"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο «Αγνωστος Μικρομεσαίος»

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

 Το είδα να στέκει εκεί, στο ημίφως του απογεύματος, μπροστά από την περίφραξη του Πεδίου του Aρεως. Ελαφρώς μπαρόκ με ολίγη από ζαχαροπλαστική. Αναπαριστά τον Προμηθέα στις καλές του στιγμές. Πριν τον δέσουν στον Καύκασο για να του τρώνε τα συκώτια οι γυπαετοί. Ξέρετε, αυτόν τον ήρωα της μυθολογίας που κατά τον Αισχύλο δεν έδωσε μόνον στον άνθρωπο τη φωτιά αλλά τον δίδαξε και όλες τις τέχνες που έκαναν τον άνθρωπο, άνθρωπο.  

Aκαμπτος τώρα παρακολουθεί την κίνηση των τροχοφόρων στη λεωφόρο Αλεξάνδρας η οποία συνήθως στο σημείο εκείνο είναι πυκνή έως αδιάβατη. Είναι φιλάνθρωπος ο Προμηθέας και καταλαβαίνει τον πόνο του οδηγού. Οπως και καταλαβαίνει τον πόνο του μικρομεσαίου στον οποίον υποτίθεται ότι είναι αφιερωμένο. 

Λίγο πιο κάτω, στην πλατεία Αιγύπτου υπάρχει η προτομή του συνταγματάρχη Ψαρρού. Για μερικά χρόνια είχε εξαφανισθεί, καθότι χάλκινη. Προφανώς την είχαν αφαιρέσει οι γνωστοί ευάλωτοι για να τροφοδοτήσουν τη βιομηχανία χαλκού. Εδώ και δύο χρόνια ξαναβρήκε τη θέση της. Δεν ξέρω αν είναι η ίδια ή κάποιο πιστό αντίγραφό της. 

Στην ίδια πλατεία υπάρχει και η προτομή του Κ. Π. Καβάφη.

Εννοείται ότι όλ’ αυτά τα επισκιάζει το έφιππο άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου στο σημείο όπου οι οπαδοί του έριχναν πέτρες για να αναθεματίσουν τον Βενιζέλο.  

Ακολουθεί η οδός Ηρώων με τις προτομές των μεγάλων μορφών του ’21. 

Αυτή οδηγεί στον ιερό ναό των Ταξιαρχών όπου και το κενοτάφιο του Αλέξανδρου Υψηλάντη. 

Λίγο πιο πάνω το μνημείο του Ιερού Λόχου, που υπό τον στρατηγό Τσιγάντε πολέμησε στο Ελ Αλαμέιν.  

Ιστορικό μνημείο και ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους που χτίστηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες και έχει ιστορήσει μερικές από τις τοιχογραφίες του ο Κόντογλου. Κινδυνεύουν από την υγρασία. Και βέβαια το άγαλμα της Αθηνάς στην είσοδο από την πλευρά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ενας πανύψηλος στύλος και στην κορυφή του η θεά, μάλλον άχαρη η φουκαριάρα. Στη βάση του στύλου οι σημαίες της Μεγάλης Βρετανίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας προς τιμήν των συμμάχων που έπεσαν για την ελευθερία της Ελλάδας. 

Κάποια στιβαρά μυαλά έστυψαν τη φαιά ουσία τους και σκέφτηκαν ότι έπρεπε να προσθέσουν και τους ήρωες της δικής μας Ελλάδας. Κι έτσι προέκυψε το μνημείο του «Αγνωστου Μικρομεσαίου». Ο οβολός της σύγχρονης Ελλάδας στην Ιστορία. 

Ως και τον Προμηθέα καταφέραμε να κάνουμε μικρομεσαίο. 

Για να μην απορούμε πώς είναι δυνατόν μερικοί από εμάς να μην αντιλαμβάνονται την αξία του «Αγνωστου Στρατιώτη».  

Αναμένεται και μνημείο στην...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 31, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απεργία πείνας στο Λονδίνο

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τι ήταν αυτό, βρε παιδάκι μου… Τι σοκ εντιμότητας, δημοκρατίας και δικαιοσύνης, που λέει ο λόγος, μας ήρθε ουρανοκατέβατο! Τι ντουβρουτζάς, να βλέπεις τους φιλάνθρωπους να τρώνε μπροστά στα Γλυπτά του Παρθενώνα. Ας είχαν τουλάχιστον την ευαισθησία οι αναίσχυντοι κοσμικοί να κρεμάσουν από τα γλυπτά του αετώματος ένα κουρελόπανο που να γράφει «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Αν το είχαν κάνει, όχι μόνο δεν θα είχαν την ίδια έκταση οι αντιδράσεις εδώ, στην πατρίδα των Γλυπτών, αλλά θα χειροκροτούσαμε κιόλας. Στην περίπτωση αυτή, ούτε καν η υπουργός Πολιτισμού θα διαμαρτυρόταν, όπως δεν διαμαρτύρεται κάθε φορά που διάφοροι αριστεροί κρεμάνε τα πανό τους από τον βράχο της Ακρόπολης.

Δικαιολογημένα δεν διαμαρτύρεται η κυρία Μενδώνη, δεν την κακίζω καθόλου, ας μην παρεξηγηθώ. Γιατί όλοι εμείς που ζούμε στον Υπαρκτό Ελληνισμό γνωρίζουμε ότι το μαγικό ξόρκι που είναι γραμμένο στο κουρέλι («Λευτεριά στην Παλαιστίνη», «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» ή ό,τι άλλο σχετικό) εξαγνίζει αυτομάτως τη βέβηλη πράξη που συντελείται ενώπιον του μνημείου.

Παρεμπιπτόντως, γιατί δεν παραιτήθηκε ακόμη η κυρία Μενδώνη;

Πώς είναι δυνατόν να παραμένει ακόμη υπουργός όταν η πολιτιστική κληρονομιά μας υφίσταται τέτοιο εξευτελισμό;

Πολύ περισσότερο με εκπλήσσει ότι δεν το έχει ζητήσει ακόμη η αντιπολίτευση!

Η κυρία Μενδώνη τη γλίτωσε την πρώτη φορά με την κλοπή από το Λούβρο. Ισως αναρωτηθείτε τι σχέση μπορεί να έχει η κυρία Μενδώνη με την κλοπή στο Λούβρο, αντικείμενο της οποίας ήταν κοσμήματα του Ναπολέοντα Γ’. Και όμως έχει, γιατί σύμφωνα με μια θεωρία (ανυπόστατη, αλλά αυτό δεν έχει σημασία και δεν πτοεί τις διεκδικήσεις μας…) η καταγωγή της οικογένειας Βοναπάρτη ήταν από κάπου στην Ελλάδα. Τώρα όμως, με το ροζ δείπνο μπροστά από τα Γλυπτά, η ευθύνη της δεν αμφισβητείται.

Ευτυχώς, υπάρχει ο τρόπος για να αποφύγει την παραίτηση η κυρία Μενδώνη, πρέπει όμως να δράσει χωρίς χρονοτριβή. Παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για Λονδίνο, πηγαίνει στην είσοδο του Βρετανικού Μουσείου, στήνει εκεί ένα αντίσκηνο και αρχίζει απεργία πείνας.

Να θα τους πάει! Θυμηθείτε το.

Αν όμως η διεύθυνση του μουσείου καλέσει την αστυνομία και μαζέψει από εκεί την κυρία Μενδώνη, τη σκηνή, τον συρφετό των αλληλέγγυων, τα καντηλάκια, τότε τι γίνεται;

Στην περίπτωση αυτή, αμέσως μόλις την αφήσει η αστυνομία, η υπουργός τρέχει και στήνει το τσαντίρι στο κενοτάφιο των πεσόντων του Α’  Παγκοσμίου Πολέμου, στο Γουάιτχολ. Δεν νομίζω να προλάβει να μείνει εκεί για περισσότερα από τρία λεπτά προτού τη μαζέψουν. Αμφιβάλλω αν θα προλάβει να στήσει τη σκηνή. Ομως το μήνυμα θα έχει περάσει!

Πάντως, η υπόθεση της μεταχείρισης των Γλυπτών από το Βρετανικό Μουσείο με τέτοιο ανοίκειο και προσβλητικό τρόπο ανέδειξε το εθνικό σύμπλεγμα που μας προκαλεί το βάρος της κληρονομιάς μας.

Το εξέφρασε πληρέστερα ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Κακλαμάνης με τη δήλωσή του ότι «η Ελλάδα αξιώνει σεβασμό στην ιερότητα του πολιτισμού της». Το εθνικό σύμπλεγμα εκδηλώνεται με την αντίφαση να ξιπαζόμαστε, από τη μια, για την οικουμενικότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, από την άλλη όμως τον διεκδικούμε ως ιδιοκτησία μας αποκλειστική.

Πώς γίνεται αυτό;

Αυτή η συμπλεγματική προσέγγιση στο ζήτημα της μεταχείρισης των Γλυπτών μπορεί να πουλάει στην εκλογική πελατεία, όμως μειώνει τη σημασία του θέματος, γιατί η χρήση των Γλυπτών ως ντεκόρ σε ένα δείπνο δεν θίγει εμάς και τον εθνικό εγωισμό μας, θίγει την οικουμενικότητα των αξιών στις οποίες δίνουν μορφή αυτά τα Γλυπτά.

Προσωπικά, δεν μου κάνει εντύπωση το ήθος που διαπνέει τη χρήση των Γλυπτών με τόσο χυδαίο τρόπο εκ μέρους του Βρετανικού Μουσείου. Είναι το ίδιο ήθος που αναγνωρίζουμε σε εκείνους που τα ξήλωσαν – με πριόνια, παρακαλώ – από το αέτωμα του Παρθενώνα.

Οσο φθηνό είναι όμως να κάνεις τα Γλυπτά ντεκόρ για φιλανθρωπικά συμπόσια άλλο τόσο είναι να…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το αίσθημα της ντροπής

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Προ μηνών στο Παρίσι συνελήφθη κάποιος ο οποίος είχε τη φαεινή ιδέα να ανάψει το τσιγάρο του στη φλόγα που καίει κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου. Το αντίστοιχο του δικού μας Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτου.

Εκτοτε, τα πολιτικά πράγματα στη Γαλλία πάνε από το κακό στο χειρότερο. Σε αντίθεση με τα δικά μας πολιτικά πράγματα, τα οποία, επειδή σέβονται τη δημοκρατία, αφήνουν το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου στο έλεος του λαού. Στο κάτω κάτω στον λαό ανήκει και όποιος μιλάει στο όνομά του δικαιούται να το χρησιμοποιεί κατά βούλησιν. Φλόγα δεν υπάρχει για να ανάψεις τσιγάρο, υπάρχει όμως άπλετος χώρος για να στήσεις αντίσκηνα και να οργανώσεις συνάξεις με παλαιστινιακές σημαίες. Αφήνω κατά μέρος τα κεράκια του νεκροταφείου, που υποτίθεται πως τιμούν τη μνήμη των νεκρών των Τεμπών.

Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου είναι αφιερωμένο στους ήρωες του Εθνους. Και γι’ αυτό η ύπαρξή του είναι η παραδοχή πως υπάρχει μια μνήμη, η οποία είναι ανώτερη και ισχυρότερη από το εκάστοτε παρόν της ζωής μας και τα προβλήματά της. Ακόμη και οι Γερμανοί, επί Κατοχής, το σεβάστηκαν. Το

Μνημείο δεν ανήκει στον «λαό», ούτε σε όσους υποτίθεται πως τον εκπροσωπούν.

Το Μνημείο ανήκει στο Εθνος, στην ιστορία του, στην κοινή του μνήμη.

Δεν ενδιαφέρει ποσώς ποιος είναι αρμόδιος για τη φύλαξή του. Αν δηλαδή είναι το υπουργείο Αμυνας ή το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Εκείνο που ενδιαφέρει, αντιθέτως, είναι ότι η πολιτεία οφείλει να το προστατεύει από τους καταπατητές του.

Οφείλω να ομολογήσω ότι τόσο καιρό, όποτε τύχαινε να περάσω από το Σύνταγμα και έβλεπα την εμποροπανήγυρη της «ευαισθησίας», δεν αισθανόμουν ούτε θυμό, ούτε οργή για την αδυναμία της πολιτείας να προστατεύσει την αξιοπρέπεια του εθνικού συμβόλου.

Ντροπή αισθανόμουν. Ντροπή όχι μόνον για όσους θεωρούσαν πως είχαν το δικαίωμα να καταπατήσουν τον ιερό χώρο, αλλά και για όσους, όπως κι εγώ, περνούσαν αδιάφοροι.

Υπάρχει η κοινοτοπία του κακού.

Υπάρχει και η κοινοτοπία της αναισχυντίας.

Την έχουμε συνηθίσει. Τόσο καιρό οι κυβερνώντες δεν είχαν το θάρρος να αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια του χώρου. Εστω και αργά το θυμήθηκαν. Μένει να δούμε πώς θα το εφαρμόσουν.

Θα τολμήσουν να εκδιώξουν τους καταληψίες; Ή μήπως θα μπλέξουν στον κυκεώνα των αρμοδιοτήτων που μετατρέπει το αυτονόητο σε τετραγωνισμό του κύκλου;

Και το κυριότερο: θα …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μάχη της Ελλάδας με τον εαυτό της

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΟΥ

Είναι ένα από τα ταλέντα μας ο καβγάς περί του αυτονόητου. Θα μου πείτε, σε μια φιλοσοφημένη πολιτική ζωή, όπως η δική μας, τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Και δεν υπάρχουν άβατα για τη διανοητική οξύνοια που διακρίνει τους ηγέτες μας.

Αυτή τη φορά το αυτονόητο είναι το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Μέχρι προχθές ήταν ένα εθνικό σύμβολο. Φόρος τιμής σε όσους έπεσαν για να μπορεί το έθνος να υπάρξει. Οσους δεν είχαν την τύχη να αποκτήσουν ένα άγαλμα ή μια προτομή με το όνομά τους, που θα διατηρούσε την υστεροφημία τους. Το Μνημείο είναι η προτομή που έχει αφιερώσει το έθνος σε όσους θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να τσακωνόμαστε στο κτίριο που βρίσκεται πίσω του, στο Κοινοβούλιο. Ενας χώρος μνήμης, που ζει στο δικό μας παρόν.

Σε μια Αθήνα που διακρίνεται για την αταξία της, όπου ο καθένας μπορεί να διαλύσει την καθημερινότητά της για να διεκδικήσει αυτό που θεωρεί δίκιο του, αδιαφορώντας για το δίκαιο των υπολοίπων, το Μνημείο ήταν ένας χώρος ευταξίας. Ακόμη και οι τελετουργικές κινήσεις των ευζώνων υπηρετούν την αυστηρότητα της τάξης.

Τα τελευταία χρόνια η τάξη έχει παραβιαστεί. Να θυμίσω τις μολότοφ που έκαψαν τα φυλάκια των ευζώνων και εκείνον τον τύπο που ακούμπησε το ποδάρι του πάνω στο Μνημείο για να καπνίσει. Κανείς όμως μέχρι σήμερα δεν είχε αμφισβητήσει τη σημασία του και τη λειτουργία του. Η Ελλάδα, όμως, προχωράει προς το μέλλον της. Και το μέλλον της απ’ ό,τι φαίνεται πάσχει από ιστορική άνοια. Ου γαρ έρχεται μόνον.

Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο να συζητάει η Βουλή για ποιον λόγο υπάρχει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και σε ποιον ανήκει. Και ποιος είναι υπεύθυνος για την προστασία του.

Προς το παρόν ανήκει στις νομαδικές φυλές των Αγανακτισμένων, που εκμεταλλεύονται το πένθος των συγγενών των θυμάτων. Για μια ακόμη φορά προσπαθούν να προκαλέσουν ατμόσφαιρα κοινωνικού διχασμού.

Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μονιμοποιήσουν την κατάληψη του χώρου, αφού η κυβέρνηση, όσες τροπολογίες κι αν περάσει, δύσκολα θα μπορέσει να τους βγάλει από κει. Η φασαρία θα καταλαγιάσει, αργά ή γρήγορα, όμως οι σκηνίτες θα παραμείνουν με τα κεράκια τους επειδή αυτοί δηλώνουν «λαός». Και το Μνημείο, για τους καπάτσους που τους καθοδηγούν, ανήκει στον «λαό».

Ο ξαπλωμένος ανάσκελα αρχαίος οπλίτης θα αναρωτιέται σε ποια μάχη έπεσαν όλοι αυτοί που τα ονόματά τους είναι γραμμένα στο δάπεδο.

Στη μάχη της Ελλάδας κατά του εαυτού της.

Θα το συνηθίσουμε κι αυτό; Τόσα και τόσα έχουμε συνηθίσει.

Ωσπου να βρούμε ένα άλλο θέμα που δεν είναι θέμα για να το κάνουμε θέμα.

Γιατί να γλιτώσει ο Αγνωστος Στρατιώτης από την αγλωσσία μας;

Πέρα από την πολιτική εκμετάλλευση, αυτό που ζούμε το ζούμε επειδή…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ:: Το Μνημείο του Αγνώστου Πολίτη

 Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ

Τον Δεκέμβριο του 1944 εκεί πέσαν οι σφαίρες που απετέλεσαν τη θρυαλλίδα ενός καταστροφικού εμφυλίου πολέμου. Τον Απρίλη του 1967 εκεί μπροστά οι ερπύστριες θέσαν όλη τη χώρα «στο γύψο»- και τη μισή «στην κατάψυξη»- για μια επταετία. 

Το 2011 μπορεί η πλατεία μπροστά στο μνημείο να χωρίστηκε σε άνω και κάτω, αμφότερες όμως είχαν για κοινό τους γνώρισμα τις - ευτυχώς εικονικές - κρεμάλες.

Το 2025 σειρά είχε ένα αυτοσχέδιο «μνημείο» για τους νεκρούς των Τεμπών. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα μνημείο που θα έπρεπε να μας ενώνει, όπως αυτό του άγνωστου στρατιώτη και κατά προέκταση η ευρύτερη πλατεία Συντάγματος, αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης και εθνικού διχασμού.

Πριν λίγα μόλις χρόνια ένας μεσήλιξ συνδικαλιστής προκάλεσε την θυμηδία του πανελλήνιου, όταν κατά τη διάρκεια μιας «παράστασης διαμαρτυρίας» εναπόθεσε αμέριμνα και αναπαυτικά το υπόδημά του επί του μνημείου. Η εικόνα του φέροντος γυαλί ηλίου κ γιλέκο ανδρός, ο οποίος νωχελικά θώπευε το κομπολόι του αυταπατώμενος πως «αγωνίζεται για τα (όποια μικροσυντεχνιακά) δίκια του» - ενώ στην πραγματικότητα βεβήλωνε το μνημείο απάντων των πεσόντων κατά τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες - δικαίως προκάλεσε γενικευμένη μήνη, αφού αποτύπωσε εμφατικά την παντελή έλλειψη ιστορικής μνήμης, εθνικής συνέχειας και πατριωτικής ενσυναίσθησης.

Αποτελεί πλέον κοινοτυπία το κλισέ πως εντός του εθνικού μας γονιδιώματος ενυπάρχει το σπέρμα της εθνικής διχόνοιας, που μας στερεί τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμα και για τα στοιχειώδη, όπως φερ’ ειπείν το πού αποσκοπεί και τί (θα έπρεπε να) συμβολίζει ένα μνημείο αφιερωμένο στον άγνωστο στρατιώτη, ή το ποια θα ήταν η δέουσα τιμωρία των ενόχων ενός τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος και τι θα οφείλαμε να διδαχθούμε (και να πράξουμε) εξ αυτού.

Τα Τέμπη θα κατατρέχουν το συλλογικό μας υποσυνείδητο για χρόνια, διότι τόσο οι αιτίες του δυστυχήματος, όσο και η κατοπινή του αντιμετώπιση συνοψίζουν με το δραματικότερο τρόπο νεοελληνικές παθογένειες που ούτε τα τρια μνημόνια και η δεκαετής Κρίση δεν κατάφεραν να αγγίξουν. Συγκεκριμένα, η ελληνική κοινωνία έστω υποσυνείδητα αναγνωρίζει πώς φέρει μέρος της ευθύνης επειδή επί δεκαετίες ανέχεται - αν δεν υποθάλπει - ένα πελατειακό κράτος που διορίζει στη θέση (κυριολεκτικά) κλειδί του σταθμάρχη έναν ακατάλληλο πρώην(;) αχθοφόρο, με μόνο του εχέγγυο το ότι «είναι του κόμματος».

Επιπλέον, ανέχεται ο συγκεκριμένος ακατάλληλος «σταθμάρχης» να διαχειρίζεται το πλέον - αν όχι μοναδικό, δεδομένης της απίσχνασης των ελληνικών σιδηροδρόμων - κομβικό σημείο, εκείνο του σταθμού της Λάρισας, χωρίς επίβλεψη, επειδή σε λίγο θα τελείωνε η βάρδια του έτερου (και εμπειρότερου) επόπτη-σταθμάρχη, ο οποίος «ήθελε να πάει σουβλάκια στα παιδιά του», εξ ου και απουσίαζε από τη θέση του, εκθέτοντας τις ασφαλείς μεταφορές στα χέρια ενός τραγικά ανεπαρκή, όπως απεδείχθη, «συναδέλφου» του.

Και τέλος, επειδή ανέχτηκε (ή και στήριξε) ένα πολιτικό προσωπικό που στο βωμό του αθέμιτου κέρδους καθυστέρησε για μια ολόκληρη οκταετία την υλοποίηση της σύμβασης 717 (προκειμένου αυτή να υπερκοστολογηθεί), που αφορούσε την (επιδοτούμενη από την ΕΕ) τηλεδιοίκηση των σιδηροδρόμων, που κατά γενική ομολογία θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση των δυο αμαξοστοιχιών.
 

Πώς τιμούμε τα θύματα;

Ο καλύτερος - και πιο έμπρακτος - τρόπος να σεβαστούμε τη μνήμη των νεκρών είναι να αποτρέψουμε την υποτροπή, την επανάληψη παρόμοιων θανάσιμων συμβάντων. Προκειμένου να συμβεί αυτό απαιτείται μια ενδελεχής ενδοσκόπηση ώστε να αντιληφθούμε με την προσήκουσα υπευθυνότητα, ψυχραιμία και νηφαλιότητα αφενός τί και αφετέρου ποιος ευθύνεται για το συγκεκριμένο περιστατικό, ώστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα και να απονεμηθεί πραγματική δικαιοσύνη στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του συμβάντος.

Στην περίπτωση των Τεμπών δυστυχώς συνέβη ακριβώς το αντίθετο: επανειλημμένες έρευνες κοινής γνώμης καταδεικνύουν συντριπτικές πλειοψηφίες που θεωρούν πως από πλευράς της κυβέρνησης υπήρξε απόπειρα συγκάλυψης των ευθυνών και απόκρυψης των ενόχων του δυστυχήματος, αντί της αποκάλυψής τους.

Οι χειρισμοί που ακολούθησαν, με τις παλινωδίες (ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού) σχετικά με το (πιθανό) παράνομο φορτίο και το «μπάζωμα» του τόπου του δυστυχήματος επέτειναν την αντίληψη της κοινωνίας για την παταγώδη αποτυχία του (εξαγγελμένου) «επιτελικού κράτους» εκ μέρους μιας κυβέρνησης που κόπτεται περισσότερο για την επικοινωνιακή αντιμετώπιση, παρά την πάταξη των παθογενειών που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Από την άλλη μεριά σύσσωμη η αντιπολίτευση - ακόμα και η αξιωματική που όφειλε να λειτουργήσει πιο «θεσμικά», ενισχύοντας την αξιοπιστία της - έσπευσε σε ένα κρεσέντο δημαγωγίας, συνωμοσιολογίας και εχθροπάθειας, που όπως αποδεικνύουν και οι δημοσκοπήσεις αν δεν την έβλαψαν, πάντως σίγουρα δεν την ωφέλησαν (για να μην αναφέρουμε και το κατά πόσο ήταν ηθικά ορθή η εκμετάλλευση των Τεμπών για ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα).  

Αιτία αυτής της πρακτικής ήταν (και παραμένει) η έλλειψη πραγματικού εναλλακτικού αφηγήματος, σχεδίου και οράματος, αφού στην γενικευμένη και αυτονόητη λαϊκή απαίτηση για «καλύτερο Κράτος» απαξάπασα η αντιπολίτευση αντιτείνει είτε το «περισσότερο Κράτος» (τα σπαράγματα της αριστεράς), είτε «το δικό μας Κράτος» (οι παραφυάδες της «λαϊκής δεξιάς»).
Κι εμείς;

Και κάπου εκεί ανάμεσα παραμένει ηθικά μετέωρο και πολιτικά εκκρεμές το υγιές, μη κρατικοδίαιτο, πλειοψηφικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, εκείνο που έχει μάθει να μοχθεί και να εργάζεται για να συντηρεί ένα Κράτος που δεν νοιάζεται να υπηρετεί την κοινωνία, αλλά αποκλειστικά να αυτοσυντηρείται εις βάρος της.

Οι αιώνια αδικημένοι «άγνωστοι πολίτες»: μήπως εκεί δίπλα στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη να κατασκευάζαμε και ένα αντίστοιχο για αυτόν τον πολίτη;  

Ρητορικό το ερώτημα, μιας και η επίσημη ελληνική Πολιτεία, εκπροσωπούμενη μάλιστα από τον ανώτατο πολιτειακό της άρχοντα, έκανε πρόσφατα τα αποκαλυπτήρια ενός - ανεπίδεκτου αισθητικού σχολιασμού - «μνημείου των μικρομεσαίων» (sic), απαξιώνοντας πλήρως την ίδια την έννοια της λέξης «μνημείο».

Ως ένδειξη ελάχιστης αυτογνωσίας, τουλάχιστον θα μπορούσαμε...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Οκτωβρίου 23, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένα μέτρο που χάθηκε

 Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης


Μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να μην διαπρέπει ακριβώς στην επικοινωνία -γι’ αυτό άλλωστε βγήκε για το θέμα και διευκρινιστική ανακοίνωση- μπορεί να έδειξε πολύ αργά αντανακλαστικά, ο Μητσοτάκης πάντως, προσπαθώντας να ξεμπλέξει το κουβάρι των συναρμοδιοτήτων, είπε το αυτονόητο.

Ότι φέρνει διάταξη με βάση την οποία η φύλαξη και προστασία του Άγνωστου Στρατιώτη είναι πλέον ευθύνη του υπουργείου Άμυνας και η επιβολή της τάξης, αν ποτέ χρειαστεί, παραμένει ευθύνη της αστυνομίας. Κι ότι ο χώρος αυτός δεν πρέπει να βεβηλώνεται με πορείες, απεργίες πείνας και λοιπές επαναστατικές πράξεις.

Δόξα τω θεώ, Δημοκρατία έχουμε, όποιος θέλει μπορεί να διαδηλώσει όπου αλλού θέλει υπό ορισμένες φυσικά προϋποθέσεις.

Και ο θόρυβος που ξεσηκώθηκε είναι πραγματικά ακατανόητος. «Μύδρους», διαβάζω, «εξαπέλυσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης», μιλώντας για «σκοτεινές εποχές», και «αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις».

Γιατί ως γνωστόν, άμα δεν στήσεις τσαντίρι στον Άγνωστο, δημοκρατία δεν έχεις.

Το κατά τα’ άλλα θεσμικό ΠΑΣΟΚ δια του Κατρίνη, απευθύνει αυστηρό ερώτημα στον πρωθυπουργό ρωτώντας τον «αν αντιλαμβάνεται τί σημαίνει αυτό και τι επιπτώσεις έχει…», ο Δούκας μιλάει για «τραμποποίηση των πάντων», «ντροπή» χαρακτηρίζει την απόφαση ο Χαριτσης «μνημείο αυταρχισμού» την βρίσκει ο Σύριζα και «απάνθρωπη και κτηνώδη» την κυριακάτικη αναφορά του Μητσοτάκη. Ενώ για «απόφαση που δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά» κάνει λόγο το ΚΚΕ. Τέλος, ο Βελόπουλος τα βάζει με τους Μένουμε Ευρώπη, που κατά την άποψή του, 10 χρόνια πριν, «βεβήλωσαν» και αυτοί το μνημείο. Και άρα «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν».

Απ' όλα τα παραπάνω, αξίζει κανείς να σταθεί ιδιαίτερα στις ανακοινώσεις του Σύριζα.

Οι άνθρωποι που έκαναν μόκο στις αδιανόητες δηλώσεις Καμμένου το 2015, ότι «ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια», εμφανίζονται τώρα λαλίστατοι μιλώντας για «μνημεία αυταρχισμού» και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Αλλά βλέπεις, τότε ο Καμμένος ήταν ο απαραίτητος εταίρος γιατί χωρίς αυτόν, κυβέρνηση δεν έβλεπαν στον αιώνα τον άπαντα. Και στον Σύριζα έκαναν τα στραβά μάτια σε κάτι τέτοιες χαριτωμενιές, βαφτίζοντας τον Καμμένο «κεντρώο πατριώτη», όπως οι μοναχοί στον Μεσαίωνα βάφτιζαν το κρέας, ψάρι.

Δύο πάντως συμπεράσματα βγάζει κανείς απ' αυτή την ιστορία.

Το πρώτο είναι ότι η διαστροφή των εννοιών στην Ελλάδα έχει περάσει σε επίπεδο μη αναστρέψιμης παράνοιας. Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα του πολιτισμένου κόσμου όπου, οι καταλήψεις και οι βανδαλισμοί θεωρούνται «ακτιβισμός», η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων θεωρείται «καταστολή», άτομα του κοινωνικού περιθωρίου με συστηματικά παραβατική συμπεριφορά θεωρούνται «αγωνιστές», «διωκόμενοι» ή και «πολιτικοί κρατούμενοι» και οτιδήποτε γενικά παραπέμπει σε κανόνες συντεταγμένης πολιτείας θεωρείται «αυταρχισμός».

Όλα τα παραπάνω, απότοκος της καθολικής ιδεολογικής επικράτησης της Αριστεράς μετά τη Μεταπολίτευση.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική ζωή της χώρας, έχει κατρακυλήσει τόσο χαμηλά που έπιασε πάτο. Δεν συμβαίνει ασφαλώς μόνο στην Ελλάδα αυτό. Αλλά στην έκταση που συμβαίνει εδώ, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Και 51 χρόνια ολόκληρα μετά τη Μεταπολίτευση, και 10 χρόνια έπειτα από μια οικονομική κρίση που γονάτισε τη χώρα, θα’ πρεπε να έχουμε πλέον μια ώριμη δημοκρατία. 

Το γεγονός ότι δεν έχουμε, σημαίνει ότι...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Οκτωβρίου 23, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Άγνωστος στρατιώτης και γνωστή κυβέρνηση

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Τελικά τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη το οποίο θα συνεχίσει να λειτουργεί και ως μνημείο του δυστυχήματος των Τεμπών.  

Αυτό δεν το λέω εγώ αλλά ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ο οποίος διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σβήσει τα ονόματα των θυμάτων του δυστυχήματος κι αυτό «για να μην έρθουν οι γνωστοί άγνωστοι προβοκάτορες αλληλέγγυοι οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών και δημιουργηθεί ακόμα μια ένταση»

Δεν ξέρω πόσο καλό είναι για μια κυβέρνηση να καθορίζει τη στάση της με βάση προβοκάτορες γνωστούς αγνώστους και πολύ περισσότερο να το ομολογεί (είναι βέβαια οπωσδήποτε ειλικρινές) αλλά νομίζω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον δεν εκπλήσσεται κανείς. Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτεία, αρνούμενη πεισματικά (και εντελώς βολικά) να επιβάλει τον νόμο παραδίδεται σε «προβοκάτορες γνωστούς αγνώστους» και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως έχουμε ένα θέμα που τέθηκε από την ίδια την κυβέρνηση η οποία τώρα ομολογεί (εμμέσως αλλά με σαφήνεια) ότι δεν πρόκειται να κάνει τίποτα από όσα ισχυρίστηκε δυο μέρες πριν ότι θα κάνει. 

 Μόνο που και αυτό τελικά δεν είναι και τόσο περίεργο όσο φαίνεται.

Πρώτα από όλα ο τσακωμός για τον Άγνωστο Στρατιώτη ωφελεί την κυβέρνηση που σίγουρα προτιμά ο δημόσιος διάλογος να αφορά κάτι που έχει δύο σοβαρά πλεονεκτήματα:  

α) δεν έχει ουσιαστικά καμία πρακτική σημασία και είναι εντελώς άσχετο με τα προβλήματα της καθημερινότητας και 

β) η θέση της σε αυτό όχι μόνο συσπειρώνει τους ψηφοφόρους της αλλά ταυτίζεται και με τις απόψεις πολλών περισσότερων. 

Αν δε σε αυτά προσθέσετε και την προσπάθεια να πάψει ο Νικόλας ο Δένδιας να βγάζει την ουρά του απ’ έξω μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει γιατί η κυβέρνηση πυροδότησε μια τέτοια συζήτηση ακόμα κι αν στην πραγματικότητα δεν έχει κανέναν σκοπό να κάνει τίποτα για το θέμα (ναι, φυσικά δεν αποκλείω και την πιθανότητα να τα έκανε όλα στην τύχη).

Θυμίζω ότι μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός λίγους μήνες πριν (και μετά τη μεγάλη συγκέντρωση για τα Τέμπη) έτρεξε να υποκλιθεί στα ονόματα των νεκρών των Τεμπών που έχουν γραφτεί στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και είναι το επίκεντρο της μετατροπής του χώρου του μνημείου σε χώρο αντιπολιτευτικού φεστιβάλ. Θα μου πείτε, τότε ο άνεμος φύσαγε έτσι, τώρα φυσάει λίγο διαφορετικά (πέφτει και η Ζωή), αύριο θα φυσάει κάπως αλλιώς… τουλάχιστον  κατάφερε να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Και το μνημείο της ΕΡΤ στον Άγνωστο Στρατιώτη

 Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το μπάχαλο στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το χαρακτηριστικό της ίδιας της χώρας. Αν κάτι καταλογίζουν στην κυβέρνηση οι ψηφοφόροι της ή έστω μια σημαντική μερίδα τους, είναι ότι την στήριξαν για να μην γίνουμε στο μέλλον μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων. Κι όμως! Αντί τα πράγματα να γίνουν καλύτερα χειροτέρευσαν. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη έχει γίνει χώρος κατάληξης και εκδήλωσης κάθε είδους διαμαρτυρίας. Όπως και ο ιερός βράχος της Ακρόπολης.  

Έχουμε χάσει εντελώς το μυαλό μας. Διαμαρτύρονται κάποιοι για την περίπτωση που επιχειρηθεί να μπει τάξη στο χώρο. Όχι ότι θα συμβεί. Αλλά για την περίπτωση που η κυβέρνηση αποφασίσει να κάνει το αυτονόητο. Αν. Για το αν συζητάμε.  

Λες και στις μέρες της Σοβιετίας μπορούσε κάποιος να σηκώσει ένα πανό διαμαρτυρίας στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και της ανύπαρκτης δημοκρατίας. Και φτάνουν σήμερα στο σημείο να ευτελίζουν τα πάντα. Στο όνομα πάντα του λαού και της Δημοκρατίας. Ένα βήμα τη φορά, μέχρι να θεωρούμε το μπάχαλο μια κανονικότητα.  

Ας πούμε, λοιπόν, ότι κάποιος πάει και γράφει στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη τα ονόματα των νεκρών από το Μάτι. Ή από το ναυάγιο του Σαμίνα. Και γύρω - γύρω κεράκια για να τιμήσουμε τη μνήμη των νεκρών. Και πιο πέρα μερικές σκηνές για όσους θέλουν να διαμαρτυρηθούν για οτιδήποτε. Σας αρέσει αυτή η εικόνα;  

Σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου αυτή η εικόνα δεν αρέσει. Αυτός ο κόσμος δεν χόρευε το 2015 μερικά μέτρα πιο κάτω στην Πλατεία Συντάγματος για την πέτσινη νίκη του «όχι». Αντιθέτως, έβλεπε με στενοχώρια εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα να καταλύεται η κοινή λογική και υποσχέθηκε να μην αφήσει να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Και σήμερα αυτός ο κόσμος αισθάνεται κουρασμένος. Δεν θέλει να συνεχίσει. Αρχίζει να μην τον νοιάζει αν γίνουν όλα μπάχαλο. 

Αν η χώρα θέλει να αυτοκτονήσει, δεν μπορεί κάποιος να την εμποδίσει...  

Αυτό είναι το πρόβλημα που έχει να λύσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Να μην χάσει την ψυχική της σύνδεση με αυτόν τον κόσμο. Τον κόσμο που την πίστεψε και την στήριξε σε όλες τις δύσκολες στιγμές της.  

Στο προαύλιο της ΕΡΤ υπάρχει το μνημείο των... νεκρών της ΕΡΤ. Δεν έχει σημασία ότι δεν υπήρξε κάποια πράξη κρατικής βίας που να είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία ανθρώπων, όπως συνέβη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Σημασία έχει ότι χτίστηκε ένα ακόμη αφήγημα, αυτό των νεκρών της ΕΡΤ. Γιατί λοιπόν αυτό να υπάρχει στην ΕΡΤ και όχι στον χώρο του Αγνώστου Στρατιώτη. Και γιατί να μην το κάνει η ίδια η κυβέρνηση, να το μεταφέρει με δέουσες τιμές δίπλα στην σκηνή του απεργού πείνας; 

Το λέμε για να ... προλάβουμε. Να διευκολυνθούν οι αριστεροί συνάνθρωποί μας και να μην μπουν σε περαιτέρω κόπο.  

Και γιατί να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δηλαδή θα σβήσετε τα 57 ονόματα;

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Εισαγωγικά: είναι θέμα IQ να αντιληφθεί κάποια/ος τη διαφορά μεταξύ μιας συγκέντρωσης, μιας μαζικής εκδήλωσης μπροστά σε έναν εμβληματικό χώρο –κάτι που ουδείς έχει πρόθεση να απαγορεύσει-και της κατάληψής του και της κατασκήνωσης σε αυτόν.  

Όποια και όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη διαφορά, ας μη συνεχίσει την ανάγνωση αυτού του άρθρου.

Συνεπώς, όλες οι φωτογραφίες που αναφέρονται σε συγκεντρώσεις που έγιναν στην Πλατεία Συντάγματος και λόγω της μαζικότητάς τους επεκτάθηκαν και στον χώρο προ του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, δεν έρχονται σε καμιά αντίθεση με την επικείμενη νομοθετική ρύθμιση. Οι συγκεντρωμένοι όλων των αποχρώσεων, πήγαν, διαδήλωσαν και απήλθαν ησύχως, πλην των περιπτώσεων όπου οι αναρχοαυτόνομοι προκάλεσαν θλιβερά επεισόδια. Μάλιστα, οι του «Μένουμε Ευρώπη» φρόντισαν μετά τη συγκέντρωσή τους να καθαρίσουν τον χώρο. Υπάρχουν και οι σχετικές φωτογραφίες.

Τώρα το φλέγον ερώτημα είναι τι θα γίνει με τα αναγεγραμμένα, επί του κρασπέδου, 57 ονόματα των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος. 

Η «βουλεύτρια» των βορείων προαστίων, μέσα από τη συλλογή των Hermes, απειλεί θεούς και δαίμονες αν διανοηθούν να σβήσουν αυτά τα 57 ονόματα. «Μέσα σε μια ώρα θα είμαστε όλοι εκεί και θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα. Απλώς μην το διανοηθείτε».

Δεν θα έδινα βάση στα λεγόμενά της, αλλά να γνωρίζετε πως εδώ επάνω θα στηθεί το νέο σκηνικό της έντασης. Οι άνεργοι πλέον φριπαλεστάιν και όλοι αυτοί που έκαναν τις γνωστές ολονυκτίες στα τσαντίρια, θα δώσουν τη μάχη για να μη σβηστούν τα 57 ονόματα και φυσικά να καθαριστεί όλος ο τόπος. Μετά το κάζο των ξυλολίων, τουλουολίων κλπ, θα ανασυνταχθούν επάνω σε αυτή τη γραμμή. Δεν τα παρατούν, επινοούν συνεχώς νέα μέτωπα ώστε να υπάρχει πάντα η ένταση. Προφανώς, επιζητούν να κρατούν τον κόσμο τους ζεστό για τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Απλώς δεν μπορούν να δουν πως όσο περνά ο καιρός ο κόσμος που τους ακολουθεί όλο και λιγοστεύει. Ξεκίνησαν με εκατοντάδες χιλιάδες και έχουν καταλήξει σε μερικές εκατοντάδες.

Αν είχαμε μια κυβέρνηση με αποφασιστικότητα αυτά τα θέματα θα είχαν αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αθόρυβα. Όταν όμως έχεις να κάνεις με μια κυβέρνηση φοβική, να μην εκπλαγείτε αν δείτε να πιάνουν τόπο οι απειλές και οι προειδοποιήσεις της «βουλεύτριας» των βορείων προαστίων.  

Από την πρωθυπουργική βούληση μέχρι την εφαρμογή της η απόσταση είναι μεγάλη και όλο εμπόδια. 

Πολύ φοβούμαι πως ουδείς θα αναλάβει την ευθύνη να πράξει το αυτονόητο και να πει το αυτονόητο.

Στο κάτω-κάτω και οι συγγενείς των 104 νεκρών στο Μάτι έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους συγγενείς των Τεμπών και άμα το προχωρήσω και οι συγγενείς των δολοφονημένων από την 17 Νοέμβρη το ίδιο. Σκεφτείτε τον χώρο μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη γεμάτο με 184 ονόματα, κεριά και βαζάκια με λουλούδια.

Και να μη λησμονούμε πώς στήθηκε αυτό το σκηνικό. Μετά τη μεγάλη συγκέντρωση κάποιοι έγραψαν τα 57 ονόματα μπροστά στον χώρο του Αγνώστου Στρατιώτη. Την άλλη μέρα το πρωί τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων καθάρισαν τον χώρο. Όμως ο Δούκας των Αθηνών...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΝΤΙΡΟΜΑΧΑΛΑΔΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΙΣΜΟΣ : Σε ποιον ανήκει το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη;

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Στα κοινά που μας απασχολούν δεν είναι ταυτόσημη και αυτονόητη η προσέγγιση.

Με βάση την απόφαση της κυβέρνησης να περιέλθει στη διοικητική -και όχι αστυνομική - μέριμνα του υπουργείου Αμυνας, καταρχάς διαβάσαμε την μικροπολιτική υφή του θέματος, ότι ο Μητσοτάκης ήθελε «να την σπάσει» στον Δένδια. Και έτσι να είναι, γεγονός παραμένει το σωστό της απόφασης, σε εντελώς λάθος όμως ώρα. Όλα τα αντίστοιχα μνημεία των χωρών του πλανήτη υπάγονται στο υπουργείο Ενόπλων δυνάμεων.

Βασική έλλειψη ταυτόσημης κατανόησης αναδεικνύεται με τη φράση «Το μνημείο ανήκει στον λαό» - ή «στο έθνος» όπως μας δασκάλεψε διανοούμενος της Αριστεράς. 

Ουδεμία αντίρρηση.

Σημαίνει όμως το κάτωθι που είπε η κ. Καρυστιανού; (την οποία δεν κρίνουμε προσωπικά ως πονεμένη μητέρα, αλλά ως φορέα άποψης, η οποία - δεχόμαστε- πηγάζει από τον πόνο της).

Ανήρτησε με μαχητική αποφασιστικότητα: «Κάτω τα χέρια από το Μνημείο όλων μας! Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ανήκει σε όλους τους Έλληνες (…) Μην τολμήσετε να οικειοποιηθείτε και το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, γιατί θα μας βρείτε απέναντι. Τα ονόματα των νεκρών θα μείνουν εκεί μέχρι την τελική δικαίωση».

Δεν είναι πρόβλημα η χαροκαμένη μητέρα, έστω κι αν της καταλογίζονται σκοπιμότητες σε αυτά που λέει, αλλά το πλήθος που ομονοεί μαζί της. Μια γνώμη που δεν εκφράζεται μόνο από σχολιαστές κάτω από την ανάρτησή της, αλλά συναντάται στα κοινωνικά περιβάλλοντα πολλών εξ ημών.

Τα μνημεία φυσικά και ανήκουν στον λαό. Αλλά με αυτό εννοούμε ότι αποτελούν κοινό κτήμα όλων των πολιτών, ως σημείο συγκερασμού της εθνικής μνήμης, της πολιτιστικής κληρονομιάς και της εθνικής ταυτότητας.

Ειδικά το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη που είναι συνδεδεμένο με την αιματηρή ιστορία του τόπου. Το μνημείο όντως ανήκει στον λαό. Αλλά ανήκει ως ιερός χώρος, ως σύμβολο τιμής και μνήμης, και ως έμπρακτη ένδειξη ευγνωμοσύνης, για όσους ξόδεψαν τα νιάτα τους, χωρίς να γνωρίζουμε καν τα ονόματά τους.

Κανένα μνημείο, και κυρίως αυτό το ιερότερο όλων, δεν ανήκει στο κράτος. Ούτε στις κυβερνήσεις φυσικά. Όμως το κράτος είναι επιφορτισμένο με τη διαχείριση και διατήρησή τους, ώστε να τα παραδώσει στις επόμενες γενιές, ει δυνατόν άθικτα και αλώβητα.

Και το κράτος τα διαχειρίζεται μέσω των υπηρεσιών του, όπως π.χ. την Αρχαιολογική Υπηρεσία, αλλά και μέσω των υπουργείων. Και τα υπουργεία τα διοικούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.

Ο λαός, στην ιδιοκτησία του οποίου ανήκουν τα μνημεία - και επί του προκειμένου το επίμαχο μνημείο - έχει δικαίωμα πρόσβασης, υπό τους εκάστοτε όρους που θέτει η Πολιτεία για την προστασία τους. Αλλά το «ανήκουν στον λαό» σημαίνει ότι είναι κοινό αγαθό. Και ανήκουν στον καθένα μόνο στο μέτρο που ο καθένας είναι μέρος του κοινωνικού και εθνικού συνόλου.

Δεν του ανήκουν προσωπικά, δεν είναι ατομική ιδιοκτησία, και δεν έχει ο καθένας το δικαίωμα στη διαχείριση και στην οικειοποίησή του.

Εξ αυτού, όπως δεν οικειοποιείται η κυβέρνηση το μνημείο, που είναι μνημείο της ολότητας του λαού, άλλο τόσο δεν δικαιούνται να το οικειοποιηθούν διάφορες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες, προκειμένου να προβάλλουν και να επιβάλλουν τα δικά τους αιτήματα.

Και ναι, είναι κοινός τόπος σύμπαντος του ελληνικού λαού να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Αλλά ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΝΤΙΡΟΜΑΧΑΛΑΔΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΙΣΜΟΣ: Περί Αγνώστου Στρατιώτη

 Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η αθλιότητα του πολιτικού συστήματος ξεδιπλώνεται σ’ όλη της τη μεγαλειώδη μικροπρέπεια, μέσα από δηλώσεις εκπροσώπων, κάποιων εκ ΝΔ μη εξαιρουμένων, με τις οποίες, είτε αποδέχονται πανηγυρικά, είτε αποφεύγουν να καταδικάσουν ως παράλογες (για να μη πω κάτι άλλο, σεβόμενος το πένθος τους) τις αξιώσεις των Ρούτσι-Καρυστιανού. 

 Οι τελευταίοι εξελίσσονται αργά αλλά σταθερά σε …“ρυθμιστές του πολιτεύματος”. 

Αυτό στο πλαίσιο μιας, δυνάμει, στυγνής “δικτατορίας του συναισθήματος”, για την οποία έχουμε μιλήσει από αμνημονεύτων  

Σε ό,τι αφορά εμάς, η απάντηση στο αίτημα που διατυπώνει συνοδεύοντάς το με απειλές η κυρία Καρυστιανού, είναι απλή.

 

Χωράει σε δυο λέξεις : 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Σχεδόν ανέφικτο

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Καιρός ήταν!  

Η απόφαση που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Αμυνας την προστασία του χώρου μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ώστε να πάψει να είναι θέατρο πολιτικών διαμαρτυριών, είναι απολύτως σωστή.  

Ούτε σε τριτοκοσμικές μπανανίες δεν συναντάμε παρόμοια φαινόμενα ασέβειας στα κενοτάφια των πεσόντων στους πολέμους. Μόνο εδώ υπήρχε τόσα χρόνια σκανδαλώδης ανοχή σε ένα είδος ασυδοσίας που εκλαμβάνεται από ορισμένους ως δημοκρατία.  

Οτι είναι σωστή η συγκεκριμένη απόφαση, όμως, δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα εφαρμοστεί. Το λογικό και αυτονόητο δεν είναι πάντα εφικτό, εφόσον μιλάμε για το σύμπαν του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Διερωτώμαι, κατ’ αρχάς, αν ο Πρωθυπουργός ζήτησε τη γνώμη του Νίκου Δένδια, προτού ανακοινώσει την απόφασή του.  

Το λέω, επειδή ο κ. Δένδιας αποφεύγει προστριβές για να μη φθείρει τη δημοτικότητά του. Προετοιμάζεται για διάδοχος, όπως έχουμε καταλάβει όλοι. Ψωνίζει φρεγάτες, ανακαινίζει κτίρια και υπόσχεται μεταρρύθμιση της ξεπερασμένης δομής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.

Συνεπώς, δεν περισσεύει χρόνος για καβγάδες. (Και πολύ περισσότερο όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει ότι είναι ήδη έτοιμος…) 

Εξάλλου, ο κ. Δένδιας δεν ήταν εκείνος που άνοιξε πρώτος τον χορό των δηλώσεων στο κυβερνών κόμμα υπέρ του Πάνου Ρούτσι; 

Εκείνος έστρεψε την κυβέρνηση προς την ικανοποίηση του αιτήματος του κ. Ρούτσι. Από τη συγκεκριμένη ιστορία, ο κ. Δένδιας αναδείχθηκε ως ο «καλός άνθρωπος», δηλαδή κέρδισε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Ετσι θα το σπαταλήσει;

Μην έχετε αμφιβολία ότι η απόφαση του Πρωθυπουργού δεν πρόκειται να εφαρμοστεί χωρίς διαμαρτυρίες και προσκλήσεις.  

Πάρτε, λ.χ., το ΚΚΕ, το οποίο χαίρει ενός είδους ασυλίας, χάρη στην οποία του επιτρέπονται δράσεις που θα έπρεπε να θεωρούνται αδιανόητες υπό κανονικές συνθήκες, όπως η συνήθεια να κρεμάνε τα κουρέλια τους από τον βράχο της Ακρόπολης.  

Αν αυτοί, με κάποιο πρόσχημα, αποφασίσουν να εξευτελίσουν στην πράξη το νέο καθεστώς προστασίας του μνημείου και στήσουν μια «κατάληψη» εκεί που υποτίθεται ότι θα επιτρέπεται, θέλετε να πιστέψω ότι θα βρεθεί κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς να πλακωθεί με το ΚΚΕ;  

Και μάλιστα με αρμόδιο υπουργό τον κ. Δένδια; 

Ακόμη χειρότερα, αν καταλάβει τον χώρο η Ζωή Κωνσταντοπούλου και κηρύξει απεργία από τους υδατάνθρακες, ποιος θα τολμήσει να την απομακρύνει; 

Αν το παράδειγμά της ακολουθήσει η Πέτη Πέρκα, που έγινε διάσημη λόγω κρουαζιέρας στη Γάζα, και μας κουβαληθεί και η ανυπόφορη μικρή Γκρέτα, τι γίνεται;

Η εφαρμογή του μέτρου στην πράξη θα έχει τεράστιες δυσκολίες. Προϋποθέτει, κατ’ αρχάς, νέο χωροταξικό σχεδιασμό του μνημείου. 

Θα πρέπει, δηλαδή, να δοθούν απαντήσεις σε θέματα όπως τα εξής: Ποιος θα είναι ο προστατευόμενος, ο ιερός ούτως ειπείν, χώρος; 

Πώς θα επιτρέπεται η πρόσβαση στο κοινό, από ποιες διόδους; 

Και, το κυριότερο, πώς θα προστατεύεται; Οι παραβάτες θα μπαγλαρώνονται αυθωρεί και παραχρήμα ή θα προβλέπεται διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ επίδοξων παραβατών και φρουρών; (Να το συζητήσουμε, βρε παιδιά. Προσπαθήστε να καταλάβετε τη θέση μας κ.ο.κ.)  

Είναι τόσο δύσκολο να γίνει σωστά και πολιτισμένα η φύλαξη του χώρου μπροστά από το μνημείο, ώστε δεν θα εκπλαγώ αν τελικά δεν εφαρμοστεί η απόφαση. 

Το χειρότερο, πάντως, θα ήταν να εφαρμοστεί τόσο πρόχειρα και επιπόλαια, ώστε να γίνει η αφορμή άλλης μιας περιττής περιπέτειας, που θα απορροφήσει την ενέργεια της κυβέρνησης.

Το άλλο, που δεν θα με εξέπληττε καθόλου, θα ήταν αν σκοπιμότητα της συγκεκριμένης απόφασης είναι – πέραν των άλλων – να ανάψει μια ωραία φωτιά στα μπατζάκια του κ. Δένδια. Αν κρίνω τουλάχιστον από την εκτίμηση που εκφράζουν φίλοι του Πρωθυπουργού για την προδήλως ωφελιμιστική στάση του κ. Δένδια, δεν θα το θεωρούσα εκτός της σφαίρας του πραγματικού. Αλλωστε, το ψαλίδισμα των φτερών είναι ένα σπορ που το αγαπούν πολύ στη ΝΔ και επιδίδονται σε αυτό με αξιώσεις…

Με την ευκαιρία αυτής της απόφασης, δεν θα έπρεπε να γίνει κάτι και για την προστασία της Ακρόπολης;  

Δεν μπορεί κανείς να βεβηλώνει τον χώρο του Αγνώστου Στρατιώτη, μπορεί όμως να το κάνει στην Ακρόπολη; 

Κι αν...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Οκτωβρίου 16, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίων αριστεροφοβικών εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Οκτωβρίου 16, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

Αριστερού ανθελληνικού σκουπιδαριού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 13, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΥΛΟΛΙΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μνημείο Αγνωστου Στρατιώτη

 Της Αθηνάς Κακούρη

Το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, απόηχος πολλών άλλων τέτοιων μνημείων ανά την Ευρώπη, που τότε δεν είχε καλά καλά συνέλθει από τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου θυσιάστηκε το άνθος της νεολαίας της.

Μνημείο είναι ολόκληρος ο χώρος, η μεγάλη αυτή πλατεία που ολόγυρά της αναφέρονται χαραγμένα τα ονόματα ενδόξων μαχών μέχρι και των δύο Βαλκανικών Πολέμων. 

Για μένα, που έζησα το 1940 σε ηλικία δώδεκα ετών, η πλατεία δεν έπαψε να αντηχεί από τη φωνή της Βέμπο προς τα «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε, πάνω στα βουνά…». Αυτά τα παιδιά τα έβλεπα καθημερινά στο Αρεταίειο, που φυσικά είχε μετατραπεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου με έπαιρνε μια μεγαλύτερη ξαδέλφη μου, η οποία υπηρετούσε εκεί ως εθελόντρια αδελφή νοσοκόμος. Δουλειά μου ήταν να κάνω παρέα στους τραυματίες, να τους κάνω μικροθελήματα και να τους γράφω τις επιστολές τους, είτε επειδή ήταν αναλφάβητοι είτε επειδή είχαν χάσει τη χρήση των χεριών τους από κρυοπαγήματα.

Το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη είναι, επομένως, για μένα γεμάτο πρόσωπα νέων, κατάκοιτων, σημαδεμένων από τον πόνο και τον ακρωτηριασμό. Και αντηχεί, ακόμη και σήμερα, από τη διαχρονική φωνή της Βέμπο προς τον Ελληνα στρατιώτη. Ολων των πολέμων, του παρελθόντος και του μέλλοντος.  

Ο σεβασμός του χώρου αποτελεί φόρο τιμής που οφείλει ο κάθε Ελληνας πολίτης και υπόσχεση υποταγής του στις ανάγκες της πατρίδος σε καιρό πολέμου.

Σέβομαι βαθύτατα τον πόνο των γονέων που έχουν χάσει παιδί σε δυστύχημα ή από αρρώστια. Αλλά αρνούμαι να παραμελήσω εξ αυτού την τιμή που οφείλω στον Αγνωστο Στρατιώτη και στην Ιστορία μας. 

Η επιλογή να εκδηλωθούν τέτοιας κατηγορίας διαμαρτυρίες απάνω στον χώρο αυτόν, γιατί ήταν αναγκαία; 

 Ολόκληρη η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται εκεί δίπλα, απολύτως κεντρική και μεγάλη. Στη διάθεσή τους.

Τα νεκροταφεία είναι, παντού στον κόσμο και σε όλες τις θρησκείες, μέρη ήσυχα και όμορφα, περιποιημένα και τακτικά. Κανείς δεν διανοήθηκε να πάει να γράψει ονόματα και συνθήματα στους διαδρόμους ανάμεσα σε τάφους, να κολλήσει αναμμένα κεράκια εδώ κι εκεί, ή να καθίσει καταγής και να διαδηλώνει την απόφασή του να μη φάει, αν πρώτα δεν γίνει αυτό που ζητά η σπαραγμένη καρδιά του. Ολα αυτά μπορεί να τα κάμει, σε όποιον δημόσιο χώρο επιλέξει, αλλά ποτέ, μα ποτέ, σε έναν από εκείνους που είναι ήδη αφιερωμένοι σε κάτι πολύ ανώτερο, όπως είναι το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Η επιλογή αυτού του ιερού τόπου προδίδει ανασφάλεια;  

Επελέγη με την ιδέα πως η διαμαρτυρία θα κερδίσει κάτι από τον χώρο όπου γίνεται; 

Αν ήταν αυτό, σε μένα τουλάχιστον προκάλεσε τα αντίθετα αισθήματα – ενόχληση για την καταπάτηση χώρου ήδη αφιερωμένου αλλού, και καχυποψία.

Και η ασχήμια της εικόνας που προβάλλεται μου πολλαπλασιάζει αυτά τα αρνητικά αισθήματα.  

Ο Παλαμάς, θρηνώντας την απώλεια του μικρού παιδιού του, έγραψε: «Αφκιαστο κι αστόλιστο του Χάρου δε σε δίνω. Στάσου με τ’ ανθόνερο την όψη σου να πλύνω…». Αρχαιότατη παράδοση είναι η περιποίηση του νεκρού πριν από την ταφή, και κυρίαρχη παντού ανά τον κόσμο. Εδώ όμως, στο δάπεδο του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη, τα ονόματα των νεκρών από ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα γράφηκαν όπως όπως και αφέθηκαν εκεί να τα ποδοπατάει κάθε άσχετος, είτε ξέρει περί τίνος πρόκειται είτε όχι, είτε πιστεύει σε επιστήμονες είτε σε αποδέκτες επιστολών του Ιησού, είτε προσέρχεται ένας ένας είτε κατά ομάδες, που φωνάζουν ότι δεν έχουν οξυγόνο.

Είμαι ον λογοκρατούμενο. Και επιπλέον έχω ζήσει και γνωρίσει λογής λογής καταστάσεις και έχω μελετήσει κάμποσα, τόσα χρόνια που με έχει ξεχάσει εδώ ο Θεός – ψεύτικες κηδείες «αγωνιστών», ψεύτικες επιθέσεις εναντίον πρεσβειών και πλήθος άλλα ψεύτικα. Ετσι έχω μάθει να γυρεύω παντού μια λογική εξήγηση, και στην περίπτωση αυτή δεν βρίσκω το γιατί ορισμένοι γονείς –μια μικρή μόνο μερίδα από τις δύο τουλάχιστον εκατοντάδες συγγενείς των νέων που σκοτώθηκαν μέσα στο τρένο στα Τέμπη– χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να καταλάβουν ότι θέλουν να γίνει εκταφή και νεκροψία των παιδιών τους.


Τέλος, διερωτώμαι αν δεν θα έπρεπε να ρίξει πλέον μια ματιά κατά τον Αγνωστο ο κ. υπουργός Εθνικής Αμύνης. 

Το θέαμα...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όταν τα ανθελληνικά καθάρματα του ΚΚΕ διέταξαν την ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ !


 
Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ (και δίνει πόνο στα ελληνόφωνα ανθελληνικά κομουνιστοφασισταριά...)
 
🔴Δεκέμβριος 1944: Εντολή του Πολιτικού Γραφείου του ☭ΚΚΕ προς τον ΕΛΑΣ: «Ανατινάξτε την Ακρόπολη»!
 
🔴Ασφαλώς και δεν μου προκάλεσε καμμία έκπληξη η προχθεσινή βεβήλωση του σημαντικότερου μνημείου της ανθρωπότητας, από τους επαγγελματίες κομμουνιστές. Και δεν μου προκάλεσε έκπληξη, γιατί γνωρίζω πολύ καλά την πραγματική Ιστορία αυτού του τόπου! Προχθες, βεβήλωσαν την Ακρόπολη. Το 1944, οι πολιτικοί τους πρόγονοι είχαν αποφασίσει να την ανατινάξουν.
 
🔴Πάμε πίσω, στον Δεκέμβριο του 1944. Στην Αθήνα εξελίσσονται τα γνωστά γεγονότα. Οι Βρετανοί, πιστεύοντας ότι το πιο ασφαλές σημείο της Αθήνας είναι το ύψωμα της Ακρόπολης, καθώς θεωρούσαν αδιανόητο να στοχοποιηθεί από Έλληνες, εγκατέστησαν εκεί στρατιωτικές δυνάμεις, αποκτώντας έτσι στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Η ηγεσία του ΚΚΕ, αποφασίζει τότε να ανατρέψει αυτό το στρατηγικό πλεονέκτημα, ανατινάζοντας το μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, την Ακρόπολη.
 
🔴Φυσικά, κανείς δεν θα έδινε γραπτώς και ενυπογράφως μια τέτοια φρικτή εντολή.Την έδωσαν, λοιπόν, προφορικά, αλλά ευτυχώς, την έδωσαν σ’ έναν ευσυνείδητο άνθρωπο, που αρνήθηκε να την εκτελέσει:
«Η ηγεσία του ΚΚΕ, κατά τη διάρκεια του Δεκεμβριανού Κινήματος, δεν εδίστασε να δώσει διαταγάς διά του συντρόφου Μπαρτζώκα, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέως της ΚΟΑ, γνωστού υπό το ψευδώνυμο “Φάνης”, εις τα τμήματα του ΕΛΑΣ, διά την ανατίναξιν της Ακροπόλεως. Την διαταγήν έλαβε το υπό τον πρώην εκπαιδευτικόν Ιωάννην Λογοθέτην τμήμα, όστις ηρνήθη να την εκτελέση. Αργότερον, το στέλεχος τούτο του ΕΛΑΣ ανεφέρθη εις το Πολιτικόν Γραφείον της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ζητών να εξετασθή, μήπως ο Μπαρτζώκας ήτο αντιδραστικός πράκτωρ και έδωσε την διαταγήν, έλαβε, όμως, την απάντησιν ότι η απόφασις ανατινάξεως της Ακροπόλεως είχε τύχει της εγκρίσεως ολόκληρου του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ».
 
🔴Προφανώς αναφερόμενος στην άρνηση εκτέλεσης της ανήκουστης αυτής διαταγής, είπε ο «Φάνης» στον λόγο του στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που διεξήχθη τον Οκτώβριο του 1945) τα εξής: «Μέσα στα λάθη που έγιναν τον Δεκέμβρη έχουμε και πολλά που αφορούν την ΚΟΑ (Κομμουνιστική Οργάνωση Αθηνών). Τον Δεκέμβρη σε πολλές πλευρές μας ξέφυγε η κατάσταση από τα χέρια μας».
 
🔴Η ανατίναξη μπορεί να απετράπη, όχι όμως και οι ανυπολόγιστες ζημιές στο μνημείο αυτό της παγκόσμιας κληρονομιάς, από τα πυρά όλμων που δέχονταν οι Βρετανοί στρατιώτες από τις μονάδες του ΕΛΑΣ.
 
🔴Ειδικότερα, στην 8σέλιδη έκθεση του εφόρου Αρχαιοτήτων Γεωργίου Μπακαλάκη, με τίτλο «Περί της καταστάσεως της Ακροπόλεως και του Μουσείου αυτής διά το από 4ης Σεπτεμβρίου 1944 και εξής χρονικόν διάστημα», αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Όλμοι εξερράγησαν προ των Προπυλαίων… Όλοι οι κίονες και οι τοίχοι των Προπυλαίων έπαθαν πολλά εκ βλημάτων και όλμων. Βλάβες υπέστη και ο Παρθενώνας. Όλμος έπεσε παρά τους ολίγους ορθοστάτας του βορείου τοίχου. Μεγάλη βλάβη υπέστη το οριζόντιο γείσο στα δυτικά του ναού, διότι κι εκεί εξερράγη όλμος. Όλμος έπεσε και παρά την ΒΑ γωνίαν του Παρθενώνος και προ της προστάσεων των Κορών, του Ερεχθείου».
 
🔴Αυτό που δεν κατάφεραν να πράξουν τα όργανα του σοβιετικού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα το 1944, απείλησε πως θα το πράξει το αφεντικό τους, το 1961! 
 
Πιο συγκεκριμένα...
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 22, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)