ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Ακροδεξιά και η «Ακροδεξιά»

Γράφει ο  Μελέτης Η. Μελετόπουλος 

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

Η πολιτική επιστήμη ορίζει επακριβώς το περιεχόμενο των εννοιών «Ακροδεξιά», «φασισμός», «ναζισμός», «ολοκληρωτισμός». 

Η κατάχρηση των λέξεων οδηγεί στην παραπληροφόρηση και στη σύγχυση. Κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο στις δημοκρατίες.

Στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όλοι αυτοί οι όροι εκτοξεύονταν επί δεκαετίες επί δικαίους και αδίκους, χωρίς καμία προσοχή στο ακριβές τους περιεχόμενο. Οποιος δεν ήταν αριστερός ήταν «φασίστας» και όποιος δεν ήταν δεξιός ήταν «κομμουνιστής». Οι βασικές ιδεολογικές κατηγορίες υπέστησαν σημειολογική πόλωση. Η πολιτική ορολογία κατέστη μηχανισμός λάσπης, χωρίς καμία παρέμβαση των πολιτικών επιστημόνων. Που και αυτοί συχνά λειτουργούν ως πομποί σύγχυσης και διαστρέβλωσης των εννοιών, ιδίως όταν είναι ημιμαθείς, στρατευμένοι κομματικά ή ιδεολογικά.

Είχε επισημανθεί εδώ και πολύ καιρό (και από αυτήν τη στήλη) ότι τα δημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης, αυτοεγκλωβισμένα στη στρουθοκαμηλική πλάνη της «πολιτικής ορθότητας» και της «πολυπολιτισμικότητας», άφησαν άθικτο το μέγα πρόβλημα της μη ενσωμάτωσης των μεταναστών από Αφρική – Ασία στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ενώ θα έπρεπε και θα μπορούσε το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί στα πλαίσια του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οποιαδήποτε όμως φωνή επεσήμαινε τη βραδυφλεγή αυτή βόμβα (και για τη συνοχή των δυτικών κοινωνιών και για τη δημοκρατία) δεχόταν αμέσως τη συκοφαντία του «ακροδεξιού».

Ασφαλώς ακροδεξιός δεν είναι όποιος διαβλέπει τη διάρρηξη της συνοχής των δυτικών κοινωνιών από την «πολυπολιτισμικότητα», στην οποία ομνύουν τα συστημικά ευρωπαϊκά κόμματα.  

Ούτε όποιος βλέπει ξεκάθαρα την αδυναμία ένταξης των μεταναστευτικών ομάδων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τη διαμόρφωση παράλληλων κοινωνιών μέσα στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών.  

Ούτε βεβαίως ακροδεξιός είναι όποιος αντιλαμβάνεται ότι το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το κοσμικό κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου, η ανοχή στη διαφορετικότητα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πνεύμα του Διαφωτισμού απορρίπτονται από μεγάλο μέρος των μεταναστευτικών πληθυσμών από τον Τρίτο Κόσμο ως απαράδεκτα και παρακμιακά.

Το απολύτως αναμενόμενο αποτέλεσμα ήταν την «ατζέντα» του Μεταναστευτικού να εισπράξει η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά και μαζί της να σύρει τους μη ακροδεξιούς που θέτουν το Μεταναστευτικό ως πρώτη τους προτεραιότητα. Και αυτοί φαίνεται ότι είναι μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, τουλάχιστον όπως δείχνουν τα απροσδόκητα ποσοστά απήχησης των ακροδεξιών κομμάτων, που οφείλονται στην προσέλκυση μη ακροδεξιού ακροατηρίου (εκτός εάν υποθέσουμε ότι ευρωπαϊκές κοινωνίες με μακρά δημοκρατική παράδοση, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, έγιναν ξαφνικά ακροδεξιές…).

Τώρα που φτάσαμε πολύ κοντά στο σημείο της ανόδου ακροδεξιών κομμάτων στην εξουσία, υπάρχει η τελευταία ευκαιρία για τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά κόμματα να διαμορφώσουν μία κοινή σοβαρή πρόταση διαχείρισης του Μεταναστευτικού, ώστε να δοθεί σε δημοκρατικό πλαίσιο και με λογικές διαδικασίες η λύση της διάσωσης της κοινωνικής συνοχής και του πολιτιστικού χαρακτήρα της Ευρώπης.  

Αλλιώς...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο «επιτήδειος ουδέτερος» δεν είναι ούτε επιτήδειος ούτε ουδέτερος

 

Γράφει ο ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

Η ουδετερότητα είναι μια μεγάλη και περίτεχνη πολιτική. 

Την ασκεί με επιτυχία η Ελβετία από την εποχή των ναπολεόντειων πολέμων μέχρι σήμερα, ακολουθώντας τις παρακαταθήκες του Καποδίστρια (που την εμπνεύστηκε ως λύση στο γεωπολιτικό δίλημμα των Ελβετών να συνταχθούν με τον Βοναπάρτη ή εναντίον του). Την έχουν ασκήσει κατά καιρούς και άλλες χώρες, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. 

Πρόκειται για μεγάλη πολιτική, γιατί βασίζεται σε μια συλλογική ψυχική συνθήκη: την παραδοχή της ειλικρινούς και ολοκληρωτικής αποχής από το παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι. Και πρόκειται για μια περίτεχνη πολιτική, γιατί προϋποθέτει έναν πλήρως προσαρμοσμένο διπλωματικά, ιδεολογικά και πολιτικά κρατικό μηχανισμό.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει με την Τουρκία. Ο θαυμασμός προς την πολιτική του Ερντογάν είναι άτοπος και δείχνει άγνοια της διεθνούς πολιτικής. Η διαρκώς μεταβαλλόμενη, επαμφοτερίζουσα στάση της τουρκικής πολιτικής δεν αποτελεί ουδετερότητα αλλά αφερεγγυότητα και αστάθεια. 

Η εκβιαστική επιδίωξη γεωπολιτικού οφέλους από την εναλλάξ προσέγγιση Δύσης – Ρωσίας δεν συνιστά ουδετερότητα αλλά ιδιοτελή καιροσκοπισμό. 

Η ανάδειξη των τουρκικών ιδιαιτεροτήτων ως επιχείρημα απόκλισης από το συμμαχικό πλαίσιο λειτουργεί απλώς ως ιδιοτέλεια και αναξιοπιστία.

Η σχέση της Τουρκίας με τη Δύση ήταν πάντοτε προβληματική και αμφίθυμη. Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνος η οθωμανική Τουρκία απήλαυσε τη δυτική προστασία (λόγω του αγγλογαλλικού φόβου της καθόδου της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο). Διασώθηκε από τον διαμελισμό της από τους Ρώσους κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο με παρέμβαση των Αγγλογάλλων. Στο τέλος του 19ου αιώνος, παρά ταύτα, προσέγγισε τη Γερμανία και συνήψε προχωρημένες εμπορικές συμφωνίες μαζί της, που στην ουσία την έθεταν εντός της γερμανικής σφαίρας επιρροής. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 1913 οι Σύμμαχοι στήριξαν τη Βαλκανική Συμμαχία και η Τουρκία εκδιώχθηκε από την Ευρώπη.

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο συντάχθηκε με τις απολυταρχικές κεντρικές αυτοκρατορίες εναντίον της Δύσης, ηττήθηκε και η αυτοκρατορία της διαμελίστηκε. Στη συνέχεια, το 1919-1922, ο Κεμάλ προσέγγισε τις δυτικές δυνάμεις και συνήψε εμπορικές συμφωνίες μαζί τους, ώστε να αντιμετωπίσει τον νικηφόρο ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, όμως, προσέγγισε και τους Σοβιετικούς, εκβιάζοντάς τους με την υποκίνηση εξέγερσης των τουρκόφωνων πληθυσμών του Καυκάσου, ώστε να αποσπάσει σημαντική στρατιωτικοπολιτική ενίσχυση. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία δεν προσχώρησε στον Αξονα λόγω της βρετανικής πίεσης.

Στον Ψυχρό Πόλεμο η Τουρκία κατέστη μέλος του ΝΑΤΟ, αν και παραμένει αμφίβολο εάν σε περίπτωση σύγκρουσης θα ενεργοποιείτο πράγματι υπέρ της Δύσης. Το δικαίωμα αμφιβολίας το παρέχει η στάση της Τουρκίας στον Πόλεμο του Κόλπου το 1990-1, στον οποίο δεν διευκόλυνε γεωστρατηγικά την αμερικανική πλευρά. Επίσης διερωτάται κανείς εύλογα τι είδους σύμμαχος ήταν η Τουρκία, όταν λειτουργούσε διαρκώς αποσταθεροποιητικά για τη συνοχή του ΝΑΤΟ απειλώντας την τυπικά σύμμαχό της Ελλάδα, διεκδικώντας τον έλεγχο του Αιγαίου και εισβάλλοντας στην Κύπρο το 1974. Ακολουθεί η αλαζονική στάση της Τουρκίας στο ζήτημα της υποψηφιότητάς της στην ΕΕ, όπου ουσιαστικά προέβαλε την αξίωση να καταστεί συγκυρίαρχος και συνδιαμορφωτής των πραγμάτων της ευρωπαϊκής πραγματικότητος.

Κατά τη διακυβέρνηση Ερντογάν, η Τουρκία προέβαλε απροκάλυπτα την απαίτησή της να λειτουργήσει ως περιφερειακή δύναμη, αν και στην πραγματικότητα αποτελεί μια μικρομεσαία δύναμη με τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και το ανοιχτό εσωτερικό μέτωπο της κουρδικής μειονότητας. Εσχάτως, προσέγγισε τη Ρωσία και απέστη από τη νατοϊκή ορθοδοξία, εξοργίζοντας τις ΗΠΑ. Στην δε ουκρανική κρίση επιχείρησε να λειτουργήσει ως διαιτητής, ενώ αυτή τη στιγμή επιχειρεί να επαναπροσεγγίσει την αμερικανική πολιτική.  

Σε έναν κόσμο πόλωσης και συγκρούσεων, όπου αναδύεται ξανά το φάσμα ενός νέου Ψυχρού Πολέμου ή και μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης, η στάση της Τουρκίας...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η πολιτική επιστήμη και η πολιτική ορθότητα

Γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος 

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.  

 Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις. Η ακρίβεια της ορολογίας καθιστά δυνατό τον διάλογο. Οταν οι λέξεις εκπέμπουν διαφορετικά σημαινόμενα σε κάθε πλευρά, ο διάλογος γίνεται ανέφικτος και ακολουθεί το χάος. Η πολιτική επιστήμη υπάρχει για να διευκολύνει τη συνεννόηση.  

Ο όρος «άκρο» στην πολιτική επιστήμη σημαίνει την περιχαρακωμένη, ιδεοληπτική, δογματική, επιθετική, μισαλλόδοξη έκφανση της Δεξιάς ή της Αριστεράς, που συνοδεύεται κατά κανόνα από την απόρριψη της δημοκρατίας και την αποδοχή της βίας ως μέσου επίλυσης των ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών. 

Η διαφορά της Ακρας Δεξιάς από την Ακρα Αριστερά είναι ότι η πρώτη δρα εν ονόματι όχι του πραγματικού αλλά ενός φαντασιακού έθνους, ενώ η δεύτερη εν ονόματι όχι του πραγματικού αλλά ενός φαντασιακού προλεταριάτου. Η πρώτη προβάλλει ως όραμα το εθνικό μεγαλείο, ενώ η δεύτερη την αταξική κοινωνία.

Η μεγάλη μάζα των πολιτών κινείται ανάμεσα στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος. Αλλωστε η βία δεν αποτελεί επιλογή των περισσότερων ανθρώπων, που θέλουν να ζουν και να εργάζονται υπό κανονικές συνθήκες. Η βία ως πολιτική στάση εκφράζει τις διαταραγμένες ή τις παραβατικές προσωπικότητες. Ο απλός άνθρωπος δέχεται τη βία μόνο σε έκτακτες περιστάσεις και μόνο για βραχύ διάστημα, π.χ. σε περίπτωση εθνικής άμυνας, εθνικής αντίστασης ή υπαρξιακού συλλογικού κινδύνου.

Ο «πολιτικά ορθός» χαρακτηρισμός του ενός τρίτου του γαλλικού πληθυσμού (Λεπέν 23,1% συν Ζεμούρ 7,1%) ως ακροδεξιών, εκτός από αντιεπιστημονικός, πάσχει από έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μεταμορφώθηκαν εν μια νυκτί σε οπαδούς του απολυταρχισμού, του αυταρχισμού, των κατασταλτικών μηχανισμών και της βίας. Δεν νοσταλγούν τα λουδοβίκεια ή ναπολεόντεια μεγαλεία, ούτε θαυμάζουν τον στρατηγό Μπουλανζέ ή τον στρατάρχη Πετέν, ούτε αναπολούν τη γαλλική αποικιοκρατία στην Αφρική και στην Ινδοκίνα. Είναι άνθρωποι που στο παρελθόν, επί δεκαετίες, ψήφιζαν ή και ήταν μέλη κοινοβουλευτικών κομμάτων της Δεξιάς, του Κέντρου ή της Αριστεράς. Είναι οικογενειάρχες, επαγγελματίες, επιχειρηματίες, υπάλληλοι, εργάτες και αγρότες. Ο χαρακτηρισμός τους ως «ακροδεξιών» από τους φορείς της πολιτικής ορθότητας λειτουργεί παραπλανητικά και αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα της στροφής τους σε ακροδεξιά ή μεταμορφωμένα ακροδεξιά κόμματα.

Διότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα έχουν αποτύχει να διαχειριστούν με επιτυχία την ένταξη, αφομοίωση, ενσωμάτωση των αφρικανικών και ασιατικών μεταναστευτικών εισροών στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Με αποτέλεσμα τη δημιουργία εσωτερικών ρηγματώσεων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, με τη δημιουργία παράλληλων μη εφαπτόμενων πολιτιστικά κοινωνικών υποσυνόλων μέσα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Οι αυτόχθονες αισθάνονται ότι απειλούνται, οι έποικοι αισθάνονται ξένοι και περιθωριοποιημένοι. Η δημογραφία των γηγενών είναι φθίνουσα, των μεταναστών αύξουσα. Ο πολιτισμός των εντοπίων διακατέχεται από ενοχικά σύνδρομα, των επηλύδων από αυτοπεποίθηση και διεκδικητικότητα. Τα κοινωνικά και πολιτισμικά ιστορικά των μεν και των δε είναι ανομοιογενή. Το χάσμα αξιών δημιουργεί ασυμβατότητα συνύπαρξης.

Η Ακροδεξιά δεν δίνει ρεαλιστικές απαντήσεις σε αυτό το πρόβλημα, αλλά κάνει κάτι πολιτικά σημαντικότερο: το αναγνωρίζει ως υπαρκτό. Κάτι που αρνούνται πεισματικά να κάνουν τα συστημικά κόμματα.  

Η αναχαίτιση της μαζικής μετακίνησης των ψηφοφόρων προς τα ακροδεξιά κόμματα δεν θα γίνει με τη στοχοποίησή τους ως ακροδεξιών, αλλά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι διερευνητικές θα επισπεύσουν το αδιέξοδο

Γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος 

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. 

 

 Ο κ. Τσαβούσογλου σείει το casus belli της τουρκικής εθνοσυνέλευσης ενώ ξεκινούσαν οι διερευνητικές συνομιλίες. Ομως διερευνητικές υπό απειλή πολέμου δεν νοούνται. Μόνον η Τσεχοσλοβακία ενέδωσε στις απειλές του Χίτλερ και τον Οκτώβριο του 1938 του παρέδωσε το ανατολικό της τμήμα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1939, οι Ναζί κατέλαβαν ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία.  

Η λογική απάντηση κάθε κυβέρνησης που εκπροσωπεί ένα κυρίαρχο κράτος είναι η αναβολή κάθε συζήτησης μέχρι να αποσυρθεί το casus belli. Στοιχειώδες και αυτονόητο.

Εξάλλου το μόνο αντικείμενο συζήτησης με την τουρκική πλευρά είναι η υφαλοκρηπίδα. Το επαναλαμβάνει η κυβέρνηση και ιδίως ο υπουργός Εξωτερικών σε κάθε ευκαιρία.  

Αλλά τότε προς τι οι διερευνητικές;  

Διερευνητικές για την υφαλοκρηπίδα έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται επί δεκαετίες χωρίς αποτέλεσμα.

Οι διερευνητικές για την ελληνική πλευρά δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα εκτός από την επίδειξη «καλής θέλησης» προς τη διεθνή κοινότητα και την αναβολή της αναπόφευκτης ρήξης με την τουρκική πλευρά. 

Αλλά ούτε αυτά δεν θα συμβούν. Διότι, αντιθέτως, οι διερευνητικές εγκυμονούν τον κίνδυνο να επισπεύσουν τη ρήξη, διότι θα καταδείξουν το πλήρες αδιέξοδο και τη νομικά, πολιτικά, εθνικά, τεχνικά αδύνατη συζήτηση επί θεμάτων που άπτονται της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.

Οι Τούρκοι απεναντίας επιδιώκουν, μέσω των διερευνητικών, να θέσουν επισήμως ζητήματα όπως η Θράκη, η αποστρατιωτικοποίηση νησιών, η κυριαρχία νησιών, η… Κρήτη και άλλα ευτράπελα για κάθε σοβαρό γνώστη του διεθνούς δικαίου. Αν η Ελλάδα, όπως είναι αυτονόητο, αρνηθεί να συζητήσει παρόμοια ζητήματα, οι Τούρκοι θα παρουσιάσουν την ελληνική πλευρά ως «αδιάλλακτη» και θα επιρρίψουν σε αυτήν το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων. Ταυτόχρονα, θα έχουν επιτύχει να καταστήσουν αντικείμενο έστω και ενός αποτυχημένου διαλόγου θέματα που εμπίπτουν στη σφαίρα της σκληρής ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.

Πέραν αυτών, η προσέλευση, υπ’ αυτές τις συνθήκες, της ελληνικής κυβέρνησης σε διερευνητικές μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διχογνωμία εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος και ιδιαίτερα στο εσωτερικό της συμπολίτευσης. Ταυτόχρονα θα εμφανιστούν τάσεις απονομιμοποίησης της κυβέρνησης στην ευρύτερη κοινή γνώμη, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από ό,τι συνέβη με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, διότι εδώ το διακύβευμα είναι η ίδια η φινλανδοποίηση της χώρας. Και αυτά τη στιγμή που το εσωτερικό μέτωπο πρέπει να είναι αρραγές.

Διερευνητικές θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν με πιθανότητες επιτυχίας μόνον εάν...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εάλω η Πόλις

Toυ ΤΑΣΟΥ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η δημιουργική ασάφεια του πονηρού κοσμοπολίτη κ. Γιάνη αποδείχθηκε ότι ήταν ένα καλοστημένο σχέδιο. Ένα πεντάμηνο σταθερό πλάνο που ακολουθήθηκε από τον κ. Τσίπρα και τους πέριξ αυτού κομμουνιστές για να φτάσουν την χώρα στο αδιέξοδο.  

Τόσο διάστημα χρειάστηκαν για να αυξήσουν τις απαιτήσεις των θεσμών από δύο δισ. σε οχτώ δισ., ώστε να πείσουν μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ότι οι δανειστές είναι κακοί και θέλουν τον κόσμο υποτακτικό των θεσμών, φτωχότερο, δίχως αξιοπρέπεια και άλλες βαθυστόχαστες σαχλαμάρες.

Μέρος του κόσμου, που πρόλαβε και έβγαλε τα λεφτά του από τις τράπεζες, νομίζει πως όταν γυρίσει η χώρα στην δραχμή, θα πλουτίσει. Θα αγοράσει ό,τι δεν μπορούσε να αποκτήσει με το ευρώ. 

Οι κακόμοιροι βλέπουν μέχρι την άκρη της μύτης τους και όχι την ατελείωτη έρημο που θα απλωθεί έτσι και βγούμε από την Ε.Ε.. 

Αυτοί που πράγματι θα επωφεληθούν θα είναι ο κ. Τσίπρας και οι πέριξ αυτού κομμουνιστές και ακροδεξιοί σύντροφοι που θα κρατήσουν τις θέσεις τους και, εννοείται, το λόμπι της δραχμής, που με τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που έχει βγάλει στις ξένες τράπεζες, θα αγοράσει πάμφθηνα τον εναπομείναντα πλούτο του τόπου, στηρίζοντας το κομμουνιστικό-ακροδεξιό καθεστώς τύπου Βενεζουέλας.     

Ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοι, φτάνοντας στο τέλος του χρόνου, έβγαλαν την μάσκα του ευρωπαϊστή, φανερώνοντας τις αληθινές τους επιδιώξεις: Να εγκαθιδρύσουν τον (αν)υπαρκτό σοσιαλισμό στην χώρα. 

Η προκήρυξη δημοψηφίσματος είναι το μοναδικό εργαλείο για να παραταθεί η πρωθυπουργία του κ. Τσίπρα ανεξαρτήτως αποτελέσματος.  Μια εκλογική αναμέτρηση θα έβαζε σε μεγάλο κίνδυνο τα ποσοστά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με καθοριστικές επιπτώσεις στην επανεκλογή ορισμένων συντρόφων. Αυτό δεν το ήθελε ούτε ο ακροδεξιός Καμμένος, αλλά ούτε η αριστερή πλατφόρμα του κ. Λαφαζάνη και κ. Λαπαβίτσα, αλλά ούτε, όπως φάνηκε, και ο μοιραίος πρωθυπουργός.

Ο κ. Τσίπρας έχασε την παρτίδα πόκερ βάζοντας τα ρέστα του (8 δισεκατομμύρια ευρώ) και τώρα επιδιώκει:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Iντιάνα Τζόουνς και υπαρκτός σοσιαλισμός

Του ΤΑΣΟΥ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ΗΠΑ διαγράφουν την Κούβα από τη λίστα των χωρών που απειλούν την ασφάλεια της χώρας τους. Με τον Πρόεδρο Ομπάμα και τον Πρόεδρο Ραούλ Κάστρο να σφίγγουν τα χέρια χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, τελειώνει ο ψυχρός πόλεμος των χωρών τους και ανοίγουν καινούργιες οικονομικές συνεργασίες προς όφελος και των δύο λαών.  


Το μακροχρόνιο πείραμα του επαναστατικού σοσιαλισμού ενταφιάστηκε με τη χειραψία των δύο προέδρων. Τα γεγονότα από μόνα τους απέδειξαν ότι ο κομμουνισμός και στη χώρα αυτή απέτυχε παταγωδώς με αποτέλεσμα να οδηγήσει την όμορφη αλλά ταλαιπωρημένη Κούβα στην παγκοσμιοποίηση. Στον φιλελευθερισμό. Στον καπιταλισμό.


Στη Γηραιά Ήπειρο, ο Πρόεδρος της Ρωσίας κ. Πούτιν υποδέχθηκε φορώντας καλοσιδερωμένο κουστούμι και πουκάμισο με σφιχτή γραβάτα γύρω από τον λαιμό του τον κ. Τσίπρα, τον κ. Λαφαζάνη και την κ. Βαλαβάνη που ήταν ντυμένοι σαν ταξιδιώτες του χρόνου. Όταν τους είδα όλους να σφίγγουν το χέρι με τον Πρόεδρο Πούτιν ήταν σαφές ότι η χρονομηχανή λειτούργησε μονάχα για τη μια μεριά. Ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του ήταν ντυμένοι σαν εκπρόσωποι του προλεταριάτου, μόνο που στη θέση του Λένιν, με έκπληξη, αντίκρισαν τον καπιταλιστή κ. Πούτιν.


Δεν τους κρίνω ενδυματολογικά, ο καθένας έχει δικαίωμα να ντύνεται όπως νομίζει καλύτερα, ακόμα και ο πρωθυπουργός. Μετά τη συνάντησή τους με τον Πρόεδρο Πούτιν, όμως, θα έπρεπε να είχαν καταλάβει οι δικοί μας πως ο αριστερός λαμπερός κόσμος που τους έθρεψε και τους οδήγησε στις ριζοσπαστικές τους πολιτικές απόψεις έχει παραδοθεί από τον προηγούμενο αιώνα.


Αυτό με ανησυχεί με την τωρινή κυβέρνηση: