"Επίγεια σοφία" (έστω και από το στόμα διεθνούς κομμουνιστοφασίστα) - Ενας χρόνος από τη μέρα που ο Fidel Castro απάλλαξε τον βασανισμένο λαό του απο την παρουσία του

«Η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσουμε να κάνουμε πεντάλ, θα πέσουμε».

 «Η στρατιωτική στολή είναι πρακτική, απλή, φτηνή και ποτέ δεν παύει να είναι της μόδας»

«Αρχισα την επανάσταση με 82 άτομα. Θα το ξανάκανα, ακόμη και με 10 ή 15 και με ακλόνητη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι, αν έχεις πίστη και σχέδιο δράσης»

«Η επανάσταση δεν είναι ένα στρώμα από ροδοπέταλα. Είναι μια μάχη ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν»

«Ποτέ δεν είδα κάποια αντίφαση ανάμεσα στις ιδέες που πιστεύω και στις ιδέες αυτού του συμβόλου, αυτής της εξαιρετικής φυσιογνωμίας, του Ιησού Χριστού».

«Χωρίς την εξουσία, οι ιδεολογίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Με την εξουσία, σπάνια επιβιώνουν»

«Καταδικάστε με, δεν έχει σημασία. Η Ιστορία θα με αθωώσει»

«Δεν απομένουν πια παρά μόνο δύο κομμουνιστές στον κόσμο, εγώ και ο Οσκαρ».

Αναφερόταν στον Οσκαρ Νιμάγιερ, τον βραζιλιάνο αρχιτέκτονα, και σίγουρα όχι στον Αλέξη Τσίπρα, στον οποίο, πάντως, είχε στείλει επιστολή αμέσως μετά το ελληνικό δημοψήφισμα. Ανάμεσα στα υπόλοιπα που είχε σημειώσει, περί αγώνων του ελληνικού έθνους, είχε γράψει: «Σας συγχαίρω θερμά για τη λαμπρή πολιτική σας νίκη».

Βέβαια, ποτέ δεν μάθαμε πώς αντέδρασε ο Κάστρο όταν εκείνο το «Οχι» μετετράπη σε «Ναι», αλλά αυτό...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: ΑλέΚΣης και Φιδέλ

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Ούτε να πάει να συλλυπηθεί δεν μπορεί ο άνθρωπος, αρχίζουν οι κοροϊδίες, ότι πήγε να δει την κηδεία της αφίσας από το παιδικό του δωμάτιο. 

Κανείς δεν βλέπει την προοπτική από το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Κούβα. Παίρνει ιδέες, θα δώσει λύσεις.  

Πρώτα πρώτα παίρνει ιδέα για την ανεργία. Oλοι στο Δημόσιο, όλοι, μα όλοι, οι ταξιτζήδες, οι κουρείς, οι πωλητές στα μαγαζιά. Θα μπουν όλοι στα κρατικά μισθολόγια κι αν το 1% μείνει άνεργο, θα είναι το τεμπέλικο 1%, οι ακαμάτηδες.

 

Μπορούμε να φανταστούμε τον Πρωθυπουργό με μια πουράκλα (για την περίσταση) να κάνει υπολογισμούς:

Πόσοι παίρνουν τώρα επίδομα ανεργίας; 

Πόσο είναι το επίδομα κατά μέσο όρο; 

Πολλαπλασιασμός (με τη βοήθεια αριθμομηχανής).  

Γιατί να δίνει τόσα λεφτά σε επιδόματα εφόσον μπορεί να δίνει ένα μικροποσό στον καθένα και να τον προσλάβει στη μεγάλη ταΐστρα του κράτους; 

Το λοιπόν, ο «κομαντάντε» έδινε μισθούς των 20 δολαρίων (τον μήνα), αλλά ο Αλέξης είναι κιμπάρης, υπολογίζει ένα πενηντάρικο για τον καθένα. Και θα έχουν όλοι δουλειά. Ευκολάκι.

Με το πενηντάρικο που θα πάρει ο δημόσιος υπάλληλος, θα κάνει επένδυση: 

Θα αγοράσει προφυλακτικά και θα εκπορνεύσει την κόρη του. Αρκεί να είναι μικρούλα και όλα θα πάνε καλά, ζωή και κότα. Ηξερε ο Φιδέλ τι πάει να πει πατρική αγωνία για το μέλλον και έτσι τα δικά του τα παιδιά τα εξασφάλισε. Εξανίστανται οι Αλέξηδες, η επανάσταση δεν κρίνεται από τις θαλαμηγούς, δεν κρίνεται από τα εκατομμύρια δολαρίων σε καταθέσεις. Η επανάσταση είναι ιδέα και τα οικογενειακά λάφυρα είναι αναγκαία πρακτική. Κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει επαρκώς τον ακραίο πλούτο των κληρονόμων του Φιδέλ Κάστρο, κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κλοπή. Ο επαναστάτης μετατράπηκε σε λήσταρχο.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν προβληματίζεται από την κατάντια του νεανικού ειδώλου ή από την κατάντια της Κούβας. Θέλησε να υποβάλει τα σέβη του πηγαίνοντας στο νησί. Εκεί που θέλει να δει καλό, βλέπει το καλό. Αντισταθμίζει: η Κούβα διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον πλανήτη, διαθέτει στην εκπαίδευση το 13% του προϋπολογισμού της και μπορεί να συναγωνιστεί τη Φινλανδία, τον Καναδά, τη Σιγκαπούρη. Τούτο προκύπτει από έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εν ολίγοις, η κόρη του δημοσίου υπαλλήλου είναι απολύτως επαρκής μορφωτικά και ικανή για πολλές δουλειές, αλλά από αληθινές δουλειές δεν βιοπορίζεται κανείς.

Στην ανάλυση του Φιδέλ Κάστρο και του Αλέξη Τσίπρα, πάντα φταίει κάποιος άλλος.  

Φταίει το εμπάργκο. Για την οικονομική καταστροφή φταίνε οι Αμερικάνοι. Φταίνε και οι Σοβιετικοί - όταν κατέρρευσαν, διαλύθηκε η Κούβα. Οι άλλοι φταίνε, όχι ο ηγέτης, όχι ο επαναστάτης που παρέμενε αδιάλλακτος. Κράτησε για τον εαυτό του την περηφάνια του, κράτησε για τον λαό του την απόλυτη φτώχεια. Εντάξει, κράτησε για τον εαυτό του και μερικά εκατομμύρια δολάρια, αλλά ας μην το κάνουμε ζήτημα, τώρα πέθανε, δεδικαίωται.

 

Δεν θα μας ανησυχούσε η εμμονή του Πρωθυπουργού στα εφηβικά ινδάλματα, όμως μας ανησυχεί...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ο Κάστρο ζει

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κ​​αι ποιος μας λέει ότι ο Φιντέλ Κάστρο δεν δολοφονήθηκε; 


Μετά τις τόσες αποτυχημένες απόπειρες κατά της ζωής του, κάποια επιτέλους πέτυχε. Η CIA βρήκε τον τρόπο να οργανώσει το τέλειο έγκλημα. Στα ενενήντα του, στο κρεβάτι του, κανείς δεν πρόκειται να υποψιασθεί το παραμικρό. 


Είμαι βέβαιος ότι ο αδόκητος θάνατος του θαλερού Kουβανού συνδυάζεται με το Brexit. Απόδειξη ότι η τελευταία αυτή απόπειρα δεν έγινε αμέσως μετά το βρετανικό δημοψήφισμα. Τέτοια σπουδή θα προκαλούσε υποψίες. Την απόφαση όμως των σκοτεινών κέντρων την επέσπευσε η εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Οι καιροί ου μενετοί, αποφάσισαν. Αφήστε που έτσι γλίτωσαν από την γκρίνια της αδελφής του Χουανίτα που ζει στο Μαϊάμι και τους έπαιρνε κάθε τρεις και λίγο τηλέφωνο ρωτώντας τους πότε θα τον βγάλουν απ’ τη μέση. Και «όλο λόγια είστε», και «τι σόι καπιταλιστές είστε εσείς» και άλλα τέτοια που ξεσήκωναν τα Λάνγκλεϊ και τους Λευκούς τους Οίκους.  


Αστειεύομαι, όμως η αριστερή συνωμοσιολογία δεν απέχει και πολύ από τον τρόπο σκέψης του επιθεωρητή Κλουζό.


Πολλούς ακούω να λένε ότι η παραμονή του ηγέτου της ελληνικής Αριστεράς στο νησί της Καραϊβικής οφείλεται σε προσωπικούς λόγους. Μετά την υπερκόπωση της επίσκεψης Ομπάμα, ο άνθρωπος χρειαζόταν κάποιες διακοπές, κάτι να αλλάξει παραστάσεις, κάπως να βρει τον εαυτό του επιτέλους. 


Είχε βέβαια τους ενδοιασμούς του, διότι αφήνει πίσω του πολλές εκκρεμότητες, όμως τον καθησύχασε ο θείος Αλέκος: «Πήγαινε, βρε Αλέξη, να πάρεις λίγο αέρα. Κι εδώ που κάθεσαι νομίζεις ότι προσθέτεις τίποτε; Ασ’ τα σε μας».


 «Αυτό το ταξίδι το ονειρεύομαι από τότε που ήμουν στην ΚΝΕ, τότε που πήγαιναν οι μπριγκαντιέροι για να μαζεύουν ζαχαροκάλαμα. Λένε μάλιστα πως θα απελευθερώσουν εκατό ομοφυλόφιλους αντί στεφάνου».


 «Αλέξη, μη λες ανοησίες, δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στην Κούβα. Αριστεροί είναι οι άνθρωποι». 


Αυτή τη φορά αστειεύομαι σε ύφος allegro ma non troppo.


Του πρωθυπουργού της ταξιδεύοντος εις τους ωκεανούς, η κοινή γνώμη της χώρας καλύπτει το κενό συνεχίζοντας τους ιδεολογικούς της αγώνες.  


Ητο επαναστάτης ή δικτάτωρ ο εκλιπών;  


Διότι ως γνωστόν στα ήθη μας αν είσαι επαναστάτης είσαι καλός άνθρωπος, ενώ αν είσαι δικτάτωρ είσαι κακός, ως εκ τούτου δεν γίνεται να είσαι και επαναστάτης και δικτάτωρ.  


Oπερ έδει δείξαι. Ασχέτως αν η Ιστορία μάς διδάσκει ότι αν είσαι επιτυχημένος επαναστάτης θα γίνεις και δικτάτορας. Και ο μόνος τρόπος για να μη γίνεις δικτάτορας είναι να σε βγάλουν απ’ τη μέση όσο είναι καιρός, και παραμένεις επαναστάτης, όπως ο κομαντάντε Ερνέστο Τσε ο Γκεβάρα.  

Καλύτερα εικόνα σε εφηβικό δωμάτιο παρά δικτάτορας, απ’ όπου κι αν το πιάσεις.


Ωρες ώρες λυπάμαι τον εαυτό μου. Τον λυπάμαι που βρίσκει την ευκαιρία να αστειευθεί για ένα τόσο τραγικό γεγονός όπως ο θάνατος του Φιντέλ. 


 Είμαι αχαρακτήριστος. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Στο μυαλό των Ελλήνων «κληρονόμων» του Φιντέλ: Ο Αλέξης “την είδε” Κάστρο και επαναστάτης…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ 

Στην αρχή όταν άκουσα ότι κάποιος βγάζει το αγόρι του Ερνέστο, σκέφθηκα ότι πάλι καλά που δεν έβγαλε και την κόρη του “Πασιονάρα Ιμπαρούρι”. Φαντάσου στο καλοπληρωμένο ιδιωτικό σχολείο να πρέπει οι δάσκαλοι να ανακράζουν «Ιμπαρουύριιι, έλα στον πίνακα…» 

Σκέφτεσαι ότι είναι τα εφηβικά κατάλοιπα… Όταν όπως όλοι, εμπνεόμασταν από τον Ερνέστο και τον Φιντέλ, και ψάχναμε κάποιο πριμοδοτουμενο από το κόμμα ταξίδι για να στηρίξουμε τον σοσιαλισμό στην Κούβα με εθελοντική παρουσία στις ζαχαροφυτείες της Κούβας, με συντρόφισσες και συντρόφους από όλα τα μέρη του κόσμου, όπου έφθαναν τα μαύρα κονδύλια της Σοβιετικής Ένωσης. 

Μετά μεγαλώναμε, βλέπαμε τον κόσμο, διαβάζαμε, ωριμάζαμε. Καταλαβαίναμε τι συνέβαινε στην Κούβα, όπως πριν στην Σοβιετική Ένωση, και περιοριζόμασταν σε κάποιους ωραίους κουβανέζικους ρυθμούς, Bacardi-cola, ένα μπλουζάκι της Diesel ακριβό μεν, αλλά με ωραία στάμπα του Τσε και με λαθραία κουβανέζικα πούρα στριμμένα στα χέρια και στα πόδια κάποιας ταλαίπωρης κουβανής που δεν φαντάζονταν ότι θα τιμούσαμε με συντροφικούς χαιρετισμούς την δουλειά της, ανάβοντας το πούρο στα μπουζούκια σε μια μικρή γωνιά του κακού καπιταλισμού… 

Όλοι έχουν ανάγκη από σύμβολα και πολλές φορές αναζητούν την εσωτερική λύτρωση μέσα από αυτά: το T-Shirt με τον Τσε, την αφίσα του Κομαντάντε Φιντέλ, τον μικρό Ερνέστο.  

Έτσι ελπίζεις στην κάθαρση από τα Μνημόνια που υπογράφεις από τις Μερκελ που προσκυνάς…  

Μήπως και δεν συμβαίνει όμως τίποτα από όλα αυτά; Μήπως αισθάνονται πραγματικά δικαιούχοι της πραγματικής κληρονομιάς του Φιντέλ; Εκείνης, με το αυταρχικό καθεστώς, τα ψυχιατρεία, τις ανοιχτές φυλακές, το δελτίο στο φαγητό, την μετατροπή της χώρας σε φθηνό πορνείο…  

Πως το είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; «Αντίο Κομαντάντε..». 

Μα τέτοια προσβολή στην μνήμη του νεκρού; Να τον αποκαλεί Kομαντάντε, εκείνος που έγινε πιστός σύμμαχος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και πρόθυμος συνεργάτης του ευρωπαϊκού συντηρητικού καπιταλισμού;  

Και με εντελώς παιδικό τρόπο, του στυλ «ήμουνα και εγώ γνωστός του» ο κ. Τσίπρας παραθέτει απόσπασμα από την συγχαρητήρια επιστολή που είχε λάβει από τον Φιντέλ: «Στις τωρινές πολιτικές συνθήκες στον πλανήτη μας κάθε απόφαση, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει να αναλύεται και να εφαρμόζεται με προσοχή».  

Προφανώς κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ξαναδιαβάσει την επιστολή του Φιντέλ που απλώς προειδοποιούσε τον ενθουσιώδη κ. Τσίπρα να σκέφτεται με προσοχή τις πολιτικές που εφαρμόζει…  

Και η συλλυπητήρια δήλωση του κ. Τσίπρα, συνέχιζει: «Ο ίδιος υπήρξε εγγυητής της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας του λαού του, ενώ έθεσε τις βάσεις για την περιφερειακή συνεργασία στη Λατινική Αμερική». 

Για την αξιοπρέπεια που επεφύλαξε στον λαό του είναι καλύτερα να ρωτήσει κανείς τις χιλιάδες νεαρές κοπέλες που κατέφευγαν στην πορνεία για δέκα και είκοσι δολάρια, και όσους με αυτοσχέδια καρυδότσουφλα επιχειρούσαν να ξεφύγουν από την κόλαση της Κούβας… 

 Όσο για περιφερειακή συνεργασία, ο Λούλα είναι με το ένα πόδι στην φυλακή, ο Μαδούρο ακολουθεί την παράδοση της Βόρειας Κορέας και ο Μαραντόνα δεν νοιώθει και τόσο καλά τελευταία.  

Όμως το πιο ωραίο το είχε κρατήσει για το τέλος ο κ. Τσίπρας: «Η γενιά που φεύγει μας κληροδοτεί μια τεράστια ιστορική, συμβολική και πολιτική παρακαταθήκη, την οποία καλούμαστε να διαχειριστούμε σε συνθήκες εξόχως δύσκολες, με την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού να έχει επέλθει, αλλά το όραμα του σοσιαλισμού να μην έχει βρει ακόμη την νέα άρθρωσή του. Γι’ αυτό και όπως λέει ο Φιντέλ, όσοι αγωνίζονται σήμερα για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφές που απειλούν τον πλανήτη, πρέπει να αναλύουν και να εφαρμόζουν με προσοχή κάθε πολιτική απόφαση». 

Κατ’ αρχήν, είναι απολύτως ανησυχητικό σύμπτωμα να αυτοχρίζεται κάποιος, κληρονόμος του Φιντέλ Κάστρο. Με την σιγουριά ότι από εκεί που βρίσκεται ήδη ο Κουβανος ηγέτης δεν πρόκειται να αποκληρώσει κανέναν, ο κ. Τσίπρας έσπευσε να αποδεχθεί την κληρονομιά την οποία πιστεύει ότι ο Φιντέλ του άφησε.. Και κατηγορεί ο κ. Τσίπρας τον νεοφιλελευθερισμό τον οποίο σήμερα ο ίδιος υπηρετεί στην χώρα μας, ότι έχει αποτύχει, ενώ ακόμη ο «σοσιαλισμός δεν έχει βρει την άρθρωση του». Και αυτό το συμπληρώνει με τον αποχαιρετισμό: «Αντίο Κομαντάντε. Ως την παντοτινή νίκη των λαών!»  

Και αυτή πια είναι η ευθεία απειλή που στρέφεται εναντίον της μνήμης του Κουβανού ηγέτη και κυρίως εναντίον όλων ημών. 

Διότι είμαστε πλέον αντιμέτωποι με έναν κατά φαντασία επαναστάτη που συνθηκολόγησε και στρατολογηθηκε από την άλλη πλευρά, πριν ακόμη ρίξει την πρώτη τουφεκιά… Δεν ρίσκαρε όπως ο Φιντέλ, δεν μάτωσε όπως ο Φιντέλ, δεν κοίταξε στα μάτια, δεν είπε την αλήθεια όπως ο Φιντέλ. Αλλά κατά τα άλλα πιστεύει στον Φιντέλ και νοιώθει κληρονόμος του.  

Ας ελπίσουμε ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ωδή στον Ρεϊνάλντο Αρένας

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

«Δίνω τέλος στη ζωή μου. Κανένα από τα πρόσωπα που με περιβάλλουν δεν ευθύνεται γι’ αυτή την απόφαση. Μόνο ένας είναι ο υπεύθυνος: ο Φιντέλ Κάστρο». 

Αυτά τα λόγια έγραψε ο Κουβανός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας στο τελευταίο του γράμμα λίγα λεπτά πριν αυτοκτονήσει στις 7 Δεκεμβρίου 1990. Μία μόλις εβδομάδα δηλαδή πριν τον ημερολογιακό θάνατο του Κομαντάντε. 

Οι πιο πολλοί μπορεί να μην τον γνωρίζουν. Οι πιο υποψιασμένοι θα έχετε δει τη συγκλονιστική ταινία «πριν πέσει η νύχτα» η οποία βασίζεται στην αυτοβιογραφία του συγγραφέα.


 

Ο Αρένας γεννήθηκε στην Κούβα το 1943 κι αυτοκτόνησε εξόριστος στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 47 μόλις ετών. Η εξιστόρηση της ζωής του αποτελεί την κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου που πίστεψε στην Επανάσταση και θέλησε να ζήσει ελεύθερος ως προς τις προσωπικές του επιλογές, που τελικά απογοητεύτηκε. Ενός συγγραφέα παγκόσμιας εμβέλειας τον οποίο το καθεστώς του Κάστρο φίμωσε και ηθικά εξόντωσε. Που τον διαπόμπευε για την σεξουαλική του επιλογή, που τον ανάγκαζε να μην εκδίδει τα βιβλία του ή να τα φυγαδεύει στο εξωτερικό και που τελικά τον ώθησε να φύγει με βάρκα προς τις ΗΠΑ. Όπως με βάρκες έφυγαν χιλιάδες «ευτυχισμένοι» από τον σοσιαλισμό Κουβανοί.


Εμείς, στη μακρινή κι επαρχιωτική Ελλάδα αυτά δεν θέλουμε να τα δούμε. Για την ακρίβεια δεν θέλαμε ποτέ, κλεισμένοι σε μια ιδεαλιστική άποψη για τον Κάστρο ή παλιότερα για τον αιμοδιψή Μάο Τσε Τουνγκ του οποίου η πολιτιστική επανάσταση οδήγησε 20 εκατομμύρια ανθρώπους στο θάνατο. Κάποιοι ανόητοι μάλιστα έφθασαν να χαρακτηρίζουν την Κούβα «φάρο ελευθερίας» αποδίδοντας όλα τα δεινά μιας χώρας που βρίσκεται 50 χρόνια πίσω από τον υπόλοιπο κόσμο στο αμερικανικό εμπάργκο. Κι αυτό ξεχνώντας ότι μιλούσαν για τη χώρα που είχε απίστευτη υποστήριξη από την ΕΣΣΔ, μια χώρα που έχει ένα σκληρό μονοκομματικό καθεστώς, όπου απαγορεύονται οι δορυφορικές κεραίες, εκεί που μπορεί να σε συλλάβει κανείς αν τολμήσεις να μιλήσεις υπέρ του φιλελευθερισμού.

 

Όχι λοιπόν. Δεν μας νοιάζει αν ο Αλέξης Τσίπρας σε εποχή δύσκολων εθνικών οικονομικών θα πάρει την παρέα του με κρατικά έξοδα για να πάει στην Κούβα. Δεν μας στεναχωρεί που αφήνει την Ελλάδα τη στιγμή της διαπραγμάτευσης. Εξάλλου εκεί ξέρουμε πως και πάλι θα χάσει, όπως το συνηθίζει. Με τίποτα όμως δεν θα σεβαστούμε το πένθος του για έναν αιμοσταγή δικτάτορα.  

Για έναν άνθρωπο που από «μπορντέλο των ΗΠΑ» όπως αποκαλούσε την πατρίδα του στα χρόνια του δικτάτορα επίσης Μπατίστα, τη μετέτρεψε σε μπορντέλο του κάθε Ευρωπαίου αριστερό-λυγούρι.

 

Όλοι εξάλλου θα έχετε ακούσει και κάποιο φίλο σας να αναφωνεί: «πρέπει να προλάβω να πάω στην Κούβα πριν πεθάνει ο Κάστρο». Και φυσικά προσέθετε σε αυτό το σεξ με κάποια ντόπια κοπέλα την οποία η πεινασμένη από την πολιτική Κάστρο οικογένεια της εξέδιδε. 

Είναι εκείνοι που στην πείνα και την εξαθλίωση έβλεπαν ένα φολκλόρ. Που φώναζαν πως "οι Κουβανοί είναι ευτυχισμένοι" κι ας είναι "φτωχοί". Που μας αράδιαζαν τα γνωστά περί της υψηλού επιπέδου υγείας και παιδείας που οι Κουβανοί έχουν, ξεχνώντας όμως το ενδοιάμεσο. Πως μετά τις σπουδές όλοι εργάζονται για 20 δολάρια το μήνα, ζώντας σε τραγικές συνθήκες. Πως πεινούν και ζουν μια ανυπόφορη ζωή. Και πως όταν έρχεται η ώρα να πεθάνουν, όντως. Τυγχάνουν μιας αξιοπρεπούς μεταχείρισης για μια ζωή που κάποιοι δεν τους άφησαν να ζήσουν.

 

Γι’ αυτό...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΓΡΑΦΙΚΟΙ: "Μαλάκες όσοι λένε δικτάτορα τον Κάστρο" κατα τον πιανίστα Ζουρρ(λ)αρι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Λιβανωτοί για τον κομμουνιστοφασίστα δικτάτορα μούγκα για το άθλιο καθεστώς του

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Ο Φιντέλ Κάστρο πέθανε μόλις προχτές Παρασκευή. Αμέσως, σαν έτοιμοι από καιρό, οι λιβανωτοί έφτασαν στον ουρανό.  

Και καλά να τους ακούς από τους αριστερούς που δεν έχουν και σε μεγάλη υπόληψη τις «αστικές αξίες» ή από πολιτικούς αρχηγούς που δεν θέλουν να δημιουργήσουν ρήξεις με μια χώρα για χάρη μιας εχθρικής δήλωσης. Οι Υπόλοιποι όμως; Τα ΜΜΕ; Οι δημοσιογράφοι; Οι αρθρογράφοι (με τιμητική εξαίρεση τον Πέτρο Παπασαραντόπουλο);

Γιατί στα φλύαρα κείμενα τους παρέλειψαν θεμελιώδη χαρακτηριστικά του καθεστώτος του Φιντέλ;

 

-          Παρέλειψαν, ας πούμε, την επινίκια «Δίκη της Νυρεμβέργης» όσων στελεχών του καθεστώτος Μπατίστα δεν μπορέσαν να ξεφύγουν. Με μια μικρή διαφορά από τη «Νυρεμβέργη»: Δικαστές, εισαγγελείς, υπεράσπιση και εκτελεστές ήσαν οι ίδιοι οι επαναστάτες.

 

-          Παρέλειψαν να αναφερθούν στο νεποτισμό και στην εξουσία που μεταβιβάζεται μεταξύ αδερφών χωρίς άλλη διαδικασία, κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα.

 

-          Παρέλειψαν να αναφερθούν στις αντιδράσεις ακόμα και κομμουνιστών, όπως ο Ιταλός Πιέτρο Ινγκράο και ο Πορτογάλος Νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου στις κτηνωδίες του καθεστώτος. Άλλοι γνωστοί Αριστεροί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Εμάνουελ Βάλερσταϊν, ο Έντουαρντ Σαίντ, ο Άριελ Ντόρφμαν η Ναόμι Κλάιν (ο Τσίπρας ξέχασε να τη λιβανίσει τούτη τη φορά) σε κοινή τους ανακοίνωση «Καταδικάζου[ν] τις συλλήψεις πολλών αντιφρονούντων της κουβανικής κυβέρνησης λόγω των μη βίαιων πολιτικών δραστηριοτήτων τους και τις προκλητικά βαριές ποινές φυλάκισης - ορισμένες έφθασαν και τα 28 χρόνια - που τους επιβλήθηκαν ύστερα από μη δίκαιες δίκες» (ΑΥΓΗ 4/5/2003).

 

-          Κυρίως παρέλειψαν να αναφερθούν στο καθεστώς εξαθλίωσης που υποχρέωσε τον Φιντέλ Κάστρο να κάνει φιλελεύθερες μετρρυθμίσεις και τον αδελφό του να έρθει σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ

 

Δεν μπορώ να κάνω συστηματική καταγραφή των αθλιοτήτων του καθεστώτος Κάστρο. Παραθέτω όμως ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού περιοδικό City Uncovered, τεύχος 67, Απρίλιος 2010. Εκεί, ο αναγνώστης θα διαβάσει για τα κατορθώματα ενός σημαντικότατου και πασίγνωστου στελέχους του καθεστώτος, στην ομοφοβική δίωξη και όχι μόνο. Το όνομά του δεν το αποκαλύπτω παρά στη μέση του άρθρου, διότι αποτελεί όντως μια μεγάλη έκπληξη για όσους αρκούνται στα λιβανιστήρια.

*

Ο βασιλιάς απέθανε για ζει;

 

Με την επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα, επικράτησε και η σταλινική αντίληψη ότι η ομοφυλοφιλία είναι παραπροϊόν του παρακμάζοντος καπιταλισμού. 

Ο διευθυντής του τομέα εκπαίδευσης των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας, όπως μας πληροφορεί ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, παρουσιάζει την άνοιξη του 1960 στον Φιντέλ Κάστρο το «Γενικό Σχέδιο Φυλακών». O ίδιος διευθυντής διατάζει τη σύλληψη και φυλάκιση των “acusados ser afeminados y vagos”, των ομοφυλόφιλων, δηλαδή, γνωστών καλλιτεχνών, συγγραφέων κ.λπ., αλλά και αγνώστων, ακόμη και αυτών που αγωνίστηκαν στο πλευρό της Επανάστασης. 

 O γκέι Κουβανός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας αναφέρει σχετικά με τα πρώτα χρόνια της κουβανικής Επανάστασης: «Το στρίμωγμα άρχισε στα σοβαρά. Η φρίκη και η ασχήμια μέρα με τη μέρα αυξανόταν. Αλλά η καταπίεση λειτούργησε σαν ερέθισμα και το σεξ έγινε τρόπος αντίστασης, όπλο ενάντια στο καθεστώς». «Περιττό να σας πω, ότι η Επανάσταση δεν έγινε για όλους…», προσέθεσε λίγο πριν τον συλλάβουν. 

Ο Αρένας κατέφυγε στις ΗΠΑ, αφού υποχρεώθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς να απαρνηθεί δημόσια όλα τα γραφτά του. Πέθανε από AIDS στη Ν. Υόρκη.

 

Στις 23 Φεβρουαρίου 1961, ο παραπάνω διευθυντής αναλαμβάνει καθήκοντα υπουργού Βιομηχανίας. O Φιντέλ συμφωνεί με την πρότασή του για το άνοιγμα τριών ακόμη στρατοπέδων συγκέντρωσης. Σε ένα από αυτά, το Nueva Vida, στο Palos, θα συγκεντρώσουν 500 ανήλικους, έως και μωρά, παιδιά των αντιφρονούντων που είχαν ήδη εκτελεστεί. Επιζήσαντες μαρτυρούν για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα, για τα κελιά παραδειγματισμού, γνωστά ως “tostadoras”, τα “gavetas”, κελιά παραδειγματισμού φάρδους 1 μέτρου και ύψους 1,80, ή τα 5 επί 5, όπου σε 22 αιώρες στοιβάζονται 44 κρατούμενοι.

 

Είναι ο ίδιος που θα επεξεργαστεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τον Κανονισμό των Φυλακών και θα καθορίσει επακριβώς τη λίστα βασανιστηρίων. 

Αυτός και μόνο θα υπογράφει τις χωρίς δίκη θανατικές εκτελέσεις... έως το 1962, οπότε οι ευθύνες περνούν σε χέρια άλλων, των οποίων ηγείται ο Pαούλ Kάστρο, αδελφός του Φιντέλ και σημερινός πρόεδρος της Κούβας.

 

Ποιος είναι αυτός ο περιβόητος διευθυντής και αργότερα υπουργός βιομηχανίας;  

Είναι ο...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ο θάνατος ενός δικτάτορα

Γράφει ο Αριστείδης Χατζής 

Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο κόσμος απαλλάχθηκε από έναν δικτάτορα. 

Ο θάνατος ενός δικτάτορα, ιδιαίτερα ενός δικτάτορα που βρίσκεται, έστω και τυπικά, στην εξουσία είναι πάντα ένα πολύ καλό νέο. Αμέσως μετά τον θάνατο δικτατόρων το αυταρχικό τους καθεστώς κλονίζεται. Αυτό ελπίζουμε να γίνει και τώρα στην Κούβα.

Κανονικά θα έκλεινα το άρθρο εδώ. Τι άλλο να πούμε; Ας ευχηθούμε να απαλλαγεί σύντομα ο κουβανικός λαός κι από τον αδελφό και διάδοχό του.

Όμως όχι. Πρέπει να πούμε μερικά ακόμα πράγματα. Ο Κάστρο είναι ειδική περίπτωση.

Καταρχήν γιατί δεν ήταν ένας απλός δικτάτορας:

Είναι ο μακροβιότερος δικτάτορας μεταπολεμικά. Κυβέρνησε αυταρχικά την Κούβα σχεδόν 57 χρόνια. Ας του αναγνωρίσουμε λοιπόν ότι είναι πρωταθλητής της καταπίεσης. Το ρεκόρ του δύσκολα θα σπάσει πλέον. Στην πινακοθήκη των τεράτων του 20ου αιώνα του ανήκει επάξια μια πρωταγωνιστική θέση.

Ο Κάστρο ήταν ένας τυπικός δικτάτορας. Κυβέρνησε αυταρχικά, καταδίωξε τους αντιπάλους του με αγριότητα, έβαψε τα χέρια του με άφθονο αίμα, διατήρησε το λαό του σε κατάσταση εξαθλίωσης ενώ ο ίδιος ζούσε μια ζωή μέσα στη χλιδή και στις κάθε είδους απολαύσεις, στήριξε συγγενή αυταρχικά καθεστώτα, εξασφάλισε την κληρονομική διαδοχή του και βέβαια δεν μετάνιωσε για κανένα από τα αναρίθμητα εγκλήματα που διέπραξε.

Αλλά υπάρχει ένα πιο ενδιαφέρον σημείο της περίπτωσής του. Αυτός ο στυγνός δικτάτορας έχει πλήθος θαυμαστών. 

Ούτε σ’ αυτό βέβαια πρωτοτυπεί ο Κάστρο. Κι άλλοι δικτάτορες του είδους του έχουν. Ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο, υποθέτω ακόμα και ο Τσαουσέσκου, ο Πινοσέτ και ο Πολ Ποτ. Όπως έχει και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Σύμφωνοι, όλοι αυτοί οι δικτάτορες δεν είναι ίδιοι. Έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Αλλά τους συνδέει ένα κοινό κόκκινο νήμα: το άφθονο αίμα των αντιπάλων τους που έχυσαν απλόχερα.

Ας περιοριστούμε σήμερα στον Κάστρο. Έχυσε τόσο αθώο αίμα που του αξίζει μια νεκρολογία. Άλλωστε ο Κάστρο είναι αρκετά δημοφιλής στην Ελλάδα, στη χώρα που στο κοινοβούλιό της έχει αριθμό ρεκόρ βουλευτών που θαυμάζουν αιμοσταγείς δικτάτορες. Ο Κάστρο διαθέτει κι αυτός το δικό του φαν κλαμπ.

Ακούω ήδη κάποιους να απαντάνε νοερά: μα δεν μπορείς να εξισώνεις έναν επαναστάτη που μπλα, μπλα, μπλα… Ο Κάστρο υπήρξε προσωπικότητα μπλα, μπλα, μπλα… Όταν είμασταν νέοι ήταν σύμβολο μπλα, μπλα, μπλα… Η σοσιαλιστική ουτοπία και ο αντιμπεριαλισμός μπλα, μπλα, μπλα…

Πραγματικά με πιάνει ναυτία. Κάθε επιχείρημα που έχει σκοπό να ξεπλύνει έναν δικτάτορα είναι εμετικό. Οι χιλιάδες εκτελέσεις, οι εξορίες, τα βασανιστήρια, οι ανασκολοπισμοί, οι δίκες-φάρσες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ψυχιατρεία για πολιτικούς αντιπάλους, η εκπόρνευση του πληθυσμού και βέβαια τα περίπου 1.500.000 Κουβανών που προσπάθησε να διαφύγουν από το νησί όλα αυτά τα χρόνια. Οι περισσότεροι τα κατάφεραν. Δεκάδες χιλιάδες όμως πέθαναν καθώς προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γλυτώσουν από τη σοσιαλιστική του ουτοπία. Τα νούμερα αυτά είναι πρωτοφανή. Και ντροπιάζουν για άλλη μια φορά την ανθρωπότητα που τα ανέχτηκε για 6 δεκαετίες.

Ο Κάστρο ανέτρεψε μια άλλη φρικτή δικτατορία για να την αντικαταστήσει απλώς με τη δική του. Κατασκεύασε ένα μονοκομματικό κράτος και επέβαλε την προσωπολατρεία (όπως οι ως άνω συνάδελφοί του). Η ιερή ελευθερία του λόγου και της έκφρασης καταπατήθηκε βάναυσα σε ένα καθεστώς άγριας λογοκρισίας και καταπίεσης. Άτομα και συλλογικότητες που προσπάθησαν να ασκήσουν ακόμα και ειρηνική και μετριοπαθή αντιπολίτευση διώχθηκαν και εξοντώθηκαν. Και όχι μόνο αυτοί αλλά και οι ΛΟΑΤ, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι αντιρρησίες συνείδησης και γενικά οποιοσδήποτε δεν ταίριαζε στις προδιαγραφές του καθεστώτος. Διαβάστε τις δεκάδες εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και του Human Rights Watch για να φρίξετε.

Θα μου πείτε δεν έκανε και κάτι καλό; Όπως ο Παπαδόπουλος «που έφτιαξε δρόμους και είχαμε την ησυχία μας»; Όπως ο Χίτλερ «που έφτιαξε την autobahn και έφαγε ο κόσμος ψωμάκι;»  

Ναι, ναι, τι στο διάολο. Μέσα σε σχεδόν 60 χρόνια κάτι θα έπρεπε να είχε κάνει. Αλλά ακόμα και το πιο γνωστό κατόρθωμά του, το μέτριας ποιότητας σύστημα υγείας (δείτε τις πρόσφατες διεθνείς κατατάξεις, βρίσκεται στην 28η θέση, μία θέση κάτω από την… Χιλή) κατάφερε να το μετατρέψει σε εφιάλτη για τα προσωπικά δεδομένα, την αυτονομία του ασθενούς και την ιατρική δεοντολογία. Με οικογενειακούς γιατρούς που θα πρέπει να ενημερώνουν τις αρχές για την «πολιτική υγιεινή» της οικογένειας.

Αυτός ήταν ο Κάστρο που μας εγκατέλειψε το Σάββατο.  

Μας προσφέρει όμως με το θάνατό του μια τουλάχιστον χρήσιμη υπηρεσία:

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Θαυμάζοντας δικτάτορες

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

“...Υπήρξε εγγυητής της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας του λαού του, ενώ έθεσε τις βάσεις για την περιφερειακή συνεργασία στη Λατινική Αμερική. Η γενιά που φεύγει μας κληροδοτεί μια τεράστια ιστορική, συμβολική και πολιτική παρακαταθήκη, την οποία καλούμαστε να διαχειριστούμε σε συνθήκες εξόχως δύσκολες, με την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού να έχει επέλθει, αλλά το όραμα του σοσιαλισμού να μην έχει βρει ακόμη την νέα άρθρωσή του. Γι αυτό και όπως λέει ο Φιντέλ, όσοι αγωνίζονται σήμερα για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφές που απειλούν τον πλανήτη, πρέπει να αναλύουν και να εφαρμόζουν με προσοχή κάθε πολιτική απόφαση.

Αντίο κομαντάντε. Ως την παντοτινή νίκη των λαών!”

                                           Αλέξης Τσίπρας 26-11-2016  

                                                  

Από την πτώση της δικτατορίας έχουν περάσει 42 χρόνια. Αν προσθέσουμε και τα επτά χρόνια της χούντας φθάνουμε στα 49. Αν σε αυτά προσθέσουμε άλλα επτά φθάνουμε στα 56. Λοιπόν 56 χρόνια έχουν περάσει από τότε που εγκαθιδρύθηκε το καθεστώς Κάστρο στην Κούβα. 56 χρόνια χωρίς εκλογές, χωρίς αντιπολίτευση, χωρίς πολιτικά δικαιώματα, χωρίς ελευθερία του Τύπου, χωρίς δυνατότητα έκφρασης κάθε άποψης που δεν θα ήταν σύμφωνη με αυτήν του καθεστώτος.

Θα ήταν αποδεκτή μια τέτοια κατάσταση για εμάς τους ίδιους, για τις ζωές μας, για τη χώρα μας;  

Θα ήταν αποδεκτό να υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και εκτελέσεις;

Υπάρχουν πολιτικοί που -πριν αναλάβουν την εξουσία και το διατάξουν οι ίδιοι- θεωρούσαν αντιδημοκρατική την απαγόρευση των διαδηλώσεων για μια μέρα σε δύο πλατείες της Αθήνας, τη στιγμή που επιτρέπονταν οι συγκεντρώσεις σε όλες τις υπόλοιπες;  

Πώς θα τους φαίνονταν να απαγορεύονταν οι αντικυβερνητικές εκδηλώσεις για 56 χρόνια και η συμμετοχή σε αυτές να τιμωρούταν με πολυετή φυλάκιση;

Αυτό που θεωρούμε καταπίεση για εμάς και δεν το ανεχόμαστε ούτε για μια μέρα, το θεωρούμε αξιοπρέπεια για κάποιους άλλους. 

Η ιδεολογία και οι δομές του καθεστώτος Κάστρο είναι οι ίδιες με αυτές που κατέστρεψαν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Ίδια είναι και η φτώχεια και η καταπίεση. Μόνο που η απόσταση και οι επαναστατικές μυθολογίες έχουν διαφοροποιήσει την εικόνα της Κούβας από τα κοντινά μας παραδείγματα του κομμουνιστικού κόσμου.

Υπάρχει και κάτι πολύ σημαντικό ακόμη. Το να περάσεις μια ολόκληρη ζωή σε καθεστώς ανελευθερίας έχει ουσιαστική επίπτωση στην συγκρότηση της κάθε προσωπικότητας, στην ίδια την ελευθερία της σκέψης. Όπως επισήμανε ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ “ χωρίς ελεύθερη ανταλλαγή σκέψεων δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ελευθερία της σκέψης. Χρειαζόμαστε άλλους για να δοκιμαστούν οι σκέψεις μας. Για να ανακαλύψουμε αν είναι βάσιμες. Η κριτική συζήτηση είναι η βάση της ελεύθερης σκέψης του ατόμου. Αυτό σημαίνει όμως , ότι χωρίς πολιτική ελευθερία η ελευθερία σκέψης είναι αδύνατη. Και, παραπέρα, σημαίνει ότι η πολιτική ελευθερία είναι προϋπόθεση της ελεύθερης χρήσης του λόγου του κάθε ατόμου”.

Αυτά όμως είναι φιλελεύθερες ευαισθησίες για τον Αλέξη Τσίπρα.

  Στην κομουνιστική παράδοση ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος  κατέχει την απόλυτη αλήθεια και όποιοι διαφωνούν μαζί του είναι προδότες και υπηρέτες του ταξικού εχθρού. 

Έτσι δεν εξοντώθηκαν τα μέλη της κομματικής ηγεσίας όταν διαφώνησαν με τον αρχηγό σε όλες τις κομμουνιστικές χώρες;

Δεν είναι μόνο ο θαυμασμός για τον Κάστρο. 

Ο Έλληνας πρωθυπουργός ποτέ του δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον κομουνιστή δικτάτορα της Κίνας Μάο, τη “σκέψη” του και την Πολιτιστική Επανάσταση, η οποία επέφερε την εξόντωση εκατομμυρίων πολιτών.  

Για τον Έλληνα πρωθυπουργό η  Δημοκρατία είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΠΡΟΣΩΠΑ - Fidel Castro: Αντάρτης, δικτάτορας και αμετανόητος επαναστάτης ! - Ποιός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τις επαναστάσεις... σέξι !!!

Του SIMON TISDALL / The Guardian

Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν ένας από τους βασικούς "παίκτες" στην αντιπαράθεση μεταξύ της Δύσης και του κομμουνιστικού μπλοκ.

Όπως και με τον Τσε Γκεβάρα, κάποτε σύντροφό του στα όπλα, ο Φιντέλ Κάστρο ήταν ο άνθρωπος που έκανε τις επαναστάσεις σέξι:

 Με την άγρια γενειάδα του, τη χακί στρατιωτική στολή, την σκοτεινά νευρική καλή εμφάνιση του και το πούρο, το σήμα κατατεθέν του, ο Κομαντάντε έγινε το αναχρονιστικά λαμπερό πρόσωπο του αριστερού ολοκληρωτισμού. 

Ήταν το "αγόρι της αφίσας" για τον μαρξισμό-λενινισμό, το τρομερό παιδί της επανάστασης και, σε ένα ψυχροπολεμικό σκηνικό με κόκκινους αστέρες, το πιο λαμπρό - και μακρόβιο- υπόδειγμα απερίσκεπτα αμετανόητου επαναστατικού ζήλου.

Αλλά πίσω από την φωτογενή εικόνα του, υπήρξε μια θανάσιμα σοβαρή πρόθεση.  

Κατά τη διάρκεια των κυνικών, παρανοϊκών χρόνων της μεταπολεμικής περιόδου, ο Κάστρο έφερε το πάθος ενός πραγματικού πιστού στον ιδεολογικό αγώνα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. 

 Αψήφησε τις παντοδύναμες Ηνωμένες Πολιτείες και ενθάρρυνε τα Σοβιετικά όνειρα περί παγκόσμιας κυριαρχίας. 

Έγινε σύμβολο αντίστασης και μια εμπνευσμένη μορφή για τους αριστερούς αντάρτες σε όλη την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, βοηθώντας και συνεργώντας στα αντι-αποικιοκρατικά κινήματα ανεξαρτησίας τους. Απομονωμένος, κακοποιημένος και δεχόμενος εξαγριωμένες επιθέσεις, έπαιξε άρτια το ρόλο του πολιτικού αουτσάιντερ, ένας αιώνιος μάρτυρας στην υπόθεση της παγκόσμιας απελευθέρωσης.

Ωστόσο, ο Κάστρο ήταν επίσης ένας δημαγωγός, ένας καταπιεστής και ένας αμείλικτος διώκτης εκείνων που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τη θέλησή του: 

Απ' όταν ανέλαβε την εξουσία στην Κούβα, δεν ανέχονταν καμία αντιπολίτευση. 

Οι βίαιες παραβιάσεις των αποδεκτών νομικών προτύπων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αρχικά δικαιολογήθηκαν ως μια επαναστατική αναγκαιότητα, έγιναν ο κανόνας για τη διατήρηση του καθεστώτος. Πάνω από 50 χρόνια μετά το επιτυχημένο πραξικόπημά του το 1959, αποδείχθηκε εξαιρετικά άκαμπτος, δογματικός, οργισμένος και σχοινοτενής. Ήταν απρόθυμος να μάθει από τα προφανή λάθη πολιτικής που, βαθμιαία, μετέτρεψαν την Κούβα στην σχετικά φτωχή, ανελεύθερη και κλειστή κοινωνία που εξακολουθεί να είναι και σήμερα.

Αν και υπήρχαν σημαντικά επιτεύγματα, ιδίως στον τομέα της υγείας και της εκπαίδευσης, το ιδεαλιστικό σήμα του Κάστρο, του κρατικού σοσιαλισμού, του αντικαπιταλιστικού κολεκτιβισμού και της χειραφέτησης του αγώνα, τελικά ναυάγησε. 

Ωστόσο, ο θρίαμβος του αντιπάλου νεοφιλελεύθερου μοντέλου της αγοράς στην Δύση μπορεί να βραχύβιος, επίσης. Ο Κάστρο επέζησε ακριβώς αρκετό καιρό για να παραστεί στην ανατολή μιας υπερ-εθνικιστικής, υλιστικής, μετα-ιδεολογικής αντεπανάστασης, στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ. Θα μπορούσε να είχε πει, δικαίως: "σας το είχα πει".

Το ότι ο "μέγιστος ηγέτης" ποτέ δεν εγκατέλειψε τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις του, το δικαίωμα σε ένα πικρό τέλος, είναι μια αιτία θαυμασμού, αν όχι επιδοκιμασίας. Σε μία από τα πιο γνωστές παρατηρήσεις του, ο Κάστρο δήλωσε ότι "μια επανάσταση είναι ένας αγώνας μέχρι θανάτου ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν". Στην τελευταία του ομιλία στο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Αβάνα τον Απρίλιο, παραδέχτηκε ότι οι μέρες του είχαν σχεδόν τελειώσει - αλλά όχι και η θνητή μάχη του για το μέλλον. "Θα είμαι 90 ετών σύντομα. Σύντομα θα είμαι σαν όλους τους άλλους" δήλωσε ο Κάστρο. "Θα έρθει η ώρα όλων μας, αλλά οι ιδέες του κουβανικού κομμουνισμού θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτόν τον πλανήτη ότι, αν εργαστούμε με θέρμη και αξιοπρέπεια, μπορούμε να παράγουμε τα υλικά και πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται τα ανθρώπινα όντα, και εμείς πρέπει να αγωνιστούμε χωρίς ανακωχή για την απόκτησή τους".

Η επική πολιτική ιστορία της ζωής του Κάστρο έχει τρεις βασικές πτυχές. 

Η μία αφορά τις σχέσεις της Κούβας με τις ΗΠΑ, τον αυταρχικό βόρειο γείτονά της, η οποία διαμόρφωσε καθοριστικά την εγχώρια καριέρα του.  

Από την αρχή, όταν ο Κάστρο άρχισε να ασχολείται με την πολιτική ενώ σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, η αντίθεσή του προς την τότε κυβέρνηση της Κούβας τον έφερε σε σύγκρουση με τα αμερικανικά συμφέροντα.

Το 1952, όταν ο υποστηριζόμενος από τις ΗΠΑ δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα έκανε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και κατέλαβε την εξουσία στην Αβάνα, καταστέλλοντας τα αριστερά κόμματα, ο Κάστρο βρέθηκε αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα της αμερικανικής περιφερειακής ηγεμονίας. Το καθεστώς Μπατίστα εξέθεσε όλες τις αξιοθρήνητες ιδιότητες που επρόκειτο να γίνουν κοινές μεταξύ των καταπιεστικών κυβερνήσεων σε όλη την κεντρική και τη Λατινική Αμερική κατά το τελευταίο μέρος του 20ου αιώνα - κατάχρηση, διαφθορά, αντιδημοκρατικότητα και δουλοπρέπεια στη στάση τους απέναντι στους μοχλούς της Ουάσινγκτον.

Από το 1953, ο Κάστρο είχε ήδη αποφασίσει ότι η επανάσταση ήταν η μόνη απάντηση. Αλλά η πλέον μυθική επιδρομή του στα στρατόπεδα της Μονκάδα απέτυχε και αφού εξέτισε ποινή φυλάκισης, κατέφυγε στο Μεξικό. Εκεί συνάντησε τον Τσε Γκεβάρα και ξεκίνησαν τη διαδικασία που οδήγησε, το 1956, στην επιστροφή του στην Κούβα, σε ένα αντάρτικο και, το 1959, στην επιτυχή ανατροπή του Μπατίστα. 

Εκ των υστέρων, η επακόλουθη μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ φαίνεται αναπόφευκτη. Αλλά ίσως δεν ήταν από την αρχή. Οι εκτελέσεις υποστηρικτών του Μπατίστα από τον Κάστρο, η αποτυχία του να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε για τη γη και η επιβολή ενός μονοκομματικού συστήματος δεν ήταν ενέργειες, από μόνες τους, που θα έπρεπε αναγκαστικά να αποξενώσουν την Ουάσιγκτον.

Αλλά όταν, το 1960, εθνικοποίησε όλες τις αμερικανικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεις, η απάντηση της Ουάσιγκτον ήταν άμεση και βίαιη: ένα δραστικό εμπορικό εμπάργκο που μεταμορφώθηκε γρήγορα στην de facto διεθνή απομόνωση του νησιού και του φαντασμένου ηγέτη του.  

Η περίφημη προσπάθεια για την ανατροπή του Κάστρο -η χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ και προγραμματισμένη εισβολή δεξιών Κουβανών εξόριστων το 1961 στον Κόλπο των Χοίρων- ήρθε αμέσως μετά, και ακολούθησε, όπως αργότερα έγινε γνωστό, από πολλές δολοπλοκίες δολοφονίας της CIA. Σε κάποιο σημείο, ακόμα και τα πούρα του Κάστρο έγιναν στόχος -η ιδέα να ανατινάξουν ένα στο πρόσωπό του.

Αυτές οι αποτυχίες ήταν ντροπιαστικές και όμως, αντί να κάνουν την Ουάσιγκτον να σταματήσει, ενέτειναν την βεντέτα των ΗΠΑ βεντέτα εναντίον της επανάστασης του Κάστρο. 

Η μνησικακία συνεχίστηκε σε διάφορους βαθμούς ενέργειας στις επόμενες δεκαετίες και ανατροφοδοτήθηκε στην περίοδο πριν από το 1989, με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου από τους στενούς δεσμούς της Αβάνας με τη Μόσχα. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο μεγάλος αριθμός των Κουβανών που έφθαναν με βάρκες στη Φλόριντα, αναζητώντας οικονομικό ασφαλές καταφύγιο, έθεσε ένα διαφορετικό είδος ανθρωπιστικού προβλήματος.

Αλλά ακόμα, η εχθρότητα για τον Κάστρο συνεχίστηκε.  

Εν μέρει αυτό ήταν ιδεολογικό. Οι αμερικανοί Ρεπουμπλικάνοι, ειδικότερα, δεν μπορούσαν να ανεχθούν μια κομμουνιστικά διοικούμενη οντότητα στο κατώφλι τους. 

Εν μέρει ήταν και πολιτικό: οι εν γένει συντηρητικοί Κουβανο- αμερικανοί ψηφοφόροι με επίκεντρο το Μαϊάμι έγιναν ένας σημαντικός παράγοντας στην πολιτική ζωή, όπως αποδείχθηκε δραματικά όταν ο Αλ Γκορ έχασε τη Φλόριντα από τον Τζορτζ Μπους το 2000, ένα αποτέλεσμα που καθόρισε τις προεδρικές εκλογές. 

Εν μέρει ήταν και προσωπικό. Ανίκανος να σπάσει την καταστροφική επιρροή τους στην χώρα του, παραμένοντας όμως ακόμα ζωντανός μετά από τόσες απόπειρες δολοφονίας, ο Κάστρο χλεύαζε τακτικά τους ηγέτες της Αμερικής.

Ακόμη και όταν, το 2014, ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε τελικά το μεγάλο βήμα και, αφού παραδέχτηκε ότι ο εξοστρακισμός και η απομόνωση δεν έχουν αποτέλεσμα, προχώρησε στο άνοιγμα νέων διπλωματικών σχέσεων και στην χαλάρωση του εμπάργκο, ο Κάστρο παρέμεινε βαθιά καχύποπτος. Αμφισβήτησε την ειλικρίνεια του Ομπάμα και μίλησε για "γλυκανάλατα λόγια". Τον χλεύασε, αποκαλώντας τον "αδελφό Ομπάμα". Και ορκίστηκε ότι "ο αδίστακτος αποκλεισμό που διήρκεσε σχεδόν 60 χρόνια" και ο μισός αιώνας της αμερικανικής επιθετικότητας, συμπεριλαμβανομένης και της βομβιστικής επίθεσης του 1976 σε κουβανικό αεροσκάφος από εξόριστους αντιπάλους του Κάστρο που σκότωσε 73 ανθρώπους, δεν μπορούν να ξεχαστούν. Τουλάχιστον όχι από τον Κάστρο, ούτε από κάποιους άλλους από την επαναστατική γενιά του, για τους οποίους οι παλιές πληγές δεν έχουν επουλωθεί εντελώς. Οι ΗΠΑ υπό τον Ομπάμα είχαν αλλάξει. Ο Κάστρο δεν είχε αλλάξει.

Ποτέ δεν θα γίνει γνωστό αν, χωρίς τις συντριπτικές συνέπειες του εμπάργκο των ΗΠΑ, η κουβανική επανάσταση θα μπορούσε τελικά να έχει ακμάσει οικονομικά και να ελευθερωθεί πολιτικά. Σίγουρα ο Κάστρο αισθανόταν υπό συνεχή πολιορκία, σε μια συνεχή κατάσταση πολέμου, και αυτό αναπόφευκτα περιόρισε τις πολιτικές επιλογές του. Ως ο απείρως πιο ισχυρός και πιο εύρωστος εταίρος σε μια δυσλειτουργική σχέση, σίγουρα πίστευε ότι ήταν οι ΗΠΑ έφταιγαν περισσότερο.

Ακόμα και όταν ο Ομπάμα τελικά επισκέφθηκε την Αβάνα φέτος, οι δύο άνδρες δεν συναντήθηκαν. Το πώς θα εξελιχθεί αυτή η επιφυλακτική επαναπροσέγγιση από αυτό το σημείο είναι εξαιρετικά αβέβαιο μετά το νέο, απρόβλεπτο πρόσωπο στο Λευκό Οίκο και την συνεχιζόμενη κυριαρχία της παλιάς φρουράς στην Αβάνα, που χαρακτηρίζεται από τον προσεκτικό αδελφό του Κάστρο, τον Ραούλ. Για οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο των ΗΠΑ, ο θάνατος του Κάστρο θα θεωρούνταν μια τεράστια ευκαιρία. Για τον αδέξιο, αδαή Τραμπ, θα μπορούσε να είναι άλλη μια ευκαιρία για να κάνει μια δύσκολη κατάσταση χειρότερη.

Η πολιτική ζωή του Κάστρο κυριαρχήθηκε επίσης σε σημαντικό βαθμό από τη σχέση του με τον κύριο ψυχροπολεμικό αντίπαλο της Αμερικής, τη Σοβιετική Ένωση. Υποστήριξε σε διάφορες χρονικές στιγμές ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ τον οδήγησαν στην αγκαλιά της Μόσχας. Αλλά δεν υπήρχε καμία άρνηση για την ιδεολογική έλξη του στο κομμουνιστικό σύστημα που αναδύθηκε στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1945 και το οποίο σύντομα αμφισβήτησε την εξουσία των ΗΠΑ και της Βρετανίας σε έναν αναπτυσσόμενο κόσμο που αγωνίζεται να παραμείνει ανεπηρέαστες από τα αυτοκρατορικά και αποικιοκρατικά δεσμά.

Οι σοβιετικοί ηγέτες από τον Νικίτα Χρουστσόφ και μετά δεν άργησαν να εκμεταλλευτούν τη δυναμική του Κάστρο, σαν ένα αγκάθι στα πλευρά των αμερικανικών αντίπαλων τους. Η Σοβιετική Ένωση έδωσε χρήματα και βοήθεια στην Κούβα, εν μέρει από φιλία, αλλά πιο συγκεκριμένα για να ματαιώσει το εμπάργκο των ΗΠΑ και να ενοχλήσει την Ουάσιγκτον. Για χρόνια, η Μόσχα εγγυήθηκε την αγορά των πιο ζωτικών καλλιεργειών ζάχαρης του νησιού.

Αλλά αυτή η εξάρτηση από τη Ρωσία ήρθε με ένα τίμημα, και το χρέος συλλέχθηκε το 1961-'62, όταν ο Χρουστσόφ και ο Κόκκινος Στρατός άρχισαν μια μυστική ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων στην Κούβα. Ήταν μια τολμηρή κίνηση που ο πρόεδρος Κένεντι, όταν το έμαθε, προβλέψιμα το θεώρησε μια υπαρξιακή απειλή. Οδήγησε άμεσα στη λεγόμενη κουβανική κρίση των πυραύλων, τη στιγμή που ο κόσμος ήρθε πιο κοντά από ποτέ σε έναν πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Η κρίση εκτονώθηκε, εν μέρει από την αμοιβαία, μυστική απόσυρση των αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων από την Τουρκία. Όμως, η υπόθεση προκάλεσε σοβαρή διαταραχή στην Κούβα του Κάστρο, ενώ ακόμα και οι συμπαθούντες Αμερικανοί φιλελεύθεροι που ήταν αντίθετοι στον αποκλεισμό σοκαρίστηκαν από το ενδεχόμενο να συνεργαστεί με μια τόσο επικίνδυνη σοβιετική ενέργεια. Κατά την επίσημη άποψη της Ουάσινγκτον, η Κούβα μετακινήθηκε από περιφερειακό πρόβλημα σε στρατηγική απειλή, μια ασύμμετρη αντίληψη που συνέχισε να επηρεάζει αρνητικά τις συμπεριφορές, ακόμη και όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ "τράβηξε την πρίζα" στην κουβανική οικονομία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και διάκοψε τη ρωσική βοήθεια.

Αυτός η γεμάτη φόβο άποψη για τον Κάστρο ως διεθνή μπαμπούλα επιδεινώθηκε από μια τρίτη πτυχή της πολιτικής ιστορία της ζωής του: