) Κατασταλτικούς μηχανισμούς «νόμιμης» τρομοκράτησης των πολιτών και -ιδιαίτερα- όλων των αντιφρονούντων. 

δ) Κυβερνητικά μέλη που τοποθετούνται αριστίνδην υπεράνω του νόμου μαζί με όλους τους συγγενείς τους. 

Μπορεί να προβλεφθεί τι θα συμβεί τώρα που ο Ερντογάν ανέλαβε «πρόεδρος όλων των Τούρκων και όχι μόνον εκείνων που τον εψήφισαν» (από λόγο του ιδίου). Ο νέος πρόεδρος βασίζεται -όχι απόλυτα δικαιολογημένα- στις ικανότητες του Νταβούτογλου να επιτύχει ένα εντυπωσιακό εκλογικό αποτέλεσμα το 2015 (απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτικών ψήφων), που θα δώσει το δικαίωμα στο -προεδρικό πλέον- Κοινοβούλιο («Ολοι άνθρωποι του προέδρου») να παραγάγει νόμους που θα προσφέρουν την απόλυτη εκτελεστική εξουσία στο νέο πρόεδρο, δηλαδή ένα κοστούμι «made to measure» για τον αρχομανή και φιλόδοξο Ερντογάν, ο οποίος ουσιαστικά δεν θα διαφέρει πολύ από τον Βλαντίμιρ Πούτιν σε ύφος και ήθος εξουσίας.

Ο Ερντογάν πιστεύει στη συγκέντρωση όλης της εξουσίας στο πρόσωπό του και τείνει να καταστεί μια πατριαρχική φιγούρα:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Περί αποκεφαλισμών ο λόγος...

Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ 

Ομότιμου καθηγητή ΑΠΘ

Ο αποκεφαλισμός υπήρξε ανέκαθεν ένας ανέξοδος τρόπος εκτέλεσης και θα λέγαμε, ένας από τους πλέον ανώδυνους, αρκεί ο δήμιος-εκτελεστής να μην είναι αδέξιος και αρκεί να έχει ένα καλά ακονισμένο, κοφτερό μαχαίρι/ξίφος/πέλεκυ ώστε να ολοκληρώνει το έργο με ένα μόνο χτύπημα.

Γι' αυτό ο εκτελούμενος όφειλε -για το καλό του- να τον δωροδοκήσει διακριτικά με ένα χρυσό νόμισμα.  

Ο όρος «Capital punishment», κεφαλική ποινή από το λατινικό caput (κεφάλι), έχει γίνει πλέον μια φράση που καλύπτει όλες τις μορφές θανατικής ποινής και όχι μόνον τον αποκεφαλισμό.

Στην αρχαία Ρώμη ήταν ένας από τους λιγότερα ταπεινωτικούς και περισσότερο αξιοπρεπείς τρόπους εκτέλεσης, για τούτο και πολλοί θανατοποινίτες ένιωθαν ικανοποιημένοι για την ποινή και τον τρόπο εκτέλεσής της.

Χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε Ευρώπη και Ασία, αλλά τώρα έχει περιοριστεί στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν.  

Η πρόοδος της τεχνολογίας, ωστόσο, συνετέλεσε ώστε ο θάνατος διά αποκεφαλισμού να καταστεί σχεδόν τελείως ανώδυνος με την εφεύρεση της γκιλοτίνας (πιο εντυπωσιακά και πιο εύχρηστα «καρμανιόλας») με τους δύο ψηλούς ορθοστάτες και τη βαριά λεπίδα που έπεφτε από ψηλά ώστε ο εκτελούμενος «ούτε που καταλάβαινε». Εκτός και εάν δεν έχανε αμέσως τις αισθήσεις του, οπότε μπορούσε να τις διατηρήσει ενδεχομένως για περίπου 5-6 δευτερόλεπτα, κατά πώς λένε μελετητές του θέματος, βλέποντας με οδύνη το κορμί του χωρισμένο από το κεφάλι του. Ο θάνατος επερχόταν λόγω του αποχωρισμού του μυελού από τη σπονδυλική στήλη και τη συνακόλουθη πρόκληση ακατάσχετης αιμορραγίας.

Η γκιλοτίνα ήταν σχεδόν ο αποκλειστικός τρόπος εκτέλεσης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (1789) και από τα πιο επιφανή μέλη της γαλλικής κοινωνίας που την υπέστησαν ήταν:  

Η βασανιστική αναμονή μιας χρεοκοπίας

Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ

Ομότιμου καθηγητή ΑΠΘ

Είναι θέμα χρόνου· και αποτελεί κοινό μυστικό, κοινή γνώση και κοινή πεποίθηση, όχι μόνο μεταξύ κακόβουλων ξένων, Γερμανών ιδίως, όχι μόνο μεταξύ των κερδοσκόπων, που ποντάρουν πως η Ελλάδα -μοιραία και άβουλη- οδηγείται -εάν δεν έχει ήδη φθάσει- σε de facto χρεοκοπία, αλλά και άλλων, έως και των Τούρκων, που τονίζουν υπερήφανοι με καταφανέστατο πλέγμα ανωτερότητας ότι δεν θέλουν πλέον μία θέση στην Ε.Ε., αφού ο Ερντογάν έχει άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια, που καταστρώνει μεθοδικά με τον «οραματιστή» Αχμέτ Νταβούτογλου.

Περιμένοντας τον... Γκοντό λοιπόν -κοντός ψαλμός αλληλούια- εμείς οι Ελληνες πρέπει εκ των πραγμάτων να σκεπτόμαστε οτιδήποτε διασκεδαστικό και προπάντων αντικαταθλιπτικό. Δυστυχώς, κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση καταλήγει στο ιλαροτραγικό και στον κλαυσίγελο. Γελάνε οι άλλοι με εμάς, αλλά γελάμε κι εμείς για τον ίδιο λόγο, οπότε εξ αναποδράστου ανάγκης και αυτογνωσίας καταλήγουμε στο κλάμα. 

Ουσιαστικά οι Βορειοευρωπαίοι, παρά τις περί αλληλεγγύης μεγαλοστομίες τους, ελάχιστα κόπτονται για τις θυσίες που υφίσταται ο ελληνικός λαός (ίσως μάλιστα λένε: «Ας υποφέρουνε λίγο οι κατά τεκμήριο καλοπερασάκηδες, τεμπέληδες Ελληνες, όπως τους αξίζει», διότι αυτά τους έχει διδάξει πρωτίστως το πολύ μεγάλης κυκλοφορίας ταμπλόιντ «Bild»).

Και λίγο τους νοιάζει τι μας περιμένει, αφού ό,τι τους καίει, είναι πώς η επικείμενη χρεοκοπία μας θα έχει τις ελάχιστες δυνατές δυσμενείς επιπτώσεις στη δική τους οικονομία, καθώς και το λιγότερο ρίσκο για το ευαίσθητο ευρώ, που, ως νόμισμα, παραμένει θέμα γοήτρου μιας παγκόσμιας υπερδύναμης, της οποίας, ωστόσο, η ισχύς έχει τεθεί εν αμφιβόλω από το 2008 από φταίξιμο δικό της, κυρίως. Ειρωνικά, το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος (ΗΠΑ) ουδόλως επιθυμεί μια ενδεχόμενη κατάρρευση της Ε.Ε. και του νομίσματός της, αφού θα συνεπιφέρει άνοδο της τιμής του δολαρίου, προκαλώντας οξύτατο πρόβλημα στις εξαγωγές του, εξ ου και οι νέες εκκλήσεις του προέδρου Ομπάμα προς την Ανγκελα Μέρκελ, οιονεί αυτοκράτειρα μιας υπερδύναμης, που εμφανίζει σημάδια προϊούσας γήρανσης πριν καν αρχίσει να ωριμάζει.

Επί του παρόντος, όμως, χαράς ευαγγέλια για κυβέρνηση, Μέρκελ κ.ά., αφού υπερψηφίστηκαν το Μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός, όπως άρμοζε, με νικητή -που όντως κλέβει την παράσταση- τον υπουργό των Οικονομικών, ο οποίος για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνει τη ρήση-κλισέ (αληθέστατη, όπως όλα τα κλισέ): «Δεν έχει σημασία τι θα πεις, αλλά πώς θα το πεις» και στο «πώς» ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου «πήρε δέκα». Είναι, όμως, πολύ ευφυής, για να μην ξέρει σε τι επικίνδυνες ατραπούς θα μας οδηγήσει η δανειακή σύμβαση, που μας επέβαλαν, κυριολεκτικά με το μαχαίρι στο λαιμό, οι εταίροι μας, απαιτώντας μάλιστα «ομοφωνία» και επιπλήττοντας αυστηρότατα τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εν μέρει είχαν δίκιο, γιατί, πώς είναι δυνατόν δύο κόμματα ιδίας νεοφιλελεύθερης υφής να «διαφωνούν»;

Είναι λυπηρό να ανήκεις σε μια χώρα, της οποίας οι κυβερνήσεις από το 1832 έως το 2011 δανείζονται συνεχώς και αδιαλείπτως. Είναι, όμως, εξίσου λυπηρό οι πολίτες αυτής της χώρας να είναι τόσο ανεπίδεκτοι στοιχειώδους μάθησης καταβολής των οφειλομένων από αυτούς φόρων. Η ονοματική φράση «οφειλόμενοι φόροι» προκαλεί έντονη δυσανεξία, που γίνεται ακόμα και απεχθέστατη στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Σε λίγο θα διαπράξουμε την υστάτη ανοησία προ της πτώχευσης, με το δεύτερο πακέτο διάσωσης («νέα δανειακή σύμβαση»), οπότε θα ξεχειλίσει το ποτήρι του χρέους. Θα «ρυθμίσουμε» τα χρέη, επισωρεύοντας άλλα χρέη (συν τους τόκους!). 

Από ποια θύρα θα εισέλθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, όταν είμαστε ερμητικά κλεισμένοι και «προστατευμένοι» από το τσομπανόσκυλο μιας ανελέητης λιτότητας; Η αγαπημένη λέξη του κ. Βενιζέλου, περιγραφική του δημοσιονομικού χάους, είναι «περιδίνηση». Οτι ο ελληνικός λαός θα είναι ξαπλωμένος φαρδύς-πλατύς στο τέλος της περιδίνησης είναι βέβαιο. Το ζητούμενο είναι, αν ποτέ κατορθώσει να ξανασταθεί όρθιος.