ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι ιδεοληπτικοί των ΑΕΙ

 Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΡΑΒΑΝΗ

Κάποιοι αποδίδουν ιδεοληψία στους υποστηρικτές της έννομης τάξης και του κράτους δικαίου, της ελεύθερης έκφρασης όλων μέσα στα πανεπιστήμια και της αναγκαιότητας, με αυτά που ζούμε μέσα τους, της προστασίας τους με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Πώς χαρακτηρίζονται όμως αυτοί που:

    δεν επιτρέπουν με τις απειλές τους και τους τραμπουκισμούς τους δημοκρατικά εκλεγμένους υπουργούς Παιδείας που δεν είναι αριστεροί όχι μόνο να μιλήσουν μέσα στο πανεπιστήμιο αλλά ούτε καν να εισέλθουν σε αυτό;

    με τις απειλές τους, τους τραμπουκισμούς και τα στειλιάρια τους αναγκάζουν τις Συνόδους των Πρυτάνεων να συνεδριάζουν σε ξενοδοχεία, έξω από τα πανεπιστήμια;

    καταλαμβάνουν χώρους η ιδιοκτησίες των πανεπιστήμιων για δεκαετίες δίχως να ρωτήσουν κανένα και τους μετατρέπουν σε αχούρια;

    με βαριοπούλες καταστρέφουν έναν χώρο του πανεπιστημίου που προορίζεται για βιβλιοθήκη;

    στοχοποιούν και βιαιοπραγούν σε φοιτητές και καθηγητές που έχουν διαφορετική άποψη από τη μειοψηφική δική τους που είναι εμφανώς επιβαλλόμενη με τη βία;

 

Τι είναι άραγε οι διοικήσεις των πανεπιστημίων που ανέχονται και δικαιολογούν, αν δεν υποθάλπουν, για λόγους κομματικής ή και προσωπικής πολιτικής, όλες τις παραπάνω αδιανόητες για πανεπιστήμιο συμπεριφορές κατάργησης της ελεύθερης έκφρασης και της δημοκρατίας μέσα στο πανεπιστήμιο;

Και ποιοι άραγε απαξιώνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια; Αυτοί που ενδιαφέρονται για την έννομη τάξη και την προστασία τους από τη βία και την παρανομία ή αυτοί που επιτρέπουν να μετατρέπονται σε χώρους βίας, ανελευθερίας, παρανομίας;

Και επιτέλους, σε τι είδος δημοκρατίας γαλουχούνται οι φοιτητές μας όταν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΝΑΡΧΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Όχι, συνάδελφοι!

 

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΡΑΒΑΝΗ

Αυτό που συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι παγκόσμια πρωτοτυπία.  

Οι ακαδημαϊκοί χώροι είναι «ξέφραγο αμπέλι» σε περιθωριακούς, σε διαταραγμένους, σε φασίστες, σε εγκληματίες παντός τύπου. Προπηλακισμοί, ξυλοδαρμοί, απειλές, ύβρεις κατά μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας σχεδόν καθημερινά κάπου στα διάσπαρτα «πανεπιστήμια» της χώρας. Και δεν κουνιέται φύλλο. Οι παράνομες πράξεις, η κατάργηση του κράτους δικαίου, η κατάργηση της δημοκρατίας αφήνουν αδιάφορους τους κατεξοχήν «ηγέτες» της ακαδημαϊκής κοινότητας, τους καθηγητές, τους ερευνητές. Υβρίζονται, ξυλοκοπούνται, στοχοποιούνται συνάδελφοί τους, και δεν τρέχει τίποτα.  

Αυτό δεν είναι μόνο αδιαφορία, αλλά μια σοκαριστική παχυδερμία. Οι υποτιθέμενοι ταγοί της επιστήμης, του μέλλοντος μιας σύγχρονης χώρας, οι «ελίτ» της κοινωνίας σφυρίζουν αδιάφορα στο έγκλημα, στην καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που συμβαίνει δίπλα τους.

 Υπάρχουν διάφορες φυλές μέσα σε αυτή τη θλιβερή ακαδημαϊκή ατμόσφαιρα:

1) Οι αφοσιωμένοι επιστήμονες στην έρευνα και τη διδασκαλία θεωρούν χάσιμο χρόνου να παρέμβουν, έστω να εκφραστούν κατά της παρανομίας. Κρύβονται πίσω από τη σημαντική προσφορά τους στην επιστήμη, δεν ασχολούνται με τα ταπεινά, αυτά είναι για άλλους. Έχουν σκεφτεί ότι τους παρακολουθούν φοιτητές και νέοι συνάδελφοί τους, ότι είναι το παράδειγμα; Έχουν σκεφτεί ότι με τη συμπεριφορά τους εκπαιδεύουν τους νέους στην αδιαφορία για τα κακώς κείμενα, στην υποταγή τους στην παρανομία και στη βία όπως οι μέντορές τους; Ας σκεφτούν ότι η επιστήμη έχει νόημα όταν συνοδεύεται από την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό, τη μεγαλοσύνη ψυχής. Δίχως αυτά πρόκειται για μαγγανεία ή για πασαρέλα «σοφίας».

