ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η χαμένη μαγεία του Μουντιάλ

 

 

 

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Πριν από 60 χρόνια, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, η Αγγλία αντιμετώπιζε την Αργεντινή.

Υστερα από έναν επεισοδιακό αγώνα με highlight το κλάδεμα του αρχηγού της Αργεντινής Αντόνιο Ρατίν στον Μπόμπι Τσάρλτον και λίγο αργότερα τη διαμαρτυρία του στον γερμανό διαιτητή που έφερε την αποβολή του, η Αγγλία είχε νικήσει με 1-0.

Περισσότερο όμως ενδιαφέρον από το αποτέλεσμα είχαν οι ίδιοι οι παίκτες της Αργεντινής. Από τον τερματοφύλακα Αντόνιο Ρόμα της Μπόκα Τζούνιορ, μέχρι το σέντερ φορ Λουίς Αρτιμε της Ιντεπεντιέντε, όλοι οι παίκτες της Εθνικής Αργεντινής έπαιζαν σε συλλόγους της χώρας τους.

Τα τέσσερα ματς που είχε δώσει στη διάρκεια της παραμονής των 10 ημερών η Εθνική Αργεντινής δεν ήταν αρκετά για να διαλύσουν τον μύθο: για την Αγγλία και την Ευρώπη το ποδόσφαιρο της Αργεντινής ήταν ένα ποδόσφαιρο που οι αμυντικοί δεν άφηναν ποτέ να περάσει και ο παίκτης και η μπάλα – με προτεραιότητα στο stop στον παίκτη.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 η Εθνική Αργεντινής θα έχει 26 παίκτες. Από τους 26, μόνο ο Γκονζάλο Μοντιέλ της Ρίβερ Πλέιτ και ο Λεάντρο Παρέδες της Μπόκα Τζούνιορς παίζουν σε ομάδες της Αργεντινής. Τους αργεντινούς παίκτες τους έχουμε δει σε επίσημα και φιλικά ματς της Εθνικής τους και στα ευρωπαϊκά ματς των ομάδων τους. Ο μέσος φίλαθλος πρέπει να έχει δει τον Λιονέλ Μέσι να παίζει ποδόσφαιρο περισσότερο από όσο έχει δει τη μάνα του και τον πατέρα του αφ’ ότου έφυγε από το σπίτι μετά τα 21.

Πειράζει;

Μόνο τα φασόλια στη φυλακή πειράζουνε, που λέγανε και οι παλιοί μάγκες.

Μόνο που ανάμεσα στο πειράζει και την οικειότητα που, αν δεν φέρει απαξίωση φέρνει ανία, μεσολαβεί ένας μεγάλος γκρίζος χώρος που έχει αρχίσει να εξαντλείται.

Το ποδόσφαιρο, όπως και κάθε άλλη μορφή ποπ κουλτούρας, καταστρέφεται από την υπερπροβολή. Οχι για τις μικρές ηλικίες που τώρα βλέπουν τις πρώτες διοργανώσεις τους, αλλά για μεσαίες και τις μεγάλες που στην επανάληψη προσπαθούν να δουν αν έχει απομείνει μαγεία. Στις μεσαίες ηλικίες που πιστεύουν ότι μπορούν ακόμα να κάτσουν με τους φίλους τους και να δουν τα ματς πίνοντας μπίρα και τρώγοντας πίτσα, μέχρι να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν είναι να μιλάνε μπουκωμένοι ρίχνοντας κάποια ματιά στην οθόνη μόνο στα ριπλέι.

Στις μεγάλες που εδώ και καιρό εγκατέλειψαν την προσπάθεια και σταμάτησαν να βλέπουν.

Μετά την υπερπροβολή που καταστρέφει το παιχνίδι, η απληστία καταστρέφει και τους θεατές.

Οι ομοσπονδίες και οι ομάδες δεν θέλουν τους παλιούς οπαδούς που ξεκινούσαν από τα πέταλα για να καταλήξουν στο κέντρο ή στα επίσημα, αναλόγως πού θα τους έφερνε η ζωή, αλλά μαγνητοφωνημένα γέλια και χειροκροτήματα, όπως έχουν τα sitcom στην τηλεόραση. Στο όνομα της μάχης κατά του χουλιγκανισμού ανεβάζουν τις τιμές των εισιτηρίων.

Το αποτέλεσμα θα είναι κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον στο γήπεδο να πηγαίνουν τα σελέμπριτι, οι προσκεκλημένοι των χορηγών, οι απομονωμένοι στις σουίτες και μπορεί μισό πέταλο φτηνών εισιτηρίων που θα παίζουν τον ρόλο των χούλιγκαν. Ετσι, για το γραφικό της υπόθεσης.

Πριν από λίγο καιρό, ο Ρουντ Γκούλιτ, έπειτα από ένα ματς Αρσεναλ – Τσέλσι, είχε κάνει δηλώσεις ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι φρικτό και δεν διασκεδάζει. Αναφέρθηκε στο ποδόσφαιρο του πάσα, πάσα, πάσα, που κανένας παίκτης δεν παίρνει την ευθύνη της ατομικής ενέργειας, σε ομάδες που δίνουν μεγάλη σημασία στο να κερδίσουν κόρνερ ή πλάγια άουτ ώστε να φάνε τον χρόνο και στην υπερανάλυση που δεν αφήνει να ξεπηδήσουν παίκτες όπως ο Γιαμάλ.

Ο,τι είπε ο Γκούλιτ ισχύει.

Ισχύει ακόμα περισσότερο η καταστροφή της μαγείας από την υπερπροβολή. Κάτι σαν να βλέπεις Χάρι Πότερ και η κάμερα να πηγαίνει πίσω και να βλέπεις σκηνοθέτες και τεχνικούς να κινηματογραφούν την σκηνή.

Περισσότερο από το να αναρωτιόμαστε «ποιος είναι αυτός ο αρχηγός της Αργεντινής που την είπε στον Γερμανό;» και 100 sites και 200 βιντεάκια στο ΥouΤube να μας λένε όλη την ιστορία, θέλουμε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κάποιες πικρές αλήθειες για το κόμμα Καρυστιανού

Δώρο στην κυρία Καρυστιανού από εμένα το κεντρικό σύνθημα.
«Μαζί η μπουμπουλινα και ο ζορό αυτο ζητάει ο λαός» pic.twitter.com/I7wQW9iTF8

— oldschoolfileles (@oldfileles) May 21, 2026

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Υπάρχουν οι φιλορώσσοι, που δεν έχουν πρόβλημα να αναφέρονται ως συνεργάτες και υποστηρικτές της Μαρίας Καρυστιανού.

Υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις. Για παράδειγμα ο Ιβάν Σαββίδης και τα Μέσα που επηρεάζει, που δεν κουράζονται να λένε ότι η συνεργασία του Αυγερινού με την Καρυστιανού ήταν μια προσωπική επιλογή και δεν θα επηρεάσει τη γραμμή των Μέσων.

Με την Καρυστιανού άνοιξε και ο λάκκος με τα φίδια. Οπου πεπειραμένοι φιδέμποροι κυκλοφορούν ιστορίες για συνεργασίες και στηρίξεις στη Μαρία των Τεμπών. Ακόμα και όταν η φάβα δεν έχει λάκκο. Οπως στην περίπτωση του Μάριου Ηλιόπουλου, που στη φιέστα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ, και αφού έκανε δύο περιποιημένα τετακέ με το αγωνιστικό, έβγαλε έναν επιπέδου Φιντέλ Κάστρο λόγο για τα trials and tribulations τους ελληνικού λαού. Πως οι τράπεζες και τα funds παίρνουν τα σπίτια του κόσμου, πως μπήκαν λουκέτα σε μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις και τα σχετικά. Με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν φήμες ότι Μαρία και Μάριος θα κατέβουν ντουέτο στην πολιτική, ότι ο Μάριος θα την ενισχύσει οικονομικά και άλλα φιδίσια και γοητευτικά.

Από το περιβάλλον του δεύτερου προέδρου-τραγουδιστή (ο πρώτος ήταν ο Τζιν Οτρι των California Angels) προέκυψε ότι τίποτε από τα προαναφερθέντα δεν συμβαίνει. Οτι ο λόγος του προέδρου είχε κοινωνικό και όχι πολιτικό χαρακτήρα.

Το θέμα είναι πότε το κόμμα της Καρυστιανού θα αποκτήσει πολιτικό χαρακτήρα.

Γιατί μόνο με τον φιλορωσικό χαρακτήρα, το πολύ που μπορεί να κάνει είναι να μπει σε παραγωγή ταινίας του Σμαραγδή.

Οπως και δεν μπορεί να αποτελεί πολιτικό επιχείρημα μελλοντικού στελέχους το «Ο Σταύρος μάς κάνει μαθήματα ρωσικών και μας δείχνει τα αξιοθέατα της Αγίας Πετρούπολης. Ξαφνικά τον είδα στην Αθήνα και του είπα “τι κάνεις εδώ;”. Μου είπε “είμαι στο κόμμα της Καρυστιανού” και του είπα “τέλεια, έρχομαι κι εγώ”»: Το οποίο είπε ο Νίκος Ζιάγκος, πρωταγωνιστής κωμωδιών της δεκαετίας του ’80, περιλαμβανομένου του κλασικού «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα».

Επιπροσθέτως, η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζει να μη χρησιμοποιεί πολιτικούς. Ακόμα και όταν αυτοί είναι βουλευτές και προέρχονται από την ιδεολογική μεσοτοιχία της Νίκης. Ενας από αυτούς που ακούστηκε ότι έχει προσεγγίσει είναι ο Νίκος Βρεττός, ανεξάρτητος βουλευτής που έχει διαγραφεί από τη Νίκη. Ο Βρεττός, που έχει πολιτική πείρα εκτός Κοινοβουλίου, αφού στο παρελθόν είχε κατέβει για δήμαρχος του Αγίου Δημητρίου, είπε ότι δεν έχει προσεγγιστεί και περιμένει να δει το κόμμα να δημιουργεί πολιτικό χαρακτήρα. Οπως δηλαδή και όλος ο κόσμος.

Συμπεριλαμβανόμενης της Αριστεράς, που έφαγε σότο και των γονέων από την Καρυστιανού. Να ο κόσμος να μαζεύεται για τα Τέμπη. Και να η Μαρία των Τεμπών, ο Κοτζιάς. Να η γυναίκα που θα έπρεπε να γίνει μέχρι και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Λαζόπουλος. Και να η γυναίκα που θα ψήφιζε ακόμα και για πρωθυπουργό η Ακρίτα.

Δεν ήταν ένα απλό λάθος.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν θα υπήρχε χωρίς τη στήριξη των πολιτικών, καλλιτεχνών και αγανακτισμένων που την κράτησαν στην επικαιρότητα και τρομοκρατούσαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης όποιον τολμούσε να κάνει κριτική στη Μαρία των Τεμπών. Πιστεύοντας ότι θα κάνουν το δικό τους, ενώ ήταν η Καρυστιανού που τους χρησιμοποιούσε για καιρό κάνοντας αυτή το δικό της.

Οταν αποκαλύφθηκε η πολιτική της ταυτότητα, όταν ο Νίκος Καραχάλιος μίλησε για τις σχέσεις της με τη Νίκη και το Κύμα, η Αριστερά που την είχε στηρίξει ήταν αδύνατον να πάρει πίσω όσα είχε πει.

Η σκηνή θύμιζε τον «Καλό, τον Κακό και τον Ασχημο». Οταν ο Κλιντ Ιστγουντ με τον Ιλάι Γουάλας, που φορούν την γκρι στολή των Νοτίων, βλέπουν μια ίλη ιππικού να τους πλησιάζει. Βλέπουν ότι οι στολές είναι γκρι και τους πλησιάζουν ενθουσιασμένοι. Ο επικεφαλής της ίλης ξεσκονίζει τη στολή του και ο Blondie με τον Tuco καταλήγουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων, αφού η στολή του αξιωματικού ήταν σκονισμένη και το κανονικό της χρώμα ήταν το μπλε των Βορείων. Ο,τι δηλαδή έπαθε η Αριστερά μετά τη διαδήλωση για τα Τέμπη: πιάστηκε αιχμάλωτη επειδή …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μαζεύοντας τους «πέντε»

Το ζουμί της επιστολής των 5: Κανόνισε γιατι σε ρίχνουμε σε πρόταση μομφής pic.twitter.com/Iiq5FxLk1k

— Hero Grigoraki (@herogrig) April 28, 2026

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Αρχικά οι πληροφορίες έλεγαν ότι θα υπάρξουν ισχυρές αντιδράσεις. Οτι μετά την επιστολή των πέντε βουλευτών της ΝΔ στα «Νέα», στην οποία επέκριναν το επιτελικό κράτος –το οποίο «αξιολογεί τον εαυτό του», πρέπει να κυβερνά «χωρίς να αποκόπτεται από την κοινωνία των πολιτών» και οι βουλευτές δεν πρέπει να υπάρχουν για να εξυπηρετούν το όποιο επιτελείο–, η κυβέρνηση θα αντιδρούσε ανάλογα. Οτι θα επικεντρωνόταν στις κομματικές φιλίες του καθενός από τους πέντε βουλευτές, θα έλεγε γιατί έπρεπε να επιλέξουν «Τα Νέα» και θα προσέθετε γιατί το βγάζουν τώρα και όχι στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα γίνει στις 7 Μαΐου.

Φυσικά και η πλευρά των βουλευτών ήταν ανάλογα προετοιμασμένη να απαντήσει. Το νέο μοντέλο των επτά εκλογικών περιφερειών με τον μειωμένο αριθμό βουλευτών δεν το είχαν πληροφορηθεί από τον Τύπο; Και η Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν ήταν να συνεδριάσει στις 30 Απριλίου, αλλά η συνεδρίαση αναβλήθηκε;

Η σχέση κυβέρνησης και δυσαρεστημένων βουλευτών –κάποιοι πέραν των πέντε ήταν fence sitters και περίμεναν να δουν κατά πού θα γύρει η ζυγαριά για να ακολουθήσουν– έμοιαζε να εξελίσσεται σαν τις σχέσεις ανάμεσα στα παλιά ζευγάρια. Στα οποία τίποτα δεν ξεγράφεται μέχρι να τσακωθούν για να έλθουν στην επιφάνεια.

Ολα προδιαγεγραμμένα. Μέχρι να εμφανιστεί ως από μηχανής Θεός ή, πιο σωστά, στην τηλεόραση υπουργός, στον ΣΚΑΪ, ο Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος είπε κάποια πολύ σωστά και ακόμα περισσότερα προβλεπόμενα πράγματα: «Είναι μια επιστολή η οποία καταθέτει κάποιες πολιτικές απόψεις στο πλαίσιο του εσωκομματικού διαλόγου, της εσωκομματικής δημοκρατίας και της διατύπωσης απόψεων». Υπενθύμισε ότι η ΝΔ εξελέγη με 41% και καλύπτει ένα ευρύ πολιτικό φάσμα. Οτι «τέτοιες προτάσεις συμβάλλουν στο να σκεφτούμε όλοι μαζί πώς μπορούμε να λειτουργήσουμε» και ότι «σίγουρα δεν γίνονται όλα τα πράγματα σωστά… αλλά όταν δεν είχαμε επιτελικό κράτος, όλα πήγαιναν πρίμα;». Το μάζεψε όσο μόνο ο Χατζηδάκης μπορούσε να το μαζέψει. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι μάχιμος, αφού ήταν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και μαζεύει σταυρούς τα τελευταία 30 χρόνια. Tο «μάχιμος» ήταν και η κομβική λέξη.

Η σχέση ανάμεσα στους αξιωματικούς γραμμής και τους επιτελικούς, που στην πολιτική, όπως και τον στρατό, είναι πάντα τεταμένη.

Στον στρατό «ενώ εμείς σκοτωνόμαστε στην πρώτη γραμμή, οι άλλοι δίνουν διαταγές από την άνεση των μετόπισθεν». Στην πολιτική «ενώ εμείς μαζεύουμε ψήφους για να βγει κυβέρνηση, οι άλλοι έρχονται από το πουθενά για να γίνουν υπουργοί και ξέρουν να κάνουν κριτική ότι αν αντικαταστήσουν τον σταυρό με λίστες, θα εξαφανιστούν τα ρουσφέτια». Βγες και εσύ στο γκεζί. Πήγαινε σε πέντε λιτανείες και δέκα χορούς των απανταχού Ποντίων και μετά να μιλάς.

Το θέμα των μάχιμων και των επιτελικών θα έρχεται και θα επανέρχεται μέχρι τις ερχόμενες εκλογές.

Ο μόνος που μπορεί να το μαζέψει είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οχι τρώγοντας κάποιον που είναι κόκκινο πανί για τους μάχιμους, αφού θα στέλνει μήνυμα reign of terror σε όσους δεν προέρχονται από το κόμμα, αλλά στέλνοντας δύο μηνύματα.

Το πρώτο είναι ότι οι βουλευτές θα είναι πολιτικοί και όχι ρούμποι στη Βουλή που έχουν εκχωρήσει την πολιτική τους βούληση στο επιτελικό κράτος και το Μαξίμου.

Το δεύτερο ότι το free ride είναι μόνο για μια διαδρομή. Οτι, αν συνεχιστεί το σημερινό σύστημα, μια φορά μπορεί κάποιος να βγει υπουργός. Τη δεύτερη φορά, για να ξαναγίνει υπουργός, όπως για να φάει ο ψαράς ψάρι, θα πρέπει να βρέξει κώλο, θα πρέπει να μαζέψει σταυρούς.

Ολα τα προηγούμενα, ωραία και περιποιημένα. Χωρίς προκαταλήψεις. Αφού το πιο κοινό στους καβγάδες είναι το «μου είπε και εγώ θα του πω και αυτός θα μου πει». Κάτι που, όπως στα ανέκδοτα και στη ζωή, καταλήγει στο…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οταν ο μάγκας του σχολείου δέρνει το κωλόπαιδο της τάξης

Σήμερα είδαμε τη διαφορά νασαι υπερδύναμη με αρχίδια κ αρχίδια υπερδύναμη. #Βενεζουελα #Ουκρανια

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) January 3, 2026

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Τι κάνεις όταν ο μάγκας του σχολείου δέρνει το κωλόπαιδο της τάξης στην αυλή;

Σηκώνεσαι και το υπερασπίζεσαι γιατί κανένας δεν μπορεί να είναι πάνω από τον νόμο;

Λες «καλά του έκανε» εξηγώντας ότι η δικαιοσύνη είναι πάνω από τον νόμο;

Λες «καλά του έκανε» και γελάς για να γίνεις ευχάριστος στον μάγκα;

Μπαίνεις στη μέση να υπερασπιστείς αυτόν που τις τρώει και ας εισπράξεις και εσύ τις δικές σου;

Λες ας μη βιαζόμαστε, ας περιμένουμε πρώτα να συνέλθει το συμβούλιο των καθηγητών και να αποφανθεί για το περιστατικό, γνωρίζοντας ότι αν μιλήσεις πρώτος θα είσαι ο επόμενος στόχος του αφεντικού της αυλής;

Welcome to real life.

Στην πολιτική όπου δεν υπάρχουν Αουγκουστ Λάντμεσερ να μη σηκώνουν το χέρι για «Χάιλ Χίτλερ» όταν όλοι οι άλλοι το έχουν σηκώσει.

Στη διπλωματία όπου οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται σε «Ναι» και «Οχι» στους πρέσβεις της εκάστοτε Ιταλίας. Στις επιλογές που το «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις» σταματά να είναι θεωρητικό.

Στην πραγματική ζωή που, όπως είχε συμβεί και με τον Ναπολέοντα, ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο αγαθό.

Ολα αυτά για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από ειδική ομάδα του αμερικανικού στρατού στο Καράκας, αλλά και για τις δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών, που ενδιαφέρουν περισσότερο την Ελλάδα.

Με τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην έχει μεγάλες διαφορές από τις δηλώσεις των υπολοίπων: Πρώτα πόσο κωλόπαιδο ήταν αυτός που τις έφαγε – «ο Νικολάς Μαδούρο προήδρευσε μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε απίστευτα δεινά στον λαό της Βενεζουέλας». Μετά θα το κοιτάξουμε το θέμα αλλά τώρα δεν είναι η ώρα – «προτεραιότητα πρέπει τώρα να είναι η εξασφάλιση μιας ειρηνικής και γρήγορης μετάβασης σε μια νέα κυβέρνηση». Και, τέλος, σεβόμαστε τον ΟΗΕ, συνεργαζόμαστε με την ΕΕ, θα κοιτάξουμε τι γίνεται με τους Ελληνες στη Βενεζουέλα και τα λοιπά προβλεπόμενα.

Αντίστοιχες δηλώσεις με τους περισσότερους ευρωπαίους ηγέτες. Με άλλους να στέλνουν την μπάλα στην κερκίδα και να το παίζουν καθυστέρηση, άλλους να διαμαρτύρονται για χάρη των ομόγλωσσων οπαδών τους, όπως ο Ισπανός Πέδρο Σάντσεθ, και άλλους να πιάνουν ακριβώς το νόημα πώς θέλει να περάσει την υπόθεση ο Τραμπ, όπως το γατόνι η Μελόνι που μίλησε για υβριδική απειλή, αφού υποστήριξε τη σύλληψη Μαδούρο και στη βάση της διακίνησης ναρκωτικών. Στη γραμμή Τραμπ δηλαδή, αφού στην Αμερική υποδέχτηκαν τον Μαδούρο πράκτορες με μπουφάν DEA, δηλαδή της υπηρεσίας για τα ναρκωτικά.

Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, δηλαδή, δεν έγινε για τα αποθέματα πετρελαίου.

Εγινε για τα αποθέματα πετρελαίου αφού ο Τραμπ είπε ότι τώρα οι αμερικσνικές εταιρίες πετρελαίου μπορούν να επενδύσουν δισεκατομμύρια δολάρια στη Βενεζουέλα. Αλλά κυρίως έγινε επειδή ο μάγκας της αυλής θα πρέπει να δείχνει ότι παραμένει αρχηγός. Τότε κάποιος πρέπει να τις τρώει. Οι υπόλοιποι στην αυλή θα ελπίζουν ότι αυτός που θα τις φάει θα είναι κάποιο κωλόπαιδο, αλλά δεν μπορούν να είναι και σίγουροι.

Τότε τι γίνεται;

Τι γίνεται αν στη θέση του Μαδούρο είναι ο Κάρνεϊ γιατί δεν αφήνει τον Καναδά να ενωθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Θα πει κάποιος, τι σχέση έχει ένας δικτάτορας της Λατινικής Αμερικής με τον πρωθυπουργό του Καναδά;

Η απάντηση είναι τι σχέση έχει ο Τραμπ με οποιονδήποτε άλλο αμερικανό πρόεδρο.

Περάσαμε στην εποχή που το διεθνές δίκαιο, στο οποίο η Ελλάδα θα βασίζει τα δίκαιά της, είναι μια θεωρητική έννοια που αφορά τους ντράι προφεσόρεν του Μπίσμαρκ. Η εποχή του «βυθίσατε το “Χόρα”» και «αυτά τα λέμε για μέσα» στον αμερικανό πρεσβευτή, είναι μακρινές.

Το θέμα δεν είναι ότι αντίστοιχα πράγματα δεν γίνονταν στο παρελθόν. Γίνονταν αλλά κρατούσαν τα προσχήματα. Ποτέ δεν είπαν ότι θα κάνουν τον Παναμά πρωτεύουσα της παγκόσμιας ναυτιλίας και τη Γρενάδα τουριστικό θέρετρο.

Η μόνη διπλωματία που καταλαβαίνει ο Τραμπ είναι…

 

ΣΥΡΙΖΑιο-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το περιστέρι του Τσίπρα και οι κλώνοι της Ζωής

 

pic.twitter.com/0nhFyNQKlN

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) November 14, 2025

pic.twitter.com/eb0UGzV7Vx

— Georgia Ilia (@Jocoon5) November 11, 2025

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Το επόμενο βήμα θα είναι να αποφασίσει ποιος θα κατέβει στη μονοεδρική της Λευκάδας από τον ωροσκόπο.

Ποιοι θα είναι στην Kεντρική Eπιτροπή διαβάζοντας τη σπάλα του αρνιού.

Το φυλακισμένο περιστέρι στο μπαλκόνι που έστειλε το μήνυμα στον Αλέξη Τσίπρα ότι πρέπει να παραιτηθεί από την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο στα πολιτικά μελλούμενα.

Η ελληνική πολιτική σκηνή χρειάζεται περισσότερα πουλάκια. Πολιτικοποιημένα και με άκρες. Που θα κατεβαίνουν από τους ουρανούς για να φέρνουν το μήνυμα όποτε το παλικάρι χρειάζεται βοήθεια. Και ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να τους βοηθήσουν. Είτε, στην περίπτωση του περιστεριών, ιδιοκτήτες διαμερισμάτων με μπαλκόνια, είτε στην περίπτωση του Τσίπρα, εκδότες με κανάλια.

Αυτά όμως δεν γίνονται κατόπιν παραγγελίας. Αμα δεν τα έχεις, πρέπει να κάνεις τα δικά σου κόλπα. Ακόμα και να κλωνοποιήσεις τον εαυτό σου. Οσους κινδύνους και αν έχει αυτό για σένα και το περιβάλλον σου.

Κατόπιν λαϊκής απαίτησης και μείωσης των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις, η Ζωή Κωνσταντοπούλου το τόλμησε. Ανοίγοντας νέους ορίζοντες στον κοινοβουλευτισμό. Αφού κάθε αρχηγός το ξέρει ότι ο βουλευτής είναι άτιμο πράγμα. Τον αφήνεις λίγο καιρό χωρίς υφυπουργείο και μέχρι που μπορεί να δεθεί με αλυσίδες στην είσοδο των ΕΛΤΑ. Η Ζωή δεν έχει να δώσει υφυπουργεία. Κάτι έδρες μπορεί να δώσει που ενίοτε πρέπει να βολευτούν και δύο άτομα σε μια θητεία. Ξέρει ότι έτσι και καθίσουν στο έδρανο, όχι τους ξένους δεν μπορείς να εμπιστευτείς αλλά ούτε τον Μπίμπιλα και το ταίρι σου.

Προετοιμάζεται λοιπόν για το μέλλον.

Οι περισσότεροι πίστεψαν ότι η πολλαπλές Ζωές ήταν ένα επικοινωνιακό τρικ για να περάσουν τα μπλουζ μετά τις δόξες των ξυλολίων.

Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο βήμα για ένα κόμμα που δεν θα χρειάζεται βουλευτές (βουλεύτριες, βουλευτά).

Ενα κόμμα που η αρχηγός θα κλωνοποιεί τον εαυτό της, δίνοντας τη δυνατότητα στους ψηφοφόρους αντί για minions να ψηφίζουν the real McCoy.

Ας πούμε ότι έχουμε το ψηφοδέλτιο της Πλεύσης του ’23 στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας.

Διαβάζουμε.

1.Ιωάννης Γαβαθόπουλος.

2.Τζανής Γκούσκος.

3.Χρύσα Διαμαντοπούλου.

4.Αγγελική Ηλιάδου

5. Μαρία Λόη και πάει λέγοντας.

Μια χαρά άνθρωποι και πολιτικοί, είμαι βέβαιος. Πώς όμως νιώθει ο κάτοικος του Χολαργού όταν ψάχνει το ψηφοδέλτιο να βρει τη Ζωή και η Ζωή έχει βάλει υποψηφιότητα στην Α’ Αθήνας;

Πόσο καλύτερα θα νιώσει όταν στις επόμενες εκλογές θα διαβάζει στο ψηφοδέλτιο:

1. Ζωή Κωνσταντοπούλου (νοσοκόμα).

2. Ζωή Κωνσταντοπούλου (πυροσβέστης).

3 Ζωή Κωνσταντοπούλου (νομικός).

4. Ζωή Κωνσταντοπούλου (αλιεύς).

5. Ζωή Κωνσταντοπούλου (αθλήτρια ελληνορωμαϊκής);

Και όλες μαζί να φωνάζουν στη Βουλή όταν ο Μητσοτάκης πάει να μιλήσει.

Θα πεις αυτό εξασφαλίζει κάτι;

Σε καμία περίπτωση. Μπορεί να βγει η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Πυροσβέστης) και η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Σκέτη) να τη διαγράψει για να βάλει βουλευτή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου (επισκευές – περιελίξεις μοτέρ).

Επίσης, όπως ξέρουμε από το «Ο Κονρουά και οι κόπιες του», οι κλώνοι, όπως και οι βουλευτές, είναι άτιμα πράγματα. Αμα λάχει, ανεξαρτητοποιούνται και τα βάζουν με τον δημιουργό τους.

Στην περίπτωση της Ζωής…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μικρή μας δημοκρατία

Δυστυχώς η μαλακια έχει καταστεί ως ελληνικό άθλημα. pic.twitter.com/0MOmlBhsf8

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 18, 2025

 Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Είμαστε η πρώτη γενιά που έζησε με την απειλή της καταστροφής του κόσμου. Τουλάχιστον με φυσικούς τρόπους. Προφανώς υπήρξαν προηγούμενες γενιές που έζησαν με τη μάλλον δυσάρεστη προοπτική της καταστροφής του κόσμου από τον Μαύρο Θάνατο ή τη Δευτέρα Παρουσία αλλά οι μπούμερ μάθαμε να ζούμε με τη βόμβα. Ακόμα και να την αγαπάμε, όπως ήταν ο τίτλος του έργου του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «Δόκτωρ Στρέιντζλαβ ή Πώς έμαθα να πάψω να ανησυχώ και να αγαπώ τη βόμβα». Η οποία δεν χρειαζόταν περισσότερες διευκρινίσεις. Ατομική, υδρογόνου, έπαιζε μικρό ρόλο. 

Η βόμβα που θα έριχναν οι Σοβιετικοί (στο σπίτι είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας) ή οι Αμερικάνοι (αν κάποιος βρισκόταν στην άλλη). 

Ανήκουμε στη γενιά που περίμενε στο ραδιόφωνο να ακούσει αν τα σοβιετικά πλοία με τους πυραύλους θα σταματήσουν πριν από την Κούβα. 

Στη γενιά που άκουσε σε πρώτη εκτέλεση το «Να φύγουν οι βάσεις του θανάτου». 

Της γενιάς που έμαθε ότι ο μόνος που μπορεί να σε σώσει από τον πυρηνικό όλεθρο είναι ένας καλός δήμαρχος που θα κηρύξει τον δήμο σου αποπυρηνικοποιημένη ζώνη και αν οι Σοβιετικοί στείλουν τον πύραυλο, καλό είναι να τον στείλουν στου Παπάγου, όπου είναι όλοι δεξιοί, και όχι στου Ζωγράφου που είναι δημοκράτες. 

Τα προηγούμενα, για να γράψω ότι η γενιά μου, ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της, έχει αποκτήσει ανοσία σε ειδήσεις για παγκόσμια πυρηνική καταστροφή. Εχοντας το αβαντάζ ότι αν έχουμε κάνει λάθος και αυτή συμβεί, δεν θα υπάρξουν πολλοί να μας πουν «και τώρα τι λέτε;». Από την άλλη, με τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας και τις αεροπορικές επιθέσεις στο Ιράν και το Ισραήλ, δεν θυμάμαι μετά τον Ψυχρό Πόλεμο άλλη εποχή που τόσο πολλοί να ψάχνονται να κάνουν κάτι.  

Εντάξει, στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξε ο Κιμ Γιονγκ Ουν, αλλά περισσότερο έμοιαζε με προάγγελο της Ζωής με το μεγάλο κόκκινο κουμπί που η Ελλάδα καθημερινά τού ζητούσε να το πατήσει, παρά με πραγματική απειλή για την παγκόσμια επιβίωση. 

Τέλος πάντων, ο πυρηνικός όλεθρος απετράπη χάρη στον Τραμπ –αν πιστεύετε το Fox– χάρη στον Πούτιν –αν ακούτε Sky News– ή χάρη στον Βελόπουλο –όπως αναφέρεται σε ένα email του Χριστού. Και όπως έλεγε ο υπουργός στις «Ζωές των άλλων» μπορούμε να ασχοληθούμε με τη μικρή μας δημοκρατία. Στην οποία συμβαίνουν πράγματα. 

Με πρώτη την ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η οποία αποδεικνύει πόσο δίκιο είχε ο Αλέξανδρος Δουμάς όταν στον Κόμη του Μοντεκρίστο έγραφε: «Η διαφορά ανάμεσα στην εσχάτη προδοσία και τον πατριωτισμό είναι οι ημερομηνίες». Πριν από 30 και 40 χρόνια, στην εποχή της ΕΟΚ και των πακέτων Ντελόρ, το να δηλώσεις μερικά διαμερίσματα για βοσκοτόπια θα πέρναγε για μαγκιά. Σήμερα, επειδή οι χαρτογιακάδες των Βρυξελών επιμένουν ότι τα βοσκοτόπια πρέπει να έχουν ζώα, η Ελλάδα τρώει πρόστιμα και ζητάει συγγνώμες. 

Φυσικά υπάρχει η υπεράσπιση ότι τα βοσκοτόπια είναι κάτι σαν το Airbnb. Οτι αν είναι περιποιημένα και σε καλό σημείο, κάποιο κοπάδι από το εσωτερικό ή το εξωτερικό θα βρεθεί για να μπει, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη για το συγκεκριμένο επιχείρημα. 

Οπως και μερικά κόμματα δεν είναι έτοιμα για τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.  

Φυσικά αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην Κουμουνδούρου μπορεί να έχουν δίκιο για το ότι η Interview δεν ανήκει στους Συλλόγους Εταιρειών Δημοσκόπησης και Ερευνας Αγοράς, μπορεί το αποτέλεσμα να διαφέρει από τις μετρήσεις άλλων εταιρειών, όμως αν ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 3% ή 4% ή 5% μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο εκτός και εντός Βουλής, αλλά είναι και κάτι σαν το «με τα χέρια στην ανάταση;». 

Στο...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το πιο αποτυχημένο rebranding μετά τη Vanilla Coke

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

«Μας έλεγε Μερκελιστές και τώρα χαίρεται που η Μέρκελ μίλησε καλά για αυτόν και θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό του για ευρωπαϊστή»: το έλεγε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι όμως και η γνώμη όσων μίλησα εντός και εκτός ΝΔ μετά το πιο αποτυχημένο rebranding από το 2002 και την Vanilla Coke.  

Το rebranding του Τσίπρα συνεχίζει μια προσπάθεια που ξεκίνησε με τον Στέφανο Κασσελάκη. The Great Left Hope από τα Χάμπτονς που μια μέρα από το πουθενά ανακάλυψε ότι είναι αριστερός και έγινε αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα προβληματίζεται στη Λυκόβρυση αν καλύτερα θα ήταν να έψαχνε το μέλλον του στην ΝΔ. 

Η μοίρα των αρχηγών είναι σκληρή. Οχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τους συνεργάτες τους. Οι αρχηγοί των κομμάτων είναι κάτι σαν τους μαχαραγιάδες. Οταν «πεθαίνουν», τα στελέχη τους όπως οι μαχαρανές καίγονται μαζί τους στην πυρά. Το αποτέλεσμα είναι ότι για να επανέλθουν στην επικαιρότητα πιέζουν πρώην αρχηγούς κομμάτων να δραστηριοποιηθούν. Συνέβη πρόσφατα με τον Αντώνη Σαμαρά ο οποίος όμως παρά το ταπεραμέντο του συγκρατήθηκε. Το ερώτημα είναι αν θα συμβεί το ίδιο και με τον Τσίπρα. 

Οχι με τους οπαδούς του αφού τέτοιο πράγμα μάλλον δεν υπάρχει, αλλά με τα Μέσα που τον στήριξαν, τον στηρίζουν και θα τον στηρίξουν και χρειάζονται δράση. Καθημερινή αν είναι δυνατόν –και με τον Αλέξη Τσίπρα να μην έχει κόμμα θα πρέπει να δημιουργήσει ένα ή να βρει κάποιο άλλο για να δραστηριοποιήσει.  

Μόνο που τα κόμματα είναι πεπερασμένα. Οι συνιστώσες και η εναλλακτική Αριστερά ανήκουν στο απώτερο παρελθόν και τα rebranding στα Χάρβαρντ δείχνουν ότι άλλοι είναι οι στόχοι. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου και η Νέα Αριστερά του Χαρίτση θα μπορούσαν να είναι συνιστώσες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι κόμματα εξουσίας. Στο κεφάλαιο «κόμματα των άλλων» στο ΠΑΣΟΚ χρειάζονται ψηφοφόρους και όχι δελφίνους. Αλλωστε, ο αύξων αριθμός στην ουρά διαδοχής του αρχηγού είναι διψήφιος. Στην Πλεύση Ελευθερίας το περισσότερο που θα μπορούσε να ελπίζει είναι η Ζωή να του δώσει την θέση του Μπιμπίλα. Η ΝΔ θα μπορούσε να είναι μια εκκεντρική επιλογή. Δεν έχω αμφιβολία ότι αρχικά θα εκπλήξει, αλλά κάποιος θα βρεθεί για να πει «το 2015 μετά το δημοψήφισμα ο Αλέξης έλεγε για την ΝΔ τα καλύτερα». Ανεξάρτητοι και μεμονωμένοι υπάρχουν. Κάποιοι διαχρονικές αξίες τύπου Σπηλιωτόπουλου και Αντώναρου πρέπει να είναι εύκαιρες. Με την πείρα τους θα προσφέρουν όσα ο Μαρτσέλο στον Ολυμπιακό. Και αν τα προηγούμενα ακούγονται υπερβολικά, το rebranding του Τσίπρα σαν σωτήρα της Ελλάδας από το δημοψήφισμα, που ο ίδιος έκανε, τι είναι ; 

Et maintenant, που τραγούδαγε και ο μακαρίτης ο Ζιλμπέρ Μπεκώ. Και τώρα; 

Ο Τσίπρας και οι υποστηρικτές του θα κάνουν μια αποτίμηση μετά την πρώτη κρούση. Αν το ερώτημα είναι αν η Ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί η απάντηση είναι ότι γίνεται. Μπορεί να γίνει από έναν λαό που συμφωνεί να αναθεωρήσει την Ιστορία του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ με τα «εμείς ή αυτοί» και το δημοψήφισμα δεν δημιούργησε εθνικά μέτωπα ή την Ιστορία που χάνεται στην αχλή του μύθου.  

Το 2015, δυστυχώς για τους rebranders είναι...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Αριστερά , οι χέστες γαλαζαίοι και τα αθλητικά παπούτσια

pic.twitter.com/oyxdnqSEPC

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 17, 2025

 Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Σε γενικές γραμμές η σχέση της Αριστεράς με τα αθλητικά παπούτσια δεν ήταν ποτέ καλή. Και στην Αριστερά βάλτε και το ΠΑΣΟΚ. 

Το πρωί της Πέμπτης, στην Αντισφαίριση Αθηνών, είχαμε μια σχετική συζήτηση με παίκτη της Εθνικής μπάσκετ στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Θυμόταν τους αγώνες του Κίμωνα Κουλούρη να σκεπάζει τα σήματα των εταιρειών στις στολές της Εθνικής και πρόσθεσε μια ιστορία που δεν θυμόμουνα. Την υπόσχεση του Κώστα Λαλιώτη να δημιουργηθεί κρατική εταιρεία αθλητικών παπουτσιών ώστε να απαλλαγούμε από τα δεσμά των πολυεθνικών.  

Δεν ξέρω αν το σχέδιο προχωράει, αλλά μέχρι να γίνει πραγματικότητα δεν βλάπτει να είμαστε μαζεμένοι. Όχι τόσο σε περιπτώσεις όμως το γιγάντιο θερμοκήπιο που είχε στηθεί στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου και κατέβηκε μετά από εντολή της Λίνας Μενδώνη, αλλά σε περιπτώσεις όπως του snicker του τυράννου που πατούσε τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως. Εντάξει, το καταλαβαίνω ότι είναι πιο εύκολο να βγάλεις το παιδί από το ΠΑΣΟΚ, απ’ ότι το ΠΑΣΟΚ από το παιδί. 

Ιστορίες όπως οι αγώνες του Κουλούρη ενάντια στα αθλητικά παπούτσια εντυπώνονται στο αγνό, παιδικό μυαλό αλλά ο Κυριάκος Πιερρακάκης θα μπορούσε να έχει συγκρατηθεί. Οπως και η Λίνα Μενδώνη. 

Οταν μια πολυεθνική κάνει καμπάνια οι φωτογραφίες της είναι καλύτερες από του κουμπάρου στους γάμους. Και αν η φωτογραφία είχε σκοπό να δείξει το παπούτσι να πατάει την Ακρόπολη, όπως είπε η Μενδώνη, θα υπήρχε κάποια καλύτερη φωτογραφία από την φλουτάτζα που κυκλοφόρησε και έδειχνε την Ακρόπολη να έχει μπει μέσα στο παπούτσι.

 Αν το σκάνδαλο ήταν το αντίτιμο που πληρώθηκε για το διαφημιστικό happening στο Ζάππειο είναι μια διαφορετική κουβέντα. Ιδιαίτερα όταν μπλέκονται τιμολογιακή πολιτική και συμβολισμοί όπως στη «διαρροή» του υπουργείου Οικονομικών. 

Με τα χρόνια τα πράγματα αλλάζουν. 

Παλιά οι διαρροές ήταν του τύπου «υπουργός και υφυπουργός δεν μιλιούνται αλλά αυτά δεν λέγονται από το τηλέφωνο θα στα πω από κοντά». Σήμερα, αν είναι «…η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το νέο εγχείρημα και που θα προκύψει μετά την ψήφιση του νόμου, θα πάρει δραστικές αποφάσεις για τον τρόπο λειτουργίας, εφαρμόζοντας ανάμεσα σε άλλα και μια διαφορετική τιμολογιακή πολιτική» το ξεκινάς με «Φίλοι και φίλες».  

Τέλος πάντων από την υπόθεση του sneaker from the outer space βγαίνουν κάποια συμπεράσματα. 

Πρώτον, σκεπτόμενοι το προφανές: Καμπάνια πολυεθνικής και να τους χρεώσουμε το κάτι τις πάρα πάνω. Αλλά όποιος πιστεύει ότι μία πολυεθνική νοικιάζει το Ζάππειο για να τραβήξει φωτογραφίες και να τις βγάλει στη ζούλα σαν τον κλεφτοκοτά δεν έχει ιδέα από καμπάνιες μεγάλης εταιρείας. Στις οποίες και η παραμικρή λεπτομέρεια έχει προβλεφθεί.  

Δεύτερον, αν οι διαφημίσεις μπορεί ή δεν μπορεί να έχουν σαν φόντο την Ακρόπολη. Το δεύτερο σημαίνει ότι οποιαδήποτε διαφήμιση με πλακάτ, όνομα επιχείρησης ή κάτι σχετικό που υπό δεδομένη γωνία θα φαίνεται στο βάθος η Ακρόπολη θα είναι παράνομη ή θα πρέπει να έχει πάρει την έγκριση ή να προτιμολογείται από τα αρμόδια υπουργεία. 

Τρίτον, είναι γνωστό ότι τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μια γιγάντια Πύλαρος. Ολοι τρέχουν να μπούνε πρώτοι. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι να μπεις αλλά πού θα σε βγάλει. Για τον μέσο χρήστη των ΜΚΔ ή τον συντάκτη των «Νέων της Γαρδένιας» δεν πειράζει. Σήμερα ασχολήθηκε με την Adidas. Αύριο θα ασχοληθεί με την Κλαυδία. Για τον υπουργό, όμως πειράζει. Μπορεί να μην τον κυνηγάει στην υπόλοιπη ζωή του το αδικημένο παπούτσι, αλλά επειδή βιάστηκε να πρέπει να το μαζεύει με τα γιαμαμότο «Εγώ για το Ζάππειο μίλαγα και όχι την Ακρόπολη». 

 Τέταρτον, δεν ξέρω πόση ώρα έμειναν στον αέρα τα drones της εθνικής καταισχύνης, επειδή όμως είμαι μέλος στην Αντισφαίριση μπορώ να πω ότι στην ευρύτερη περιοχή έχουν πέσει κάτι πολύ περιποιημένες αυθαίρετες κατασκευές από την εποχή της διοργάνωσης των Ολυμπιακών του 2004 που δεν χρειάζεται drones για να τα δεις. Πεδίον δόξης λαμπρόν για όποιον υπουργό θεωρεί τον εαυτό του αρμόδιο. 

Πέμπτον, η αντιπολίτευση απαιτεί θυσίες. Η απόφαση του Παύλου Γερουλάνου να μη ξαναφορέσει Adidas επειδή δεν σέβονται τον πολιτισμό μας είναι αξιοσημείωτη, παρά ότι τον είχα περισσότερο για Saucony Man. Ο Νίκος Ανδρουλάκης που είναι αυθεντικό ΠΑΣΟΚ είμαι σίγουρος ότι θα τον ακολουθήσει. Εκτός αν περιμένει τα Laliotis Air ή φοράει Abibas από το πανηγύρι της Αγίας Φωτεινής. 

Εκτον, ολίγον άσχετο και τελευταίο. Σχετικό όμως με την περιοχή του Ζαππείου. Όταν...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα Τέμπη και οι νέες ισορροπίες στα άκρα

Περαστικά, πολιτικά λαμόγια. pic.twitter.com/WEMKpHOCIT

— Nikos Appelaios (@NAppelaios) February 12, 2025

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Στις εκλογές του 2019 η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου είχε εξοκείλει με 1,47%.

Η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ίσα που στριμωχνόταν στα έδρανα της Βουλής με 3,70%.

Κουρασμένη από τη δεκαετία της κρίσης, από τη βοήθεια από τον Πούτιν και τον Μαδούρο και από την ανάγκη να πρέπει να αποφασίσει αν το debt είναι sustainable ή όχι, η Ελλάδα του 2019 έψαχνε την ηρεμία.

Στα έξι χρόνια μέχρι το 2025 υπήρξαν γεγονότα. Καμία όμως πυρκαγιά και κανένα Predator δεν θα έβγαζε τον κόσμο στον δρόμο. Οι διαδηλώσεις, το Πολυτεχνείο, ο Γρηγορόπουλος αφορούσαν επετείους. Μέχρι να έρθει η 26η Ιανουαρίου, όταν οι πανελλήνιες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη έδειξαν ότι το «events my dear boy, events» μπορεί να αφορούν γεγονότα που συνέβησαν πριν από δύο χρόνια.

Εντυπωσιακότερο όλων το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης της Reall Polls για το Protagon, που δείχνει αυτό που από την αρχή όλοι είχαν αντιληφθεί: ότι ανεξάρτητα από τους κύριους διοργανωτές των συγκεντρώσεων του Ιανουαρίου, ωφελημένοι ήταν τα κόμματα που αποκαλούμε αντισυστημικά.

Κυρίως η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής, που με 10,2% γίνεται τρίτο κόμμα, σε απόσταση 3,6% από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ.

Μετά, η Φωνή της Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου, που με 9,8% πλησιάζει το διψήφιο.

Τέλος, η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, που το 8,5% εκ πρώτης όψεως μοιάζει καλό, αλλά σε δεύτερη σκέψη αντικείμενο προβληματισμού.

Τα Τέμπη και ένας αγανακτισμένος λαός στην πλατεία είναι ο ιδανικός βιότοπος για τη Ζωή και το κόμμα της. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να περιοριστεί σε μια εμφάνιση στο προαύλιο της Βουλής με σηκωμένη τη γροθιά. Μετά μπορεί να κατέβει και να τεθεί επικεφαλής των νέων αγανακτισμένων. Το δείχνουν τα νούμερα και η Ζωή είναι από την φύση της αντισυστημική. Αν για τον Λουδοβίκο ΙΔ’ το κράτος ήταν αυτός, για τη Ζωή είναι το σύστημα. Κάθε όργανο του ancien regime είναι εχθρός της. Από τις δικαστίνες που της αφαιρούν τον λόγο μέχρι τους απλούς βουλευτές που θέλουν να μπουν στο ίδιο ασανσέρ όταν μέσα βρίσκεται η Πρόεδρος της Βουλής.

Αν ο Αρης ήταν «ο αρχηγός των ατάκτων», η Ζωή είναι των αντισυστημικών του Συντάγματος. Οχι επειδή είναι ενάντια στην αυθαιρεσία των συστημάτων, αλλά επειδή θέλουν τη δική τους αυθαιρεσία και σύστημα.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τις διαδηλώσεις. Βολεύεται καλύτερα με ιστορίες συνωμοσίας παρά με συνθήματα. Με τα Τέμπη είναι καλός για να πει τις ωραίες ιστορίες για μπαζώματα και ξεμπαζώματα και για την ΠτΔ και τους πολιτικούς αρχηγούς που στα Τέμπη ποδοπάτησαν τον χώρο, αλλά πώς να το κάνουμε… Το αντισυστημικό δεν το έχει. Στον δρόμο ανάμεσα στους αντισυστημικούς διαδηλωτές θα έμοιαζε σαν τον Τσε Γκεβάρα με ημίψηλο.

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και η φράση με τις θρησκευτικές προεκτάσεις την εκφράζει. Τα λέει όλα σωστά: «Εγώ θεσμική ήμουν και θεσμική θα παραμείνω για όσο ο κόσμος επιλέγει να με στηρίζει και να μου δίνει δύναμη» είπε σε συνέντευξη στο Mega. Μόνο που αυτά δεν είναι λόγια που ξεσηκώνουν τις πλατείες. Αυτά είναι καλά για να ξεσηκώνουν τους ψηφοφόρους της ΝΔ από τους καναπέδες και να κρατάνε την πόρτα ανοιχτή για την επιστροφή.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, που την εποχή των αγανακτισμένων ήταν άρχοντας, πού βρέθηκε στις δημοσκοπήσεις;

Οι εποχές που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το τελευταίο ανέκδοτο: Ελληνας Τραμπ

Σήμερα μετά το κομμωτήριο🤣 https://t.co/9TuUHvdle2 pic.twitter.com/oQASJq4zz9

— George Seitaridis (@geoseitaridis) January 24, 2025

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Το ερώτημα είναι αν η πορεία του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να γίνει πατρόν για εξαγωγή. Η πολιτική και πολιτιστική συμπεριφορά του Τραμπ στην Αμερική να αποτελέσει μοντέλο. Οχι ευρωπαϊκό, αφού ο μεγάλος αριθμός χωρών στην Ενωση δεν επιτρέπει να μιλάμε για ενιαία κουλτούρα, αλλά ελληνικό.

Ισχύει το «αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει», και από αυτούς που υπάρχουν κανένας δεν μπορεί να γίνει Τραμπ.

Σίγουρα όχι ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος φόρεσε τζόκεϊ που έγραφε «Make Greece Great». Ας παραβλέψουμε το «again» όταν μιλάμε για την Ελλάδα. Για τον Τραμπ το καπελάκι «Make America Great Again» σημαίνει το Ντιτρόιτ και το Μίντγουεστ της δεκαετίας του ’50. Αϊντε την πολιτική των κανονιοφόρων των τελών του 19ου αιώνα. Για τον Βελόπουλο πόσο μακριά είναι το again;

Στη Σπάρτη του Λυκούργου; Στην Αθήνα του Περικλέους;

Εκτός τού ότι με το ύφος και την εμφάνιση με το τζόκεϊ έμοιαζε περισσότερο με υπάλληλο χαμπουργκεράδικου που περιμένει να πάρει παραγγελία.

Ο Πάνος Καμμένος προφανώς δεν είχε πρόβλημα με την εμφάνιση. Αλλωστε με τον Τραμπ υπάρχει παρελθόν. Το 2017, στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου από την Ομογένεια, ο Πάνος είχε ξηγηθεί «μητσάρας» όταν, για να φτάσει να χαιρετήσει τον Τραμπ, είχε ρίξει τάπα επιπέδου ΝΒΑ σε μια κυρία της Ομογένειας. Αυτή τη φορά, ελλείψει Τραμπ, περιορίστηκε σε ένα brief encounter με τη μέλλουσα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Πιθανόν ανταλλάσσοντας γνώμες για την εξωτερική πολιτική των δύο χωρών. Πιθανότερο περιμένοντας να πάρουν τα παλτά τους, αφού στη φωτογραφία για φόντο υπάρχουν κάτι κρεμάστρες με παλτά.

Το περιβάλλον της Αφροδίτης Λατινοπούλου επιμένει ότι πήγε στην Ουάσινγκτον, συνάντησε τον Τραμπ, μιλήσανε και βγάλανε μαζί φωτογραφίες. Δεν ξέρω τι πραγματικά συνέβη, αν οι φωτό βγήκαν και αν οι ομιλίες αποχαρακτηριστούν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μετά από 50 χρόνια. Αλλωστε ο Τραμπ φημίζεται για τη διακριτικότητά του. Η ιστορία της Λατινοπούλου θύμιζε ιστορίες του παρελθόντος του χώρου της ελληνικής σόουμπιζ. Εκείνες τις εποχές, όταν τελείωνε η θερινή σεζόν και πριν αρχίσει η χειμερινή, τα λαϊκά περιοδικά δημοσίευαν την είδηση. «Η πρωταγωνίστρια του ελαφρού θεάτρου Ντιντή Νταρίντα θα αναχωρήσει για μία εβδομάδα στο Παρίσι για να δει τις  νέες κολεξιόν μόδας». Αντί για το Παρίσι, η Νταρίντα μαζί με μια μοδίστρα έμενε μια εβδομάδα κλεισμένη στο διαμέρισμά της στην Κυψέλη και μετά εμφανιζόταν με ιστορίες από το ταξίδι της και ένα ελαφρύ γαλλικό αξάν.

Η πιθανότητα η ορκωμοσία του Τραμπ να αποτελεί προάγγελο όσων έρχονται στην Ελλάδα είναι ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κοίτα ποιος μιλάει…

Πήγαν πολύ καλά τα προηγούμενα και του 'πε η εταιρία που έχει αναλάβει το rebranding να μας τα θυμίσει. pic.twitter.com/VGirrejG5m

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) October 21, 2024

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Στη χώρα που μια αεροσυνοδός της Ολυμπιακής έβγαινε συνταξιούχος στα 40 δεν είναι παράλογο ένας πολιτικός 50 ετών να αυτοανακηρύσσεται «Νέστορας» και να φτιάχνει Ινστιτούτο με το όνομά του.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε δημοσκοπικό 6% και τις δυνάμεις του κατακερματισμένες, ο Αλέξης Τσίπρας ένιωσε ασφαλής ότι μπορεί να επιστρέψει στην πολιτική ζωή στον ρόλο του σωτήρα. Λιγότερο της Αριστεράς και περισσότερο της ΝΔ.

Με την κυβέρνηση να έχει εσωτερικό αντίπαλο τον άνεργο διάβολο (που όλοι ξέρουμε τι κάνει όταν δεν έχει δουλειά) και την αναπαλαιωμένη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ήταν πολύτιμη. Ιδιαίτερα όταν η τρικυμιώδης σχέση του με την αλήθεια παραμένει ίδια: με το να ανησυχεί ότι «διολισθαίνουμε στο περιθώριο της Ευρώπης», όταν ο ίδιος κόντεψε να θέσει την Ελλάδα εκτός ΕΕ και έμαθε να λέει το «Ναι» σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ενωσης για να ανατρέψει τα αποτελέσματα του «Οχι».

Η ομιλία του για το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είχε τα γνωστά, κλασικά στοιχεία. Τα κουραστικά δανεικά κλισέ από το ΠΑΣΟΚ, όπως το «οι αριθμοί ευημερούν». Υπονοώντας ότι ο κόσμος πρέπει να αδιαφορεί για τους αριθμούς, όταν η εποχή που οι Ελληνες παρακολουθούσαν τα spreads όπως άλλοι λαοί τον καιρό είναι πρόσφατη. Και ότι οι Ελληνες θα πρέπει να ανησυχούν για «την πορεία φτωχοποίησης και απόκλισης με μια οικονομία που βασίζεται μόνο στον τουρισμό και το real estate», όταν το βαρύ χαρτί της οικονομίας της κυβέρνησής του ήταν το ΤΑΙΠΕΔ. Το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται στη σύγκρουση του «στρατηγικού, αναπτυξιακού κράτους απέναντι στο επιτελικό κράτος», μας είπε επίσης. Που μοιάζει λύση στο αδιέξοδο του λογογράφου να βρει κάποιον αντίπαλο απέναντι στο επιτελικό κράτος και να σκέφτηκε «βάλε δύο, το στρατηγικό και το αναπτυξιακό και ένα από τα δύο θα τα καταφέρει». Οπως και οι αναφορές για ανασυγκρότηση, όπως του Τρικούπη και του Βενιζέλου. Οι εμπειρίες από το πρόγραμμα της Ανασυκρότησης της Ελλάδας μετά τον πόλεμο και τον Εμφύλιο είναι πιο πρόσφατες, αλλά δεν βολεύει να αναφέρονται.

Κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα στο όνειρο. Ενα πολιτικό ινστιτούτο μπορεί να μην είναι κάτι καινούργιο, αλλά η πιάτσα των επώνυμων ινστιτούτων δεν έχει γίνει τόσο πληθωριστική ώστε να έχει «Ινστιτούτο Πολιτικής Σκέψης Βασίλη Λεβέντη» ή «Εφαρμοσμένης Πολιτικής Αριθμολογίας Ευάγγελου Αντώναρου». Ο Τσίπρας έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει και οι καμηλιέρηδες που περνάνε αδιάφοροι στα γαβγίσματα, έγιναν τα σκυλιά που αλυχτούν.

Αλυχτούν για Ευρώπες που κινδυνεύουν από τα Δεξιά –αλλά, μια στιγμή, κάτι βλέπω να κουνιέται στα Αριστερά.

Για «συγκρούσεις με τα μεγάλα συμφέροντα» –μόνο που στο προηγούμενο επεισόδιο τα μεγάλα συμφέροντα έδιναν το γιοτ τους για διακοπές ή μας τσιμπούσαν προστατευτικά το μαγουλάκι. Και για αγώνες «μιας κοινωνίας που έδωσε και δίνει μάχες στους δρόμους και μάλιστα πολλές από αυτές τις κερδίζει», όταν την περίοδο 2015-19 τα αστυνομικά πούλμαν έκλειναν την Ηρώδου του Αττικού –προφανώς όχι για να την αποκλείσουν «από την κοινωνία που έδινε μάχη στους δρόμους» αλλά για να προστατευτεί από τους πράκτορες της Δεξιάς, όπως έλεγαν και οι Ανατολικογερμανοί για το Τείχος του Βερολίνου.

Εχθρός του Τσίπρα δεν είναι η Δεξιά, ούτε το επιτελικό κράτος, αλλά…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το πρόβλημα του Δούκα

Φαντάζομαι θα επιστρέψει στα καθήκοντα του... #εκλογές_ΠΑΣΟΚ #Δούκας #Δημαρχάρα pic.twitter.com/o40c0qX4N1

— Velzevoulis (@velzevoulis5406) October 14, 2024

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Μετά την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη και την κατάσταση αποσύνθεσης στον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση θα πρέπει να μάθει να ζει χωρίς τον μπαμπούλα της αντιπολίτευσης. Χωρίς το κόμμα του «Εμείς ή αυτοί» των συγκρούσεων του 2012, του «Οχι» και του «Ναι» του δημοψηφίσματος του 2015, τις 10 κάλπες του 2018 στη Βουλή για την υπόθεση Novartis. Για περισσότερο από 12 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν λόγος συσπείρωσης ενός κομματιού του εκλογικού σώματος που δύσκολα βγαίνει στον δρόμο αλλά έβλεπε να απειλείται η ύπαρξή του.

 Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ήταν το κόμμα που είπε ότι θα κλείσει τη Δεξιά στο χοντροντούλαπο της Ιστορίας. Υστερα από κάποιον καιρό λίγοι Ελληνες έπαιρναν τα λόγια του Ανδρέα Παπανδρέου της μετρητοίς. Το χοντροντούλαπο έμεινε άδειο, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα έγινε ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και δεν νομίζω ότι πρόκειται να ανοίξει επειδή πρόεδρος επανεξελέγη ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Για πρώτη φορά η ΝΔ θα έχει να αντιμετωπίσει αντιπολίτευση που μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη από αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν θα εμπεριέχει το στοιχείο του κινδύνου. Κάτι που δεν θα ίσχυε εάν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε εκλεγεί ο Χάρης Δούκας.

Οταν ο Χάρης Δούκας ψήφιζε στο εκλογικό κέντρο του Αγίου Δημητρίου και έλεγε: «Η συμμετοχή είναι η δύναμή μας. Σήμερα έχουμε μια ευκαιρία. Να αλλάξουμε πορεία. Αρκεί να δουλέψουμε όλοι μαζί. Για ένα ΠΑΣΟΚ μεγάλο, ανοιχτό, νικηφόρο. Σήμερα αλλάζουμε το ΠΑΣΟΚ. Δίνουμε Ελπίδα στη χώρα. Σήμερα ψηφίζουμε για την Αλλαγή» θύμιζε τον μικρό στην παλιά διαφήμιση που πήγαινε στο παντοπωλείο και έλεγε «Να μην ξεχάσω. Τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, καμπά». Οι ευκαιρίες, οι πορείες, η δουλειά και η ελπίδα ήταν εισαγωγή για την Αλλαγή. Αφού οι αυθεντικοί πασόκοι, από τον αρχηγό μέχρι τον τελευταίο οπαδό, πρέπει να λένε κάτι για την Αλλαγή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Χάρη Δούκα ήταν ότι έπρεπε να πείσει τους άλλους –πιθανόν και τον εαυτό του– ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Οχι γραμματέας του τομέα Ενεργείας του ΠΑΣΟΚ αλλά γνήσιος πασόκος. Προεδρικός, Σημιτικός, του Γιώργου ή όποιας άλλης κατηγορίας αναγνωρίζει ένας οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Και όχι ένας αριστερός με οικολογικές ανησυχίες που έγινε δήμαρχος της Αθήνας και μετά σαν πρωτάρης νόμισε ότι επειδή κέρδισε την πρώτη φορά που πήγε στο καζίνο, θα κερδίζει πάντα.

Το What if… μια ατελής προσομοίωση. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι θα γινόταν αν ο Χάρης Δούκας είχε εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση θα είχε μια διαφορετική κατάσταση για να αντιμετωπίσει.

Από τη μία ο Χάρης Δούκας θα συσπείρωνε το αριστερό αντισυστημικό κοινό που μαζί με το ΠΑΣΟΚ τον έβγαλε δήμαρχο στην Αθήνα.

Από την άλλη, για την κυβέρνηση θα ήταν πιο εύκολο να συσπειρώσει το κομμάτι των ψηφοφόρων που έχουν νωπές τις μνήμες από τις εποχές τού «Εμείς ή αυτοί».

Οσο για την επιθυμία των παλαιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ όπως ο Νίκος Χριστοδουλάκης και η Τόνια Αντωνίου, το ΠΑΣΟΚ να βγει έξω και να δει τι θέλει, το ΠΑΣΟΚ ούτε επί Ανδρέα ούτε πολύ περισσότερο επί Σημίτη ήταν το κόμμα τις νεολαίας. Και δεν πρόκειται να γίνει με τον Ανδρουλάκη, ο οποίος…