ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ΜΑΛΑΚΙΑ ως ανίκητη καθοδηγητική δύναμη της Ιστορίας...

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Ελπίζω ότι στο Διαδίκτυο δεν ισχύει η χαριτωμένη / θεσμοποιημένη λογοκρισία που έχει εγκαθιδρύσει το ΕΣΡ, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, με όλον τον χώρο των Μέσων να φοβάται το πρόστιμο για τις πλέον επουσιώδεις «παραβάσεις της ευπρέπειας».


Γι' αυτό και στην τραυματιστική αναζήτηση, τι είναι εκείνο που μπορεί -κάπως!- να εξηγήσει τους ασύλληπτους «διαπραγματευτικούς» χειρισμούς της Κυβέρνησης στις τελευταίες φάσεις, αναζήτηση που έχει ήδη ανεβάσει στο προσκήνιο διάφορες προς σκοτεινές εκτιμήσεις (ότι πρόκειται για εξαρχής μεθοδευμένη διαδοχή κινήσεων με στόχο τη δραχμή ας πούμε), θα αντιπαραθέσουμε την άποψη ότι και εδώ επαληθεύεται η δοκιμασμένη αρχή:


Καθοδηγητική δύναμη της Ιστορίας αποτελεί η ανθρώπινη μαλακία. 


(...)  Το εννοώ απόλυτα και απερίφραστα!  


Δεν αναφέρομαι σε ελαφρότητα. Ούτε σε εφηβική επιδερμικότητα. Ούτε σε αυτοεγκλωβισμό σε κινήσεις αδιέξοδες. Ούτε σε λάθος αντίληψη των συσχετισμών, σε αυτάρεσκη αυτοεξαπάτηση για το πώς λειτουργεί το διεθνές σύστημα. Είναι όλα αυτά, ναι! Είναι και ο Βαρουφάκης, που μπήκε στην ψυχή όλων μας.  


Όμως τα τελευταία βήματα, τα τζαρτζαρίσματα και τα χτυπήματα στο πόκερ με ανεσάρα υποδηλώνουν μόνο ένα: την κυρίαρχη μαλακία.


Είναι κρίμα που είναι έτσι, όμως έτσι είναι. Και -όπως όλοι γνωρίζουμε- αυτό το στοιχείο της συλλογικής συμπεριφοράς (αφήστε κατά μέρος την ατομική) είναι αληθινά ακαταμάχητο. Δεν πολεμιέται με τίποτε, με τίποτε απολύτως:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΕΣ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΠΑΝΑΝΙΑΣ: Ο Βαρουφάκης ως μαθητής του Αντιφώντα

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Απίθανο να γνωρίζει κανείς σήμερα τον (σοφιστή) Αντιφώντα τον Ραμνούσιο, αν και υπήρξε σημαντικός εκπρόσωπος όχι απλώς του δικανικού ρητορικού λόγου του 5oυ αιώνα π.Χ. (μαθητής του Γοργία) αλλά και εντελώς ιδιαίτερης υπόστασης στον δημόσιο βίο: όταν η πλευρά που υποστήριζε (των ολιγαρχικών) ηττήθηκε απο τους (μετριοπαθείς) του Θηρομάχου, ενώ οι δικοί του κατέφυγαν στην ασφάλεια του σπαρτιατικού στρατοπέδου έξω από την Αθήνα, εκείνος έμεινε. Δικάστηκε, καταδικάστηκε και γεύθηκε το κώνειο.


Όμως, ο καημένος ο Αντιφών έχει αφήσει πίσω του και μια σημαντική ρήση. «Νόημα ή μέτρον τον χρόνον, ουχ υπόστασιν». Δύσκολα τα συγκεκριμένα αρχαία, οπότε να προτείνουμε μια μετάφραση: «Δεν υπάρχει αληθινά ο χρόνος. Δημιούργημα του νου είναι, ή αλλιώς μέσο μέτρησης». 


Αυτή η προσέγγιση μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχει οδηγήσει τα όλο και πιο ενδιαφέροντα βήματα του Γιάνη (ένα «ν») Βαρουφάκη. Που δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς ότι, συνεντευξιαζόμενος άλλωστε στο Philosophie Magazine ή μάλλον συνομιλώντας με τον (Νορβηγό κοινωνικό φιλόσοφο, με κριτική χρήση του Μαρξισμού -"Μaking Sense of Marx"- και με ενδιαφέρουσα προσέγγιση των ανθρωπίνων προτιμήσεων αλλά και αμφισβήτηση του κυρίαρχου ορθολογισμού) Jon Elster, μπορεί κάπου να «κόλλησε» κάτι από Αντιφώντα.


Πώς θα μπορούσε να έχει λειτουργήσει μια τέτοια μακρινή πατρότητα; 


Είναι απλό. «Αξιοποιώντας» τη λογική της Θεωρίας των Παιγνίων, με φιλοπαίγμονα διάθεση, προκειμένου να στήσει διαπραγματευτική πρακτική - στον πραγματικό όμως κόσμο, όπου στοιχεία όπως ο χρόνος παίζουν καθοριστικό ρόλο. Μη βιαστείτε να τον καταγγείλετε τον Βαρουφάκη «μας», ότι αποδέχεται το ενδεχόμενο να μας πηγαίνει στα βράχια. Εδώ βαριά επιστημονικά επιτελεία, πρώτης γραμμής διεθνώς, με ανάλυση και επιχειρηματολογία μιας «ισορροπίας Nash» είχαν πείσει τον ιστορικό Πρόεδρο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι να προχωρήσει στην απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων. 

Εκείνη η έμπνευση εφαρμόστηκε και απέτυχε - εξευτελιστικά για το κύρος των ΗΠΑ.

  Η άλλη λαμπρή εισήγηση, πάλι με Θεωρία των Παιγνίων made easy, να προχωρήσει κλιμάκωση με πυρηνική αναμέτρηση στο βάθος με τον Νικήτα Χρουτσώφ, με λογική chicken game ή μάλλον theory of moves,, έμεινε στην μέση - γι αυτό και υπάρχουμε όλοι μας όπως υπάρχουμε!


Πού μπαίνει στη μέση ο καημένος ο Αντιφών;  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Για πρώτη (και τελευταία) φορά Αριστερά;

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Δεν χρειάζεται να αυτοτοποθετείσαι Αριστερά -άλλωστε η περιοχή αυτή, που τώρα καταλαμβάνεται εξ εφόδου από κόσμο πολύ καθώς ακολουθείται η οσμή διακυβέρνησης, είναι ερώτημα αν έχει αληθινούς εκφραστές, πλην των ζηλωτών κάποιων (μικρών) τμημάτων του ΣΥΡΙΖΑ, των αυτοπεριχαρακωμένων του ΚΚΕ και κάποιων ρομαντικών από παραπέρα- για να ανησυχείς με το πόσο γρήγορα κακοπαθαίνει το τόσο εύστοχο/λειτουργικό σύνθημα: «Για πρώτη φορά Αριστερά!». 

Κατόρθωσε να λειτουργήσει σαν πνοή ελπίδας (δεν το λέμε χαλαρά: αυτό είναι που έφερε τη μεταστροφή στις κάλπες Μαΐου 2014/Ιανουαρίου 2015), σαν εγερτήριο για εντελώς ανόμοιους ανθρώπους, σαν συνισταμένη προσδοκιών, σαν άνοιγμα στο μέλλον/porteur de futur που λένε και οι άλλοτε φίλοι μας Γάλλοι.

Να ανησυχείς γιατί; 

Αν δεν είχε υπάρξει ο Νίκος Φίλης, να σώσει μοναχικά από έσχατη ντροπή την κυβέρνηση, ή μάλλον τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την υπόθεση της αυτάρεσκης συλλογικής σύμβασης/μπαξισώματος των εργαζόμενων της ΔΕΗ και του (πολιτικά) ατιμωτικού όσο και αποκαλυπτικού «ξύδι στους διαφωνούντες» του Νίκου Φωτόπουλου, θα έτεινε κανείς να θεωρήσει ότι το ναδίρ ήρθε τραγικά νωρίς. Και θα ήταν το ναδίρ η μιξοπαρθενική αποστασιοποίηση του Μαξίμου από την απρέπεια εκείνη με το χλωμό «δεν παρεμβαίνουμε στη συλλογική αυτονομία» ή/και «η διαπραγμάτευση της ΣΣΕ της ΔΕΗ είχε ήδη κλείσει επί προηγούμενης κυβέρνησης»: τέτοια περήφανη Αριστερά!

Όπως, ειλικρινά, και η αναγωγή της πονηρίας σε πολιτική/διαπραγματευτική αρετή από τον Γιάνη (εντάξει!) Βαρουφάκη, ή πάλιν η βυζαντινή μανία για ντύσιμο των αμαρτωλών εννοιών -Τρόικα, Μνημόνιο- με ανεπίληπτης φαναριώτικης τέχνης ενδύματα/καλύμματα -Θεσμοί, Συμφωνία-γέφυρα-, ακόμη-ακόμη η ροπή για τσακωμό με τους δημοσιογράφους και (έσχατο, πλην όχι ελάχιστο) οι διαρροές περί πρωθυπουργού ο οποίος «οργίζεται» από τα καμώματα των -αξιόλογων!- υπουργών του, όλα αυτά τίποτε δεν θυμίζουν από μια ΕΑΜίτικη, ας πούμε, λεβεντιά.

Η δε θλιμμένη/θλιβερή παραδοχή, ας πούμε, Βαρουφάκη ότι «τότε έχει πρόβλημα» (αν δόθηκαν εν αγνοία του αυξήσεις, στην τωρινή συγκυρία, στους ΔΕΗτζήδες), ή η διατύπωση Βαλαβάνη ότι ο σύντροφος υπουργός τού παρακάτω ορόφου είναι μόνον για τις διαπραγματεύσεις «εξωτερικού» και όχι για τη διαχείριση των εσωτερικών θεμάτων, ή η παραδοχή Πανούση ότι «θα είναι καταστροφή, θα έχει κάνει λάθος» άμα 1.000 μετανάστες (άνθρωποι, θυμίζουμε...) μαζευτούν στην Ομόνοια, αυτά δύσκολα συναρμόζονται με μια λογική αριστερής παραδοχής της ευθύνης.

Να το πω κι αλλιώς:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η προσβλητικότητα του γραφικού...

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Έχει δίκιο, έχει απόλυτο δίκιο ο Γιάννης (ας μας επιτραπεί η ανορθογραφία) Βαρουφάκης όταν διαγιγνώσκει «δημιουργική ασάφεια» στο έγγραφο που ταυτίστηκε με το όνομά του - το πλαίσιο διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων του οποίου η Ελλάδα δεν έχει απλώς το ownership αλλά και το authorship - καθώς και στην εν γένει συμφωνία-γέφυρα που έφθασε στα Κοινοβούλια των κατώτερων λαών (των Γερμανών, Ολλανδών, Φινλανδών, Εσθονών - τέτοια πράγματα) για επικύρωση, εμείς θα δούμε! 

Έχει ακόμη περισσότερο δίκιο όταν μας πληροφορεί, ανοιχτά, η αλήθεια να λέγεται! ότι η ασάφεια αυτή ήταν συνειδητή, βόλευε και εκείνους (να ξεμπλέξουν με τα Κοινοβούλιά τους) και εμάς (να κάνουμε τη λαμπρή επικοινωνιακή διαχείριση). 

Δεν είναι νομικός ο Γ. Βαρουφάκης, γενικώς δεν έχει πολλή σχέση με κανόνες και άλλα ανέμπνευστα, οπότε μπορεί χαρωπά να παραβλέπει τη δυσάρεστη αλήθεια: ότι σε μια σύμβαση, σε μια συμφωνία, σε ό,τι το δεσμευτικό η ασάφεια βοηθάει ποιον; 

Το ισχυρό μέρος. Το μέρος που, μόλις σφίξουνε τα πράγματα, θα... αποσαφηνίσει επιβάλλοντας τους όρους του.

Έχει δίκιο, έχει απόλυτο δίκιο ο Γιάννης Βαρουφάκης όταν εξηγεί - από κοντά, σε πιο καφενειακό ύφος και ο Αλέκος Φλαμπουράρης - , πατρική φιγούρα για τον Αλέξη Τσίπρα όπως μας δίδαξαν - ότι δεν είναι λογικό/δεν είναι σωστό/δεν είναι πιστευτό να μας αφήσουν να πέσουμε στα βράχια για 5-6 εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ/στραγάλια. «Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι ΕΚΤ και ΔΝΤ θα μας αφήσουν να σκοντάψουμε για ένα σχετικά μικρό ταμειακό πρόβλημα» και «δεν θα γίνει πιστωτικό γεγονός, δεν τους συμφέρει ούτε αυτούς, ούτε εμάς». Τώρα... αναμονή!

Προπαντός όμως, ο Γιάννης Βαρουφάκης έχει δίκιο, έχει απόλυτο δίκιο εξηγώντας - στο Bloomberg, δηλαδή στην καρδιά του θηρίου του διεθνούς οικονομικού συστήματος - ότι «αυτό που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές, είναι αξιοπρέπεια».  

Ασφαλώς, ασφαλέστατα ο κόσμος δεν θέλει χρήματα - άμα έχει! 

Ασφαλώς ο κόσμος (=κανείς λογικός άνθρωπος) δεν θέλει δουλειά - άμα έχει χρήματα!  

Και ασφαλώς θέλει αξιοπρέπεια - άμα έχει ένα μίνιμουμ σε χρήματα, άμα θέλει να έχει δουλειά και βρίσκει, ή άμα μπορεί να μην θέλει να έχει δουλειά γιατί έχει χρήματα.

Αυτά συμβαίνουν, όταν:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κλείστε τον Καμμένο στο υπουργείο!

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Ήταν από τα πιο πετυχημένα στοιχεία της ούτως ή άλλως επιτυχέστατης προεκλογικής εκστρατείας των ΑνΕλλήνων η έκκληση: "Κλείστε τον παππού στο σπίτι!". 

Η ιδέα ήταν να περιοριστεί η συντηρητική ψήφος που μπορεί να μην κατευθυνόταν αρκετά αντιμνημονιακά, και να ωθηθεί προς πιο "σωστή" κατεύθυνση. Δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ συν ΑΝΕΛ. Η συνέχεια είναι γνωστή: οι δυο αντιμνημονιακοι "σήκωσαν" πάνω από 40% της λαϊκής ψήφου, με την δε βοήθεια του εκλογικού νόμου απέδωσαν την σημερινή Κυβέρνηση - όλα καλά.

Τώρα, όμως που όλα φθάνουν στην ουσία, έχουμε την επαναδραστηριοποίηση Πάνου Καμμένου στο ολόφωτο - αυτή ειναι η ουσία, άλλωστε - προσκήνιο. 

Δεν είναι μόνον η ανάδειξη της συμμαχίας με Ρωσία (εκεί "στέλνεται" ήδη ο Νίκος Κοτζιάς) και με Κίνα (εκεί πάει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης), είναι και η προαναγγελία ότι απ' εκείνους θα έχουμε και χρηματοδοτική στήριξη. 

Α, ναι, και υπάρχουν και οι Αμερικάνοι ως πηγή. Δεν αρκέσθηκε δηλαδή ο  Πάνος Καμμένος να δανείσει κοινοβουλευτικά την Ραχήλ Μακρή - με τα 100 δις ευρώ που θα τυπώσουμε δια της Τραπέζης της Ελλάδος - έρχεται τώρα να δείξει ευθέως τον δρόμο. Τον βάδισαν βέβαια οι Κύπριοι το 2013, τον μπουσούλησε η εποχή ΓΑΠ το 2010.

Ασφαλώς, φρόντισε ο Γιάνης Βαρουφάκης αλλά και ο Γιάννης Δραγασάκης να ξεκαθαρίσουν ότι μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι η "Ευρώπη". Όμως... ένας Πάνος Καμμένος δεν ορρωδεί προ των περισπασμών αυτού του τύπου! Εδώ, ως (αρμόδιος) υπουργός Αμύνης άνοιξε μέτωπο με την Γερμανίδα ομόλογό του σε επίπεδο ΝΑΤΟ. Στα δε Ίμια μαζεύτηκε την τελευταία στιγμή, και στην φάση ρίψης στεφανιού στην μνήμη των (πραγματικών) ανθρώπων που έχασαν (πραγματικά) την ζωή τους, για να καταλήξουμε στο 'no men, no ships,no flags" με την μεσολάβηση των Αμερικανών, τότε.
 
Έχουμε μια πρόταση/έκκληση: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν ως Αλπαρσλάν ή ως Σαλαντίν

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Πιθανόν δεν γνωρίζει ο μέσος αναγνώστης τον σουλτάνο Αλπαρσλάν Ούτε τον Ταρίκ μπεν Ζιγιάντ, κατακτητή της Ανδαλουσίας. Ενδεχομένως κάτι νάχει ακούσει για τον Σαλαντίν/Σαλαχαντίν Εγιουμπί, Πορθητή της Ιερουσαλήμ. 


Ο πρώτος είναι ο νικητής του Ματζικέρτ, που άνοιξε (επί Σελτζούκων Τούρκων) τον δρόμο προς την Μικρασία και -εν τέλει- την Ευρώπη. 


Ο Μπιν Ζιγιάντ, όταν έφθασε με τα πλοία του στην Ισπανία, έκαψε τον στόλο, λέγοντας «πίσω σας υπάρχει η θάλασσα, μπροστά σας εχθρός σαν τη θάλασσα», για να δείξει στους στρατιώτες του ότι μόνον ένας δρόμος υπάρχει: μπροστά! 


Ο δε Σαλαντίν, είναι εκείνος που όχι μόνο κατέκτησε τους Αγίους Τόπους αλλά και απέκρουσε την Τρίτη Σταυροφορία (Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και όλα τα σχετικά), πάντα επέμενε ότι «με την πίστη του και όχι με τα σπαθιά και τα άλογα» το πέτυχε.


Και όμως: στις τρεις αυτές φιγούρες της τουρκικής Ιστορίας στράφηκε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όταν με παράξενη τελετή ανάρρησης ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις Προεδρικές εκλογές (της 10ης Αυγούστου) στην Τουρκία.  


Πέρα από το έντονο θρησκευτικό στοιχείο -που οι παριστάμενοι επιβράβευαν με «Αμήν!», κάθε τόσο- ο Ερντογάν αυτοπαρουσιάστηκε μ' ένα φιλμάκι που θα το είχε ζηλέψει ο δικός μας Αλέξης Τσίπρας, καθώς τον χρονικογραφεί από φτωχόπαιδο στη λαϊκή γειτονιά Gasim Pasa της Πόλης (πουλούσε νερό και κουλούρια στον δρόμο) μέχρι και τη φυλάκισή του ως Δημάρχου της Μείζονος Ισταμπούλ, επειδή απήγγειλε δημόσια τον στίχο «ας γίνουν οι τρούλοι τα κράνη μας και οι μιναρέδες οι λόγχες μας» (θεωρήθηκε πρόκληση στη βία, αλλά βασικά φόβισε το ισλαμικό περιεχόμενο).


Με τέτοια εφόδια διεκδικεί την Προεδρία στην γείτονα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν -τον οποίο με αστεία απλοϊκότητα εμείς τη μια τον βλέπαμε ως «ισλαμική απειλή», την άλλη τον ηρωοποιούσαμε ως «πολέμιο των στρατοκρατών της Άγκυρας» ή ως «Ευρωισλαμιστή», παραπέρα χαιρόμασταν τις κουμπαριές (με Κώστα Καραμανλή) ως πλέον προωθημένη εκδοχή του ζεϊμπέκικου (του ΓΑΠ με Ισμαήλ Τζέμ, εκείνο), ύστερα ταραχθήκαμε όταν άρχισε να φοράει το ύφος περιφερειακού ηγέτη, ποντάραμε στο ότι θα χάσει πόντους στο Κουρδικό και ύστερα μέσα από την αντιπαράθεσή του με το Ισραήλ. Γενικώς... ό,τι θυμόμαστε και ό,τι προσέχουμε κάθε φορά, αυτό χαιρόμαστε!


Καθώς τώρα, μετά την αυγουστιάτικη εκλογή Προέδρου στην Τουρκία θα ανοίξει νέος γύρος συζητήσεων από το ποιες θα είναι οι εξουσίες του διαδόχου του Αμπντουλάχ Γκιουλ -και.. τι θα τις κάνει- ας τα έχουμε καταγράψει, αυτά. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Είναι η Αργεντινή Ελλάδα;

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Ο καθένας από την Αργεντινή θα κρατήσει εκείνο που επαληθεύει τις προκαταλήψεις του. 

Θα προτείναμε, πάντως, δύο τουλάχιστον στοιχεία - ίσως και ένα τρίτο- να μην ξεφύγουν από την προσοχή. 

To πρώτο είναι η φιγούρα του 42χρονου Άξελ Kισίλοφ, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, Μαρξιστικών Οικονομικών και Ιστορίας Οικονομικής Σκέψης στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, με σημαντική διάσταση της κοινωνιολογικής προσέγγισης, προτού γίνει υπουργός Οικονομικών. Νεότατος με τα δικά μας μέτρα, σε ώριμη ηλικία με τα μέτρα των διαπραγματευτών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, κουβάλησε τη διαπραγμάτευση στην «κόψη του ξυραφιού» πριν την τωρινή χρεοκοπία της Αργεντινής.  

Τις τελευταίες μέρες δεν πολυσυζητιέται αυτή η διάσταση, όμως οι «απέναντί του» τον αντιμετώπισαν με σεβασμό -όπως άλλωστε και την Αργεντινή, παρόλα όσα λέγονται ότι η χώρα αυτή τραμπουκίστηκε. Προσοχή όμως: ούτε η φιγούρα του Κισίλοφ ούτε βεβαίως της Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ -της Προέδρου της Αργεντινής- που επίσης με σεβασμό αντιμετωπίστηκε, ήταν αρκετά για να αποφευχθεί η τελική έκβαση. Δηλαδή η «μια κάποια χρεοκοπία», γιατί θα χρειαστούν βδομάδες για να φανεί τι ακριβώς σημαίνει το SD, το καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας -σας θυμίζει κάτι;- στο οποίο η Αργεντινή βρέθηκε ορισμένα μόλις λεπτά προτού επισήμως αστοχήσουν οι διαπραγματεύσεις που επιχειρούσαν με τη μεσολάβηση των διεθνών τραπεζών να αποφύγουν τον εκτροχιασμό.

Η δεύτερη διάσταση που θα άξιζε να προσεχθεί είναι τα 12 χρόνια. Το διάστημα δηλαδή ανάμεσα στην πρώτη χρεοκοπία της Αργεντινής, τις συμβιβαστικές διευθετήσεις με πολύ μεγάλο μέρος των πιστωτών το 2005 και το 2010, που άφησαν όμως έξω ένα 3% holdouts. Οι νομικοί χειρισμοί των οποίων σε διεθνή δικαστήρια (και όχι μόνο στα αμερικανικά, όπως βολικά θεωρούμε) απαγόρευσαν τελικά στην Αργεντινή να εξυπηρετεί το χρέος της όπως είχε συμφωνηθεί με την μεγάλη πλειοψηφία, επειδή δεν ικανοποίησε εκείνους που αρνήθηκαν τον συμβιβασμό.

Στα 12 αυτά χρόνια, ανάλογα με το πώς θέλει να δει κανείς τα πράγματα, η Αργεντινή ισορρόπησε -ταραχές στους δρόμους αυτήν τη φορά δεν υπήρξαν (ακόμη)- εκλογές μεσολάβησαν και ξαναμεσολάβησαν, τα επίπεδα φτώχειας παραμένουν ψηλά αλλά όχι παράλογα «με λατινοαμερικανικούς όρους» -πείνα στους δρόμους θα δει κανείς περιορισμένη (πάλι με λατινοαμερικανικούς όρους)- η διεθνής θέση της Αργεντινής παραμένει σημαντική. Ή, πάλι, η χώρα βρίσκεται σε συνεχή πτώση - η μέση τάξη διαλύθηκε - ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της αργεντίνικης κοινωνίας εξαφανίστηκε - τα ασθενέστερα στρώματα βρέθηκαν χαμηλότερα από το αρχικό σημείο εκκίνησης - οι ανισότητες μεγάλωσαν ζαλιστικά.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο ευγενέστατα απρεπής κ. Χάρης Θεοχάρης

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

Το πιο δυσάρεστο είναι ότι πρόκειται για άνθρωπο ευγενή («τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια» θα πεις, φίλε αναγνώστη: όμως έχει κι αυτό την αξία του), με δημόσιο λόγο συγκρατημένο και με προφίλ πολιτισμένο/σύγχρονο, με επικοινωνιακή διάθεση, με την τεχνογνωσία του, τα Twitter του και τα συναφή (για γαλλικά και πιάνο δεν ξέρουμε, αλλά δεν θα ορκιζόμασταν και για το αντίθετο). Οπότε σου 'ρχεται δύσκολο να τον καθυβρίσεις, όπως κάνεις με τους πιο παραδοσιακούς πολιτικούς ή τους γνώριμους μανδαρίνους του ΥΠΟΙΚ.

Ο λόγος για τον Χάρη Θεοχάρη. Ο οποίος, αφού με τον πιο βρετανικό (τάχα μου…) τρόπο «δεν έβλεπε λόγο να δοθεί παράταση» για την καταβολή των τελών κυκλοφορίας, και παράταση έδωσε – ολιγοήμερη – και «το σύστημα» είδε να καταρρέει (ως συνήθως, άλλωστε), και τις Εφορίες είδε να μη γνωρίζουν τι υπηρεσίες παρείχαν και τι δεν παρείχαν (βέβαια, όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει στην Εφορία εν αμφιβολία!) στο διάστημα της παράτασης, και εν γένει «θα δούμε».  

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά: θυμηθείτε τη γελοιότητα με τις προθεσμίες υποβολής των τακτικών φορολογικών δηλώσεων πέρσι, ή του ανοίγματος της πύλης για το Ε-9, γελοιότητα όμως που είναι τραγωδία για τον φορολογούμενο υπήκοο (που επιπλέον σαρκαστικά τον αποκαλούν «πολίτη»!). 

Ούτε θα είναι και η τελευταία: ας βάλει ο κ. Θεοχάρης, ή ο κ. Μαυραγάνης, ή ο κ. Στουρνάρας τον ΑΦΜ του κι ας διαβάσει τι λέει η κολασμένη οθόνη του TAXIS, αν προσπαθήσει να καταλάβει κατά πόσον ισχύει ο διαβόητος κλειδάριθμος. Η καλή εκείνη Πυθία, σαφέστερα τα έλεγε!

Όμως, άμα πεις στον κ. Θεοχάρη ότι θα 'πρεπε να ζητήσει κάποιος -διάβολε!- συγγνώμη από τους καταταλαιπωρημένους φορολογούμενους, θα σπεύσει να προσφερθεί να το πράξει ο ίδιος! (Το δοκιμάσαμε, on air, σε τηλεοπτική εκπομπή. Και υπήρξε όσο πιο συμπαθής γίνεται να φανεί δημόσιο πρόσωπο). Πώς να τον σιχτιρίσεις, τώρα;

Προσέξτε, όμως: οι τεχνοκράτες – ό,τι κι αν περιλαμβάνει τελικά ο όρος – κρίνονται από τα αποτελέσματα που φέρνουν. (Το ίδιο υποτίθεται, ισχύει και για τους ανθρώπους της πολιτικής. Όμως αυτοί το συνηθίσαμε/το μάθαμε, έτσι που έχουν λουστεί στην πηγή της λαϊκής κυριαρχίας – δηλαδή στη δική μας ψήφο, φίλτατοι – βρίσκονται υπεράνω κριτικής και πραγματικής αξιολόγησης). Γι' αυτό, υποτίθεται, και ο ψιλομόνιμος, 5ετούς θητείας και με κατοχυρωμένη την ανεξαρτησία λόγω εγγύτητας προς την Τρόικα Γενικός Γραμματέας Εσόδων έχει προβλεφθεί να έχει μέρος της τελικής του αμοιβής - σημαντικής, με τα σημερινά μέτρα αν όχι με εκείνα των αλήστου μνήμης golden boys της τραπεζικής φούσκας – ως συνάρτηση των επιδόσεών του στην πραγματοποίηση των στόχων που του τάσσονται και που συμφωνεί.

«Φυσικά», όπως κάθε ευρηματική μέθοδος έτσι κι αυτή της θητείας του Γ.Γ. Εσόδων, που με πρόσφατη ΚΥΑ έλαβε μάλιστα ως μποναμά άλλες μερικές ντουζίνες αρμοδιοτήτων, είναι γεμάτη τρύπες. Διότι… παρέλειψε να προβλέψει η εν λόγω μέθοδος το αντίθετο – τι, δηλαδή, γίνεται όταν ο Γ.Γ. υποαποδίδει, δηλαδή όταν αποδεικνύονταν φούμαρα οι προσδοκίες που στηρίζονται επάνω του. Όχι μόνον δεν έχει προνοήσει ο σοφός Τροϊκανός/Μνημονιακός εμπνευστής και νομοθέτης να επιβάλλεται κάποια μείωση απολαβών, δηλαδή κάπως να «πληρώνει» τις αστοχίες του. Αλλά, για να έχουμε τη διαβόητη ανεξαρτησία του, δεν πρόβλεψε και τρόπο αντικατάστασής του, δηλαδή απομάκρυνσης.