ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Άσε την ιδεολογία και πιάσε την καρέκλα

Σκίτσο του @CPapanikos για το Ελλάδα 24 (3/6/2026) pic.twitter.com/9dn1IMYKJ3

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) June 3, 2026

pic.twitter.com/A7z7QolEeE

— NorMaLe (@NorMaLe47268991) June 4, 2026

 Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com 

Τι ωραία που είναι η Αριστερά όταν ενώνεται. Ή μάλλον, όταν διασπάται για να ξαναενωθεί. Ή όταν διασπάται από αυτό που ξαναενώθηκε για να ξαναδιασπαστεί προς κάτι "καινούριο” με παλιό αρχηγό που μόλις ιδρύθηκε.  

Πραγματικά, το σενάριο είναι καταιγιστικό και δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Αν ήταν πραγματική τηλεοπτική σειρά, θα ήταν είτε οι "Οικογενειακές ιστορίες” είτε η "Εσμεράλδα”!

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες ενός πολιτικού φαινομένου που θα μπορούσε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως "μεταμοντέρνος κανιβαλισμός καρεκλών". 

Η Νέα Αριστερά, το κόμμα που γεννήθηκε από τη μεγάλη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, διαλύθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα και επτά από τους έντεκα βουλευτές της "έφτιαξαν βαλίτσες” και κατευθύνθηκαν προς τον νέο σταθμό της πολιτικής τους διαδρομής: τον Αλέξη Τσίπρα και την "Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη". Μαζί τους και εκατοντάδες στελέχη. 

Η Έφη Αχτσιόγλου μάλιστα, παραιτήθηκε ακόμα και από βουλευτής. Είναι η ίδια Έφη Αχτσιόγλου η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη την ήττα του 2023 "μπούκαρε” στο γραφείο του Τσίπρα μαζί με τον Δημήτρη Τζανακόπουλο και "απαίτησαν” το κόμμα.  Δεν είναι ότι τους έπιασε ξαφνικά συστολή. Απλώς βρήκαν καλύτερη πιθανότητα για καρέκλα.

Και εδώ αρχίζει η μεγάλη ειρωνεία.

Για χρόνια ολόκληρα, προτού η "κυβερνώσα αριστερά” ανέβει στην εξουσία το 2015, η Αριστερά ύψωνε το δάχτυλο. Όχι ένα απλό δάχτυλο – το δάχτυλο της ηθικής. "Εμείς έχουμε ηθικό πλεονέκτημα”, έλεγαν. "Εμείς δεν είμαστε σαν εσάς τους διεφθαρμένους”. "Εμείς είμαστε η καθαρότητα, η αξιοπρέπεια, η πούρα ιδεολογία”. Οι άλλοι ήταν όλοι νεοφιλελεύθεροι, μνημονιακοί, γερμανοτσολιάδες, καρεκλοκένταυροι, διεφθαρμένοι.  

Εκείνοι;  

Αγνοί. Αριστεροί. Με όραμα.

Και μετά ήρθε η εξουσία. Και μετά ήρθαν τα μνημόνια που υπέγραψαν. Και μετά ήρθαν η καλοπέραση, τα οφίτσια, τα βουλευτικά αυτοκίνητα και οι παροχές, τα incognito ταξίδια στο Παρίσι για ραντεβού με τους Ρότσιλντ, οι σκανδαλώδεις διαγωνισμοί για τις εθνικές οδούς, τα τηλεοπτικά κανάλια που "μοιράστηκαν”. 

Το "ηθικό πλεονέκτημα” αποδείχθηκε τελικά ένα πολύ ελαστικό ύφασμα το οποίο ίσα ίσα που κάλυπτε τα επίμαχα σημεία.

Σήμερα η εικόνα είναι τραγελαφική. Στελέχη που πριν από λίγα χρόνια έβριζαν τον Τσίπρα ως "αυταρχικό” και "προδότη της Αριστεράς”, τώρα τρέχουν να προλάβουν την είσοδο στο νέο του κόμμα. Άλλοι που ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά για να "σώσουν τις αξίες και την ιστορία του κόμματος”, διαπίστωσαν ότι οι αξίες χωράνε καλύτερα σε ένα καινούργιο βουλευτικό αυτοκίνητο. 

Και η ιδεολογία κύριε; 

Μια λεπτομέρεια. Το σημαντικό είναι να βρεθείς στη σωστή πλευρά της αίθουσας όταν ο ταξιθέτης κάνει παιχνίδι.

Η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη το είχε πει πριν από χρόνια με τον πιο γλαφυρό τρόπο: "Τελικά τι είναι ο Συνασπισμός; Πέντε-έξι κώλοι που ψάχνουν για καρέκλα”.  

Δεν ήταν υπερβολή αλλά προφητεία. Και η προφητεία αυτή επαληθεύεται κάθε φορά που ο χώρος αυτός αποφασίζει να "ανανεωθεί”.

Το πιο αστείο είναι ότι όλη αυτή η κινητικότητα συνοδεύεται από τα ίδια βαθυστόχαστα κείμενα για "ενότητα της Αριστεράς”, "προοδευτικό μέτωπο” και "αντίσταση στη δεξιά”. Λες και η ενότητα είναι ζήτημα του ποιος θα καταλάβει το καλύτερο γραφείο και όχι ζήτημα ιδεών και πραγματικών αξιών. Και μόλις η πρώτη δημοσκόπηση έδειξε ότι ο Τσίπρας ανεβαίνει και έχει ρεύμα, οι καρέκλες άρχισαν να τρέμουν και οι αρχές μαζί με τις αξίες να προσαρμόζονται με ευκολία.

Όλο αυτό το θέατρο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, μόνο που εδώ έχει μία ιδιαίτερη γεύση. Γιατί η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχασε ποτέ την ικανότητά της να κηρύττει από το ηθικό βάθρο στο οποίο η ίδια είχε ανεβεί, ενώ ταυτόχρονα παζάρευε θέσεις. Και όταν το βάθρο γκρεμίζεται, αντί να αναστοχαστεί, απλώς ψάχνει για καινούργιο βάθρο - ιδανικά με θέα το Μαξίμου.

Υπάρχουν εξαιρέσεις σε όλη αυτή την κωμωδία; 

Ναι. Ο Παύλος Πολάκης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Νίκος Παππάς και άλλοι. Τους το αναγνωρίζω και ας έχω δεύτερες σκέψεις για τους λόγους που δεν συμπαρατάσσονται με τον Αλέξη Τσίπρα. Ίσως να αντιλαμβάνονται ότι δεν χωρούν στο κόμμα ΙΚΕ και δεν θέλουν να εξευτελιστούν. Κάτι είναι και αυτό.  

Άσε λοιπόν την ιδεολογία, σύντροφε και πιάσε την καρέκλα. Το μόνο σταθερό σε αυτό το παιχνίδι είναι η κίνηση των καθισμάτων και η βεβαιότητα ότι αύριο θα βρεθούν ξανά ορισμένοι από τους μετακινούμενες να μιλήσουν για "ηθικό πλεονέκτημα”.

Αλλά αντί για τον σεβασμό που υπήρχε στο παρελθόν, θα εισπράξουν...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πρόεδρε Νίκο, ας πρόσεχες

- Εγώ εντάξει παιδιά έγραψα δικές μου πανελλήνιες και όχι για το καθεστώς που μας κυβερνά. pic.twitter.com/VfGaL24UGd

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 1, 2026

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Πρόεδρε Νίκο Ανδρουλάκη, σήμερα θα σου απευθυνθώ ευθέως, χωρίς πλάγιες αναφορές και χωρίς εξευγενισμένες εκφράσεις. Γιατί πλέον όλα τα πολιτικά χαρτιά έχουν ανοίξει.

Πρόεδρε Νίκο Ανδρουλάκη, η ιστορία δεν συγχωρεί τα λάθη που γίνονται με επίγνωση. Και εσύ δυστυχώς έκανες μόνο τέτοια λάθη.

Πολλοί, μεταξύ αυτών και ο γράφων, παρότι άλλης ιδεολογίας, σου τα επισημάναμε πολλάκις. Δυστυχώς, επέλεξες να ακούσεις μία μικρή ομάδα μέσα στην Χαριλάου Τρικούπη, η οποία έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα στον δρόμο όσο εγώ με τις πασαρέλες. Καμία δηλαδή.

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στο Θησείο με το νέο του κόμμα "Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη" (ΕΛ.Α.Σ.), με το φορτισμένο ιστορικά όνομα, το λογότυπο με το Α που θυμίζει αναρχικά σύμβολα και τις αναφορές στο ΕΑΜ της Εθνικής Αντίστασης. Εκτός όμως από αυτά, "έκλεψε” σκηνογραφικά το ΠΑΣΟΚ (που να βρίσκεται η Αννούλα του Ανδρέα άραγε;), μίλησε για την "Αλλαγή”, για την ΕΔΑ… Και αμέσως πολλοί καταλάβαμε ότι το παιχνίδι άλλαξε.

Όχι γιατί ο Τσίπρας προσφέρει κάτι καινούργιο – οι "7 δεσμεύσεις” του είναι τόσο γενικές που θα μπορούσαν να τις υπογράψει οποιοδήποτε κόμμα – αλλά γιατί επέστρεψε με το αυθεντικό του DNA: τον γνήσιο αριστερό λόγο, τους ιστορικούς συμβολισμούς και την ξεκάθαρη αντι-Μητσοτακική γραμμή.

Εσύ, Πρόεδρο Νίκο, αντί να κρατήσεις το ΠΑΣΟΚ σε μια καθαρή κεντρώα-σοσιαλδημοκρατική τροχιά, αποφάσισες να το στρέψεις υπερβολικά προς τα αριστερά. Πίστεψες ότι έτσι θα "ρουφήξεις” τους απογοητευμένους του ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα όμως μάζεψες τα υπολείμματα των διασπάσεών του. Με αυτόν τον τρόπο, το ΠΑΣΟΚ που έχει "μπολιάσει” με στελέχη όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, "μολύνθηκε” ιδεολογικά και δεν μπορεί πια να επιστρέψει στο κέντρο χωρίς σημαντικές απώλειες. Γιατί το κέντρο το άφησες ουσιαστικά στον Μητσοτάκη, σχεδόν ως δώρο.

Ο Τσίπρας από την άλλη, με το brand του σχεδιασμένο με τη "Ζωγραφική” των Windows (τζάμπα οι γαλλικές συμβουλευτικές…) και την ιστορική του αναφορά, λειτουργεί ως φυσικός μαγνήτης για όποιον θέλει πιο σκληρή αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία.

Όσοι μισούν περισσότερο τον Μητσοτάκη από όσο αγαπούν εσένα, θα στραφούν προς τον Τσίπρα αν δείξει δυναμική στις δημοσκοπήσεις. Και την δείχνει ήδη. Δεν χρειάζεται να τον πιστέψουν απόλυτα. Αρκεί να φανεί ότι έχει πιθανότητες να ρίξει τον Μητσοτάκη. Έστω και με μία ψήφο.

Εσύ, από την άλλη, βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.

Δεν μπορείς πια να κάνεις αναστροφή προς το κέντρο και θα αναγκαστείς να πας ακόμα πιο αριστερά, προσπαθώντας να γίνεις πιο ακραίος από τον Τσίπρα.

Με αυτόν τον τρόπο όμως μπαίνεις σε αλληλοκάλυψη με το εκλογικό κοινό της Μαρίας Καρυστιανού και των άλλων ακραίων σχηματισμών. Και όπως φαντάζομαι πως γνωρίζεις, όταν παίζεις στο γήπεδο των άκρων, τα άκρα συνήθως κερδίζουν λόγω "έδρας” και αυθεντικότητας.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά την παρουσίαση του νέου κόμματος Τσίπρα είναι ενδεικτικές. Εκείνος παίρνει τη δεύτερη θέση, εσύ πιέζεσαι, και η Καρυστιανού μένει σταθερά ως φωνή διαμαρτυρίας.

Θα ακουστώ ως ελληνίδα μάνα, αλλά ‘στα λεγα”.

Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζονταν άλλη μια "αριστερή στροφή”.

Χρειαζόταν…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τώρα οι παρακολουθήσεις είναι καλές;

Που το βρήκατε αυτό το φιντάνι?#Ανδρουλάκης pic.twitter.com/ApuoMRN186

— George Lee (@Harhalas) April 9, 2026

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

 

Στην Ελλάδα του 2026, η επιλεκτική ευαισθησία έχει γίνει πλέον τέχνη.

Όταν οι νόμιμες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις για την διερεύνηση του σκανδάλου του ΟΠΕΠΕΚΕ (οι οποίες έγιναν από την Ελληνική Αστυνομία κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας) οδηγούν σε απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών για ρουσφέτια και πιέσεις πολιτικών, η αντιπολίτευση (κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) δεν βγάζει άχνα για το προσωπικό απόρρητο ή, ακόμα χειρότερα, για τις διαρροές που είχαμε εδώ και μήνες. Αντίθετα, πανηγυρίζει για την "αποκάλυψη του γαλάζιου μηχανισμού διαφθοράς" και χρησιμοποιεί τις διαρροές ως πολιτικό όπλο εδώ και μήνες.

Οι ίδιοι όμως πολιτικοί σχηματισμοί, και συχνά οι ίδιοι άνθρωποι, όταν πρόκειται για την επίσης νόμιμη επισύνδεση του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, μιλούν για "επιτελικό παρακράτος", "Μαξίμου-Gate" και "καταπάτηση της δημοκρατίας".

Νόμιμη και η πρώτη περίπτωση, νόμιμη και η δεύτερη.

Ποια είναι η διαφορά;

Το ποιος παρακολουθείται και ποιος έχει συμφέρον.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται με τις δικογραφίες των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Στα μεν Τέμπη, όπου οι δικαστικές αρχές φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν μαζικά τα στοιχεία της ανάκρισης (και καλώς), οι ίδιοι κύκλοι κατηγορούν τη Δικαιοσύνη για "συγκάλυψη" και "μπάζωμα".

Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αντίθετα, είχαμε συστηματικές διαρροές επί μήνες: ονόματα υπουργών, βουλευτών, απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών, ακόμα και "προαναγγελίες" για άρσεις ασυλίας. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ένας θεσμός ο οποίος υποτίθεται ότι λειτουργεί με διασφάλιση του απορρήτου, έγινε πηγή διαρροών πληροφοριών (έχετε ξαναδεί εσείς εισαγγελέα να κάνει συνέντευξη τύπου;) οι οποίες κρατούσαν και συνεχίζουν να κρατούν την ελληνική κοινωνία σε διαρκή πολιτική ομηρία. Και πάλι, καμία διαμαρτυρία από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Το αντίθετο μάλιστα, έδιναν και εύσημα.

 

Για τους συγκεκριμένους κύκλους, οι ελληνικές δικαστικές αρχές που φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν τα στοιχεία της δικογραφίας των Τεμπών, είναι κακοί δικαστές.

Για τους ίδιους, οι ευρωπαϊκές δικαστικές αρχές που σχεδόν έβγαζαν ανακοινώσεις για το πότε θα διαβιβαστεί η δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ στη Βουλή, είναι καλοί δικαστές.

Κι όμως, η μεγαλύτερη εντύπωση σε μένα δεν έχει γίνει από τα παραπάνω. Μπορώ να πω ότι ήταν σχεδόν αναμενόμενα.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο ακραίος διαχωρισμός των ιδίων των πολιτών σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Βλεπετε, είχα μία ελπίδα ότι τα χρόνια των μνημονίων, των "γερμανοτσολιάδων”, της "άνω” και "κάτω” πλατείας, θα είχαν βάλει λίγο μυαλό στην πλειοψηφία των πολιτών, ώστε να μην γίνονται τόσο εύκολα έρμαια της συνθηματολογίας, από όπου κι αν προέρχεται αυτή. Πίστευα ότι το 62-38 του δημοψηφίσματος θα έχει ανατραπεί σε κάποιο βαθμό.

Είχα άδικο.

Κατάλαβα ότι όλο αυτό δεν είναι απλά θέμα λειτουργίας των θεσμών αλλά θέμα νοοτροπίας των πολιτών. Κατάλαβα ότι οι καθηγητές, οι οποίοι δίδασκαν το μάθημα "Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος" στα σχολεία και έβαζαν αβέρτα τα 20άρια για να μην "χαλάει ο μέσος όρος”, αντί να διδάξουν την ουσία της λειτουργίας των θεσμών μιας ευνομούμενης κοινωνίας, έκαναν τεράστια ζημιά.  Επέτρεψαν η διαμόρφωση της κοινωνίας μας να πραγματοποιείται είτε από πολίτες που αναζητούν το ρουσφέτι και ψηφίζουν αναλόγως είτε από πολίτες που θα έπρεπε να επαναλαμβάνουν την κάθε τάξη τέσσερις φορές σαν τον Χατζηχρήστο στον "Μπακαλόγατο”.

Η νοοτροπία αυτή έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και μορφωτικές τάξεις. Έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις ιδεολογικές κατευθύνσεις. ‘Έχει βαθιές ρίζες σε όλα τα κόμματα.

Οι βασικές αρχές ενός δημοκρατικού κράτους (απόρρητο, διαφάνεια, ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης) ισχύουν μόνο όταν βολεύουν την πλευρά μας.

Όταν η νόμιμη παρακολούθηση πλήττει τον αντίπαλο, γίνεται "αποκάλυψη σκανδάλου", όταν αφορά εμάς, γίνεται "παρακράτος".

 Όταν η δικογραφία δεν διαρρέει και αυτό δεν μας βολεύει, είναι "συγκάλυψη". Όταν διαρρέει και μας βολεύει, είναι "καλή λειτουργία των θεσμών".

 

Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι καινούργια στη χώρα μας, δυστυχώς. Την έχουμε δει και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος όταν αλλάζουν οι κυβερνητικοί ρόλοι.

Το πρόβλημα είναι ότι διαβρώνει την όποια εμπιστοσύνη των πολιτών έχει απομείνει προς τους θεσμούς. Όταν η Δικαιοσύνη, οι παρακολουθήσεις και οι διαρροές γίνονται εργαλεία πολιτικής εκμετάλλευσης ανάλογα με το ποιος κερδίζει ή χάνει, τότε δεν μένει τίποτα όρθιο από το πολίτευμα.

Ίσως ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι παρακολουθήσεις καθαυτές, ούτε οι δικογραφίες, αλλά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: ‘Ο "εγκληματίας πολέμου" Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Πέρασε και η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου, με τις μαθητικές παρελάσεις και την στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Θαυμάσαμε, όσοι θαυμάσαμε, τις μαθήτριες και τους μαθητές που παρέλασαν καθώς και τα στρατευμένα μας νιάτα, μαζί με τα εντυπωσιακά νέα οπλικά συστήματα που διαθέτει πλέον η πατρίδα μας. Και αφού τα θαυμάσαμε όλα αυτά και φάγαμε και τον απαραίτητο μπακαλιάρο, ας πιάσουμε ένα θέμα το οποίο είναι αγαπημένο της ελληνικής άκρας αριστεράς όταν θέλει να δείξει το "ναι μεν αλλά” της πρόσωπο χωρίς να εκτεθεί στην ελληνική κοινωνία: Η άλωση της Τριπολιτσάς και η σφαγή που ακολούθησε τον Σεπτέμβριο του 1821.

Βλέπετε, στη σύγχρονη διαταραγμένη εποχή της πολιτικής ορθότητας και του ιστορικού αναθεωρητισμού, έχει γίνει μόδα η "αποκαθήλωση” εθνικών συμβόλων μέσα από το πρίσμα ενός στείρου νομικισμού, ο οποίος όμως κρύβει έναν βαθύτερο, ιδεολογικά υποκινούμενο, αντεθνισμό.

Έτσι ακούμε συχνά για τα ‘εγκλήματα πολέμου’ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μια κατηγορία που εκτοξεύεται με ευκολία από όσους δεν θέλουν να κατανοήσουν το ιστορικό πλαίσιο της Εθνεγερσίας του 1821 ή, ακόμα χειρότερα, θέλουν να υποβιβάσουν την Ελληνική Επανάσταση στο επίπεδο μίας ανταρσίας, όπως αυτής της περιόδου 1945-1949. Όμως, μια ψύχραιμη και βαθιά πολιτική ανάλυση αποδεικνύει ότι ο Κολοκοτρώνης δεν υπήρξε ένας αιμοσταγής οπλαρχηγός, αλλά ένας κορυφαίος εκφραστής της Realpolitik, ο οποίος χρησιμοποίησε ταυτόχρονα και ιδιοφυώς, τη βία και τη διπλωματία ως εργαλεία για τη αναγέννηση του έθνους.

Η περίπτωση της Τριπολιτσάς αποτελεί το μόνιμο επιχείρημα όσων θέλουν να κηλιδώσουν τον Αγώνα. Και πράγματι, η σφαγή που ακολούθησε την άλωση της πόλης τον Σεπτέμβριο του 1821 ήταν τρομακτική, για τον Κολοκοτρώνη όμως αποτελούσε μια σκληρή στρατηγική αναγκαιότητα καθώς η Τριπολιτσά ήταν το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Πελοπόννησο. Η ολοκληρωτική εξόντωση του εκεί μουσουλμανικού στοιχείου λειτούργησε ως ένας "δεσμός αίματος” που κατέστησε την επανάσταση μη αναστρέψιμη. Ναι, ο όρος "δεσμός αίματος” μπορεί να είναι ενοχλητικός και να θυμίζει τακτικές υποκόσμου στη σημερινή εποχή, αλλά την περίοδο της επανάστασης η άλωση της Τριπολιτσάς και το ανελέητο αιματοκύλισμα ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή καθώς μετά από αυτό, κανένας συμβιβασμός με την Πύλη δεν ήταν δυνατός και ο λαός γνώριζε ότι ο μόνος δρόμος ήταν η Ελευθερία ή ο Θάνατος.

 

Ακόμα και εκεί όμως, η πολιτική οξυδέρκεια του Κολοκοτρώνη έλαμψε μέσα από τη συμφωνία με τους Τουρκαλβανούς, στους οποίους επέτρεψε να αποχωρήσουν με ασφάλεια μαζί με τις περιουσίας και τα χαρέμια τους, όχι γιατί έδειξε έλεος, αλλά στρατηγική ευφυΐα, καθώς αποδυνάμωσε την άμυνα των Οθωμανών και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μελλοντικές συμμαχίες με μισθοφορικά σώματα των σκληροτράχηλων Τουρκαλβανών, όπως και έγινε στη συνέχεια του Αγώνα. Η κίνηση αυτή έδειξε ότι είχε τον πλήρη έλεγχο της ροής των γεγονότων, παρότι η σφαγή, σύμφωνα και με τα απομνημονεύματα του Γέρου, ξέφυγε σε βιαιότητα.

Η εικόνα όμως του "άγριου” και "αιμοσταγούς” Κολοκοτρώνη, την οποία κατά το παρελθόν προσπάθησε να δημιουργήσει και να συντηρήσει η εγχώρια άκρα αριστερά (τώρα πάει και στις παρελάσεις γιατί δεν πέρασε το αφήγημα…) καταρρέει αν εξετάσει κανείς τη στάση του στις πολιορκίες της Μονεμβασιάς και του Ναυπλίου. Εκεί, ο Γέρος του Μοριά δεν κατέκτησε τα κάστρα δια της εφόδου αλλά δια της συνθηκολόγησης και φρόντισε προσωπικά για την τήρηση των συνθηκών παράδοσης και την ασφαλή αποχώρηση των αμάχων. Κι αν αυτή του η ενέργεια φαίνεται ως αντίφαση, εξηγείται απόλυτα από την προσήλωσή του στον τελικό στόχο: Τη δημιουργία κράτους μετά την απελευθέρωση.

Μετά την πρώτη εδραίωση της Επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης αντελήφθη ότι το υπό διαμόρφωση κράτος χρειαζόταν διεθνή αναγνώριση. Συνεπώς, έπρεπε να δείξει στις Μεγάλες Δυνάμεις ότι οι Έλληνες δεν ήταν κατσαπλιάδες ή ληστρικές συμμορίες, αλλά ένας πολιτισμένος λαός που διεκδικεί την ελευθερία του μέσω του πολέμου και την κρατική του υπόσταση σεβόμενος την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή η μεταστροφή από τη σκληρότητα στη μετριοπάθεια είναι η επιτομή της Realpolitik καθώς κάθε σοβαρός ηγέτης οφείλει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της στιγμής, διατηρώντας την προσήλωσή του στον τελικό στόχο και θέτοντας το εθνικό συμφέρον πάνω από προσωπικές παρορμήσεις.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η βαθιά υποκρισία μιας μερίδας της ελληνικής αριστεράς καθώς οι κύκλοι που κατηγορούν τον Κολοκοτρώνη για εγκλήματα πολέμου, το πράττουν διότι η ιστορική τους ιδεοληψία (και όχι άγνοια) δεν τους επιτρέπει να αποδεχθούν την αλήθεια: ότι ο Αγώνας του 1821 ήταν αμιγώς εθνικοαπελευθερωτικός και με βαθιά θρησκευτική διάσταση.

Η αριστερή ιστοριογραφία επιχειρεί εδώ και δεκαετίες να παρουσιάσει την Επανάσταση ως μια ταξική σύγκρουση "καταπιεσμένων αγροτών” εναντίον "κοτζαμπάσηδων”, όμως η πραγματικότητα και ο Γέρος την εκθέτει. Το σύνθημα "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία” ήταν αυτό που ένωσε τον λαό, και ο Κολοκοτρώνης ήταν ο εγγυητής αυτής της ενότητας. Συνεπώς, η προσπάθεια αποδόμησής του μέσω κατηγοριών για "σφαγές” (μέχρι και την έκφραση "γενοκτονία” έχω διαβάσει) είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια αποδόμησης του ίδιου του εθνικού χαρακτήρα της Επανάστασης, ώστε να εξυπηρετηθεί το αφήγημα της ταξικής πάλης.

Είναι όμως και ένα ολέθριο μεθοδολογικό σφάλμα που συχνά αγγίζει τα όρια της ανεντιμότητας και της αγυρτείας, να κρίνουμε πράξεις του 19ου αιώνα με τα ανθρωπιστικά κριτήρια και τις διεθνείς συμβάσεις του 21ου. Σε μια εποχή που το παλούκωμα, ο αποκεφαλισμός και οι γενικευμένες σφαγές αμάχων από την πλευρά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν η καθημερινότητα, ο Κολοκοτρώνης έπρεπε να απαντήσει με τους όρους της εποχής του για να εξασφαλίσει την επιβίωση του Έθνους. Και η επιλεκτική ευαισθησία των σύγχρονων κατηγόρών του παραβλέπει ότι χωρίς την απαραίτητη σκληρότητα στην Τριπολιτσά, σήμερα ίσως να μην υπήρχε ελληνικό κράτος για να τους παρέχει την ελευθερία που απολαμβάνουν. Θα μιλούσαν τούρκικα και αυτό δεν είναι υπόθεση αλλά βεβαιότητα.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπήρξε ένας στρατιωτικός ηγέτης που…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μήπως καταλήξει αντιπρόεδρος του Τσίπρα;

Αυτο... pic.twitter.com/EeRotjR0Ht

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) March 16, 2026

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Βασικό χαρακτηριστικό των επιτυχημένων πολιτικών ηγετών είναι η διορατικότητα. Να μπορούν να διαβλέψουν με σχετική ακρίβεια μελλοντικά γεγονότα ή αν αυτό δεν είναι εφικτό, να καταγράφουν τις εναλλακτικές εκβάσεις μίας κατάστασης ή μίας απόφασής τους. Και τονίζω τη διορατικότητα γιατί όταν ζητάς από τους πολίτες να εμπιστευθούν στα χέρια σου το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, οφείλεις να έχεις πρώτα κάνει την απαραίτητη τίμια ενδοσκόπηση.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, και αυτό είναι λυπηρό για το ΠΑΣΟΚ και τις θυσίες που έκανε το κόμμα την περίοδο των μνημονίων για να στηρίξει την πατρίδα, με τις τελευταίες του ενέργειες δείχνει ότι δεν διαθέτει αυτή την αρετή.

Και, επίσης δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχει γύρω του και την απαραίτητη ομάδα η οποία να μπορεί να αναλύσει τις εναλλακτικές εκβάσεις κάθε του απόφασης.

Γιατί δεν μπορεί να μην είχε γίνει κάποια ανάλυση των επιπτώσεων της διαγραφής του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Κι αν είχε γίνει, εκατό τοις εκατο δεν είχε υπολογιστεί η προσωπικότητα του ανθρώπου, δεν είχε "μετρηθεί” σωστά το μπόι του αρκά πολιτικού. Και έτσι, αντί για μία απλώς εσωκομματική εκκαθάριση, η διαγραφή Κωνσταντινόπουλου μετατράπηκε σε ομολογία ηγετικής αδυναμίας, αποτυχημένα μεταμφιεσμένη σε πυγμή.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης εγκλωβισμένος, άγνωστο γιατί, στη στρατηγική της αριστερής "στροφής” προκειμένου να αλιεύσει στα χωρίς ψάρια νερά του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε να καρατομήσει ένα ιστορικό στέλεχος, υπολογίζοντας όμως χωρίς τον παράγοντα της πολιτικής αξιοπρέπειας.

Η κίνηση του Κωνσταντινόπουλου να δηλώσει ότι θα παραδώσει τη βουλευτική του έδρα, αφού μάλιστα θα μιλήσει στη Βουλή και θα υπερψηφίσει τον νέο αντιπρόεδρο της Βουλής εκ μέρους ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσε ένα πρωτοφανές ηθικό σοκ, συνολικά για το πολιτικό σύστημα.

Εκεί που η Χαριλάου Τρικούπη ευελπιστούσε να αποκτήσει έναν "ανεξάρτητο” βουλευτή προς λοιδορία προκειμένου να στρέφει τα βέλη της όποτε οι δελφίνοι θα στραγγαλίζουν τον Ανδρουλάκη, εισέπραξε ένα σοκ πολιτικού ήθους.

Ο Κωνσταντινόπουλος πέταξε την έδρα "στα μούτρα” της ηγεσίας και της ηγετικής ομάδας, ακυρώνοντας το αφήγημα περί υπονόμευσης και αναδεικνύοντας τον Ανδρουλάκη ως φοβικό ηγέτη που διώκει όποιον τολμά να επισημάνει το προφανές: το χάσμα των 14-17 μονάδων από τη ΝΔ δεν είναι τυχαίο.

Τί είπε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη συνέντευξη που έγινε η αφορμή της διαγραφής του;

Παραθέτω αυτολεξεί:  "Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι ένας που είναι στο 13%, και ο άλλος στο 30%, μπορεί να κάνει την ανατροπή υπό αυτές τις προϋποθέσεις που είμαστε, περίπου ένα χρόνο πριν τις εκλογές;

Εγώ πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ και εάν δεν γίνουν σοβαρές αλλαγές σε πολλά επίπεδα, δεν πιστεύω ότι μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση.

Το ξέρουμε όλοι αυτό και με όποιο στέλεχος συζητήσετε του ΠΑΣΟΚ εκτός κάμερας θα σας αναφέρουν αυτά που λένε όλοι”.

Και μετά κάρφωσε το "καρφί στο φέρετρο”: "Εάν το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 20% δεν θα μπαίναμε σε συζήτηση για τον Πελεγρίνη”.

Συνεπώς, η επιλογή του Κωνσταντινόπουλου ως εύκολου στόχου, αναδεικνύει την αδυναμία του Ανδρουλάκη να αναμετρηθεί τόσο με τους πραγματικούς πόλους της εσωκομματικής αμφισβήτησης όσο και με τους αληθινούς λόγους της δημοσκοπικής δυστοκίας.

Πρώτος και καλύτερος, ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας. Η πρότασή του για δεσμευτικό ψήφισμα στο συνέδριο κατά οποιασδήποτε συνεργασίας με τη ΝΔ αποτελεί ευθεία υποκατάσταση της ηγετικότητας Ανδρουλάκη. Γιατί δεν διαγράφεται ο Δούκας;

Δεύτερος, ο Παύλος Γερουλάνος, ο οποίος παρά τις δημόσιες αιχμές για τη "βελόνα” που παραμένει ακίνητη, παραμένει στο απυρόβλητο.

Τέλος, η Άννα Διαμαντοπούλου, την οποία η ηγεσία, παρότι πολύ θα το ήθελε, δεν τολμά να την αγγίξει, γιατί γνωρίζει ότι μια τέτοια κίνηση θα σφραγίσει την οριστική φυγή των κεντρογενών ψηφοφόρων προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Συνεπώς, αντί να αντιμετωπίσει αυτούς που τον αμφισβητούν ανοιχτά και ξεκάθαρα, ο καθένας με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο, ο Ανδρουλάκης επέλεξε έναν υποτίθεται εύκολο εχθρό, μόνο και μόνο για να δει τους υποψηφίους που πρόσκεινται στον Κωνσταντινόπουλο να σαρώνουν στις εκλογές συνέδρων της 15ης Μαρτίου, ιδίως στην Αρκαδία.

Σε πρόσφατο άρθρο μου, είχα τονίσει ότι αυτός που θα προσπαθήσει να νικήσει τον  Μητσοτάκη πρέπει να διαθέτει χαρακτηριστικά που ο Ανδρουλάκης συστηματικά αποφεύγει.

Το βασικότερο από αυτά;

Παραθέτω επίσης αυτολεξεί: "Ο νέος υποψήφιος  ηγέτης δεν πρέπει να υπόσχεται την ανατροπή των πάντων, αλλά τη σωστότερη λειτουργία των πάντων. Οι παγκόσμιες βεβαιότητες πέθαναν και οι σταθερές καταρρέουν. Οι εναλλακτικές λύσεις έχουν πάψει να είναι μόνο ζήτημα ιδεολογίας, αλλά μετατράπηκαν κυρίως σε ζήτημα αξιοπιστίας. Άρα η πολιτική αλλαγή θα προέλθει μόνο από κάποιον που θα πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει με την ίδια ή μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα από σήμερα. Συνεπώς, ο πολιτικός αρχηγός που θα νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα είναι ένας ιδεολογικός αντίποδας, αλλά ένας αποτελεσματικότερος αντίπαλος.”

Δείχνει τέτοια χαρακτηριστικά ο Νίκος Ανδρουλάκης;

Μάλλον δύσκολα. Είναι εξαιρετικός στις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά η εμμονική στροφή προς τα αριστερά (είπαμε, η λίμνη της αριστεράς δεν έχει ψάρια για το πράσινο αγκίστρι) και η ατέρμονη ομφαλοσκόπηση  δεν οδηγούν στο Μαξίμου, αλλά στη συμπληρωματική σχέση με το παλαιό κατεστημένο της αριστεράς.

Ο κίνδυνος για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι πλέον ορατός και ονομάζεται "σύνδρομο Φώτη Κουβέλη”:

Aντί για πρωθυπουργός, κινδυνεύει να καταλήξει…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Καρυστιανού ήταν και πέρασε

Αρκετά μαζί σου... pic.twitter.com/kUUSFJ0jxz

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) February 3, 2026

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η ανάδυση προσώπων που εκπροσωπούν κάποιου είδους συλλογικό τραύμα είναι ένα φαινόμενο συχνό, αλλά σπάνια τόσο έντονο όσο στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού. Ωστόσο, η πορεία από την οδύνη της απώλειας στην αρένα της διεκδίκησης της εξουσίας αποδεικνύεται μια διαδρομή γεμάτη παγίδες.

Ο "Reluctant Leader" και η παγίδα της αμφισημίας

Για μεγάλο διάστημα, η κ. Καρυστιανού λειτούργησε ως ένας Reluctant Leader (απρόθυμος ηγέτης). Ήταν η προσωπικότητα που "δεν ήθελε την πολιτική, αλλά η ανάγκη για δικαιοσύνη την ανάγκασε να βγει μπροστά". Αυτό το προφίλ της εξασφάλισε μια πρωτοφανή ηθική υπεροχή. Όσο παρέμενε στο υπερκομματικό επίπεδο της "μάνας των Τεμπών", η αποδοχή της ήταν καθολική.

Η προσπάθειά της, όμως, να μετασχηματίσει αυτή την αποδοχή σε πολιτικό σχήμα, την οδήγησε στην Ambiguity Trap (Παγίδα της Αμφισημίας). Επιχειρώντας ένα Political Straddling (ισορροπία σε δύο βάρκες), προσπάθησε να κρατήσει κοντά της τόσο το αριστερό πολιτικό ακροατήριο που την ανέδειξε, όσο και ένα πιο συντηρητικό, αλλά εξίσου αντισυστημικό κοινό.

Το αποτέλεσμα;

Οι αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις για κοινωνικά ζητήματα (όπως οι αμβλώσεις) και οι "διορθωτικές" δηλώσεις που ακολουθούσαν, αποκάλυψαν έναν πολιτικό ερασιτεχνισμό που δεν συνάδει με τις απαιτήσεις μιας σοβαρής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Η "Αποϊεροποίηση" και το ρήγμα της αυθεντικότητας

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ίδρυση κόμματος είναι η ήδη συντελεσμένη Αποϊεροποίηση του προσώπου της. Μόλις το "εμείς" του Συλλόγου Τεμπών μετατράπηκε στο "εγώ" μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, το ιερό σύμβολο άρχισε να φθείρεται. Η δημόσια ρήξη με άλλους συγγενείς θυμάτων και η απομάκρυνσή της από την προεδρία του Συλλόγου αφαίρεσαν από την κ. Καρυστιανού το "ηθικό πιστοποιητικό" που την καθιστούσε αδιαμφισβήτητη. Ένας πολιτικός αρχηγός χωρίς τη στήριξη της ίδιας της "βάσης" του πόνου από την οποία προήλθε, είναι ένας αρχηγός με αποδυναμωμένα θεμέλια.

Η στρατηγική του "Blitzkrieg Electioneering" ως ομολογία αδυναμίας

Οι πληροφορίες που θέλουν την ανακοίνωση του κόμματος να καθυστερεί μέχρι την προκήρυξη των εκλογών παραπέμπουν σε μια τακτική Blitzkrieg Electioneering (εκλογικός κεραυνοβόλος πόλεμος). Στόχος είναι να αποφευχθεί η πρόωρη έκθεση του προγράμματος και, κυρίως, των στελεχών της.

Όμως, σε μια κοινωνία που έχει "καεί" από υποσχέσεις, ο φόβος να αποκαλυφθεί η "επιτροπή σοφών" εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Αν τα στελέχη που την πλαισιώνουν θυμίζουν "κακή παράσταση επιθεώρησης", τότε η αιφνιδιαστική ανακοίνωση δεν θα εκληφθεί ως κίνηση στρατηγικής, αλλά ως προσπάθεια πολιτικής εξαπάτησης. Οι αντισυστημικοί ψηφοφόροι, στους οποίους στοχεύει, είναι οι λιγότερο ανεκτικοί σε τέτοιες τακτικές· για αυτούς, η κ. Καρυστιανού κινδυνεύει να φανεί "ίδια και χειρότερη" από το υπάρχον σύστημα.

Το "Σύστημα" και το τέλος των πειραμάτων

Ίσως όμως ο καθοριστικότερος παράγοντας για την ακύρωση του εγχειρήματος είναι η στάση του αντι-Μητσοτακικού "συστήματος" (πολιτικά κέντρα, ΜΜΕ, επιχειρηματικοί κύκλοι). Μετά από μια σειρά αποτυχημένων στοιχημάτων, αυτό το σύστημα φαίνεται να τραβάει το "χαλί" κάτω από τα πόδια και της κ. Καρυστιανού:

1. Το πείραμα Κασσελάκη: Αποδείχθηκε μια επικοινωνιακή φούσκα χωρίς ιδεολογικό βάθος.

2. Η στασιμότητα Ανδρουλάκη: Επιβεβαίωσε την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να γίνει ο κυρίαρχος πόλος.

3. Το Rebranding Τσίπρα: Δεν κατάφερε να συγκινήσει το ευρύ κοινό.

Το "σύστημα" αντιλαμβάνεται πλέον ότι και η Μαρία Καρυστιανού, παρότι υπήρξε ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης κατά της κυβέρνησης, στερείται των εχεγγύων για να αποτελέσει τον σοβαρό, δεύτερο πόλο του πολιτικού συστήματος. Η αστάθεια των απόψεών της και η αδυναμία της να συσπειρώσει, την καθιστούν περισσότερο ένα "επικίνδυνο" και απρόβλεπτο παράγοντα, παρά μια βιώσιμη λύση.

Η ίδρυση κόμματος απαιτεί ξεκάθαρες θέσεις για πολύπλοκα ζητήματα. Όχι "δημιουργούμε μία νέα ιδεολογία” και αντίστοιχους λεκτικούς υπερβατισμούς. Θέσεις που η ίδια δυσκολεύεται να τις δώσει, γιατί γνωρίζει ότι μόλις το κάνει, θα χάσει τουλάχιστον το 50% της απήχησής της, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά.

Ας δει όποιος θέλει την τελευταία της συνέντευξη προχθές και θα καταλάβει: ελάχιστες απαντήσεις για πρακτικά θέματα (οι μισές θώπευαν την δεξιά και οι άλλες μισές την αριστερά), υπερβολές και επίκληση στο θυμικό. Ουσία και πραγματισμός ανύπαρκτος, αλλά η διακυβέρνηση μιας χώρας απαιτεί πρωτίστως πραγματισμό.

Δυστυχώς για την ίδια, η Μαρία Καρυστιανού έχει εγκλωβιστεί στην προσπάθειά της να είναι ένα Catch-all κίνημα χωρίς ξεκάθαρο στίγμα.

Η σκληρή (και συχνά "κάτω από τη μέση”) κριτική που ήδη δέχεται από ανθρώπους που κάποτε τη λάτρευαν, σε συνδυασμό με τη σταδιακή απώλεια της στήριξης από τα συστημικά κέντρα που αναζητούν έναν "σοβαρό" αντίπαλο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οδηγούν σε μία μόνο διέξοδο:

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επειγόντως Άγιος ο Γιουνκέρ

 

Του Ηλία Ψυχογιού

Δεν διάβασα το βιβλίο του Τσίπρα και μάλλον δύσκολα θα το κάνω. Όχι γιατί δεν έχουν κάποια αξία όσα λέει ένας πρώην πρωθυπουργός, ακόμα κι αν αυτος είναι κάποιος ο οποίος για να αναλάβει τη διακυβέρνηση όσο και κατά τη διάρκειά της αλλά και μετά από αυτήν έβγαζε από το στόμα του συνεχώς ψεύδη, αλλά γιατί ουσιαστικά δεν μάθαμε κάτι καινούργιο. 

 

Εξαιρουμένου βέβαια του "ιστορικού γεγονότος” ότι προσέφερε την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχτσιόγλου και στον Χαρίτση! 

Τι μας είπε ο Αλέξης Τσίπρας; 

 

Ότι όλοι οι συνεργάτες του ήταν, το λιγότερο, κίνδυνος-θάνατος για την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και τους υπόλοιπους διεθνείς θεσμούς. 

Τι άλλο μας είπε; 

Ότι οι συνεργάτες του είχαν μηδενική αίσθηση της παγκόσμιας πραγματικότητας και των συσχετισμών.  

Δεν θα χάσω χρόνο να απαριθμήσω όσα άλλα μας είπε, το έχουν κάνει ήδη άλλοι αξιότεροι εμού.  

 

Θα τονίσω όμως το εξής: κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του "καλού μπάτσου” στο παραμύθι του. 

Έφτυσε όλους όσοι έβαλαν πλάτη για να γίνει πρωθυπουργός, όπως φτύνουμε τη φλούδα από το πασατέμπο. Τσου κου, τσου κου, φτου. Τσου κου, τσου κου, φτου.

Ακόμα και τον παιδικό του φίλο, Νίκο Παππά. Αυτόν που για χάρη του βρώμισε το ποινικό του μητρώο.  

Γιατί, ανεξάρτητα από όσα ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, κανείς δεν πιστεύει τις "ιστορίες από τα τυριά του Σκλ….τη”.  

 

Αυτό είναι το βιβλίο του. Ένα τεράστιο πλυντήριο για τον ίδιο και μια τεράστια χωματερή για τους πρώην φίλους και συντρόφους του. 

Και ίσως να είχε κάποια αξία αυτό το πακέτο τυπωμένου χαρτιού, αν περιείχε αυτό που ξεχωρίζει τον γνώστη από τον υπερφίαλο, τον σοβαρό από τον πολιτικάντη, τον άνθρωπο με ενσυναίσθηση από τον αριβίστα: τη συγγνώμη…

Δεν πειράζει.  Αυτό το τελευταίο είναι που υπέγραψε το οριστικό πολιτικό τέλος του Τσίπρα. 

 

Γιατί μας θύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο από τι γλιτώσαμε. 

Και, ευτυχώς για όλους μας, παραμένει ο ίδιος. Γιατί είναι τόσο μεγάλο ταλέντο στην προπαγάνδα που, αν είχε αντιληφθεί πόσο καλό θα του έκανε μία συγγνώμη, μπορεί να είχε πολιτικό μέλλον. Ευτυχώς, ο φουσκωμένος σαν το Ζέπελιν εγωισμός του, δεν του επέτρεψε να το κάνει. 

Θα ολοκληρώσω το σύντομο σημερινό μου άρθρο με την απαραίτητη αναφορά σε ορισμένους ανθρώπους τους οποίους η καλή τύχη της Ελλάδας τους έφερε στο δρόμο του Τσίπρα εκείνη την περίοδο: Κριστίν Λανγκάρντ, Φρανσουά Ολάντ και Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. 

Και οι τρεις, ειδικά ο Ολάντ, προσπέρασαν τα όσα προσβλητικά και συκοφαντικά είχε ξεστομίσει ο Τσίπρας εναντίον τους πριν το 2015 και στάθηκαν αρωγοί στην ανάγκη της χώρας να μείνει στον σκληρό πυρήνα να της Δύσης.

Καθώς και οι τρεις έχουν λάβει κατά τα παιδικά, μαθητικά, και εφηβικά τους χρόνια γνώση για την αρχαία ιστορία της χώρας μας πιστεύω πως θεώρησαν καθήκον τους να μην αφήσουν την Ελλάδα να καταστραφεί επειδή σε μία στροφή της τύχης ανέλαβε την ηγεσία της ένας άνθρωπος σαν τον τότε πρωθυπουργό. Είναι ο μόνος τρόπος για να εξηγήσω, χωρίς να έχω κάποια άλλη ιδιαίτερη γνώση, το γιατί και οι τρεις πάλευαν η Ελλάδα να μείνει στην ευρωπαϊκή ένωση.

Ειδικά τον Γιουνκέρ, θα έπρεπε...

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Τσίπρας, η Γκάντι , ο ΕυρωΒοσκός και το τελευταίο χαρτί της Κωνσταντοπούλου

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com
 

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που κάποτε έταζε ελπίδα αλλά παρέδωσε μνημόνια και διχασμό, ανακοίνωσε την παραίτησή του από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. 

Μια κίνηση που δεν είναι απλώς αποχώρηση, αλλά προάγγελος ενός νέου πολιτικού "ΑΦΜ.  

Και ενώ ο Τσίπρας ονειρεύεται επανεκλογή σαν άλλος "από μηχανής θεός" σε αρχαία τραγωδία, η πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο "κωμωδία προσεχώς" καθώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου ετοιμάζεται να τον "σταυρώσει" με κάθε μέσο.

Η είδηση της παραίτησης Τσίπρα έπεσε σαν βόμβα στα ήδη ραγισμένα θεμέλια της ελληνικής αριστεράς. 

Στον ΣΥΡΙΖΑ, που πια μοιάζει με φάντασμα του εαυτού του μετά από αλλεπάλληλες διασπάσεις, η κίνηση αυτή προκαλεί πανικό. Βουλευτές και στελέχη ψάχνουν απεγνωσμένα για σταθερότητα και ελπίδα επανεκλογής ενώ η ανακοίνωση της Κουμουνδούρου θυμίζει την ιστορική ατάκα της Κατερίνας Χέλμη στα "Κόκκινα Φανάρια": "Μη μ’αφήνεις Ντόρη, θα φαρμακωθώ"!

Η Νέα Αριστερά, η οποία υποτίθεται ότι κουβαλά την παρακαταθήκη του παλαιού Τσίπρα και γεννήθηκε από μαζικές αποχωρήσεις το 2023-2024, τώρα αισθάνεται προδομένη: Πώς να χτίσεις νέο σχηματισμό όταν ο "πατέρας" σου ετοιμάζεται να ανοίξει άλλο μαγαζί;

Όλοι αυτοί βέβαια, πληρώνουν τα επίχειρα της διακυβέρνησης 2015 – 2019. Στο ΠΑΣΟΚ όμως γιατί έχει πέσει τέτοιο άγχος;

Γιατί πολλά στελέχη και βουλευτές του είναι πρώην ΣΥΡΙΖΑίοι –που όμως δεν έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους.  

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, που ήδη παλεύει με εσωτερικές εντάσεις, βλέπει φαντάσματα του παρελθόντος να επανέρχονται. Οι εποχές άλλωστε του 4,68% δεν είναι μακριά. Και ειδικά όταν έχει μία σκληροπυρηνική φράξια η οποία σπρώχνει ιδεολογικά και πολιτικά το ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά. Μόνο που εκεί είναι ο Τσίπρας, ο οποίος δεν θέλει παλιά υλικά για τη νέα του κίνηση, αλλά δεν θα πει όχι αν προσέλθουν οικειοθελώς…

Το σίγουρο είναι ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ που μάχεται να κερδίσει τους κεντρώους ψηφοφόρους όσο και όλοι οι υπόλοιποι που σφάζονται για να κερδίσουν τους αριστερούς ψηφοφόρους, τρέμουν στην ιδέα ενός "Τσίπρα 2.0" που θα απορροφήσει τους αναποφάσιστους – εκείνο το +20% που κάποτε τον έκανε πρωθυπουργό.

Στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, μόνο μία φορά ένας πρωθυπουργός έχασε εκλογές, ίδρυσε νέο κόμμα και επανεκλέχθηκε: Η Ίντιρα Γκάντι στην Ινδία. Το 1977, μετά την "Επείγουσα Κατάσταση" που επέβαλε –μια δικτατορία de facto–, το Κογκρέσο (το κόμμα της) διαλύθηκε και εκείνη εκδιώχθηκε. Ίδρυσε το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, και το 1980 κέρδισε άνετα, επιστρέφοντας θριαμβευτικά. Μια ιστορία εκδίκησης και αναγέννησης.

Ο Τσίπρας ονειρεύεται κάτι παρόμοιο; 

Ίσως. Αλλά οι διαφορές είναι τεράστιες. 

Η Γκάντι εκδιώχθηκε από το κόμμα της – δεν το διέλυσε.  

Ο Τσίπρας, αντίθετα, μετά την ήττα του 2023, ουσιαστικά αποστέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ στο χρονοντούλαπο: Η Νέα Αριστερά (Χαρίτσης-Τσακαλώτος), το Κίνημα Δημοκρατίας (Κασσελάκης) είναι πολιτικά παιδιά του. Και από τη "μήτρα" του ΣΥΡΙΖΑ έχουν γεννηθεί άλλα πέντε: Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου), Λαϊκή Ενότητα (Λαφαζάνης), ΜέΡΑ25 (Βαρουφάκης), Δημοκρατικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης (πάλι Λαφαζάνης), Κόσμος (Κόκκαλης). Οκτώ διασπάσεις συνολικά – ένα ρεκόρ που κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να μοιάζει με εργοστάσιο αποτυχιών.

Οι πιθανότητες επανεκλογής ως πρωθυπουργός;  

Μικρές, ελάχιστες. Το 2015 κέρδισε με διχασμό και αναποφάσιστους, αλλά από το 2019 και μετά όλα τα έκανε λάθος: Το "όχι σε όλα", η αντιπολίτευση ενώ η απόπειρα εισβολής των Τούρκων στον Έβρο το 2020 ήταν σε εξέλιξη (εκεί μπορούσε να κερδίσει "πόντους"), η μη εμφανής αλλά ξεκάθαρη υπόθαλψη αντιεμβολιαστικών κινημάτων, η διαχειριστική υστέρηση έναντι του Μητσοτάκη. Τώρα, με την κοινωνία και πάλι διχασμένη, πιστεύει ότι μπορεί ξανά να "καβαλήσει το κύμα", ως άλλη Ίντιρα Γκάντι. Μόνο που εκείνη δεν είχε αφήσει πίσω της οκτώ "παιδιά" να τρώνε τα σπλάχνα της.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ένα ακόμα παράξενο, αλλά πραγματικό φαινόμενο: Χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο, η ΝΔ κοντεύει να διαλυθεί μόνη της. Εσωτερικές φαγωμάρες, σκάνδαλα, κούραση εξουσίας – η αυτοδυναμία φαίνεται να απομακρύνεται. Και εκεί εμφανίζεται ο Τσίπρας και το  όποιο κόμμα του, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως "συγκολλητική ουσία" για τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Ένας παλιός εχθρός που πάει να αναστηθεί, συσπειρώνει. Οι πιθανότητες νέας αυτοδυναμίας συνεχίζουν να παραμένουν μικρές, αλλά τουλάχιστον οι ψηφοφόροι της ΝΔ θα θυμηθούν γιατί ψήφισαν Μητσοτάκη.

Και ενώ ο Τσίπρας ονειρεύεται να γίνει Γκάντι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ετοιμάζεται για την τελειωτική μάχη της πολιτικής της επιβίωσης. Η Πλεύση Ελευθερίας, μετά την αποτυχία του "ξυλολίου" και του "λαθρεμπορίου", βυθίζεται. Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, του χαροκαμένου πατέρα που η Κωνσταντοπούλου άγει και φέρει εκμεταλλευόμενη τον πόνο του, έληξε προχθές μετά από 23 μέρες – με τα αιτήματά του δεκτά, λένε οι επίσημες ανακοινώσεις. Αλλά ο τρόπος χειρισμού εκ μέρους της κυρίας Κωνσταντοπούλου; Ένα "ναι μεν αλλά" με θεατρινισμούς οι οποίοι μπορεί να αρέσουν σε ένα τμήμα του εκλογικού σώματος, αλλά η πλειοψηφία τους αποστρέφεται. Η αποκαλυπτική των προθέσεών της απαίτηση να ανοίξει εκ νέου η δικογραφία – δηλαδή να καθυστερήσει η δίκη τουλάχιστον δύο χρόνια– τραβάει την κουρτίνα και αποκαλύπτει το σχέδιό της: Κρατήστε την υπόθεση ανοιχτή μέχρι τις εκλογές του 2027. Τίποτα άλλο. Όχι δικαιοσύνη, όχι κλείσιμο πληγών – μόνο κεφαλαιοποίηση πολιτικού οφέλους. Και αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τον κόσμο.

Κι αν οι δημοσκοπήσεις της επόμενης εβδομάδας δείξουν πτώση στα ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας, η Κωνσταντοπούλου θα κηρύξει ανοιχτό πόλεμο στον Τσίπρα. Γιατί; 

Για να αρπάξει από τους αναποφάσιστους – εκείνους που ο Αλέξης κάποτε φανάτισε και έπεισε με ψέματα.  

Θα τον κατηγορήσει ως προδότη, ως αργυρώνητο, ως ό,τι βρει πρόχειρο. Ήδη το κάνει. Σταχυολογώ βιτριολικές ατάκες της για τον Τσίπρα: "οδήγησε στο θάνατο 104 ανθρώπους στο Μάτι, ενώ παρίστανε μπροστά στις κάμερες ότι δεν ήξερε τίποτα", "Ένας τύπος τουρίστας, ανύπαρκτος και άφαντος, προσπαθεί να μαζέψει φράγκα", "Πρωτοτυπία να παραίτειται από βουλευτής για να ενεργοποιηθεί πολιτικά", "Είναι σαφές λοιπόν ότι βλέπει την πολιτική σαν business, αυτήν τη στιγμή τού λείπουν κάποια χρήματα", "το κόμμα του θα πρέπει να το λένε "το Λαγούμι”"!

Και ο Τσίπρας; Θα απαντήσει με το ίδιο νόμισμα; 

Πολύ πιθανόν εάν δεν έχει άλλη επιλογή.  

Συμπέρασμα;  

Η Ελλάδα...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αναγνωρίστε και τον ISIS, το ίδιο είναι

Αν είχε χιούμορ ο τζιχαντιστής, θα άρχιζε την ομιλία του στον ΟΗΕ, φωνάζοντας Αλλάχου Ακμπάρ, για να τους δει όλους να τρέχουν σαν ποντίκια. https://t.co/UDTkZQzCCe

— Antiβλά (@antivla) September 25, 2025

liberté, frappernité, plasticinité!#israel #HamasMeansPalestine pic.twitter.com/cis1X5WGUK

— lifestalin.com (@lifestalin_com) September 24, 2025

 Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com 

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2025, στη Γάζα, έξω από το νοσοκομείο Shifa, πέντε ένοπλοι, μασκοφόροι τρομοκράτες της Χαμάς εκτέλεσαν τρεις Παλαιστίνιους, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για "συνεργασία με το Ισραήλ". Οι τρεις άνδρες, τυφλωμένοι και δεμένοι, πυροβολήθηκαν πολλές φορές στο πίσω μέρος του κεφαλιού, μπροστά σε πλήθος που χειροκροτούσε και φώναζε συνθήματα υπέρ των Ταξιαρχιών Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασσάμ, της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς.  

Ένα σημείωμα επάνω στα νεκρά σώματα των τριών προειδοποιούσε: "Προς όλους τους μισθοφόρους της κατοχής: Ήρθε η ώρα να σας κόψουμε τα κεφάλια". Σύμφωνα με πληροφορίες, παρόντες στην εκτέλεση ήταν και στελέχη της Ισλαμικής Τζιχάντ.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που η Χαμάς προχώρησε σε τέτοιες πράξεις.  

Το 2022, πέντε κρατούμενοι δολοφονήθηκαν με παρόμοιο τρόπο, κατηγορούμενοι για συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Το 2022. Έναν ολόκληρο χρόνο πριν την τρομοκρατική ενέργεια της 7ης Οκτωβρίου και την απάντηση των IDF. Συνολικά, από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα τον Οκτώβριο του 2023, η Χαμάς έχει δολοφονήσει τουλάχιστον 12 άτομα χωρίς καμία νομική διαδικασία.  

Αυτές οι δολοφονίες, που πραγματοποιούνται δημόσια και χωρίς δίκη, παραβιάζουν κάθε αρχή δικαίου όπως την γνωρίζουμε στη Δύση, όπου η δίκαιη δίκη, η τεκμηρίωση κατηγοριών και η παρουσία αποδείξεων αποτελούν θεμέλια του νομικού πολιτισμού. Αντ’ αυτού, η Χαμάς λειτουργεί ως δικαστής, ένορκος και δήμιος, υιοθετώντας μεθόδους που θυμίζουν τις εκτελέσεις του ISIS σε πλατείες της Συρίας και του Ιράκ.

Και αυτή η βάρβαρη πράξη ήρθε ως το "ευχαριστώ” της Χαμάς προς αρκετές δυτικές χώρες οι οποίες προχώρησαν πρόσφατα στην αναγνώριση του "κράτους της Παλαιστίνης", κυρίως κατά τη διάρκεια της 80ής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 21-22 Σεπτεμβρίου 2025.

Και καθώς πρέπει να λέμε διευθύνσεις και ονόματα, ιδού:

    Το Ηνωμένο Βασίλειο υπό τον Keir Starmer, ανακοίνωσε την αναγνώριση ως μία "μακροχρόνια καθυστερημένη" κίνηση για την ειρήνη.

    Ο Καναδάς μέσω του πρωθυπουργού του Mark Carney τόνισε την ανάγκη για λύση δύο κρατών, παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν στην χώρα για την παράκαμψη της Βουλής.

    Η Αυστραλία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα, το Μονακό και η Ανδόρα, ανακοίνωσαν την αναγνώριση, με τη Γαλλία να καλεί για "μεταρρυθμίσεις” στην Παλαιστινιακή Αρχή. Αστειότητες…

Αυτές οι χώρες προστίθενται στις προηγούμενες αναγνωρίσεις από τη Σλοβενία και το Μεξικό, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό σε 157 χώρες παγκοσμίως. 

Ωστόσο, η αναγνώριση ενός "κράτους" που ελέγχεται από τη Χαμάς στη Γάζα, μια τρομοκρατική οργάνωση που δολοφονεί χωρίς δίκη, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη φύση αυτού του κράτους αλλά και τη στάση της Δύσης.

Ας θέσουμε όμως ορισμένα ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντώνται με θετικό πρόσημο, προκειμένου ένα κράτος να θεωρείται νόμιμο (και ηθικό θα λέγαμε) εμπρός στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Ποιο καθεστώς έχει το κράτος της Παλαιστίνης που αναγνώρισαν; Ποιο πολίτευμα;

Το "κράτος της Παλαιστίνης" έχει δικτατορία, με τη Χαμάς να κυβερνά τη Γάζα με σιδηρά πυγμή. Η Χαμάς, που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική οργάνωση από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, δεν επιτρέπει εκλογές, καταστέλλει την ελευθερία του λόγου και εκτελεί χωρίς δίκη όποιον θεωρεί αντίπαλο. Η Παλαιστινιακή Αρχή στη Δυτική Όχθη, υπό τον Mahmoud Abbas, είναι εξίσου προβληματική καθώς επίσης δεν έχει κάνει εκλογές από το 2006 ενώ κατηγορείται για βαριά διαφθορά.

Συγχαρητήρια, Δύση, για την αναγνώριση ενός καθεστώτος που παραβιάζει κάθε δημοκρατική αρχή!

Ποια είναι τα σύνορά του;

Το "κράτος της Παλαιστίνης" δεν έχει συγκεκριμένα σύνορα. Χωρίς σαφή σύνορα, η αναγνώριση μοιάζει περισσότερο με συμβολική χειρονομία παρά με ουσιαστική πολιτική πράξη.

Από την άλλη, η Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν το σύνθημα "From the river to the sea, Palestine will be free", με το οποίο υποστηρίζεται ανοιχτά η εξαφάνιση του Ισραήλ και η εξολόθρευση των Εβραίων.  

Αν η Δύση, με τις πρόσφατες αθρόες αναγνωρίσεις, ενστερνίζεται αυτό το όραμα, τότε η απόσταση μεταξύ των ηγετών της και του βρετανού πρωθυπουργού του "κατευνασμού” Νέβιλ Τσάμπερλαιν είναι ελάχιστη. Και εκείνος τουλάχιστον δεν γνώριζε τις βαρβαρότητες του Χίτλερ. Οι σημερινοί ηγέτες της Δύσης όμως, γνωρίζουν τί είναι η Χαμάς.

Τι σχέση μπορεί να έχει ένα υποτιθέμενο κράτος που δολοφονεί στη μέση του δρόμου ανθρώπους, με τις χώρες της Δύσης;

Προφανώς καμία. Εκτός κι αν η Δύση...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πρεσβεία Ελλάδας στο Λουξεμβούργο

Ελπίζω να μάθουμε ποιος καραγκιόζης έκανε την ανάρτηση υπέρ Χαμάς, στην Πρεσβεία Λουξεμβουργου επί Γεραπετρίτη.
Γιατί ακόμα δεν έχουμε μάθει ποιο σούργελο πρότεινε για μετάλλιο τον Ιάσωνα Αποστολοπουλο, επί Δένδια

— prng (@prng2777) August 12, 2025

Έχουμε τρελαθεί τελείως.
Η πρεσβεία μας στο Λουξεμβούργο έβγαλε αυτό👇
Η @govgr κ ο @PrimeministerGR πρέπει σήμερα κιόλας να στείλουν τον συντάκτη διακοπές.Μόνιμες. pic.twitter.com/SyYFa1QchJ

— wizdoctor (@WizdoctorV) August 11, 2025

 Του Ηλία Ψυχογιού
ilpsychogios@gmail.com 

Δεν έχουν περάσει ούτε δέκα μέρες από τότε που ξέσπασε "σάλος" (αυτό το κλισέ θα με πεθάνει…) λόγω μιας ανάρτησης στους επίσημους λογαριασμούς της πρεσβείας της Ελλάδας στο Λουξεμβούργο η οποία προωθούσε την "ημέρα δράσης για την Παλαιστίνη” και τις 100 προγραμματισμένες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Εδώ να τονίσουμε ότι όλο αυτό οργανώθηκε από την ΜΚΟ "BDS Greece"...



Μετά τον χαμό που έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η συγκεκριμένη ανάρτηση κατέβηκε και "διατάχθηκε ΕΔΕ" από το υπουργείο εξωτερικών.  

Να πούμε πού ακριβώς καταλήγουν συνήθως οι ΕΔΕ; 

 Άστο καλύτερα.

Η αρχική δικαιολογία ήταν ότι η ανάρτηση έγινε "από λάθος".  

Πάμε να εξετάσουμε αν η δικαιολογία αυτή μπορεί να αποδειχθεί.

Μαζί με αυτή την ανάρτηση, οι "υπεύθυνοι" της πρεσβείας κατέβασαν και την παρακάτω (η οποία δεν είχε γίνει αντιληπτή από τους χρήστες των ΜΚΔ):

Μάλλον κατά λάθος θα ανέβηκε και αυτή.

Περιδιαβαίνοντας όμως στις αναρτήσεις τις πρεσβείας, εκτός από τα αμιγώς διπλωματικά θέματα και τα θέματα προώθησης του ελληνικού πολιτισμού (τα οποία καλώς προβάλλονται από τις διπλωματικές μας αποστολές) είδα πολλές αναρτήσεις ακτιβιστικής υποστήριξης. Λόγου χάρη για τον υπερτουρισμό στην Αθήνα.

Ιδού:



Και ακόμα μία:



Ο υπερτουρισμός είναι όντως πρόβλημα, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για πολλές ακόμα χώρες. Η δουλειά όμως της πρεσβείας είναι να προωθεί την εθνική γραμμή για κάθε θέμα. ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ. 

Με τις συγκεκριμένες αναρτήσεις (οι οποίες είναι ακόμα στο προφίλ της πρεσβείας) η χώρα δυσφημείται. Αντί να διαφημίζει το τουριστικό προϊόν της χώρας μας, η οποία πληρώνει τους μισθούς ΟΛΩΝ όσων εργάζονται στην πρεσβεία, το υπονομεύει. Και αυτό είναι απαράδεκτο.

Δεν είναι δουλειά καμίας πρεσβείας να κάνει πολιτική, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις του πρέσβη ή οποιουδήποτε υπαλλήλου, αλλά να εκτελεί τις εντολές του κράτους της.

Η πρεσβεία μας στο Λουξεμβούργο όμως έχει άποψη και για τα καλλιτεχνικά μας πράγματα. Ειδικά αν αφορούν το Ισραήλ. Ιδού:

Είμαι βέβαιος ότι από τους λογαριασμούς της πρεσβείας έχει προβληθεί και το ιστορικό ντοκιμαντέρ που γυρίζεται για τον ήρωα του 1821, Νικήτα Σταματελόπουλο ή αλλιώς "Νικηταρά”, αλλά μάλλον θα μου διέφυγε η ανάρτηση…

Η πρεσβεία μας στο Λουξεμβούργο τίμησε φυσικά και την μνήμη της τραγωδίας των Τεμπών με δύο αναρτήσεις.



Μέσα στις αναρτήσεις της πρεσβείας υπάρχει και μία ανάρτηση για ιδιωτική επιχείρηση. Βεβαιώς! Στα κοινωνικά δίκτυα πρεσβείας υπάρχει ανάρτηση για μία ιδιωτική επιχείρηση στην Ελλάδα. (Δεν βάζω την ανάρτηση για ευνόητους λόγους, υπάρχει ακόμα στο προφίλ της πρεσβείας και έχω κρατήσει screenshot αν υπάρξει αμφισβήτηση).

Γενικά τα κοινωνικά δίκτυα της πρεσβείας μας στο Λουξεμβούργο είναι χώρος σχολιασμού σχεδόν όλων των θεμάτων που απασχολούν την ελληνική κοινωνία, αλλά με έναν τρόπο "μη διπλωματικό”, για να το πω ελαφρά. 

Ίσως οι άνθρωποι της πρεσβείας να είναι λίγο περισσότερο "με τον άνθρωπο” από όλους εμάς τους υπόλοιπους και θέλουν να το εκφράζουν. 

Ας το κάνουν. Αλλά στους δικούς τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα. Στους επίσημους λογαριασμούς δεν έχουν αυτό το δικαίωμα γιατί ό,τι αναρτούν εκεί αντανακλά στην Ελλάδα.

Το συμπέρασμα που βγαίνει λοιπόν από όλα αυτά είναι ότι η επίμαχη ανάρτηση δεν ανέβηκε από λάθος. Γιατί το ιστορικό των αναρτήσεων αναδεικνύει ένα συγκεκριμένο μοτίβο.

Κι επειδή ήθελα να είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν είναι κάποιου είδους επίσημη "γραμμή" μπήκα στα κοινωνικά δίκτυα και άλλων πρεσβειών της Ελλάδας στο εξωτερικό.  

Θα σας δείξω μόνο μία ανάρτηση από την πρεσβεία μας στο Βέλγιο για τον τουρισμό.  

Όχι, δεν αναφέρεται στο πρόβλημα του υπερτουρισμού, αντίθετα προβάλλει την 2η θέση της Ελλάδας στις γαλάζιες σημαίες για τις παραλίες μας, υποστηρίζοντας τον ελληνικό τουρισμό. Αυτό που θα όφειλε να κάνει και η πρεσβεία στο Λουξεμβούργο και κάθε άλλη πρεσβεία της Ελλάδας ανά τον κόσμο.



Έψαξα να δω αν στα κοινωνικά δίκτυα της  πρεσβείας μας στο Βέλγιο (και σε άλλες χώρες) υπάρχουν αντίστοιχες αναρτήσεις με αυτές του Λουξεμβούργου. 

Δεν βρήκα κάτι.   

Μήπως θα πρέπει το υπουργείο των εξωτερικών, εκτός από την τρέχουσα ΕΔΕ να κάνει και...