2) Οι πανεπιστημιακοί με την εκτός πανεπιστημίου ιδιωτική επαγγελματική απασχόληση και την περιορισμένη παρουσία στο πανεπιστήμιο δεν θέλουν διατάραξη του επαγγέλματός τους με τη στοχοποίησή τους από τις δυνάμεις κατοχής των πανεπιστημίων, αποφεύγουν την αρνητική «διαφήμιση» που κάνει κακό στο επάγγελμά τους. Σε κάποιους εξ αυτών το πανεπιστήμιο είναι δευτερεύον, κυρίως ως τροφοδότης ιδιωτικής πελατείας, ως πηγή κύρους.

3) Οι «προοδευτικοί», οι «αριστεροί» πανεπιστημιακοί θεωρούν πολλές από τις πράξεις των δυνάμεων κατοχής των πανεπιστημίων ως δημοκρατική κανονικότητα, ως εκπαίδευση των νέων στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, καθαγιάζοντας τις ύβρεις, τα ρόπαλα, τις καταλήψεις, τις συκοφαντίες ως πράξεις αντίστασης κατά του κατεστημένου. Όμως, με την αδιαφορία των πολλών αυτοί οι ίδιοι έχουν πλέον γίνει το ακαδημαϊκό κατεστημένο του ελληνικού πανεπιστημίου μετά τη Μεταπολίτευση. Οι «προοδευτικοί» καθηγητές αποτελούν πλέον την πηγή καθαγιασμού της βίας μέσα στο πανεπιστήμιο. Μια δε μικρή μερίδα τους αποτελεί δυστυχώς και την πηγή της βίας. Είναι μέρος της βίαιης μειοψηφίας που καταπιέζει τα ακαδημαϊκά ιδρύματα της χώρας.


4) Οι πανεπιστημιακοί που αποβλέπουν σε πολιτική καριέρα, την οποία προετοιμάζουν με την ενασχόλησή τους με τη διοίκηση του πανεπιστημίου. Είναι οι ακαδημαϊκοί που υπηρετούν την ψηφοθηρική τους πελατεία μέσα στο πανεπιστήμιο, διευκολύνουν και στρογγυλεύουν, δεν θέλουν ρίξεις μαζί της.

5) Μια μειοψηφία πανεπιστημιακών που εκφράζονται κατά της παρανομίας και της βίας, και αποτελεί στόχο. Είναι οι πανεπιστημιακοί που προπηλακίζονται, ξυλοκοπούνται, απειλούνται, χτίζονται. Που η ακαδημαϊκή και προσωπική ζωή τους γίνεται δύσκολη. Είναι βέβαια οι πανεπιστημιακοί που διασώζουν την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό στο ελληνικό πανεπιστήμιο, με μεγάλο προσωπικό τίμημα.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο κρύβει τεράστιο πλούτο για την κοινωνία και την οικονομία, αλλά δυστυχώς οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί μετά τη Μεταπολίτευση το απαξιώνουν. 

Τη βασική ευθύνη για αυτή την κατάσταση έχουν...

 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πανεπιστημιακή αστυνομία

Γράφει ο  ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ

Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα στα ελληνικά πανεπιστήμια με την άσκηση βίας σε πρυτάνεις και καθηγητές οδήγησαν την πολιτεία να σκέπτεται τη θεσμοθέτηση πανεπιστημιακής αστυνομίας, όπως σε πολλές χώρες με μεγάλη ακαδημαϊκή παράδοση.  

Η αστυνομία των πανεπιστημίων στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συχνά αστυνομικοί που απασχολούνται στο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα για την προστασία της περιουσίας της πανεπιστημιούπολης και των γύρω περιοχών καθώς και των ανθρώπων που ζουν, εργάζονται και την επισκέπτονται.

Η αστυνομία των πανεπιστημιουπόλεων στον Καναδά αποτελείται από αστυνομικούς με πλήρη αστυνομική εξουσία στις αντίστοιχες πανεπιστημιουπόλεις τους για την επιβολή του Ποινικού Κώδικα, καθώς και των τοπικών κανονισμών. Συνήθως δεν οπλοφορούσαν, φέροντας μόνο κλομπ, σπρέι πιπεριού, χειροπέδες και ασύρματο, ενώ φορούσαν αστυνομικά προστατευτικά γιλέκα. Μετά το ακαδημαϊκό έτος 2004-5, το 87% των πανεπιστημιουπόλεων έχει αστυνομικούς με τη δύναμη να συλλάβουν και στην πλειονότητά τους οπλισμένους.  

Ο πανεπιστημιακός νόμος 1825 δίνει στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν αστυνομικούς. Και τα δύο πανεπιστήμια διατηρούσαν στο παρελθόν αστυνομικές δυνάμεις, παρόλο που η Οξφόρδη διέλυσε την αστυνομία της το 2003, με την ευθύνη για την αστυνομία των πανεπιστημίων να μεταφέρεται στην αστυνομία της πόλης του Λονδίνου. Ωστόσο, το Κέμπριτζ διατηρεί την αστυνομία του, ενώ οι αστυνομικοί του εξακολουθούν να έχουν πλήρη αστυνομική εξουσία.   

Η αστυνομία του πολιτειακού, κρατικού πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (State University of New York, SUNY) είναι υπηρεσία εφαρμογής του νόμου στο ακαδημαϊκό σύστημά του, επιφορτισμένη με την ανίχνευση και την πρόληψη του εγκλήματος, εκτός από την επιβολή των κρατικών και τοπικών νόμων, κανόνων και κανονισμών.  

Οι αστυνομικοί της πανεπιστημιούπολης χειρίζονται θέματα όπως η σεξουαλική επίθεση, τα ναρκωτικά, η πρόληψη του εγκλήματος. Είναι υπεύθυνοι για τη διατήρηση σχέσεων αλληλοσεβασμού φοιτητών, καθηγητών και προσωπικού προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια και να διευκολυνθεί η συνεργασία εντός της κοινότητας των πανεπιστημιουπόλεων.

Η αστυνομία του SUNY δημιουργήθηκε ως απάντηση στην αυξανόμενη αναταραχή στον ακαδημαϊκούς χώρους του, στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Βίαιες διαδηλώσεις με μεγάλες καταστροφές στις υποδομές του πανεπιστημίου, η αυξανόμενη χρήση ναρκωτικών, οι συγκρούσεις μεταξύ φοιτητών συνέβαλαν στη δημιουργία της σημερινής αστυνομίας του κρατικού αυτού πανεπιστημίου. Αρκετά περιστατικά κατά τη δεκαετία του ’90 υπογράμμισαν την ανάγκη για πλήρη αστυνομική υπηρεσία και παρακίνησαν τον κυβερνήτη και το νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης να δημιουργήσουν την αστυνομία του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης το 1999.  

Οι πανεπιστημιακοί αστυνομικοί έχουν εξουσίες σύλληψης και επιβάλλουν τους νόμους της πολιτείας της Νέας Υόρκης εντός της πανεπιστημιούπολης. Οι αστυνομικοί του Πανεπιστημίου (UPO) της Νέας Υόρκης λαμβάνουν τις επίσημες εξουσίες τους μέσω των νόμων περί Εκπαίδευσης και περί Ποινικής Διαδικασίας. Οι νόμοι αυτοί εξουσιοδοτούν τους αστυνομικούς του πανεπιστημίου να πραγματοποιούν συλλήψεις με βάση υπάρχουσα αιτία, να χρησιμοποιούν την κατάλληλη δύναμη για τη σύλληψη των παρανομούντων.

Η πείρα στο ελληνικό πανεπιστήμιο μετά τη μεταπολίτευση έχει δείξει ότι οι διοικήσεις του έχουν σοβαρά προβλήματα να διαφυλάξουν την εφαρμογή του νόμου στα ιδρύματά τους, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις φυσικής βίας, όπως οι εγκλεισμοί πρυτάνεων και καθηγητών, η χειροδικία κατά καθηγητών και φοιτητών, η καταστροφή, η κλοπή δημόσιας πανεπιστημιακής περιουσίας, η δημόσια ανώνυμη συκοφαντία ακόμη και οι απειλές κατά της ζωής μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας. 

 Είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι οι καθηγητές, οι διοικήσεις των πανεπιστημίων μας διστάζουν ή δεν έχουν τη δύναμη να επιβάλουν τον νόμο στα πανεπιστήμια.  

Οπως συμβαίνει στο εξωτερικό, η πολιτεία οφείλει...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ελληνική αριστερή ονείρωξη (Μήπως βάζουν τα γυαλιά στον Μαρξ, στον Λένιν;)

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΡΑΒΑΝΗ

Φτωχοποιούν με την υψηλή φορολογία τη μεσαία τάξη «επενδύοντας» τους επιπλέον φόρους στο Δημόσιο (διορισμοί μετακλητών και κομματικών κομισάριων), αυξάνοντας την ακίνητη περιουσία του (αρνήσεις κληρονομιάς λόγω αδυναμίας πληρωμής των σχετικών φόρων).  


Φτωχοποιούν περαιτέρω και εξαρτούν τους συνταξιούχους από τα κρατικά επιδόματα. 


 Οι τράπεζες επί των ημερών τους έκλεισαν (capital control) και τώρα «ανοιχτές» έχουν χάσει το 97% της αξίας τους, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του Bloomberg, κοντά δηλαδή στην αναπόφευκτη κρατικοποίησή τους.  


Οι ιδιωτικοποιήσεις (για παράδειγμα το Ελληνικό), οι ιδιωτικές επενδύσεις, έχουν φρενάρει με πολλαπλές παρεμβάσεις τους στα τέσσερα ευλογημένα χρόνια της διακυβέρνησης της Αριστεράς του Καμμένου.  


Αν προσθέσει κανείς και την καθεστωτική τους παρέμβαση στη Δικαιοσύνη και στην Ενημέρωση, που θυμίζουν τα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, μήπως τελικά οι κομμουνιστές του Καμμένου είναι πιο έξυπνοι απ’ ό,τι νομίζουμε;

Μήπως βάζουν τα γυαλιά στον Μαρξ, στον Λένιν; 


Μήπως η κοινωνική μεταστροφή προς την αταξική κοινωνία έχει δρομολογηθεί στο υπόβαθρο; 


Μήπως η ελληνική κοινωνία ξυπνήσει μια μέρα πανευτυχής ως πρώην Αλβανία του Αλέξι Χότζα; 


Τι απρόσμενη ευτυχία... Τα όνειρα τόσων γενιών Ελλήνων θα γίνουν πραγματικότητα. Η Ελλάδα σε αντίθετη κατεύθυνση με αυτήν σχεδόν όλου του υπόλοιπου κόσμου που έμαθε από την ιστορική αποτυχία εφαρμογής του κομμουνισμού στο ένα τρίτο του. Και βέβαια και της Αλβανίας!


Η χώρα ήταν πάντα πολύ αριστερή για να της ξεφύγει αυτή η δεύτερη ευκαιρία! Και φαίνεται ότι αυτήν τη φορά και σε αντίθεση με την πρώτη έχουμε τη συγκατάθεση των αντιδραστικών δυτικών συμμάχων, αν κρίνει κανείς τον φλογερό έρωτα τους για τον αριστερό Αλέξη του Καμμένου που τα υπογράφει δίχως αντιρρήσεις όλα. Αυτοί εξασφαλίζουν τα δανεικά τους, εμείς τα δίνουμε όλα για 99 χρόνια, διασφαλίζοντας την αριστερή φτωχοποίησή μας. Το αν η οικονομία της Αριστεράς του Καμμένου οδηγεί τη χώρα στην εξαθλίωση, στον κοινωνικό μαρασμό τους είναι μάλλον δευτερεύον. Εστιάζουν τις πιέσεις διόρθωσης μόνο στα οικονομικά, δεν τους καίγεται καρφάκι για την καταστροφή ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη. Εξάλλου ο βαλκάνιος Αλέξις Ορμπάν είναι γεωγραφικά πολύ μακριά τους από τον αντίστοιχο κεντροευρωπαίο Βίκτωρα Ορμπάν. 


Η έλλειψη προοπτικής αφήνει τη χώρα με έλλειμμα στις δημιουργικές της δυνάμεις που παίρνουν των ομματιών τους στην Ευρώπη και στην Αμερική. Έτοιμοι άριστοι επιστήμονες, τεχνίτες και επιχειρηματίες, εκπαιδευμένοι με τα λιγοστά χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου προσφέρουν τη δημιουργικότητά τους στις κοινωνίες, στις οικονομίες των δανειστών του, δίχως αυτοί να ξοδέψουν ένα ευρώ. Μένουν πίσω οι πλειοψηφίες των Ελλήνων που έχουν συνηθίσει μιθριδατικά στο όλο και λιγότερο, αυτοί της ήσσονος προσπάθειας, του κομματικού βολέματος, της συντεχνίας και της εσωστρέφειας, του ωχαδερφισμού, του ισοτισμού προς τα κάτω. Αυτοί που απεχθάνονται την άμιλλα, τον συναγωνισμό, την αριστεία, την επιτυχία, τη διάκριση.

Η κοινωνία της Αριστεράς του Καμμένου παραιτημένη, απαθής πλέον, γεύεται τους καρπούς των αριστερών της ονειρώξεων. Εκτόνωσε όλη της την επαναστατικότητα στις πλατείες για να φέρει στα πράγματα την Αριστερά του Καμμένου και τώρα αποκαμωμένη ζει την πορεία της προς την αταξική κοινωνία της φτώχειας. Τιμώρησε τους συντηρητικούς πολιτικούς των Σαμαροβενιζέλων αντικαθιστώντας τους με αυτούς των αριστερών Τσιπροκαμμένων. Διασφάλισε το διαχρονικό της όνειρο να ζήσει κι αυτή την πραγματικότητα της κομμουνιστικής φτώχειας, του κράτους πατερούλη που όλα τα δίνει έτοιμα, δίχως κόπο και αγωνίες.  


Μα αυτό δεν ήταν τελικά το απώτατο όνειρό της, να βάλει δηλαδή όλα της τα παιδιά στο Δημόσιο; 


Αυτή η αριστερή πολιτική δεν ήταν η κυρίαρχη σε όλα τα κόμματα της Μεταπολίτευσης; Δεξιός και αριστερός κρατισμός; 


Είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα του ελεύθερου κόσμου που έχει ακόμη ένα δυνατό Κομμουνιστικό Κόμμα;  

Η φλόγα του κομμουνισμού σιγοκαίει μόνο στην Ελλάδα. Μία ιστορική κοινωνία που πορεύεται φιλάρεσκα κόντρα στην Ιστορία και τα διδάγματά της.


Σε αυτή την κοινωνία των πολιτών της ανέχειας προστίθενται και της γης οι κολασμένοι μετανάστες. 


Η Αριστερά του Καμμένου άνοιξε τα σύνορα της χώρας, τους δέχεται δίχως πολλές διατυπώσεις, εγκαταλείποντάς τους στη Μόρια και στις επερχόμενες πολλαπλές Μόριες. 


Οι φιλεύσπλαχνοι αριστεροί του Καμμένου υπηρετούν με το προσωπικό του αζημίωτο τον βασικό τους στόχο για μια φτωχοποιημένη κοινωνία ελεγχόμενη από το Κράτος. Από το αρωματισμένο Κολωνάκι, βέβαια, οι Μόριες μυρίζουν άσχημα. Προετοιμάζουν τους μελλοντικούς τους ψηφοφόρους, τους εξαθλιωμένους μετανάστες, που θα διασφάλιζαν διαχρονικά την εξουσία τους. Τους είναι αδιάφοροι οι κοσμοπολίτες Έλληνες της Διασποράς που θα πρόβαλλαν αντίσταση στην αριστερή ονείρωξή τους.


Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία στις επερχόμενες εκλογές να περατώσει την πραγμάτωση του ονείρου της για μια αταξική κοινωνία της φτώχειας, δίνοντας για πέμπτη φορά την εμπιστοσύνη της στην Αριστερά του Καμμένου. Να διασφαλίσει την προοπτική της αταξικής κοινωνίας ψηφίζοντας και πάλι τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τους υποδόριους υποστηρικτές τους που ξερογλείφονται τα τελευταία τέσσερα χρόνια να συνδράμουν στο αριστερό όνειρο του ΣΥΡΙΖΑ. 


Έχει τη δυνατότητα...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Νίκο μου, σειρά του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφει ο Αχιλλέας Γραβάνης 

Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης.

Με τιμά η ευαισθησία σου φίλε Νίκο να σχολιάσεις με το άρθρο σου στο Protagon το κείμενο μου σχετικά με τον προβληματισμό μου για την προσέγγιση στον ΣΥΡΙΖΑ («Νίκο μου, δεν μπορώ να ξεχάσω»). Μέσα σε αυτήν την γενικευμένη κατάθλιψη που ζούμε οι ανθρώπινες ευαισθησίες και ο σεβασμός στους ανθρώπους μας με διαφορετική άποψη θρέφει ελπίδες ουσιαστικές.

Θα με διευκόλυνε πολύ, φίλε Νίκο, να ξεχάσω εάν έβλεπα έμπρακτες, απτές αποδείξεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει ειλικρινά σε νοοτροπίες και διχαστικές πολιτικές συμπεριφορές. Για να είμαι ειλικρινής, βαθιά μέσα μου το εύχομαι γιατί δίνει ελπίδα στο αύριο αυτής της χώρας που τόσο αγαπούμε. Δεν το βλέπω όμως ακόμη, Νίκο μου!  

Αντίθετα, διακρίνω να συνεχίζει την ίδια διχαστική συμπεριφορά και μάλιστα να την επαυξάνει όσο πλησιάζουμε στις επερχόμενες εκλογές. Δεν διακρίνω τη διάθεση κάποιας μορφής συγγνώμης που χαρακτηρίζει τον δυνατό προς τον αδύνατο! Αντίθετα, η όποια προσπάθεια υπέρβασης προέρχεται από τον δεύτερο!

Αυτό που προσάπτω σε αυτούς που καλοπροαίρετα και ανεπιτήδευτα προσπαθούν για την προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ όπως εσύ (δεν ισχύει αυτό για όλους φίλε μου) είναι η βιασύνη να συγχωρέσετε πριν καν δείτε πώς αυτός θα συμπεριφερθεί προς τις εκλογές αλλά πιο σημαντικά μετά τις εκλογές εάν χάσει και βρεθεί στην αντιπολίτευση.

Θα καίγονται πάλι οι πλατείες και το κέντρο των πόλεων μας; 

Θα ρίχνουν πάλι το ανάθεμα σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης με τη βίαιη κινητοποίηση των οπαδών του;

Συμφωνώ μαζί σου ότι η χώρα δεν θα πάει μπροστά αν δεν αφήσουμε πίσω αυτές τις διχαστικές συμπεριφορές. Ομως...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Νεοελληνικός νεοκομμουνισμός

Toυ ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΡΑΒΑΝΗ

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης φεύγουν μαζικά από τη χώρα οι σπουδαγμένοι νέοι, οι επιχειρήσεις, οι καταθέσεις. 

Μένει πίσω ένας νέος τύπος νεοέλληνα που ωριμάζει από χρόνια, από την εποχή του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Έχει μάθει για χρόνια στα εύκολα, είναι από συνήθεια πια της ήσσονος προσπάθειας, φοβικός στις αλλαγές, γεμάτος μίσος για τον άριστο, τον πετυχημένο, τον δημιουργικό. Αυτόν που προσπαθεί τον απαξιώνει εύκολα ως αντιδραστικό, νεοφιλελεύθερο, διαπλεκόμενο, αργυρώνητο, αδιάφορο για τον συνάνθρωπο. Αυτός όμως παραμένει εσωστρεφής, ποτισμένος διαχρονικά με το λαϊκισμό, συνηθισμένος στο κράτος πατερούλη και μανούλας μαζί. Ο ένας να του λέει τι να κάνει και από την άλλη να βυζαίνει εφ’ όρου ζωής.  

Τελευταία, έχει αναγνωρίσει τον εαυτό του στο δημαγωγό νεοκομμουνιστή Τσίπρα. Για αυτό είναι εύκολος να του συγχωρεί τα ψέματα, τις απάτες, τις ανακολουθίες αρχών. Αυτός ο νεοέλληνας ελέγχει κατά πλειοψηφία τη χώρα:  

Είναι ο απανταχού συνδικαλιστής με τα κοινωνικά άδικα οφίτσια, έχει όμως πείσει τον εαυτόν του και παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητος, ως προοδευτικός, ως αριστερός, ως δημοκράτης.  

Είναι ο δημόσιος υπάλληλος της κοπάνας, της ελάχιστης προσφοράς, της παράνομης ιδιωτικής ετεροαπασχόλησης, των μαύρων εσόδων.  

Είναι ο κρατικοδίαιτος «μπίζινεσμαν» που λαδώνει για χρόνια το σύστημα και επιβιώνει παράγοντας, πουλώντας αέρα κοπανιστό που μόνο το δικό του κράτος ενδιαφέρεται να αγοράσει.

Η Ελλάδα ζει μια ιδιότυπη ασύμμετρη δημοκρατία του βολέματος, της βαθιάς κοινωνικής αδικίας, της επιβίωσης εις βάρος του άλλου, περισσότερο δε εις βάρος των επερχόμενων γενεών που καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα. Μια δημοκρατία ενός διάχυτου διαγενεακού αμοραλισμού. 

Αυτή η κατ' επίφαση δημοκρατία μεταμορφώνεται σιγά αλλά σταθερά από τη σημερινή κυβέρνηση και με την ανοχή της απαθούς κοινωνίας σε ένα ιδιότυπο νεοκομμουνιστό καθεστώς, όπου καταρχάς παιδεία, ενημέρωση και δικαιοσύνη ελέγχονται κεντρικά. Απομένει η οικονομία η οποία σύντομα θα είναι εύκολο να ελεγχθεί κι αυτή, μετά από τη διαφαινόμενη πλήρη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την αποδεκατισμένη ιδιωτική πρωτοβουλία. Τα έσοδα του κράτους οφείλουν σύμφωνα με το νέο καθεστώς να συντηρούν κατά προτεραιότητα τους επιβήτορες του συστήματος που κατέχουν στην κυριολεξία το δημόσιο, τα κόμματα, τις συντεχνίες.

Απόλυτος εκφραστής αυτής της άρρωστης κοινωνίας με τον φερετζέ του κοινωνικά ευαίσθητου αλλά στην ουσία ενός αμοράλ εγωιστικού θηρίου είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Πήρε τη σκυτάλη απο το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και έχει επικεφαλής έναν ημιμαθή, τυχοδιώκτη μιμητή του. Έχει ενσωματώσει θαυμαστά στο σύστημα του τον ακροδεξιό εθνολαϊκισμό των ΑΝΕΛ και ετοιμάζεται να φέρει και τη λεβέντικη γραφικότητα που τα χρόνια εξουσιαστικά ανεκπλήρωτά της την κάνουν τον εύκολο συνοδοιπόρο.

Εάν συνεχίσει η εξουσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για ένα με δυο ακόμη χρόνια η αλλαγή πολιτεύματος θα έχει συντελεστεί δίχως να ανοίξει μύτη. Όπως όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα, είναι άριστη στην προπαγάνδα. Έχει ανθρώπους με ταλέντο στη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας, αναμειγνύοντας με μαεστρία το ψέμα, το κλάμα, τον αναχρονισμό και τις διαχρονικές αριστερές ονειρώξεις των νεοελλήνων.

Μεγάλη ευθύνη στην αλλαγή αυτή φέρουν επίσης οι...

 

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Διδάκτορες με μπλοκάκι! - To μπουρδέλο έτοιμο να μπεί στο βιβλίο Γκίνες ως η μόνη χώρα όπου οι μεταπτυχιακοί υπότροφοι αντιμετωπίζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες

Του Αχιλλέα Γραβάνη 

Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η κατάσταση στον χώρο της επιστημονικής έρευνας είναι ανάλογη των όσων ισχύουν γενικώς στην ελληνική ακαδημαϊκή παιδεία. Η γραφειοκρατία της οικονομικής διαχείρισης των ερευνητικών προγραμμάτων από το ΕΣΠΑ αυξάνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα να χάνονται πόροι ενίσχυσης της έρευνας. Η ευθυνοφοβία των διαχειριστικών Αρχών του ΕΣΠΑ έχει μετατρέψει σε γραφειοκρατική κόλαση την πραγματοποίηση των ερευνητικών έργων: η άκρως αναγκαία για την επιτυχία ενός ερευνητικού έργου διαρκής και ταχεία τροποποίηση των τεχνικού του δελτίου, ανάλογα με τα ερευνητικά ευρήματα και τις διαρκώς ανανεούμενες ανάγκες του έργου, απαιτεί περίπου έξι στάδια και μήνες «επεξεργασίας» της από τις δημόσιες Αρχές. 

Η πραγμάτωση ενός ερευνητικού έργου αντιμετωπίζεται από την πολιτεία όπως ακριβώς και η κατασκευή έργων οδοποιίας. Τα ερευνητικά κέντρα της χώρας αντιμετωπίζονται ως οιονεί χώροι απάτης και διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Μετά τον δικαιολογημένο θόρυβο για τη μη χρηστή λειτουργία κάποιων ΜΚΟ, η κυβέρνηση έχει ενσωματώσει τα ερευνητικά κέντρα στον νέο νόμο που διέπει πλέον τη λειτουργία των ΜΚΟ!

Για την πρόσληψη νέων ερευνητών με σύμβαση ορισμένου χρόνου απαιτούνται επτά στάδια, με τη συμμετοχή και του ΑΣΕΠ. Ετσι, η πρόσληψη ενός νέου ερευνητή, άκρως απαραίτητου λόγω της ειδικής του γνώσης, για την πραγμάτωση του ερευνητικού προγράμματος μπορεί να διαρκέσει και 6 μήνες, σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα συνολικής διάρκειας δύο χρόνων! 

Με απόφαση της κυβέρνησης οι υπότροφοι μεταπτυχιακοί φοιτητές που εκπονούν διδακτορική διατριβή μετατράπηκαν σε ελεύθερους επαγγελματίες. Πρέπει να εγγράφονται στο αντίστοιχο επιμελητήριο, να κάνουν έναρξη επαγγέλματος στην Εφορία, να εγγράφονται στον ΟΑΕΕ για την αυτασφάλισή τους, κάθε μήνα να αποδίδουν ΦΠΑ και να διατηρούν βιβλία εισόδων-εξόδων και συγκεντρωτικές καταστάσεις πελατών-προμηθευτών. Για την έναρξη επαγγέλματος είναι απαραίτητο να προσκομίζουν στην Εφορία ισχύον και επικυρωμένο μισθωτήριο συμβόλαιο κατοικίας, ως έδρα της ατομικής τους επιχείρησης!  

Η κατάσταση αυτή αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία: 

Η παράλληλη Ελλάδα

Tου Αχιλλέα Γραβάνη

Καθηγητή Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Ακουσα για πρώτη φορά πριν από δύο δεκαετίες τον Γιώργο Γραμματικάκη να χαρακτηρίζει τους αφανείς δημιουργούς στον τόπο μας «παράλληλη Ελλάδα». Κανείς δεν ενδιαφερόταν γι' αυτούς, ιδιαίτερα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πολιτισμού, επιχειρηματίες, εκπαιδευτικοί και επιστήμονες δρούσαν και δημιουργούσαν ουσιαστικά και άξια πράγματα στην άλω του «επίσημου» κοινωνικού γίγνεσθαι. Τώρα με την κρίση βλέπω με ανακούφιση και προσμονή οι άνθρωποι της παράλληλης αυτής Ελλάδας να σκάνε μύτη, λες και το σύστημα στην απελπισία του τους ανασύρει ως την τελευταία ελπίδα επιβίωσης.

Τριαντάρηδες αγρότες, συνήθως απόφοιτοι ΑΕΙ, επιχειρούν σε νέες, αντισυμβατικές και εργοβόρες καλλιέργειες (σόγια, ακτινίδια, σπαράγγια, φαρμακευτικά φυτά, σαλιγκάρια), μακριά από επιδοτήσεις, παράγοντας κατ' εξοχήν εξαγώγιμα αγροτικά προϊόντα. Φρέσκοι, καινοτόμοι επιχειρηματίες εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε νέες, εναλλακτικές μορφές τουρισμού που σχετίζονται με το ορεινό φυσικό περιβάλλον, την ποιοτική, βιολογική διατροφή. Νεαροί επιχειρηματίες των νέων τεχνολογιών (λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων, μικροηλεκτρονικές συσκευές χρήσιμες σε συστήματα ελέγχου, μηχανήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, βιοτεχνολογικά προϊόντα στη διάγνωση και στη θεραπεία ασθενειών του ανθρώπου, των ζώων και φυτών) προσφέρουν ανταγωνιστικά προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας στη διεθνή αγορά. 

Δειλές αλλαγές αρχίζουν να φαίνονται επίσης και στον απρόσμενα συντηρητικό χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Οι φοιτητές ενδιαφέρονται επιτέλους και για την ποιότητα των σπουδών τους, πιέζουν για ανοικτά και ποιοτικά πανεπιστήμια. Εξωστρεφείς φοιτητές που στοχεύουν ψηλά, να σταδιοδρομήσουν σε προηγμένες επιστημονικά και οικονομικά χώρες της Ευρώπης ή στην Αμερική, σε πλήρη αντίθεση νοοτροπίας με τους φοβικούς φοιτητές που έχουν ως ύψιστο στόχο ζωής μια θέση στο Δημόσιο. Φοιτητές και νέοι επιστήμονες που η κρίση τούς οδηγεί στη μετανάστευση, μπολιάζοντας με νέα ποιότητα και δίψα για δημιουργία την Ελλάδα της Διασποράς.  

Η κοινωνία πρέπει να έχει λόγο στα ΑΕΙ

Του Αχιλλεα Γραβανη

Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης

Οπως συμβαίνει διεθνώς, τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (ΑΕΙ) παίζουν κεντρικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας και της οικονομίας, με την παραγωγή νέας γνώσης και καινοτομίας για τη στήριξη βιώσιμης και ανταγωνιστικής ανάπτυξης, αλλά και τη μόρφωση και εκπαίδευση ικανών επιστημόνων και συνειδητοποιημένων για την αποστολή τους πολιτών. Το μέγεθος της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας αυξάνει τις ευθύνες των ελληνικών ΑΕΙ για ουσιαστική συνεισφορά για την έξοδο από τη κρίση.

Είναι όμως σε θέση σήμερα τα ΑΕΙ μας να ανταποκριθούν αποτελεσματικά σε αυτή τους την αποστολή; Ποια είναι η εικόνα που εκπέμπει η λειτουργία τους προς τη δοκιμαζόμενη κοινωνία; Μπορεί η ελληνική κοινωνία να στηριχθεί για την έξοδο από την πολύπλευρη κρίση στα σημερινά ΑΕΙ, όταν βλέπει τα εγγενή της προβλήματα να αναπαράγονται στον υπερθετικό βαθμό μέσα σε αυτά (ακαδημαϊκή και οικονομική διαπλοκή στην εκλογή των διοικητικών αρχών, αδιαφάνεια και εσωστρέφεια για την υποστήριξη μικροσυντεχνιακών συμφερόντων, αναξιοκρατία, οικογενειοκρατία, βίαιη επιβολή της άποψης μειοψηφιών και ουσιαστική κατάλυση του ασύλου, ατιμωρησία και καταστροφές της δημόσιας πανεπιστημιακής περιουσίας); Μήπως όλα τα παραπάνω είναι υπερβολές των μέσων ενημέρωσης ή κακόβουλες αιτιάσεις; Μήπως δεν τα ζούμε όσοι εργαζόμαστε στο πανεπιστήμιο; Και δεν έχουν ευθύνη γι’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση οι διοικήσεις των ΑΕΙ;

Σοκάρει η άκριτη απόρριψη των πρόσφατων μεταρρυθμιστικών προτάσεων για τον εκσυγχρονισμό της ανώτατης παιδείας και η συντηρητική, φοβική, νομικίστικη στάση πολλών πρυτάνεων και μελών των Συγκλήτων. Απορρίπτουν όψιμα την προσπάθεια για δημόσιο διάλογο για τον εκσυγχρονισμό και τη βελτίωση των ΑΕΙ. Μήπως για να διασφαλίσουν τα οφίτσια και τις πολύπλευρες εξουσίες τους κρύβονται πίσω από «συνταγματικά» ή νομικίστικα επιχειρήματα, υπερασπιζόμενοι ένα αποτυχημένο, αναποτελεσματικό και σε πολλές περιπτώσεις απόλυτα διεφθαρμένο σύστημα διοίκησης; Στερούν όμως έτσι από τη χώρα τη δυνατότητα για ουσιαστικές αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση και προσαρμογής της στα διεθνή πρότυπα, που θα τη μετέτρεπε σε μοχλό ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση.

Χαρακτηρίζεται ως αντισυνταγματική η συμμετοχή στη διοίκηση των ΑΕΙ προσωπικοτήτων της κοινωνίας, διότι αντίκειται στη συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοτελή τους λειτουργία. Το επιχείρημα της αντισυνταγματικότητας στερείται σοβαρότητας όταν είναι ήδη γνωστή η πρόταση ότι όλα τα εξωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης θα εκλέγονται από τα μέλη του που προέρχονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα, τα οποία θα έχουν και την πλειοψηφία.  

Σε τι θα ήταν άραγε προβληματική η συμμετοχή στη διοίκηση του Πανεπιστημίου Αθηνών προσωπικοτήτων από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών ή των κοινωφελών και πνευματικών ιδρυμάτων, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Αργύρης Ευστρατιάδης, Σώτη Τριανταφύλλου ή Δημήτρης Βλαστός;  

Σε τι θα ήταν πρόβλημα η συμμετοχή πετυχημένων Ελλήνων επιχειρηματιών που θα αποφάσιζαν να κάνουν σημαντικές δωρεές στο ελληνικό πανεπιστήμιο (το κάνουν ήδη σε διεθνή ακαδημαϊκά ιδρύματα) και μάλιστα σε μια περίοδο απόλυτης οικονομικής δυσπραγίας του ελληνικού Δημοσίου;  

Μου έρχεται στον νου ο Σπύρος Λάτσης και οι πολλών εκατομμυρίων δωρεές του στο London School of Economics και σε πολλά άλλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Και επιτέλους δεν πρέπει το δημόσιο πανεπιστήμιο να υπόκειται σε κοινωνικό έλεγχο, όταν ζητεί να χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από τον Ελληνα φορολογούμενο;  

Η συμμετοχή προσωπικοτήτων από την κοινωνία στη διοίκηση των πανεπιστημίων είναι ευρύτατα διαδεδομένη διεθνής πρακτική, ιδιαίτερα στα πιο πετυχημένα και σημαντικότερα ΑΕΙ της Ευρώπης και της Αμερικής. Γιατί λοιπόν αρνούνται οι διοικήσεις των ελληνικών ΑΕΙ την εφαρμογή και στη χώρα μας αυτής της πρακτικής; Θεωρούν ότι η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει έντιμους, ευφυείς και με διάθεση κοινωνικής προσφοράς ανθρώπους κύρους ή ότι όλα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά είναι αποκλειστικότητα των ακαδημαϊκών; Είναι ευτυχείς με τη μέχρι τώρα εμπειρία εφαρμογής του «πούρου ακαδημαϊκά ελληνικού» συστήματος διοίκησης των ΑΕΙ, το οποίο καθορίζεται κατά 40% από τη λιγότερο έμπειρη ακαδημαϊκή ομάδα, τους φοιτητές, άλλη μία ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία!