Το όραµα του µαραθωνοδρόµου

Της Μαρίας Μαρκουλή

Κάπου στη µέση της διαδροµής και ζαλισµένος ακόµη από τη µάχη, ο Φειδιππίδης (ή όποιος τελικά ήταν αυτός που πήγαινε τα καλά µαντάτα στους Αθηναίους) είδε ένα όραµα. Οτι µε το που είχε το τελικό αποτέλεσµα της µάχης, κάθησε σε µια σκιά, έβγαλε από την τσέπη του ένα µικρό παραλληλόγραµµο (το κινητό του) και έστειλε µε SΜS στους Αθηναίους το µήνυµα  Νενικήκαµεν.

Δεν κατάλαβε τίποτε από αυτή την «πάρε µια γεύση από το µέλλον» προβολή που έκανε το µυαλό του, γι αυτό και συνέχισε να τρέχει.

Σαράντα δύο χιλιόµετρα. Με µεγάλο πείσµα γιατί, λίγο πιο κάτω, είχε κι άλλο όραµα πως πήρε και απαντητικό µήνυµα. Από τους Αθηναίους.

«Το ξέρουµε», έγραφε. «Το δείχνει λάιβ».

2.500 χρόνια πέρασαν, άλλαξαν οι ταχύτητες, ο Φειδιππίδης (ή όποιος...) που είχε δει το όνειρο έφυγε ήσυχος ότι στο µέλλον οι Αθηναίοι θα είχαν µόνο το γρήγορο Ιντερνετ να συναγωνιστούν. Αντε, και έναν Μαραθώνιο προς τιµήν του. Πόσο µακριά από την αλήθεια… 

Οι Αθηναίοι τρέχουν, όπως δεν έτρεχαν ποτέ. Σε έναν δρόµο προς το πουθενά, ο καθένας τον δικό του, χωρίς κάποιο προορισµό ή συγκεκριµένο µήνυµα να παραδώσουν. Οσοι είχαν µήνυµα, αυτό δεν βρήκε παραλήπτη, αλλά και εκείνο που βρήκε τον παραλήπτη του, έτρεχε και αυτός και δεν πρόλαβε να το διαβάσει. Αλλά συνεχίζουν να τρέχουν σε εξαντλητικές αποστάσεις και ατέλειωτα χιλιόµετρα, πέφτουν και ξανασηκώνονται, και ξανατρέχουν και δεν φτάνουν πουθενά. Καθηµερινοί µαραθώνιοι, ενώ δίπλα τα σπρεντ κάνουν σπριντ και δεν τα πιάνει καν το µάτι. Τρέχουν καθιστοί, µε τα δάκτυλα στο πληκτρολόγιο για να φτάσουν στην τελευταία λέξη και αµέσως µετά στην πρώτη του επόµενου κειµένου που περιµένει να γραφτεί.

Αλλά δεν σας είπα το καλύτερο. Το όραµα του Φειδιππίδη (ή όποιου…) είχε και τρίτο µέρος. «Εχετε µήνυµα»  έβγαλε το κινητό του, ενώ έµπαινε εξαντληµένος στην πόλη των Αθηνών. Από Αθηναίους. Πατάει «άνοιγµα» και διαβάζει. «Την πατήσαµε». 

Δεν κατάλαβε τι εννοούσε, αλλά όπως ξέρουµε εµείς, ήταν η φωνή από το µέλλον.

Ο Αστερίξ και το spread

Της Μαρίας Μαρκουλή

Eίμαστε το νέο γαλατικό χωριό της Ευρώπης; Ναι ή όχι; Και ναι και όχι. Οβελίξ έχουμε. Μαγικό φίλτρο έχουμε- τη θάλασσα, τον ήλιο, τον γαλανό ουρανό, το αγνό παρθένο ελαιόλαδο και ο Αστερίξ το παλεύει φιλότιμα εδώ κι εκεί. Κακά τα μαντάτα όμως για το γαλατικό χωριό, που καίγονται οι καλύβες του και κουβέντα γίνεται για ημιυπαίθριους χώρους. Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες. 

Τρελοί, ναι- κοιτάνε όμως μόνο την πάρτη τους; Είναι τέτοιοι τύποι οι τρελοί Γαλάτες που ξέραμε;

Φρέντο, πούρο, σταυροπόδι στο καφέ της παραλίας και spread. «Γαλάτης» στο κινητό αναλύει την κατάσταση σε βάθος, ύψος και σε όλα τα μήκη της. Τα ξέρει όλα, τους έχει τσεκαρισμένους όσους στήνουν παγίδες στα ξέφωτα του γαλατικού χωριού. Εχει πηγές (που δεν αποκαλύπτει). Είναι έτσι και έτσι και ολίγον από γιουβέτσι. Στη σάλτσα προφανώς κολύμπησαν και πνίγηκαν λεφτά και ολόκληρα ταμεία. Σε ποια ακριβώς περιπέτεια του Αστερίξ ήταν αυτό;

Αλλαγή ποδιού στο σταυροπόδι. Καφές και εμπάθεια.

Είναι γαλατικό το στυλ αυτό; Μήπως ξίνισε η μαρμίτα; Ο Δρυΐδης τα έχει χαμένα, δεν του βγαίνουν τα μαγικά, μελετά το χρώμα των ξανθών κεφαλιών σε πρωινά, μεσημεριανά τηλεοπτικά μήπως αυτό του αποκαλύψει κάτι.

Ούτε μια ανταύγεια όμως να δείχνει τίποτε. Και τι κάνουν οι «Γαλάτες» τώρα στα δύσκολα; Μένουν να κοιτάνε τα παγάκια που λειώνουν μέσα στο φρέντο τους; Βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος; Ποιο δάσος; Εδώ έχασαν και το δέντρο μετά τις τελευταίες μεγάλες πυρκαγιές. Μαζεμένοι στην πλατεία του χωριού ρίχνουν και ένα ζεϊμπέκικο βαρύ, μια που «τραβάνε» και οι κάμερες μην πάει κι αυτό χαμένο. Να φανεί, αν μη τι άλλο, η χάρη και η Γαλατο-λεβεντιά. Και το τζιπ το αρχοντικό στο πεζοδρόμιο αραγμένο. Στο τέλος, λέει η ιστορία, έχουν τον τρόπο τους σε αυτό το τρελοχωριό και κάνουν το σωστό και οι άλλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό, πώς τα κατάφεραν πάλι οι τρελο-Γαλάτες. Μόνο που τελευταία η ιστορία μπάζει από παντού.

Οι Γαλάτες (που ξέραμε) δεν υπάρχουν πια- τους πάτησε το τζιπ. Θα επανέλθουν για να αλλάξουν τη μοίρα τους; Ποιος ξέρει; Ο «Αστερίξ και το spread» συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος.

Η Λαϊκή Σοφία το ΄χασε

Της Μαρίας Μαρκουλή

Φινίτο, λοιπόν. Ούτε σάλιο, όπως θαυμάσια και παραστατικά το τοποθέτησαν οι αρμόδιοι. Άδεια ταμεία, ποιητική αδεία και άδεια από τη σημαία για αντίσταση. Ευτυχές το νέον Δέκα. Μετρήστε σωστά. Πέντε από ΄δώ και πέντε από ΄κεί.

Για να κλείνουμε τους λογαριασμούς μας και να μη χρωστάμε (κι άλλα).

Καλύτερα όμως να χρωστάς, παρά να σου χρωστάνε, έλεγε κάποτε η Λαϊκή Σοφία, που ελέγχεται πολύ ως προς τη σοφία της σε συνάρτηση με τον σημερινό κώδικα αξιών. Ποιος σώφρων θα ισχυριζόταν σήμερα ότι «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι»; Αδειάζει με τη σέσουλα όταν εσύ κοιτάς αλλού και παρακολουθείς βαθυστόχαστες αναλύσεις με ποσοστά τρόμου.

Γνωστό επίσης πως η «φτήνια τρώει τον παρά» και ό,τι άλλο βρει. Παλιά που έβρισκε. Τώρα, λίγα πράγματα και ούτε στις εκπτώσεις.

Οπότε, έρχεται ακριβώς πάνω στη στιγμή το κλασικό και αθάνατο «ουκ αν λάβοις παρά που του μη έχοντος». Τον «έχοντα» αποκλείεται να τον βρεις. Ή βρες τον και κέρδισε- αλλά για να μην απογοητευτείς στο τέλος, σκέψου πως το ταξίδι αξίζει, όχι ο προορισμός. Έτσι κι αλλιώς, φτάσαμε. Στον πάτο. Που δεν είναι και το χειρότερο. Αν σκεφτεί κανείς πως σου δίνει την ασφάλεια ενός τόπου να κρατηθείς και δεν είσαι στο πουθενά, ούτε μετέωρος στον αέρα, είσαι κάτω, δεν πάει πιο χαμηλά, εκτός αν κρύβει κι άλλες εκπλήξεις τις οποίες θα μάθουμε στο επόμενο επεισόδιουπομονή μέχρι τότε. Προς το παρόν ας μείνουμε συντονισμένοι στην κατάσταση. Ενώ άλλοι θα πλήρωναν ακριβά- λέμε τώρα- να μη νιώθουν την ανασφάλεια του κενού. Γιατί όχι; Χρεοκοπία, η νέα μόδα.

Εκτός αυτού, είναι το άλλο. Το συμβατικό, μετρημένο και άτολμο «κάλλιο πέντε και στο χέρι» βγαίνει αυτόματα εντελώς εκτός οικονομικού θέματος, δεδομένου ότι δεν υπάρχει μία, και για τα πέντε ούτε λόγος, τα δέκα είναι επιστημονική φαντασία και «Οδύσσεια του Διαστήματος».

Η Λαϊκή Σοφία επανέρχεται και «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια». Θα τα κόψουμε και αυτά σιγά σιγά. Ίσως έτσι- ποιος ξέρει;- αρχίσουν και τα ταμεία να γεμίζουν.

Η Λαϊκή Σοφία έχει υπομονή. Εμάς μας έμεινε καθόλου;