ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί Μπελογιάννη «τρίλημμα»

Toυ ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΕΝΙΕΡΑΤΟΥ

Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε μαζί με άλλους 3 ομοϊδεάτες και «συντρόφους» του το 1952 για το αδίκημα της «κατασκοπείας».

 

Ανεξάρτητα με το αν η ενέργεια αυτή της τότε (κεντρώας – «δημοκρατικής» - «βενιζελικής») κυβέρνησης ήταν νομικά στηριγμένη ή πολιτικά ορθή, ο Ν.Μ. έμεινε στην ιστορία και τιμάται σαν «ήρωας» ή «σύμβολο», κυρίως μεταξύ των αριστερών.

 

Το γεγονός ότι μόνο αυτόν θυμόμαστε και όχι τους άλλους τρεις (Νίκο Καλούμενο, Δημήτρη Μπάτση και Ηλία Αργυριάδη) αποδίδεται τόσο στη θαρραλέα και άκαμπτη στάση του, όσο και στη «γοητευτική» προσωπικότητά του (ήταν ενεργός διανοούμενος και μέχρι το τέλος χαμογελαστός και «με γαρύφαλλο»…).

 

Ας εξετάσουμε τώρα το κατά πόσο ήταν πράγματι «ήρωας» με βάση τα ιστορικά δεδομένα και την απλή λογική.

 

Περίπτωση Α:

 

Κάποιος θεωρείται ήρωας (κοινής αποδοχής) όταν επιτυγχάνει αγωνιζόμενος ή και όταν πεθαίνει αγωνιζόμενος για μια ΔΙΚΑΙΗ υπόθεση. Για να έχει λοιπόν υπάρξει ήρωας ο Ν.Μ. θα έπρεπε να έχει θεωρηθεί ο αγώνας του τότε ΚΚΕ και του «δημοκρατικού στρατού» (του εμφυλίου) καλός, αγνός και να έχει υπηρήσει τα «ιδανικά» της «δημοκρατίας» (!), της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και της «κοινωνικής προόδου» υπό την έμπνευση και υψηλή καθοδήγηση του «αγνού – δημοκράτη – προοδευτικού» (!!) «πατερούλη» Ιωσήφ Στάλιν.

 

Σε όλα τα παραπάνω η ιστορία έχει ήδη δώσει απαντήσεις και κατά συνέπεια ο Ν.Μ. ΔΕΝ ήταν ήρωας κοινής αποδοχής. Μόνο κάποιοι αμετανόητοι σταλινικοί «δικαιούνται» (με τη λογική που… διαθέτουν) να τον θεωρούν ήρωα. 

 

Περίπτωση Β:

 

Ναι μεν ο αγώνας του τότε ΚΚΕ δεν ήταν δίκαιος, αλλά ο Ν.Μ. υπήρξε συνειδητός αγωνιστής για αυτά που – με «καλές προθέσεις» και οραματιζόμενος ένα «καλύτερο αύριο για το λαό» - πίστευε, μολονότι συμμετείχε σε πράξεις ασύλληπτης  βαρβαρότητας και δολοφονικής βίας (όπως θα λέγαμε «σε σκότωσα για το καλό σου»), στις οποίες επιδιδόταν το κόμμα του.

 

Στην περίπτωση αυτή ο Ν.Μ. θα ήταν όσο ήρωας είναι ένας «μάρτυρας» του ακραίου ισλάμ, ο οποίος, μετά από αρκετούς αποκεφαλισμούς, τελικά ανατινάζεται «μετά των αλλοπίστων».

 

Περίπτωση Γ:

 

Ο Ν.Μ. αγωνιζόταν «με καλές προθέσεις» ως άνω, αλλά δεν εγνώριζε τις φρικαλεότητες του ΚΚΕ και του «πατερούλη» Στάλιν.

Η εκδοχή αυτή δεν κολλάει πολύ με την ευφυΐα και τη μόρφωση που λέγεται ότι διέθετε, αλλά και πάλι δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ήρωας ένας εκτός τόπου και χρόνου παραπλανημένος αφελής.

 

Συμπέρασμα:

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Διάβαζε ο Κολοκοτρώνης «Ριζοσπάστη»;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Αφησε ευρεία παρακαταθήκη, όχι μόνον για την Αριστερά, αλλά για την ευθεία και μαχητική υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών». Πόση σχέση έχει με τις δημοκρατικές αξίες ο Νίκος Μπελογιάννης στον οποίον αναφέρεται το ως άνω ρηθέν από τον πρωθυπουργό;  

Οση σχέση έχει και η ελληνική Επανάσταση του 1821 με τον καπιταλισμό. 

Οπως θα διαβάσατε ενδεχομένως, το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών με ανακοίνωσή του την περασμένη εβδομάδα παρότρυνε μέλη και συνοδοιπόρους να αποκαλύψουν στους μαθητές τους την αλήθεια που τους κρύβουν τα σχολικά βιβλία. Ο «λαός» δεν ξεσηκώθηκε μόνον εναντίον των Οθωμανών. Ξεσηκώθηκε και εναντίον των κοτζαμπάσηδων και της «φεουδαρχίας» για να διεκδικήσει ανακατανομή της γης και να φέρει τον καπιταλισμό. Δυστυχώς, το έργο του πρώην μέλους του Π.Γ. του ΚΚΕ Λεωνίδα Στρίγκου, όπως διεπίστωσα έπειτα από ενδελεχή έρευνα στο Διαδίκτυο, είναι εξαντλημένο και δεν μπορώ να σας παραπέμψω εκεί για περισσότερες πληροφορίες επί του θέματος. Υπάρχει βέβαια πάντα ο κλασικός του ελληνικού μαρξισμού Κορδάτος και για τους μερακλήδες ο ημιπαράφρων, πλην όμως γοητευτικός, Σκαρίμπας.

Ο Μπελογιάννης αγωνίστηκε για να επιβάλει τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό στη χώρα. Καταδικάσθηκε δις εις θάνατον από στρατοδικείο της εποχής και εκτελέσθηκε ως κατάσκοπος ξένης δυνάμεως, της ΕΣΣΔ. Αν εκτελέσθηκε δικαίως ή αδίκως, είναι ένα ζήτημα. Η συσχέτισή του όμως με τις «δημοκρατικές αξίες» είναι ένα άλλο. 

Στην Ουγγαρία, όπου οι αγώνες των εκεί Μπελογιάννηδων για τη δημοκρατία εστέφθησαν από επιτυχία, όπως διάβασα, ζητούν από τη Χάινεκεν να βγάλει το κόκκινο αστέρι από τον λογότυπο επειδή τους θυμίζει τον παράδεισο που έχασαν όταν κατέρρευσε ο κομμουνισμός.  

Η συσχέτιση δεν θα παρουσίαζε κανένα απολύτως ενδιαφέρον αν δεν την υπερασπιζόταν ο πρωθυπουργός μιας χώρας που είναι δημοκρατική και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.  

Παραχάραξη της Ιστορίας; 

Κάτι χειρότερο: 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Σεβασμός (?)

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Οταν θέλουμε να τιμήσουμε την Ιστορία μας, πρέπει να ξέρουμε τι τιμούμε και για ποιον λόγο το τιμούμε. Χωρίς επίγνωση δεν υπάρχει ουσιαστική τιμή.

 

 

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ένα στέλεχος του ΚΚΕ. Πολέμησε στον Εμφύλιο για να επικρατήσει το ΚΚΕ. Εστάλη παράνομα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα από το ΚΚΕ. Οπου συνελήφθη, δικάστηκε κι εκτελέστηκε ως στέλεχος του ΚΚΕ.

 

 

Ουδέποτε αμφισβήτησε αυτή την ένταξη, ακόμη κι αν κάποια στιγμή η αμισβήτησή της ίσως του είχε σώσει τη ζωή. Πέθανε γι' αυτό που ήταν και γι' αυτό που ήθελε να είναι.

 

 

Τιμούμε λοιπόν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που έδρασε και πέθανε για το κόμμα του, τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του χωρίς να στεκόμαστε ούτε στο κόμμα ούτε στις ιδέες ούτε στις πεποιθήσεις.

 

 

Δεν τον αλλάζουμε για να αρέσει σε όλους και δεν τον φτιασιδώνουμε επειδή δεν αρέσει σε κάποιους. Τον δεχόμαστε όπως του άρεσε να είναι ο ίδιος.

 

 

Υποθέτω πως αν ο Μπελογιάννης άκουγε τις χθεσινές κυβερνητικές μεγαλοστομίες ότι «υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς» θα έτριζαν τα κόκαλά του. Ο άνθρωπος οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ακριβώς επειδή επέλεξε να μην υπερβεί ούτε καν τα όρια του ΚΚΕ!

 

 

Δεν χρειάζεται άλλωστε καμία υπέρβαση ορίων για να καταστεί αποδεκτός. Η ελληνική δημοκρατία οφείλει να τιμά τους ήρωες και τους πρωτομάστορες όλων των παρατάξεων που τη συγκροτούν.

 

 

Στο πάνθεον της δημοκρατίας ανήκουν όλοι. Ακόμη και όσοι την πολέμησαν; 

 

 

Τώρα πια ναι. Η λήθη και η μνήμη είναι τα δυο πόδια στα οποία οφείλει να στηρίζεται ένα σύγχρονος δημοκρατικός πολιτισμός.

 

 

Οχι απαραιτήτως επειδή όλοι συμφωνούμε με όλα όσα έκαναν ή όσα εκπροσώπησαν. Ούτε επειδή τους θαυμάζουμε όλους.

 

 

Αλλά επειδη οι ήρωες μιας μερίδας συνοδοιπόρων μας στην συλλογική πορεία της κοινής πατρίδας αξίζουν την αναγνώριση και τον σεβασμό μας για την προσφορά και τους αγώνες τους.

 

 

Ακριβώς όπως ζητάμε και από εκείνους να αναγνωρίζουν και να τιμούν τους νικητές ενός εμφύλιου σπαραγμού που μακάρι να μην είχε συμβεί ποτέ.

 

 

Μόνο έτσι μια οφειλόμενη τιμή δεν θα μετατραπεί υποχθονίως σε μεταχρονολογημένη δικαίωση. Διότι αν η τιμή είναι υποχρέωση μιας δημοκρατίας, η δικαίωση υπόκειται στη...

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ε, όχι και σύμβολο της Δημοκρατίας!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Το τι ακούστηκε από τους επισήμους στα εγκαίνια του «μουσείου» για τον Μπελογιάννη δεν το χωρά ο νους. Μορφή που «υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς» χαρακτήρισε τον εκτελεσθέντα για κατασκοπεία ο Τσίπρας. Είναι, είπε, «σύμβολο για την ειρήνευση και τη δημοκρατία»! 

Αυτός που είχε πολεμήσει για να επιβληθεί κομμουνισμός στην Ελλάδα; 

 Και ποια δημοκρατία, τη «λαϊκή», σαν αυτές που είχαν οι γείτονες στα Βαλκάνια και κατέληξαν να έχουν για μια ολόκληρη δεκαετία την πορνεία ως μόνο εξαγώγιμο προϊόν; 

Εδώ υπάρχει μια τεράστια αντίφαση, η οποία είναι φυσικό να μην ενοχλεί καθόλου τους κομμουνιστές που μας κυβερνούν. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν

 Κέρδισαν τον Εμφύλιο το 1981, αναγνωρίστηκε η «Εαμοκρατία» στην ύπαιθρο ως «εθνική αντίσταση» και, έκτοτε, συστηματικά συγχέουν την πραγματική δημοκρατία, όπως αναπτύχθηκε στη Δύση, με τις στυγνότερες δικτατορίες που γνώρισε ο 20ός αιώνας. Επιβάλλουν σταδιακά –και το έχουν ήδη καταφέρει― τη δική τους, μεροληπτική ανάγνωση της Ιστορίας.

 

 

Εκείνο, όμως, που αδυνατώ να συλλάβω είναι η αιδήμων σιωπή της Νέας Δημοκρατίας.  

 

 

Μέχρι χθες το βράδυ, δεν είδα καμία ανακοίνωση να επιχειρεί, για τους τύπους έστω, να αντικρούσει τις ανοησίες. 

 

 

Μήπως συμφωνούν και ντρέπονται να το πουν; 

 

 

Τους εκφράζουν και εκείνους οι έπαινοι του πρωθυπουργού για τον Μπελογιάννη; 

 

 

΄Η, απλώς, παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτε, επειδή φοβούνται, επειδή τους κρατάει το μόνιμο κόμπλεξ τους έναντι της Αριστεράς;  

 

 

Συγγνώμη αν σας ενοχλεί, αλλά θα το ξαναπώ: 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και το μουσείο Ν. Μπελογιάννη

Του Σάκη Μουμτζή

Το πατρικό σπίτι του Ν.Μπελογιάννη, στην Αμαλιάδα, μετατράπηκε σε μουσείο με δαπάνες, κυρίως, της Βουλής των Ελλήνων.  

Ο Μπελογιάννης ήταν για τον κόσμο της Αριστεράς ένας ήρωας που έδωσε και την ζωή του για το κόμμα. Για τους υπόλοιπους Έλληνες, τους πολλούς, ήταν ένας από τους ηθικούς αυτουργούς των σφαγών στην Νοτιοδυτική Πελοπόννησο τον Σεπτέμβριο του 1944 και ένας κατάσκοπος, για τα σοβιετικά συμφέροντα, που ήρθε παράνομα στην Ελλάδα το 1950 για να συντονίσει την δράση των ασυρμάτων του ΚΚΕ. 

Είναι λογικό η κάθε πλευρά να έχει την οπτική της.

 Όμως, ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έχει έναν θεσμικό-υπερκομματικό ρόλο. Μπορεί να προέρχεται από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, αλλά από την στιγμή που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα εκπροσωπεί και εκφράζει έναν πολιτειακό θεσμό. Τον τρίτο τη τάξει. Ως εκ τούτου, βρίσκεται έξω από τις αντιπαραθέσεις και έχει βγάλει τις κομματικές παρωπίδες.

Συνεπώς, η μετατροπή του πατρικού σπιτιού του Ν.Μπελογιάννη σε μουσείο με χρήματα της Βουλής, είναι μια πέρα για πέρα αντιδεοντολογική πράξη. Θα μπορούσαν να το κάνουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ με δικά τους χρήματα, και ουδείς θα έλεγε το παραμικρό. Είναι ο ήρωας τους.

Βέβαια, ο Ν.Βούτσης δεν είναι η πρώτη φορά που παρεκτρέπεται. Πριν από λίγες μέρες μίλησε σε κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, σαν να μην υπήρχαν άλλα στελέχη να κάνουν αυτήν την δουλειά, και, κατά γενικήν ομολογία, δεν είναι και ιδιαίτερα αμερόληπτος ως Πρόεδρος της Βουλής.

Ας αναλογισθεί ο αναγνώστης ανάλογο σκηνικό με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ο «νεοδημοκράτης» Πρόεδρος της Βουλής να χρηματοδοτεί μνημείο στην μνήμη της Ε.Παπαδάκη ή του Κίτσου Μαλτέζου. Θα ξεσηκωνόταν όλο το σύστημα της Αριστεράς. Πολιτικοί διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, θα εξεγείρονταν για την αναμόχλευση των παθών. Θα αποκαλούσαν την εγκαινίαση του μνημείου «γιορτή μίσους.» Και στην συνέχεια το έργο θα το αναλάμβαναν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Να σημειώσω, πως στο καθεστώς της φιλελεύθερης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας προβλήθηκε το 1980 η ταινία του σκηνοθέτη Ν.Τζίμα, «ο άνθρωπος με το γαρύφαλο», που αναφερόταν στην σύλληψη, στην δίκη και στην εκτέλεση του Ν.Μπελογιάννη. Μια ταινία με έντονο το προπαγανδιστικό στοιχείο, που έκανε και ρεκόρ εισιτηρίων.

Λίγα χρόνια μετά, το 1986, πάλι σε καθεστώς φιλελεύθερης δημοκρατίας, ερυθροτραμπούκοι, ματαίωσαν την προβολή της ταινίας «Ελένη»* που εξιστορούσε την τύχη απλών ανθρώπων, χωρικών, που εκτελέστηκαν από τον στρατό του ΚΚΕ στην Μουργκάνα το 1948.

Θα μου πει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης, αυτό που είπε ο Π.Κανελλόπουλος, στην ομιλία του στην Βουλή για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης : 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μουσείο και για την Ελένη του Λια - Γιατί η συμφιλίωση θέλει πάντα δύο...

Εντάξει, είπαμε λήθη στο παρελθόν, αλλά κάποιοι εξακολουθούν να επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία όπως ακριβώς τους βολεύει. Δημιουργώντας μουσεία και παίζοντας από το πρωί έως το βράδυ παραποιημένα λογύδρια, θεωρούν ότι θα εξωραΐσουν μονόπλευρα πρόσωπα που έπαιξαν τραγικό ρόλο στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας.

Ενα από αυτά ήταν και ο Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος -για όσους γνωρίζουν- διετέλεσε στο αντάρτικο στενός συνεργάτης του Βελουχιώτη, από το μαχαίρι των οποίων πέρασαν χιλιάδες Ελληνόπουλα, και τοποθετήθηκε πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Αυτά, για να μη νομίζετε ότι ήταν και κανένα παπαδοπαίδι.

Ομως, ο χρόνος και -κυρίως- η εμμονή της Αριστεράς να «αγιοποιεί» τους δικούς της (ακόμη και αυτούς που η ίδια διέγραφε στο παρελθόν) μας οδήγησε σήμερα στο Μουσείο Μπελογιάννη.  

Αυτό βέβαια, από την άλλη, δεν δικαιολογεί καμία εκτέλεση - για να είμαστε δίκαιοι.

Ομως, πραγματικά, εάν η κυβέρνηση πιστεύει στη Δικαιοσύνη, ας τολμήσει για λόγους ισονομίας να φτιάξει ακόμη ένα μουσείο. Εκεί στον Λια της Ηπείρου, εκεί όπου οι αντάρτες εκτέλεσαν την Ελένη Γκατζογιάννη, γιατί προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της από το παιδομάζωμα που έκαναν οι σύντροφοι του Μπελογιάννη.

Να τολμήσουν να τιμήσουν αυτήν την ηρωίδα μάνα, που την τελευταία στιγμή κατάφερε να φυγαδεύσει τα παιδιά της, δύο κορίτσια και ένα αγόρι (ο Γκατζογιάννης ήταν τότε εννέα ετών), τα οποία διασώθηκαν στη συνέχεια από τμήματα του Στρατού και αργότερα ενώθηκαν με τον πατέρα τους, ο οποίος ζούσε μετανάστης στην Αμερική.

Το σπίτι της Ελένης δεν είχε την τύχη από καμία κυβέρνηση της Δεξιάς να γίνει μουσείο. Αντίθετα, όπως θυμάται ο γιος της Ελένης:  

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι άνθρωποι με τα γαρύφαλλα (στ αύτί και πονηριά στο μάτι...)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Τον Σεπτέμβριο του 2015, το βράδυ των εκλογών, όταν οι πίστες ήταν άδειες και τα μπουζούκια βουβά, ο λαϊκός βάρδος Γιάννης Πλούταρχος εκλήθη εκτάκτως στο κέντρο όπου, εκείνη την περίοδο, συνευρίσκετο με τη Μούσα.

Στη θέση του και εσείς θα πηγαίνατε τρέχοντας. Ηταν ο Νίκος Παππάς που, με τη συντροφιά στελεχών των ΑΝΕΛ, επιθυμούσε να γιορτάσει με τρόπο αυθόρμητο, λαϊκό, την εκλογική νίκη της Αριστεράς. Είναι δε λογικό και θεμιτό να εικάσουμε ότι ο δημοφιλής τραγουδιστής έγινε αποδέκτης ανθέων που αντιστοιχούν στον στολισμό του Επιταφίου της Μητροπόλεως. Και εκείνο το βράδυ, όταν ο λαός επιβεβαίωσε την ιστορική δικαίωση της Αριστεράς, ο Νίκος ο Παππάς έγινε ο Ανθρωπος με τα Γαρύφαλλα. Ετσι είναι οι αγώνες, απαιτούν συνέχεια και σημειολογική συνέπεια. Ενα γαρύφαλλο κρατούσε ο Νίκος Μπελογιάννης. Ενα γαρύφαλλο άφησε ο Αλέξης Τσίπρας στην Καισαριανή, όταν εξελέγη για πρώτη φορά. Ο Νίκος ο Παππάς ήθελε να τιμήσει δεκαετίες αγώνων.

Στην Αμαλιάδα ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε με γαρύφαλλο στο χέρι. Θα πείτε ότι του ταίριαζε καλύτερα στο αυτί, με πονηριά στο μάτι, κατά το τραγούδι. Ναι, δεν διαφωνώ. Γιατί ήταν λες και έσκυψε στην πίστα του Πλούταρχου, πήρε ένα γαρύφαλλο και το κατέβασε στην Αμαλιάδα, να το δώσει στον Μπελογιάννη.

«Η σκύλευση μόλις έλαβε τέλος» σχολίασε ο Θύμιος Καλαμούκης της «Ελληνοφρένειας» όταν ολοκληρώθηκε η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Αμαλιάδα.  

Ε, δεν αδίκησε και την αλήθεια. Ούτε και ο υιός Μπελογιάννη είπε ψέματα στο μήνυμα του, υποστηρίζοντας ότι ο πατέρας του θα ήταν σήμερα οργισμένος – κι ας λογοκρίθηκε το απόσπασμα στην επεξεργασία του βίντεο από την «Αυγή».

Ας πρόσεχε, όμως, ο Πρωθυπουργός. Κάτι τέτοια καλό είναι να αποφεύγονται. Δεν μπορείς, ας πούμε, να έχεις παραχωρήσει για έναν αιώνα τη δημόσια περιουσία και μετά να εμφανίζεσαι με γαρύφαλλα στο χέρι και επανάσταση στις λέξεις. Είναι γελοίο και συνάμα κυνικό. Και ιστορικά ανακριβές. Διότι είναι άλλο πράγμα η ιδεολογία, η δράση και η στόχευση του Μπελογιάννη και άλλο η βαρβαρότητα της εκτέλεσής του. 

Για να το πω αλλιώς, είναι μάλλον απίθανο η αντίληψη του μακαρίτη του Μπελογιάννη περί Δημοκρατίας να αντιστοιχεί σε αυτό που εννοεί ο Τσίπρας όταν τον χαρακτηρίζει «σύμβολο ειρήνευσης και δημοκρατίας». 

 Βέβαια πιθανότατα ούτε η αντίληψη του Τσίπρα να μη συμφωνεί με αυτό που οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας, αλλά, είπαμε, ο πολιτικός άνδρας έκανε τους συμβιβασμούς του. Δεδομένου δε και του βίου του, είναι δίκαιο να υποθέσουμε πως αν ο Τσίπρας ήταν στη θέση του Μπελογιάννη, η Ιστορία θα είχε γραφτεί με λιγότερο αίμα και περισσότερη κατανόηση.

Ομως είναι αδόκιμο να μετακινούμε στον χρόνο πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν μπορούμε να αποτιμούμε τον ρόλο και τη δράση του Μπελογιάννη με σύγχρονους κώδικες. Και, γενικώς, μερικές φορές η λήθη δείχνει εθνικά σωστή, εκτός και αν η μνήμη αποσκοπεί στον κατευνασμό. Ας πούμε θα ήταν εθνικά χρήσιμο μία προσωπικότητα σαν τον Μπελογιάννη να τιμηθεί από κάποιον άλλο Πρωθυπουργό, μη προερχόμενο από την Αριστερά, με έμφαση στην καταδίκη της εκτέλεσης, του διχαστικού της χαρακτήρα κ.λ.π. Αλλά σιγά μην έχανε ο Τσίπρας την ευκαιρία. Και βλέποντας την αντιπαράθεση στα social media, θέλεις να βγεις και εσύ στο βουνό. Όλα τα έχει λύσει η χώρα, η ιστορική αποτίμηση του Μπελογιάννη της έλειπε.

Στην κατάσταση του, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Αν η Σόφη Πασχάλη, που αποχώρησε από το «Survivor», είχε λαϊκό έρεισμα, αύριο το μεσημέρι θα ήταν στο Μαξίμου. Και δεν ξέρω αν η συμπεριφορά του Πρωθυπουργού εκπορεύεται από τον καιροσκοπισμό του ή κρύβει μέσα της και άλλα, ψυχολογικά αίτια. Δεν έχει πλέον κανέναν σημειολογικό ενδοιασμό. Πετιέται από την πλατεία της Επανάστασης της Αβάνας ως τους Αγιους Τόπους. Αφήνει περιστέρια στα Θεοφάνια και γαρύφαλλα στου Μπελογιάννη. Συγκυβερνάει με τον Καμμένο και ταυτοχρόνως θυμάται την Αριστερά των κινημάτων. Το μνημόνιο που υπέγραψε περιέχει τον ορισμό του νεοφιλελευθερισμού και όμως εγκαλεί τρίτους ως νεοφιλελεύθερους.

Οχι, δεν είναι μόνο ο καιροσκοπισμός του. Πρέπει να είναι και η εσωτερική του ανάγκη να διευθετήσει τη σχέση με την αριστερή του συνείδηση, εκείνο το δύσκαμπτο πλαίσιο αρχών και αξιών που, στην πρώτη νιότη του, πίστευε ότι όφειλε να υπηρετήσει με θρησκευτικό καταναγκασμό.  

Οταν πηγαίνει στην Αβάνα, δεν το κάνει μόνο για να ξεγελάσει τους αφελείς – κάθε άλλο, ίσως τους εξοργίζει πια. 

Το κάνει για...

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Tί ήταν ο Μπελογιαννης είπαμε ???

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

- Τι υπερασπίστηκε ο Μπελογιάννης; 

Τον κομμουνισμό.
 

- Ποιον ύμνησε ο Μπελογιάννης; 

Τον Στάλιν.
 

- Τι καθεστώς θα είχε η χώρα αν επικρατούσε η ιδεολογία του Μπελογιάννη; 

Φασισμό - δικτατορία του προλεταριάτου.
 

- Τι θα συνέβαινε σε όσους υπερασπίζουν τις δημοκρατικές αξίες, αν ο Μπελογιάννης και οι ομοϊδεάτες του έπαιρναν την εξουσία; 

Θα τους έσφαζαν ως "αντιδραστικούς" μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους, σαν τραγιά, με μαχαίρι, χωρίς καν δίκη και θα τους πετούσαν στην πηγάδα του Μελιγαλά και του Φενεού.
 

- Τι ήταν λοιπόν ο Μπελογιάννης; 

Φασίστας. Καραμπινάτος φασίστας, όπως όλοι όσοι ασπάζονται ιδεολογίες που περιλαμβάνουν δικτατορίες, είτε του προλεταριάτου είτε του χιτλεριάτου.
 

- Θεωρείς, δηλαδή, σωστή την εκτέλεσή του;

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρας και ΚΚΕ λένε ψέματα για τον "ήρωα" Μπελογιάννη - Ένα χρονικό της υπόθεσης και το αναπόφευκτο συμπέρασμα

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΥΣΣΑ

d.fyssas@gmail.com

Χωρίς πολλά λόγια, λέω από την αρχή: ο Μπελογιάννης μπορεί να καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και να εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα του ελληνικού κράτους (φυσικοί αυτουργοί), αλλά ηθικός αυτουργός του φόνου του, όπως και των Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, είναι το ίδιο το κόμμα τους, το ΚΚΕ. 

Με την έννοια αυτή, οι περισσότεροι ομιλητές στις  εκδηλώσεις της Αμαλιάδας (και ειδικά ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας) και ψεύδονται και κρύβουν πλευρές της πραγματικότητας εντελώς συνειδητά.

Αφήνοντας στην άκρη τον Μπελογιάννη από την ΕΑΜοκρατία στην Πελοπόννησο (τέλη του 1943) μέχρι και το τέλος του εμφυλίου (Αύγουστος του 1949), περνάω κατευθείαν στα γεγονότα που επέφεραν τη θανάτωσή του.

Α. Ο εμφύλιος τελειώνει τον Αύγουστο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ήττα του. Το Σεπτέμβρη ο αρχηγός του, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γράφει στον υπερ-αρχηγό Στάλιν: «…Θα διατηρήσουμε την παρτιζάνικη δραστηριότητα σ’ όλη τη χώρα έχοντας έτοιμες τις δυνάμεις μας στο εξωτερικό και σε σχέση με τη διαμόρφωση της διεθνούς κατάστασης θα μπορέσουμε την κατάλληλη στιγμή να γενικεύσουμε πάλι τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του μοναρχοφασισμού»

Β. Τον Οκτώβρη η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ ρίχνει και επίσημα το σύνθημα «Το όπλο παρά πόδα», δηλαδή προετοιμασία για τη συνέχεια

Γ. Χιλιάδες παράνομα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και αποκομμένοι στρατιώτες του «Δημοκρατικού Στρατού» του ΚΚΕ στα βουνά εξακολουθούν να συνεχίζουν μόνοι τους τον «πόλεμο» το 1949-50 ή και πέρα (οι δυο τελευταίοι Κρητικοί κατέβηκαν από τα βουνά γέροι, το 1974), αρνούμενοι κάθε δήλωση αποκήρυξης της (ανεδαφικής) πολιτικής του ΚΚΕ (και γι΄αυτό εκτελούνταν , εξορίζονταν ή φυλακίζονταν), ενώ πολλοί απ’ όσους έχουν υποχωρήσει στις ανατολικές χώρες αναλαμβάνουν παράνομες αποστολές στην Ελλάδα.

Δ. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Μπελογιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που τον Ιούνη του 1950 φτάνει παράνομα στην Αθήνα, για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου ΚΚΕ.

Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του κια δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.

ΣΤ. Όμως το Νοέμβρη του 1951 ανακαλύφτηκαν παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στην Καλλιθέα και τη Γλυφάδα. Οι ασύρματοι αυτοί μεταδίδανε πληροφορίες στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανατολικές χώρες (ο βασικός ασυρματιστής Βαβούδης αυτοκτόνησε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπελογιάννης -που θεωρήθηκε επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ στην Αθήνα, επομένως και υπεύθυνος για τους ασυρμάτους- και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας». 

Ζ. Η δίκη καλύπτει το μισό Φλεβάρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρτη: ο Μπελογιάννης και πέντε σύντροφοί του καταδικάζονται ξανά σε θάνατο. Η στάση του Μπελογιάννη αταλάντευτη. Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά η απόφαση θα εκτελεστεί.

Η. Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δρα επίσης παράνομα στην Αθήνα, προσπαθώντας να σώσει τον -και προσωπικό του φίλο-  Μπελογιάννη, στέλνει αυτόβουλα στις Αρχές το εξής γράμμα : «1. Εγώ και όχι ο Μπελογιάννης είμαι υπεύθυνος για την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ. Κατά συνέπεια ευθύνομαι για όλες τις πρωτοβουλίες και ενέργειες αυτής της οργάνωσης. 2. Δεν έχω σκοπό να παραστήσω τον γενναιόψυχο εκ του ασφαλούς. Δεσμεύομαι να παραδοθώ στις Αρχές για να δικαστώ, ευθύς μόλις η καταδίκη του φίλου μου και συντρόφου Μπελογιάνη ακυρωθεί. Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υ.Γ. Πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τον γραφικό μου χαρακτήρα. Εντούτοις για το γνήσιο της επιστολής, προσθέτω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Αθήνα 12-3-1952»

Θ. Το ΚΚΕ αρχικά θεωρεί το γράμμα πλαστό. Τελικά χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «χαφιέ της Αφάλειας» και τον διαγράφει από το κόμμα. Οι Αρχές θεωρούν το γράμμα γνήσιο, όπως και είναι, αλλά δεν προχωρούν σε αναψηλάφηση της δίκης, όπως θα μπορούσαν, κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.

Ι. Στις 30 Μάρτη του 1952 ο Μπελογιάννης και τέσσερις σύντροφοί του εκτελούνται. Χαρίζεται η ζωή στο νεαρό Τάκη Λαζαρίδη και στην Έλλη Παππά, που έχει γεννήσει στη φυλακή ένα γιο, από τη σχέση της με το Μπελογιάννη.

ΙΑ. Το Νοέμβρη του 1952 συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης και τον Αύγουστο του 1954 εκτελείται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέλεση είναι εικονική και ο «πράκτορας της Ασφάλειας» Πλουμπίδης έχει πάρει την αμοιβή του κι έχει φυγαδευτεί στην Αμερική.

ΙΒ. Ο Μπελογιάννης θεωρήθηκε εξαρχής ήρωας κι έτσι πέθανε. Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και δυο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958.

Επομένως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, αρνούμενο να δεχτεί την ήττα του στον πόλεμο, στέλνοντας παράνομα στην Ελλάδα στελέχη του για να στήνουν παράνομες οργανώσεις και διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση) είναι ο ηθικός αυτουργός για την εκτέλεση του Μπελογιάννη – το γενικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δεν αρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.

Προφανώς ο Μπελογιάννης ήταν ηρωική φυσιογνωμία. Αλλά αυτό δεν αρκεί: ηρωικές φυσιογνωμίες έχουν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές κ.λπ. παρατάξεις. Ηρωισμός με ποιο σκοπό, αυτό έχει σημασία. Ο ήρωας Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να επικρατήσει στην Ελλάδα ο υπαρκτός σταλινισμός – κι αυτό (εκτός από ανεδαφικό, αφού η Ελλάδα είχε σαφώς κατακυρωθεί στο δυτικό στρατόπεδο) είναι από μόνο του αποκρουστικό.

Πολύ μεγαλύτερος ήρωας είναι ο Πλουμπίδης, γιατί ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια και φέρθηκε σαν  ά ν θ ρ ω π ο ς, σαν αυτόνομη ανθρώπινη μονάδα που θυσιάζεται για να σώσει το φίλο του.  

Αλλά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Ερχεται το φθινόπωρο με τα δημοψηφίσματα

Από τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Μπήκαμε στην τελική ευθεία, πέντε βδομάδες πριν απ' το δημοψήφισμα της 18.9 με ερώτημα την απόσχιση της Σκωτίας από τη Βρετανία, και φαίνεται πλέον ότι ο χάρτης των βρετανικών νησιών μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει.

Στις 6 Αυγούστου στη Γλασκώβη δόθηκε η πρώτη από σειρά ντιμπέιτ που οργανώνει το σκωτσέζικο BBC.  Ακολουθουν ακόμη τέσσερις μονομαχίες, στις 12.8 στο Ινβερνές, στις όχθες του Λοχ Νες, μετά στις 26.8 στο Εδιμβούργο, 3.9 στο Αμπερντίν και 14.9 στο Στέρλινγκ.

Στη Γλασκώβη, λοιπόν, κοντραρίστηκαν ο πρωθυπουργός της Σκωτίας Αλεξ Σάλμοντ και ο Αλιστερ Ντάρλινγκ, βουλευτής των Εργατικών από το Εδιμβούργο, πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν και σήμερα αρχηγός της καμπάνιας «Καλύτερα μαζί» (Better Together, με τίτλο που θυμίζει χαζοτράγουδο).

Οπως ήταν αναμενόμενο, αφού ο Ντάρλινγκ πέρασε κυρίως από οικονομικά υπουργεία, η συζήτηση ήρθε περισσότερο γύρω από το νόμισμα και τις οικονομικές προοπτικές, που δεν ήταν καθόλου το φόρτε του Σάλμοντ. Υπάρχει άλλωστε και μια εμμονή της σκωτσέζικης πλευράς ως προς τη διατήρηση της αγγλικής λίρας, που εύκολα εξελίχθηκε στο αδύνατό τους σημείο.  

Η λίρα Σκωτίας, μιας χώρας με πετρέλαια, αλιεία και τουριστική βιομηχανία, δεν θα είχε λόγο να είναι αδύναμο νόμισμα, αλλά και όλοι οι παραπάνω παράγοντες θα έκαναν εύκολη την είσοδό της στην Ευρωζώνη χωρίς να αναμένονται μνημόνια. 

Ο Σάλμοντ αμόλησε πυροτεχνήματα όπως ότι η λίρα ανήκει στη Σκωτία όσο και στην Αγγλία, δίχνοντας στην καλύτερη περίπτωση αδιάβαστος, στη χειρότερη ανέτοιμος και στην ακόμη χειρότερη ασόβαρος.

Η πλευρά του Ντάρλινγκ, στο μεταξύ, έριξε πολύ τρέξιμο και για συλλογή υπογραφών από σελέμπριτις, αυτό που είναι μόνιμη πληγή σε κάθε εκλογική αναμέτρηση κάθε χώρας. Ενώ η πλευρά του «Ναι» αρκέσθηκε σε περσόνες σκωτσέζικης καταγωγής, όπως ο σερ Σον Κόνερι και η Ανι Λένοξ, οι «Καλύτερα μαζί», έχοντας πάρει ήδη και ένα εκατομμύριο λίρες από την Σκωτσέζα Τζ.Κ. Ρόουλινγκ και έχοντας και τη σκωτσέζικη υπογραφή του σερ Αλεξ Φέργκιουσον, μάζεψαν μια τεράστια λίστα, κυρίως από Αγγλους, που άρχιζε από τον νομπελίστα αστροφυσικό Στίβεν Χόκινγκ και τον γνωστό μας από τα ντοκιμαντέρ σερ Ντέιβιντ Ατενμπόροου, περνούσε από καλλιτέχνες όπως η ντέιμ Τζούντι Ντεντς, η Ελένα Μπόναμ Κάρτερ και ο σερ Κλίφ Ρίτσαρντ και κατέληγε στον χάλκινο ολυμπιονίκη και γενικώς τι-βι περσόνα Τομ Ντέιλι.

Πριν από το ντιμπέιτ της Γλασκώβης, η αναλογία ήταν 56/44 υπέρ του «Οχι» και μετά το ντιμπέιτ ακριβώς ίδια ήταν τα ποσοστά υπέρ του Ντάρλινγκ ως νικητή. Δώδεκα μονάδες είναι πολύ δύσκολο να καλυφθούν χωρίς αλλαγή στρατηγικής.

Εδώ γεννάται και ένα ερώτημα ως προς το τάιμινγκ του δημοψηφίσματος:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H χώρα του κοπαδοπροβατοειδούς τουρισμού!!!

Από τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

 

Πιο πολλά από κάθε άλλη χρονιά τα φετινά τουριστικά αφιερώματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, σε στιλ «Οι ωραιότερες παραλίες» ή «Τα πιο φωτογραφημένα νησιά», συνήθως σε παμμεσογειακή, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Παρατηρείται μια αφθονία από Ελλάδα, αλλά σε ένα γενικό κλίμα ενδεικτικό της «νέας» νοοτροπίας που επικρατεί, ακόμα και στον τουρισμό.

 

Σχεδόν παντού φιγουράρει πολύ ψηλά το Ναυάγιο της Ζακύνθου. Ως εδώ ουδεμία αντίρρησις. Ομως, προσέχοντας καλύτερα τη φωτογραφία, διαπιστώνει κανείς ότι τα 3-4 κρουαζιερόπλοια της ημερήσιας εκδρομής από την πόλη της Ζακύνθου ή τον Λαγανά είναι πλέον μεγαλύτερα από τον «Παναγιώτη», το κοντραμπαντιέρικο τσιγαράδικο σαπάκι που εξώκειλε αιφνιδίως εκεί το 1982, λες στο κατάλληλο μέρος. Υπό άλλη γωνία, το ναυάγιο του... Ναυαγίου (Αϊ-Γιώργης λεγόταν παλιά η παραλία) είναι τελείως εξαφανισμένο πίσω από εκατοντάδες ομπρέλες και ξαπλώστρες.

Σε αντίστοιχη κατάσταση βρίσκοναι και οι επόμενες παραλίες στα αφιερώματα, όπως το λευκαδίτικο Πόρτο Κατσίκι, με όλη την απότομη φιδωτή κατηφόρα προς την απόκρημνη ακτή να έχει μετατραπεί σε ναπολιτάνικο πάρκινγκ. Χειρότερη τύχη έχουν, όπως βλέπουμε πάντα στα σάιτ των αγγλικών, ισπανικών και κυρίως ιταλικών εφημερίδων, οι παραλίες της Σαντορίνης και σιγά σιγά και της Μήλου, η οποία έχει πλέον αρχίσει να υφίσταται έντονα το τσιμεντένιο τσουνάμι. 

Βέβαια, δεν χρειάζονται οι ξένες εφημερίδες για να μας δείξουν την καταστροφή που έχει προκαλέσει ο μεθοδικά αρπακτικός τουρισμός. Καθένας μας ξέρει κάποια παραλία που να την ήξερε ονειρεμένη και σήμερα να έχει γίνει Βουλιαγμένη. Θυμάται κανείς πώς ήταν πριν από την καταστροφή ο Προκόπης στη Νάξο, η Τσαμπίκα και το Πρασονήσι στη Ρόδο ή η τροπική παραλία του Βορρά, οι Αμμόλοφοι του Παγγαίου;

Στις δεκαετίες 1970-90, στις σχολές πολεοδομίας διεθνώς διδασκόταν ως παράδειγμα προς αποφυγήν ο Λιμένας Χερσονήσου, όπου συνέρρεε πλήθος από τσιμεντουπόλεις της Αγγλίας, της Γαλλίας ή της Ιαπωνίας, για να παραθερίσει σε τσιμεντούπολη χειρότερης ποιότητας από τη δική του, με θέα συχνά σε κάποιον ακάλυπτο χώρο πολυκατοικίας.  

Το 1990 ο Λιμένας είχε καταντήσει αποκλειστικά αποικία Αγγλων χουλιγκάνων, μαζί με τα γειτονικά Μάλια, τον Κάβο της Κέρκυρας, τον Λαγανά της Ζακύνθου και το απόλυτο βασίλειο του μπετόν, το Φαληράκι της Ρόδου. 

 Σήμερα το είδος του κοπαδοπροβατοειδούς τουρισμού έχει γίνει ο κανόνας, με κάποιες μικροβελτιώσεις ως προς την ποιότητα διαμονής.  

Κατά συντριπτική πλειοψηφία, ο μέσος τουρίστας δεν ζητάει πια το μοναδικό, το ήρεμο, αλλά απλώς το να μεταφέρει παρά θίν' αλός τις συνήθειές του.

Πώς θα κάνει διακοπές χωρίς να υπάρχει WiFi, απ' όπου θα στείλει τα selfies του στους ανά την υφήλιο κολλητούς του; 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μετεκλογικός πανικός στη Βρετανία

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Οι μόνοι που θα μπορούσαν να θεωρήσουν πετυχημένο τον Ντέιβιντ Κάμερον είναι τα μεγαλολαμόγια του λονδρέζικου Σίτι, όμως από καιρό έχει φανεί πως δεν αρκούν αυτά, όσες οικονομικές και γεωστρατηγικές υπερδυνάμεις και αν διαθέτουν.

Λαμβάνοντας υπόψη το πώς ο εν λόγω πρωθυπουργός αντιδρά στους εξωτερικούς ερεθισμούς, οι πάντες ήταν από μήνες σίγουροι ότι, με βάση τα διαφαινόμενα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στη Βρετανία, θα τον έπιανε μετεκλογικός πανικός.

Τελικά τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο χειρότερα γι' αυτόν, ακόμη και από τα αναμενόμενα. Η μεν άνοδος του Νάιτζελ Φάρατζ δεν ήταν τόσο τρομακτική, αφού υπήρχαν και δημοσκοπήσεις που τον έφταναν στο 35%, αλλά ήταν απίστευτη η κατάρρευση των Λίμπντεμ (LibDem), των Ελευθέρων Δημοκρατών του Νίκολας Κλεγκ, των οποίων η μόνη χρησιμότητα στον 21ο αιώνα ήταν για δεκανίκι του Κάμερον. Αν θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τον αιώνα, είναι γιατί τα δυο σημερινά κυβερνητικά κόμματα της χώρας χρονολογούνται από το 1680, είναι δηλαδή κάτι σαν τα γατόψαρα, κάτι σαν αυτά που η βιολογία ονομάζει «ζωντανά απολιθώματα».

Και σίγουρα, μέσα στην κρίση στρατηγικής των Συντηρητικών, ο πανικός του Κάμερον είναι το μόνο που τους έλειπε. Τού ήταν και τού είναι πάντα αδύνατον να βρει κάτι που να ξεφεύγει από την ατζέντα του Φάρατζ. Αμεση έξοδος από την Ευρώπη; 

Θα τον προλάβουμε, θα την προκηρύξουμε για το 2015, αφού για φέτος δεν γίνεται!  

Εντάξει, αλλά με τι πρόσχημα, αφού λέγαμε για το 2017; Θα πούμε... Θα πούμε ότι δεν γουστάρουμε τον Γιουνκέρ για ευρωπρόεδρο!

Οσο για τον Φάρατζ, απολαμβάνει την επικράτησή του, πιο αλαζόνας και πιο είρων από ποτέ, όσο κι αν αυτές του οι ιδιότητες τον φέρνουν κατά καιρούς αντιμέτωπο με διάφορα εκτοξευόμενα γεωργικά, γαλακτοκομικά και ζαχαροπλαστικά προϊόντα. Ηδη ως ιδανικό του σύμμαχο βρήκε τον Μπέπε Γκρίλο! Το τι συγκινητικά λόγια αλληλοεκτίμησης έχουν ακουστεί, με τον Αγγλο να θαυμάζει το... οξύ πολιτικό μυαλό του παντελώς ασυνάρτητου κωμικού, το τι πολιτικές εξομολογήσεις όπως «Δεν είμαστε ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί»! Φυσικά, ομάδα στην Ευρωβουλή δεν συμπληρώνουν.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Μνημεία, θύματα του φονταμενταλισμού

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Αν η στήλη ασχολείται συχνά με τον Μεσαίωνα, δεν είναι λόγω κάποιου ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, αλλά επειδή η κατάμαυρη αυτή περίοδος της ανθρωπότητας είναι η μόνη που παρουσιάζει αναλογίες με τη σημερινή Ευρώπη. Οποιος μπορεί να προσομοιάσει την κατάσταση με Αναγέννηση ή Διαφωτισμό, ας το παλέψει!

 

Στον ύστερο Μεσαίωνα υπήρχε ένας στρατηλάτης γνωστός ως Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, που ήταν πάντα καβάλα σ' ένα άλογο. Το σύγχρονο κακέκτυπό του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πάντα καβάλα σ' ένα καλάμι, κατατροπώνει τους εχθρούς άλλοτε με φραστικές κοτσάνες, άλλοτε με δακρυγόνα και άφθονο ξύλο.  

Η πρόσφατή του εμμονή, η μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί, δεν είναι μόνο απόρροια νεοϊσλαμικού φανατισμού, αλλά και επειδή η κήρυξη σε μνημείο είχε γίνει από τον Κεμάλ. Μια άλλη εμμονή του Ερντογάν είναι το ξήλωμα του κεμαλικού κράτους, συνεπώς ο επανα-χαρακτηρισμός σε τέμενος έχει εμβληματικό χαρακτήρα. Ομως, το μνημείο είναι κηρυγμένο στην Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO με την ιδιότητα του μνημείου-μουσείου και κάθε τέτοια ριζική αλλαγή αυτόματα επιφέρει τον αποχαρακτηρισμό και την έλλειψη προστασίας, οπότε θα μπορεί να ξαναχτιστεί και ο μεντρεσές που βρισκόταν παλιά σε επαφή, γενικά να επέλθει μια πλήρης αλλοίωση.

Με τις διακηρύξεις του Ερντογάν του Μεγαλοπρεπούς έγινε υποτίθεται έξαλλη και η Φράου Μέρκελ. Οχι βέβαια ότι την έκοψε ξαφνικά ο πόνος για τον Ελληνισμό. Οι νεοφιλελεύθερες εξουσίες προσβλέπουν -και οι κοινωνίες που τις εκλέγουν, εμφανώς το αποδέχονται- σε πλήρη ομογενοποίηση της κοινωνίας πολιτικά, ιδεολογικά, συνεπώς και θρησκευτικά. Το Ισλάμ, που ούτως ή άλλως είναι εξωστρεφές, το δε φονταμενταλιστικό είναι και άκρως επιθετικό, σαφώς αποτελεί εμπόδιο. Κάθε ανοχή λοιπόν προς τέτοιες ερντογανικές ιδεοληψίες θα υπονόμευε τη γερμανική, τη γαλλική ή την ολλανδική κοινωνική συνοχή.

Μεσαίωνας όμως, εκτός από Σουλεϊμάν, σήμαινε και καθολικοί βασιλείς, ισπανιστί «Ρέγιες Κατόλικος». Ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλα ήταν αυτοί που ολοκλήρωσαν τη χριστιανική ανακατάληψη της Ιβηρικής, εκδιώκοντας τους Αραβες από την Ανδαλουσία (και, ταυτόχρονα, τους Εβραίους από παντού) και εμπιστευόμενοι τη διαφύλαξη της πίστης στην Ιερά Εξέταση. Ας θυμηθούμε ότι στους Αραβες της Ιβηρικής χρωστάμε τη διαφύλαξη των βιβλίων, όχι μόνο του Αριστοτέλη, αλλά και όλων των αρχαίων Ελλήνων, τα οποία βιβλία οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες π.χ. θα είχαν ευχαρίστως καταστρέψει.

Από τα σημαντικότερα μνημεία της εποχής εκείνης, το τζαμί της Κόρδοβα έχει μπει τα τελευταία χρόνια σε περιπέτειες παρόμοιες με την Αγια-Σοφιά, στην περίπτωση όμως εξαιτίας του νεοφρανκικού φονταμενταλισμού. Το μνημείο είναι χαρακτηρισμένο από την UNESCO ως τζαμί-καθολική μητρόπολη της Κόρδοβας, αφού ανά τους αιώνες είχε και τις δύο χρήσεις. Ομως, απ' τη μία η κυβέρνηση Ραχόι (και πιο πολύ ο σε άρρωστο βαθμό φασίστας, καθ' ύλην όμως αρμόδιος, υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Βερτ) έχει ως εμμονή τον ισπανικό Μεσαίωνα, από την άλλη οι φρανκιστές είναι απόλυτα υπόχρεοι στην Καθολική Εκκλησία, γιατί χωρίς τη λυσσαλέα στήριξή της, δεν θα υπήρχε καν Φράνκο, δεν θα είχε ξεκινήσει καν το πραξικόπημά του το 1936, πολλώ μάλλον να νικήσει κιόλας.

Ετσι, οι σημερινοί νεοφρανκιστές σπεύδουν να ικανοποιήσουν την επί τουλάχιστον δεκαπέντε συναπτά έτη απαίτηση των καρδιναλίων, αντί το τζαμί να αποτελεί κρατική περιουσία, να αποκτήσει η Εκκλησία την πλήρη κτηματική, λειτουργική και πνευματική ιδιοκτησία. Ηδη έχει απαλειφθεί από τους τουριστικούς οδηγούς ο όρος τζαμί/καθολική μητρόπολη και έχει μείνει μόνο το δεύτερο σκέλος, η δε νομοθετική ρύθμιση είναι πανέτοιμη για βέβαιη υπερψήφιση στη Βουλή. 

Αν η UNESCO διαγράψει το μνημείο από τον κατάλογο, ακόμη καλύτερα: θα μπορεί η Εκκλησία να κάνει οποιεσδήποτε μετατροπές κατά βούλησιν.