ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο μεγάλος αυτοεξευτελισμός

ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΑΛΙΝΑΣ.... pic.twitter.com/0GiElWc1cb

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) July 14, 2026

Πολάκης για Φάμελλο: «Σου λέει ο Τσίπρας αν θέλετε να έρθετε, θα παραιτηθείτε και θα θα 'ρθείτε σαν μονάδες. Όταν σου λέει αυτό το πράγμα και να σε ανεβάζει στον εξώστη και εσύ να λες "όχι πάμε εμείς να στηρίξουμε εκεί", είναι ο ορισμός της αναξιοπρέπειας, ο ορισμός του… pic.twitter.com/ajUMaWpGmo

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) July 14, 2026

 

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αριστερές δυνάμεις είναι ξεφτίλα μεγάλη.

ΟΙ άνθρωποι είναι για λύπηση. Η «σταλινική» τιμωρία που επιφυλάσσει ο Αλέξης Τσίπρας στους πρώην συνοδοιπόρους του, αποκαλύπτει τη μορφή που λαμβάνουν οι εκκαθαρίσεις μεταξύ αριστερών, όταν ο «φωτισμένος τιμονιέρης» αποφασίζει τη μεγάλη στροφή.

Ευτυχώς, για όλες και όλους τους «συντρόφους» της μη κομμουνιστικής αριστεράς, στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα και οι απόκληροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν κινδυνεύουν με μέτρα φυσικής εξόντωσης.

Κάποιοι έχουν ήδη αυτοεξοριστεί (όσοι πήγαν στη Νέα Αριστερά), άλλοι χάθηκαν στις στροφές (όσοι ακολούθησαν τον πρώην πρόεδρο Κασσελάκη) και άλλοι εξευτελίζονται παραιτούμενοι από την βουλευτική ιδιότητα που τους απένειμε ο λαός επαιτώντας για μια θέση αυλικού στην Αμαλίας.

Με όλα αυτά, είναι να αντιλαμβάνεται κανείς από τι τελικά γλιτώσαμε όταν όλοι αυτοί κυβέρνησαν τον τόπο.

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα είχε συμβεί στην χώρα αν ο Τσίπρας δεν είχε υποχρεωθεί στη μεγάλη κωλοτούμπα, τέτοιες μέρες του 2015. Πόσα απίθανα πράγματα θα είχαν σκαρφιστεί να δοκιμάσουν πάνω μας, προκειμένου να επιβάλουν την επικίνδυνη επαναστατικότητά τους.

Από την άλλη, βλέποντας την προθυμία στον αυτοεξευτελισμό τόσο πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, κατανοεί το χάος που επικρατούσε στην κυβερνητική συμπαράταξη του 2015-19.

Αν δεν ήταν οι «θεσμοί», δηλαδή οι τεχνοκράτες της τρόικας του τρίτου μνημονίου, οι οποίοι, πρακτικά, φρόντιζαν τα πάντα για να τσουλά η διακυβέρνηση της χώρας, η Ελλάδα θα είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία, ακόμη και μετά την κωλοτούμπα.

Υπάρχουν βεβαίως και εκείνοι/εκείνες που επιλέγουν τη λήθη. Τους αξίζει η συμπάθειά μας.

Όσο για τους άλλους, που επιμένουν να «διασώσουν» τα λείψανα του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν το καταφέρουν θα υποστούν την χλεύη της κάλπης, στην οποία δεν θα βρίσκουν ούτε τη δική τους ψήφο.

Η Ιστορία δεν αστειεύεται.

Να το αναγνωρίσουμε αυτό στον κ. Τσίπρα, ως έχοντα την πρωτοβουλία του…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΟΤΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΖΗΤΟΥΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δημοσιοϋπαλληλική καριέρα της ελληνικής αγροτιάς!

 

Η μόνη λύση που βλέπω είναι να διοριστούν όλοι οι αγρότες στο Δημόσιο.

— aNameToCome (@aNameToCome) December 13, 2025

Toυ  Μπάμπη Παπαδημητρίου


Προφανώς δεν είναι. Τυπικά τουλάχιστον. Γιατί, αν κοιτάξουμε το θέμα πιο λεπτομερώς, πολλές χιλιάδες αγροτών και κτηνοτρόφων, εξαρτώνται τόσο πολύ από το κρατικό χρήμα, ώστε η οικονομική τους υπόσταση ελάχιστα διαφέρει από εκείνη των κρατικών υπαλλήλων.

Να θέσουμε και ένα συγγενικό ερώτημα: Αν δεν έδινε τα όσα δίνει, κοντά στα 3,5 δισ. ευρώ, η Ευρωπαϊκή  Ένωση, θα μπορούσε να δίνει τα ίδια το Ελληνικό Κράτος;

Αμφίβολο. Αλλά και να μπορούσε θα έπρεπε από κάπου να τα κόψει και αυτό θα οδηγούσε σε εξεγέρσεις πολύ πιο ζωηρές από τις, κατά κανόνα εθυμοτυπικές,  κινητοποιήσεις των τρακτέρ.

Ας διαχωρίσουμε όμως αμέσως, όσες και όσους σίγουρα δεν είναι «υπάλληλοι του δημοσίου», επειδή, πολύ απλά, δεν παίρνουν πρακτικώς ούτε ένα ευρώ κρατικών επιδοτήσεων. Παραδόξως, αυτοί οι τελευταίοι είναι εκείνοι που γεμίζουν το οικογενειακό τραπέζι και μας θρέφουν. Με τα λαχανικά τους, τα φρούτα τους, τα αυγά τους και τόσα άλλα προϊόντα της ελληνικής Γης για τα οποία δεν πληρώνει κανείς καμία επιδότηση. Άντε, σε μερικές περιπτώσεις, να δίνονται κάποια βοηθήματα σε όσους νεότερους αποφασίζουν να ζήσουν στην ύπαιθρη χώρα ως αγρότες.

Όλοι οι υπόλοιποι αγρότες (και κτηνοτρόφοι), όπως καθημερινά εξηγούν στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα αυτή την εποχή, «έχουν μήνες να πληρωθούν» και δικαίως ερωτούν τους συνομιλητές τους «εσείς δηλαδή πώς θα ζούσατε αν δεν σας είχαν πληρώσει;».

Είναι μήπως κακομαθημένοι οι αγρότες μας, επειδή επί 45 χρόνια, όσο δηλαδή είμαστε μέλη της ΕΟΚ-ΕΕ, τα λεφτά που έφθαναν από τα ευρωπαϊκά ταμεία της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) ήσαν συνεχώς περισσότερα και διαρκώς περισσότεροι αγρότες έβρισκαν τους τρόπους να εισπράττουν το κάτι τις τους; 

 Σκεφτείτε πόσα πολλά χρήματα ήσαν όλα αυτά, ιδίως όταν έκανες τη σύγκριση με τα «ψίχουλα» που μοίραζαν, πριν την ΕΟΚ, οι κυβερνήσεις των Αθηνών.

Γιατί όλες οι κυβερνήσεις φρόντιζαν να βρίσκουν κονδύλια για τους αγρότες μας.

Μάλιστα, μετά το 1975, η Δημοκρατία μας είχε να «ανταγωνιστεί» και τους «ανοικτοχέρηδες» δικτάτορες. Κανείς σύγχρονος δεν είναι υποχρεωμένος να θυμάται πόσο εύκολα ο δικτάτορας Παπαδόπουλος γέμισε το Μάρτιο 1968 το Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης για να ανακοινώσει τη διαγραφή των αγροτικών χρεών. Αντιγράφω:

«Οι ζητωκραυγές που ακολούθησαν δεν είχαν προηγούμενο. Τα χρέη που διαγράφηκαν ήταν: Όλα τα οφειλόμενα από του έτους 1945 μέχρι τέλους του 1962 και ρυθμισθέντα το 1963. Όλα τα βραχυπρόθεσμα καλλιεργητικά δάνεια, ζωοτροφών κλπ. Όλα τα μεσοπρόθεσμα δάνεια, χορηγηθέντα δια την ανάπτυξη των γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Όλα τα οφειλόμενα δάνεια των συμμοριτοπλήκτων αγροτών, αλλά και των επαναπατρισθέντων εκ του παραπετάσματος. Όλα τα χρέη των γεωργικών συνεταιρισμών, οργανώσεων και κοινοπραξιών μέχρι της 21-4-1967. Όλα τα ρυθμισθέντα το 1965. Οι οφειλόμενες ληξιπρόθεσμες δόσεις μέχρι την 31-3-1968 των μέσομακροπρόθεσμων δανείων. Το Ανώτατο όριο των διαγραφομένων χρεών, ανά αγρότη, ήταν μέχρι των 100.000 δρχ. της εποχής εκείνης, με το δολάριο στις 30 δρχ. (3.333 δολάρια, ή περίπου 26.800 σημερινά ευρώ). Συνολικά ωφελήθηκαν 643.844 αγροτικές οικογένειες που γλίτωσαν 7,4 τρισεκατομμύρια  δραχμές».

Όμως, όλοι οι αγρότες δεν είναι το ίδιο, όπως σημειώσαμε προηγουμένως. Επιδοτούμενοι είναι κυρίως οι κάμποι σε Θεσσαλία, Μακεδονία, Αιτωλία και Ακαρνανία, ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου και, βεβαίως, η Κρήτη. Επιδοτούμενες είναι οι μεγάλες καλλιέργειες: βαμβάκι, σόγια για τροφή ζώων, καλαμπόκι, στάρια, ρύζι, βιομηχανική ντομάτα, αλλά, μερικώς, και μήλα και πορτοκάλια, κάποτε ελιές και αμπέλια. Σε αυτά να προσθέσετε και τη ζωική παραγωγή (αιγοπρόβατα, βοοειδή).

Όταν, λοιπόν, έχεις συνηθίσει τόσους πολλούς, πάνω από 600 χιλιάδες αγρότες, τις οικογένειές τους και όλον τον άλλο πληθυσμό γύρω τους, έμποροι, καθηγητές ιδιαιτέρων μαθημάτων, γυμναστές, αντιπροσώπους αυτοκινήτων και τρακτέρ, πρακτορεία τυχερών παιχνιδιών, οργανοπαίκτες και κέντρα πάσης διασκέδασης, αντιλαμβάνεσαι την καταστροφή που συνιστά για την ελληνική επαρχία η καθυστέρηση στην εκταμίευση και τροφοδοσία των τραπεζικών λογαριασμών.

Κανείς, κυριολεκτικά, δεν περίμενε ότι από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ θα φτάναμε σε τέτοιο μπλοκάρισμα.  

Πολιτικά, όλη αυτή η κακοδιοίκηση θα κοστίσει ακριβά στο κυβερνών κόμμα. Αν και οι αγρότες, καλοί άνθρωποι όπως είναι, ξεχνούν εύκολα. Αρκεί να πέφτει το χρήμα. 

Αυτή τη φορά όμως θα κοστίσει κάτι παραπάνω στους αστούς φορολογούμενους, αφού ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλλάζει ο Μανωλιός;

Ένα μνημονιακι τόσο δα ήταν πως κάνετε έτσι. pic.twitter.com/jZOfVwuZqJ

— Θειος Σκρουτζ (@skroutzmcduck) August 22, 2025

 Του ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 Μάλλον όχι: Αλλωστε και ο Αλέξης Τσίπρας το μόνο που έχει πει, μέχρι στιγμής, είναι πως απλώς θέλει να βάλει «τα ρούχα του αλλιώς...».

Όμως το ρούχο δεν κάνει τον βασιλιά και δεν χρειάζεται ούτε καν ένα παιδάκι να φωνάξει πως «είναι γυμνός».

Γυμνός από ιδέες και αυτό είναι το χειρότερο. Για εκείνον. Γυμνός από τη σοφία που, υποτίθεται, πως προσθέτει ο χρόνος, η εμπειρία, οι δυσκολίες και η ακριβά κτηθείσα γνώση.

 Γυμνώθηκε στην κοινή γνώμη πως παραμένει ο ίδιος παλιός Τσίπρας, από την απάντηση που έδωσε στη συνέντευξή του σε ένα και μόνον κέντρισμα του Κυριάκου Μητσοτάκη: πολύ καλά κατάλαβε τι εννοούσε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας υπενθυμίζοντας πως το 2015 η Ελλάδα κατάπεσε στην κατηγορία «χώρα παρίας». Το ίδιο και όλοι εμείς που δεν έχουμε ξεχάσει τι συνέβαινε επί μήνες, πόσο κοντά βρεθήκαμε στον γκρεμνό και πόσο βαρύ ήταν το τίμημα που πληρώσαμε για να κρατήσουμε την πατρίδα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Διαβάστε την απάντησή του:

«Το 2015 παραλάβαμε όντως μια χώρα-παρία και διεθνώς απαξιωμένη. Μια Ελλάδα ρημαγμένη, με 1/4 της οικονομίας κατεστραμμένο, την ανεργία στο 27%, ουρές σε κοινωνικά ιατρεία, σε παντοπωλεία, αλλά και σε κάδους σκουπιδιών, δεμένη πισθάγκωνα από τους δανειστές, με ένα χρέος αγχόνη. Μια κοινωνία χωρίς ελπίδα και προοπτική. Ο ίδιος και η παράταξή του, μαζί με τους συνοδοιπόρους και τους σπόνσορες της διαφθοράς, που ήταν ένοχοι γι’ αυτήν την εθνική τραγωδία, κραύγαζαν «Γερούν γερά» και «βάστα Σόιμπλε», όσο εμείς δίναμε τη μάχη για τη σωτηρία της πατρίδας. Και το 2019 τους παραδώσαμε μια Ελλάδα εκτός μνημονίων και επιτροπείας, με ρυθμισμένο χρέος, δεκάδες δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία, δώδεκα συνεχή τρίμηνα ανάπτυξης, ενισχυμένη διεθνή θέση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη.»

Η μισή αλήθεια και μάλιστα παραποιημένη ήταν πάντοτε το φόρτε του ανδρός. Τίποτε δεν έχει αλλάξει, μέχρι στιγμής. Όλα δείχνουν πως και τα ύστερα θα επιβεβαιώσουν τα πρότερα, κυριολεκτικά.

Εν συντομία.

1.    Τις εκλογές εκείνες τις εξεβίασε ο ίδιος με την πονηριά εμπλοκής της προεδρικής εκλογής. Τις εκλογές δεν τις κέρδισε αλλά συνέπηξε ανίερη συμμαχία (ποιος άραγε ήταν ο εμπνευστής;) με το γκρουπούσκουλο της δεξιάς και την ανοχή, σε κρίσιμες στιγμής, της άκρας δεξιάς, δήθεν για να καταργηθεί το μνημόνιο «με ένα νόμο κι ένα άρθρο.

2.    Το μόνο που έμενε και έπρεπε να έχει κάνει το 2015, ήταν να επαναδιαπραγματευτεί το περιεχόμενο του γνωστού «μέιλ Χαρδούβελη, να ολοκληρώσει το δεύτερο μνημόνιο που έτσι κι αλλιώς τελείωνε συντόμως, όπως ήταν προγραμματισμένο.

3.    Να πάρει την ετοιμασμένη λύση από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, μετά την ιστορική απομείωση του χρέους, που οδηγούσε στην οριστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πολύ πέραν του ορίζοντα του 2032.

4.    Να μην ανοίξει ζήτημα νέας χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αφού καλά γνώριζε την κεφαλαιακά αδύναμη θέση που είχαν, ακόμη τότε, οι τράπεζες, ειδικά λόγω των ψευδών υποσχέσεων για τα κόκκινα δάνεια. Κι αυτό ενώ όλοι του είχαν εξηγήσει ότι το τραπεζικό σύστημα θα χρειαζόταν κάθε πρόσθετη βοήθεια που θα μπορούσε να εξεύρει.

5.    Να μην απειλήσει με αθέτηση παλαιών και ήδη δεδομένων εγγυήσεων, αφού καλά γνώριζε ότι αυτό θα έδινε την ευκαιρία στον αείμνηστο Σόιμπλε να ξαναφέρει (όπως τελικά συνέβη) την απαίτηση εγγυήσεων εφ’ όλης της κρατικής περιουσίας για 99 έτη!

6.    Να διαπραγματευτεί αφότου θα είχε τελειώσει με τα θέματα του μέιλ Χαρδούβελη, την σταδιακή ελαστικοποίηση ζητημάτων της αγοράς εργασίας, χωρίς τις αριστερές παρωπίδες που φορούσε η κυβέρνησή του.

7.    Να μην επιβάλει κανέναν, πρακτικά νέο φόρο, αλλά να επισπεύσει τα μέτρα περιορισμού της φοροδιαφυγής, τα οποία θα ήσαν -και τότε, όπως αποδείχθηκε τα δύο τελευταία χρόνια- επαρκή στην ενδυνάμωση της εισπραττόμενης φορολογίας.

8.    Η κοινωνία, αντίθετα προς ότι ακόμη σήμερα ψευδώς ισχυρίζεται, είχε πλέον ανακτήσει την ελπίδα διεξόδου από την κρίση και αυτό φάνηκε στο ποσοστό που έστησε ανάχωμα στην έξοδο από το ευρώ με το δημοψήφισμα.

9.    Θα είχε εντάξει την χώρα, με ευκολία και την εκ των πραγμάτων στήριξη της σαστισμένης αντιπολίτευσης, έστω και με καθυστέρηση ενός, το πολύ, έτους, στις πολιτικές νομισματικής διευκόλυνσης των οικονομιών που εξύφανε ο Ντράγκι και επομένως η ελληνική οικονομία θα συντονιζόταν προς την σταδιακή ανάκαμψη των οικονομιών του ευρώ.

10. Δεν θα χρειαζόταν να αποθηκεύσει 40 δισεκ. ευρώ, το περίφημο μαξιλάρι, αυξάνοντας και πάλι το δημόσιο χρέος και αφού είχε αφαιρέσει το ήδη ελάχιστο οξυγόνο από την οικονομία και τους κρατικούς λογαριασμούς.

11. Θα είχε επιτρέψει, αν δεν επέμενε στις δογματικές ανοησίες με τη ΔΕΗ και άλλες κρατικές ιδιοκτησίες στον παραγωγικό τομέα, την ταχύτερη επούλωση των πληγών που άνοιξε ανοίξει η δημοσιονομική κρίση στο κράτος. Το ίδιο ακριβώς θα είχε συμβεί και σε άλλους τομείς: στο σιδηροδρομικό δίκτυο και τον εκσυγχρονισμό ασφαλείας του, στην διαχείριση του υδάτινου δυναμικού, στην προώθηση των πράσινων επενδύσεων και ειδικότερα στην ενέργεια κ.ο.κ.

12. Θα είχε αποτρέψει τον...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε»

Σύντομα στη Γαλλία pic.twitter.com/2cqxNjcUFh

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_XI) September 9, 2025

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Η παρατήρηση του Θουκυδίδη (αν και η όμοια του Αισχύλου είναι πιο κοντά στις γαλλικές συνήθειες γιατί αφορά στους χοχλιούς!) ισχύει και χρησιμοποιείται σε όλη τη δυτική κουλτούρα. Οι Γάλλοι λένε, για παράδειγμα, «Pendant que Rome brûle, vous jouez de la lyre» (τραγουδάτε ενώ η Ρώμη καίγεται, όταν δηλαδή την έκαψε ο Νέρων) ή «Danser au bord du volcan» (χορεύετε στο στόμα του ηφαιστείου).

Δύσκολα θα κατανοήσουμε γιατί αυτή η τραγική κατάσταση ασυνειδησίας των λαών, επαναλαμβάνεται. Να παρατηρήσουμε βεβαίως πως κάθε Λαός δεν ασκεί με τον ίδιο, ακριβώς, τρόπο το υπέρτατο προνόμιο της ανευθυνότητας. Ίσως επειδή είναι ο μόνος υπεύθυνος όταν οι πολιτικοί εκπρόσωποι, τους οποίους έχει επιλέξει, λειτουργούν ανεύθυνα.

Στη Γαλλία ζουν αυτόν τον εφιάλτη του ασυνειδήτου και θα τον ζήσουν μέχρι τελικής πτώσεως. Είναι όμως αλήθεια ότι ο μέσος Γάλλος δεν μπορεί να καταλάβει όσα του λέει ο κάθε Bayrou. Απολαμβάνουν υψηλότατου επιπέδου ζωής. Το κράτος είναι πανταχού παρόν και διακρίνεται για την αποτελεσματικότητά του, παρόλη την παραδοσιακά καθιερωμένη γκρίνια πολιτών και πολιτικών. Η γαλλική οικονομία δημιουργεί μεγάλες υπεραξίες και διαθέτει εξαιρετικά ατού έναντι άλλων μεγάλων οικονομικών σχηματισμών.

Πλην όμως, στον ορίζοντα μαζεύτηκαν σημάδια της επερχόμενης καταιγίδας. Βεβαίως, τα σύννεφα μαζεύονται εδώ και καιρό. Θυμάμαι επί της πρώτης προεδρίας Σαρκοζύ να γίνονται εντονότατες συζητήσεις για τη (μη) αντοχή του συνταξιοδοτικού. Είναι επίσης αλήθεια ότι, στο τέλος, όλο και κάποιο τμήμα των μέτρων περνούσε, όλο και κάποιο μάζεμα γινόταν. Η πολιτική σύνεση που διακρίνει το πολιτικό κέντρο κάτι κατάφερνε.

Εδώ είναι και η παγίδα για τους Γάλλους. Από τη μια η ισχυρή οικονομία τους αντέχει στους τριγμούς. Από την άλλη όμως, οι αναταράξεις της παγκόσμιας οικονομίας ταράζουν ισχυρότερα τα ισχυρότερα κομμάτια της.

Αν στην παρούσα συγκυρία τα πράγματα γίνονται χειρότερα για τους Γάλλους είναι γιατί οι οικονομικές δυσχέρειες εξελίσσονται σε σκηνικό πολιτικής παρακμής. Οι δύο μεγαλύτεροι πολιτικοί φορείς κινούνται στα δύο άκρα, της αριστεράς και της δεξιάς. Η γαλλική κοινωνία είναι βαθύτατα διχασμένη και όσο πιο διχασμένη εμφανίζεται, τόσο δυσκολότερο είναι να εφαρμόσει επιδιορθωτικά μέτρα. Εξάλλου, από τη φύση τους, τα μέτρα αυτά είναι πιο αποτελεσματικά όταν εφαρμόζονται σε περιβάλλον συνεννόησης και σύνεσης, δύο στοιχεία που απουσιάζουν πλήρως από τη γαλλική πολιτική ζωή και, ακόμη χειρότερα, από τις εξελίξεις στο κοινωνικό σώμα.

Την κρίση την αισθάνονται καλύτερα οι μεγάλες  γαλλικές επιχειρήσεις, ιδίως εκείνες που δεν έχουν αποκτήσει πολυεθνική βάση. Ήδη σε πολλές από αυτές σωρεύονται τα σημάδια κρίσης, είτε επειδή χάνουν τη μάχη έναντι των διεθνών ανταγωνιστών τους εντός της γαλλικής αγοράς, είτε επειδή δεν μπορούν να διατηρήσουν το υψηλό επίπεδο ικανοτήτων των εργαζομένων τους, είτε δεν μπορούν να στηρίξουν τις πάντοτε απαραίτητες επενδύσεις που θα τις διατηρούσαν στην επιφάνεια.

Όλα αυτά έγιναν δυσκολότερα από τότε που ο Πούτιν κήρυξε τον πόλεμο στην ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης -μέσω Ουκρανίας - και έγιναν χειρότερα με την ανάληψη του Τραμπ και την προϊούσα διάλυση της μεταπολεμικής συνεννόησης μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Στο μεταξύ, όπως έδειξε η ανεύθυνη -αν και εξηγήσιμη- ψήφος της Εθνοσυνέλευσης, οι Γάλλοι...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η ανοησία του «ΟΧΙ» έκανε τα απίθανα-πιθανά

- Άλλον λαό κορόϊδεψε...

- Ποιον:;;

- Έναν δεν τον ξέρεις... pic.twitter.com/5pSrfrkDkl

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) July 3, 2025

 Του ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Μόνον δέκα Δήμοι στην Αττική, η Αμφίπολη και η Νέα Ζίχνη Σερρών, οι Πρέσπες, οι Οινούσες, το Νεστόριο Καστοριάς, το Αγαθονήσι Δωδεκανήσου και η Ορεστιάδα Εβρου, έδωσαν πλειοψηφία στο «ΝΑΙ». Όλοι οι νομοί της Ελλάδας πήγαν στην αγκαλιά των Τσίπρα-Καμμένου-Μιχαλολιάκου. Το χαμηλότερο ποσοστό του «ΝΑΙ» ήταν στα Χανιά, στην Κέρκυρα, στην Ικαρία και στον Ασπρόπυργο Αττικής.  

Η εντολή ήταν σαφής. «Να τους τρίψεις τις προτάσεις τους στα μούτρα». Ειδικά οι Κρητικοί, που είναι και στο προσκήνιο αυτές τις μέρες, ήσαν σαφείς: το «Δεν εγκρίνεται» πήρε κοντά 70%!

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε ζητήσει σαφή εντολή και οι πολίτες τον έστειλαν στην κόλαση. Ο άνθρωπος ήταν τόσο ελαφρύς, που ο βαρύς (τότε) συνεταίρος του Καμμένος είπε πως «ο λαός απέδειξε ότι δεν εκβιάζεται, δεν τρομοκρατείται και δεν απειλείται από κανέναν» για προσθέσει πονηρά ότι «η κυβέρνηση ξαναρχίζει τη διαπραγμάτευση από εκεί που την άφησε». Πού να καταλάβει ο καημένος ότι το «από εκεί» ισοδυναμούσε «από το μηδέν και το τίποτε».

Πιο σοφός ο Δημήτρης Κουτσούμπας του ΚΚΕ δήλωσε ότι «η έξοδος από το ευρώ είναι και αυτή επιλογή που θα πλήξει μόνο τα λαϊκά στρώματα» και ζήτησε από την κυβέρνηση να μη χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «για να επιβάλει στο λαό νέα μνημόνια διαρκείας».

Εκείνες τις μέρες της μεγάλης ανοησίας, ο λογαριασμός των απαιτούμενων εξισορροπητικών μέτρων μεγάλωσε κατά 2 δισ. ή 1% του ΑΕΠ επιπλέον όσων είχαν συζητηθεί προτού φύγει ο Τσίπρας από το τραπέζι του Συμβουλίου. Τα ίδια τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου παραδέχθηκαν ότι οι λογαριασμοί πρέπει να γίνουν από την αρχή αφού η εκτίμηση για ανάπτυξη κατά το γλίσχρο 0,5% «πρέπει να αναθεωρηθεί επί τα χείρω» και ότι οι περικοπές θα έπρεπε να γίνουν σε μισθούς και συντάξεις. Τελικά, το 2015 είχαμε ύφεση κατά -0,4%.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης έθεσε σε «καθεστώς ακύρωσης», δηλαδή πτώχευσης του ελληνικού κράτους, τα δάνεια διάσωσης που είχε δώσει στην Ελλάδα (περί τα 130 δισ.). Ότι δεν είχε συμβεί τον Μάιο 2010, Νοέμβριο 2011, Μάρτιο 2012, Ιούλιο 2012, Οκτώβριο 2012 και Φεβρουάριο 2015 μπορούσε να συμβεί τον Αύγουστο 2015.

Με τα νεύρα που είχαν στην Ευρώπη λόγω του καύσωνα (στο Παρίσι το θερμόμετρο είχε περάσει τους 40 βαθμούς, όπως και τις προάλλες), μόνον αυτός ο μπελάς τους έλειπε. Αντίθετα από τις προβλέψεις των Συριζαίων, που περίμεναν την... κατάρρευση των ευρωπαϊκών αγορών, μόνον τα ελληνικά ομόλογα κατακρημνίστηκαν. Οι αγορές ήσαν πεπεισμένες ότι η Ευρωτράπεζα θα διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης.  

Για μια ακόμη φορά τα είχε μπερδεμένα ο Βαρουφάκης και δεν είχε καταλάβει τι εννοούσε και κυρίως για ποιόν μιλούσε ο Μάριο Ντράγκι, που είχε ήδη διασώσει την Ευρωζώνη με μια και μόνον φράση (whatever it takes) και πάμπολλα δισεκατομμύρια σε φρέσκο χρήμα και ρευστότητα στις τράπεζες.

Μόνον η Ελλάδα αποφάσισε τόσο βλακωδώς να μείνει έξω από εκείνον τον ευρωπαϊκό χορό επιστροφής σε καλύτερες μέρες, με αποτέλεσμα όταν όλες οι άλλες χώρες άρχισαν να παίρνουν τα πάνω τους, εμείς βυθιζόμασταν ακόμη παρακάτω. Από αυτήν την ιδιαιτερότητα μείναμε πίσω περισσότερο από όσο μας είχε ήδη κοστίσει η μεγάλη δημοσιονομική κρίση του 2010-12.

Κι ενώ ο «Γιάνης» είχε πλέον δικαιωθεί, τον παραίτησε συνοπτικά ο Τσίπρας και τοποθέτησε τον Τσακαλώτο, τον οποίο εκτίμησε ως σοβαρό τεχνοκράτη, όπως μας είπε η κυρία Μέρκελ προχτές στη Νέα Λυρική Σκηνή. Πράγματι ο άνθρωπος μάζεψε τα αποθέματα φλέγματος που διαθέτει και έφυγε αμέσως για το eurogroup οπου αντήλλαξε θερμή χειραψία με τον πασιχαρή Ντάισελμπλουμ. Βεβαίως πήγε χωρίς προτάσεις, δηλαδή «άδειος» αλλά υποσχέθηκε ότι θα καταθέσει σύντομα και εγγράφως τις προτάσεις της Αθήνας.

Έσπευσε, ευτυχώς, ο Ομπάμα, πρόεδρος των ΗΠΑ τότε, να παρέμβει τηλεφωνικά προς Μέρκελ και Τσίπρα με το μήνυμά του να είναι πως «ο μόνος τρόπος για να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη είναι μια συμφωνία σε ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων και χρηματοδότησης.

Στο μεταξύ, περιχαρής ο πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος (ίσως και λόγω της παραίτησης Σαμαρά από την προεδρία ΝΔ, ο οποίος είχε το θάρρος να πάρει πάνω του την ήττα του «ΝΑΙ») δέχθηκε την επίσκεψη και το αίτημα Τσίπρα για συμβούλιο αρχηγών. Κάτι όμως θα έπρεπε να έχουν μυριστεί οι αρχηγοί όταν είδαν, την επόμενη μέρα της σύσκεψης στο Προεδρικό, το πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα «Αυγή» να γράφει «Η μπάλα στο γήπεδο των δανειστών» και απο κάτω να δημοσιεύει τον χαιρετισμό του Φιντέλ Κάστρο για τη «λαμπρή πολιτική νίκη του ελληνικού λαού» με το ειρωνικό «σας ευχόμαστε εντιμότατε σύντροφε Αλέξη Τσίπρα τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία». Δίπλα ακριβώς η ίδια εφημερίδα είχε τίτλο «Εισαγγελέας για την προπαγάνδα των ιδιωτικών καναλιών».

Ο λαός είχε «νικήσει» η χώρα είχε καταρρεύσει.  

Όλα ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αριστεροδεξιά αναπαλαίωση Τσίπρα;

Επιστρέφει ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας της Μεταπολίτευσης. https://t.co/GTv0Zg2Lfa

— Manolis Giannarakis 🌐 (@ManGiannarakis) June 10, 2025

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΌ! Το όνομα του κόμματος Τσίπρα: ΣΦ.ΑΛ.ΙΑ.Ρ.Α. ΣΎΝΤΡΟΦΟΙ -ΑΛΕΞΗ- ΙΑΣΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΉΣ ΑΡΙΣΤΕΡΆΣ.Οι εξυπνακισμοι ότι και καλά έχει να κάνει με τις απανωτές εκλογικές ήττες από τον Μητσοτάκη ελέγχονται ως κακόβουλες. Χτυπάει αυτοδυναμία από την πρώτη Κυριακή

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) June 11, 2025

 Του Μπάμπη Παπαδημητρίου


Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, πρέπει «να μιλήσουμε για έναν νέο ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό πατριωτισμό, για να προτάξουμε το όραμα του μέλλοντος, να εξηγήσουμε ότι εμείς θα παλέψουμε όντως για κάθε θέση εργασίας στη χώρα μας και για τις δυνάμεις της εργασίας, της καινοτομίας και της δημιουργικότητας».

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; 

Κανείς λογικός και επαρκής γνώστης των αδυναμιών που ταλαιπωρούν την μακρόπνοη ανάπτυξη της οικονομίας, εκείνη που θα στηρίζει τη βελτίωση των αρμών της κοινωνικής συνοχής. Άλλωστε έχω ήδη συμφωνήσει, ακόμη και πρόσφατα, ότι μπορεί, υπό προϋποθέσεις, ο κ. Τσίπρας να βοηθήσει με την επιστροφή του.

Πλην όμως, ο πρώην πρωθυπουργός έζεψε το κάρο μπροστά από τ’ άλογα. Αφού έχει που έχει κοτζάμ Ιδρυμα με το όνομά του, θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει τα όσα μας υπόσχεται να αποκαλύψει από φθινόπωρο γραπτώς. Κάπως βρε παιδί μου πρέπει να έχεις πει όσα οφείλεις να έχεις πει, μήπως και καταλάβουμε γιατί αυτά που λέει σήμερα δεν τα έκανε πράξη όταν μπορούσε και μάλιστα όταν κρίθηκε να λάβει τις απαραίτητες αποφάσεις, εκείνο το τραγικό πρώτο εξάμηνο του 2015.

Γιατί επέμεινε σε μια μπερδεμένη, ανεδαφική σύγκρουση με την Ευρώπη, από την οποία η χώρα και οι άνθρωποί της δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν; Ούτε καν την ψυχή τους, που θα έλεγε και ο ίδιος.

Γιατί άφηνε να φανεί ότι θα βρεθεί τελικά διέξοδος όταν σαν προχθες (11 Ιουνίου) πριν δέκα χρόνια, ο Τσίπρας συναντιόταν με Μέρκελ, Ολαντ και Γιουνκέρ υποσχόμενος τον έντιμο συμβιβασμό, ενώ είχε κατά νου τον εκβιασμό του δημοψηφίσματος;

Γιατί, τέτοιες μέρες πριν δέκα χρόνια (19 Ιουνίου), έτρεχε στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης παρακαλώντας για χρηματική διάσωση, στην γραμμή του «ικέτη» Λαφαζάνη (ο οποίος μάλιστα είχε εκείνες τις ημέρες προσφυώς αναφερθεί στην πόλη αυτή με το κομμουνιστικό της όνομα!), με προφανή στόχο να πάρουμε την άγουσα από την Ευρωζώνη;

Γιατί, τέτοιες μέρες πριν δέκα χρόνια (22 Ιουνίου) ενόσω όλοι οι αρχηγοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είχαν συναχθεί με μοναδικό θέμα την διάσωση, την ύστατη ώρα, της Ελλάδας περίμεναν να ακούσουν μια λογική κουβέντα από τον τότε πρωθυπουργό, το μόνο που βρήκε να τους πεί ήταν «θα πάρω αμέσως το αεροπλάνο και θα συσκεφτώ με το υπουργικό μου συμβούλιο για το τι θα κάνουμε»!

Κι όταν λέμε «υπουργικό» εννοούμε όλους εκείνους τους «συντρόφους» οι οποίοι, μόλις τους άφησε μόνους τους, μετά τις χαμένες (ξανά) εκλογές του 2023, έγιναν σκορποχώρι ανταλλάσσοντας βαρύτατες κουβέντες, απίθανα υπονοούμενα και άμεσες απειλές για όσα θα του συμβούν αν «τολμήσει να βγει από το λαγούμι», όπως εναργέστατα διευκρίνισε η κυρία Κωνσταντοπούλου.

Σημειώστε άλλωστε πως στην έρευνα της OpinionPoll/Ζαχαρία Ζούπη ως κατάλληλο πρόσωπο να ηγηθεί «σε μια σύγκλιση των δυνάμεων της κεντροαριστεράς» η Ζωή Κ. συγκεντρώνει το 10,3% ενώ ο Τσίπρας το 8,7% αν και μεταξύ όσων δηλώνουν κετροαριστεροί η προτίμηση (κατά 18%) στρέφεται προς το πρόσωπο Τσίπρα με 16,3% για την πρόεδρο Πλεύσης. Τουλάχιστον εντός του Σύριζα, το 42% θέλει την επιστροφή του ανθρώπου που «μας έκανε κυβέρνηση».

Αλλά, ας τα αφήσουμε όλα αυτά κι ας μείνουμε στα θετικά της νέας «πλατφόρμας». 

Θα κρατούσα τη λέξη «πατριωτισμό» για έναν μόνο λόγο. Ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να βάλει έναν κινηματικό στόχο τον οποίο θα αγκαλιάσει το έθνος, στη μεγάλη ανοικτή και αμφίρροπη μάχη των εθνών που έχει ξεσπάσει.

Θα κρατήσω επίσης την αναμενόμενη συνεργασία με τις «δυνάμεις της εργασίας, καινοτομίας και δημιουργικότητας» αν κάνει τον κόπο να μας εξηγήσει κάπως καλύτερα ποιος είναι ποιος σε αυτό το τόσο vague, που θα έλεγαν και οι προσκεκλημένοι του, αόριστο και ασαφές που λέμε εμείς, όταν μάλιστα μιλά ένας πρώην ριζοσπάστης της αριστεράς, για την οποία κανείς επιχειρηματίας, κανείς επιστήμονας της παραγωγής και κανένας μάνατζερ δεν συμπεριλαμβάνεται στις «δυνάμεις της εργασίας».

Φοβάμαι πως και αυτή τη φορά μάς τα μπερδεύει.  

Ίσως να φταίει πως σέρνει ακόμη το χούι της δημαγωγίας. 

Σίγουρα πάντως θα κάνει περισσότερο ενδιαφέρουσα την επικείμενη και ήδη σε κίνηση προεκλογική μάχη. Θα απολαύσουμε, αρχικώς, το ξεκαθάρισμα μεταξύ τους και ακολούθως την ανάκαμψη της πολιτικής υπεροχής του φιλελεύθερου χώρου. Θα του οφείλουμε τουλάχιστον αυτό το τελευταίο, γιατί κατά τα λοιπά μας χρωστά ότι ακόμη τον ανεχόμαστε και τον ακούμε. 

Ελπίζω βεβαίως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κοίτα ποιος μιλάει v.5

Έρχεται ο Ζήκος😂😂😂 pic.twitter.com/wgyq50jcvC

— 🦋 Qkeen 👑 xiki 🦋 (@dkDurcGYTIpZdKl) June 4, 2025

επειγόντως περήφανη διαπραγμάτευση, κλείσιμο Τραπεζών και κάπιταλ κοντρόλς
Να ξαναγίνουμε Ευρώπη pic.twitter.com/MkJQVePZ2K

— prng (@prng2777) June 4, 2025

 Του ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ας υποθέσουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας κάνει πράγματι την πέμπτη εμφάνισή του στο προσκήνιο της πολιτικής σκηνής. Μετρώ ως πρώτη το 2014, με την οποία πλασαρίστηκε για «επαναστάτης» πρωθυπουργός, δεύτερη το φθινόπωρο 2015, όταν επιβεβαιώθηκε ως συμβιβασμένος πρωθυπουργός, τρίτη το 2019 ως ηττημένος πρωθυπουργός, τέταρτη το 2023 ως αποτυχών αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τι νέο έχει να μας πει; 

Μίλησε, προ ολίγων ημερών, για τα τέσσερα «Α»: Ανάπτυξη, Αναδιανομή, Ανθεκτικότητα, Ασφάλεια. Πολύ καλά.  

Η πρόταξη του στόχου για την ανάπτυξη δείχνει ότι κάτι έχει καταλάβει. 

Η παράθεση του στόχου της αντοχής (στο Harvard το λένε resilience) δείχνει μια πιο ρεαλιστική αντίληψη των αδυναμιών της κοινωνικοοικονομικής δομής της χώρας, το λέει όμως και η τελευταία έκθεση της Επιτροπής. Παραδέχτηκε άλλωστε και ο ίδιος, κι ας το έκανε σε τόνο επικριτικό προς την παρούσα κυβέρνηση, χωρίς όμως να υποδείξει κάποια διέξοδο, ότι «τα τελευταία 15 χρόνια παρουσιάζεται ένα φαινόμενο βαλκανοποίησης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας». 

Αν και η Ελλάδα ήταν πάντοτε «Βαλκάνια» και με τον τρόπο μας περηφανευόμασταν κιόλα γιατί δεν είμαστε «παίξε-γέλασε», «Βαλκάνια» συμπεριφορά μέσα στη μεγάλη κρίση, είχε εκείνος και όχι εμείς οι «μενουμευρωπαίοι».  

Μάλλον πρέπει να αναλογιστεί την προσωπική του ευθύνη όπως και εκείνη του ευρύτερου χώρου τον οποίο ο ίδιος υπηρέτησε κομματικά και εκπροσώπησε κυβερνητικά ως προς το προσβλητικό χαρακτηρισμό που υπονοεί. Πόσο πιο «Βαλκάνιος» μπορούσε να είναι ένας πρωθυπουργός με όσα έκανε στο πρώτο εξάμηνο του 2015;

Παρά ταύτα, θέλω να πιστεύω ότι ο Τσίπρας θα ήταν καλύτερη λύση, όχι για την χώρα, αλλά για την κεντροαριστερά αντιπολίτευση έναντι της σημερινής κατάστασης. Αν βεβαίως στόχος ήταν ποτέ να ανασυγκροτηθεί η αντιπολίτευση, κατά τρόπο ωφέλιμο για την δημοκρατία και την οικονομία.

Μου άρεσε όμως ένα κάποιο ψείγμα βαθύτερης κατανόησης που επέδειξε ο κ. Τσίπρας όταν είπε: «Η Ελλάδα έχει την υψηλότερη φορολογία στη μισθωτή εργασία. Οι επιβαρύνσεις ενός μισθωτού είναι 22%. Πώς οι νέοι άνθρωποι θα έρθουν εδώ; Είναι κρίσιμο ζήτημα η φορολογία. Δεν καταφέραμε και εμείς να »ακουμπήσουμε» τον μεγάλο πλούτο, όσα θα θέλαμε».

Αν βάλουμε στην άκρη ότι ο κ. Τσίπρας δεν βρήκε καλό λόγο να πει για τον Μητσοτάκη που κατέβασε αμέσως στο 9% το πρώτο κλιμάκιο φορολογίας. 

Αν ξεχάσουμε ότι δεν έδειξε να γνωρίζει πόσο βαριές είναι οι υποχρεωτικές κρατήσεις για τους μισθωτούς.  

Αν παραλείψουμε ότι ξέχασε να αναφερθεί στο κόστος των υπολοίπων κρατήσεων για τις επιχειρήσεις. 

Αν τέλος πάντως όλα αυτά, τότε είναι ενδιαφέρον ότι ο κ. Τσίπρας δείχνει να αντιλαμβάνεται τη σημασία της εργασίας σε καπιταλιστική προοπτική. «Πρέπει όλοι να πιστέψουμε στους εαυτούς μας και να κάνουμε ένα αναπτυξιακό άλμα για να αντιστραφεί η κατάσταση», συμπλήρωσε, σωστά. Ειδικώς μάλιστα όταν συνδύασε την παραίνεση αυτή με το προοίμιο ότι «το παραγωγικό μοντέλο έχει ξεπεραστεί, είναι αυτό που μας οδήγησε στην κρίση».

Εκεί βρίσκεται όμως η ουσία της διαφωνίας μας, που, όπως πιστεύω, δεν πρόκειται να επιλυθεί «ειρηνικά». Ο πρώην αρχηγός Σύριζα, φαίνεται να επιμένει στην επιστροφή ενός κάποιου «μοντέλου», που θα έχει πολύ κράτος, πολλούς περιορισμούς στην παραγωγή, πολλά εμπόδια στην επιχειρηματική δράση.

Αν κάπου κάνουμε λάθος και κάτι έχει αλλάξει στις πεποιθήσεις του, καλό είναι, έχει όλο τον χρόνο δικό του, να μας τις εξηγήσει. Αλλιώς...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λιντσάρισμα: δημοσκοπικό και «συνταγματικό»

Σκίτσο του @CPapanikos για το Ελλάδα 24 (22/3/25) pic.twitter.com/ODP2GOsQKn

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) March 22, 2025

 Γράφει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οι πιθανότητες για όσους ενεπλάκησαν με τα Τέμπη να δικαστούν δίκαια συνεχώς περιορίζονται. Αναρωτιέμαι πώς θα κάνουν τη δουλειά τους οι δικαστές, όταν έρθει η ώρα να ανέβουν στην έδρα. Είμαι σίγουρος ότι κανείς δικαστής δεν καίγεται να επιλεγεί για να δικάσει την υπόθεση.

Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ανοικτή, δημόσια διαδικασία, μια αυθεντικά «λαϊκή» δίκη. Με εκατοντάδες δικηγόρους. Με τα μέσα ενημέρωσης παρόντα να μεταδίδουν σκηνές, τα λεγόμενα καθενός ακόμη και «βουβές αντιδράσεις». Με δηλώσεις και κατάρες έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου. Με τους πολιτικούς να παρακολουθούν και να αξιοποιούν κάθε βήμα κατά το δικό τους δοκούν. 

Με τα socials πανταχού παρόντα να βγάζουν «αποφάσεις». 

Με όλη την κοινωνία απέναντι στους δικαστές, έτοιμη και βιαστική να κρίνει εκ του προχείρου να σχολιάζει ακαταπαύστως και να «δικάζει» αμετακλήτως.

Δείτε τι συνέβη μόλις ο Τριαντόπουλος ζήτησε από τους ανακριτές συναδέλφους του βουλευτές να τον στείλουν μια ώρα αρχύτερα και απευθείας να δικαστεί από τους μόνους που έχουν τη δημοκρατική εξουσιοδότηση: τους δικαστές.  

Ξεσηκώθηκαν να του αρνηθούν αυτό ακριβώς με το οποίο, την ίδια στιγμή, λένε, οι ίδιοι πολιτικοί, πως συμφωνούν. Αυτό που ζητά σύσσωμη η κοινή γνώμη. Να δικάζονται δηλαδή και οι πολιτικοί από την ίδια Δικαιοσύνη, με τις ίδιες διαδικασίες που ισχύουν για όλους τους πολίτες.

Ξεχειλίζει η υποκρισία. Παρελαύνουν στα κανάλια εκείνοι που θέλουν να περάσουν τον Τριαντόπουλο «γενεές δεκατέσσερις» επί όσον χρόνο θα τους φανεί πολιτικά χρήσιμο, να τον χρησιμοποιήσουν για να θαυμάσει ο θυμωμένος κόσμος πως «ξεσκίζουν» τον αντ’ αυτού της κυβέρνησης.

Αν ρωτήσετε οιονδήποτε απ’ αυτούς αν προτιμά αυτή τη διαδικασία επειδή θέλει να μορφώσει γνώμη περί της αθωότητας ή της αποχρώσας ευθύνης του ανδρός θα σας απαντήσει ότι προφανώς έχει αποφασίσει ότι ο Τριαντόπουλος είναι ένοχος και «εγκληματίας». Αυτό που θέλουν είναι να τον δικάσουν πρώτοι αυτοί, ιδίως για τα μάτια της αδημονούσας κοινής γνώμης.  

Θέλουν να τον στείλουν «για τα περαιτέρω» με σημαδεμένα χαρτιά. 

Θέλουν να περιορίσουν, όσο περισσότερο γίνεται, την ανεξαρτησία δικαστών που θα τον αναλάβουν στην επόμενη φάση.

Είναι δυνατόν, όποιος κι αν ήταν στη θέση του Τριαντοπούλου να μη θέλει να αποφύγει αυτούς που θέλουν να τον λιντσάρουν;
 

Όταν μάλιστα πολύ καλά γνωρίζει ότι ακόμη και οι «δικοί» του δε θα μπορούν να τον στηρίξουν. Σιγά μη τολμήσει, πολιτικά μιλώντας ένας ή μία βουλευτής της Ν.Δ., είτε στην προανακριτική είτε στην Ολομέλεια, να ψηφίσει κατά συνείδηση. Ακόμη κι αν πειστεί, μέσα στην προανακριτική, ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ενδεχόμενης ενοχής Τριαντοπούλου και πάλι δεν αντέχει να το ψηφίσει. Κι ας είναι «μυστική» η ψηφοφορία.

Αυτό που κατάφερε η ένωση των αντιπολιτευόμενων είναι να καταργήσει το τεκμήριο της αθωότητας. Αυτό που θα ήθελε να κάνει είναι να εκδώσει την καταδίκη προτού δικαστεί ο «ύποπτος».

Θέλουν ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κυρίως μη χαλάσει το show

Όταν μαθαίνεις ότι σου κόψανε το show... pic.twitter.com/fmapil7Gdk

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) March 19, 2025

-οι πολιτικοί έχουν ειδικό καθεστώς και γλιτώνουν, γιατί δεν τους στέλνετε στην Δικαιοσύνη;
Τον στέλνουν απευθείας στην Δικαιοσύνη
-Μμμμ στην Δικαιοσύνη του Μητσοτάκη;
Η επόμενη πίστα είναι να ζητήσει η Ζωή(με το ψευδώνυμο Καρυστιανου) να γινει Λαϊκό Δικαστήριο και να προεδρεύσει pic.twitter.com/EtUeK9JkRM

— prng (@prng2777) March 19, 2025

 Γράφει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου


Ένας άνθρωπος, ακόμη και υπουργός, δικαιούται να ζητήσει να δικαστεί ενώπιον Θεού και Ανθρώπων, βεβαίως αλλά στη βάση των Νόμων της Πολιτείας. Γιατί δηλαδή όταν αυτό ζητά ο Τριαντόπουλος, οι αντιπολιτεύσεις επιμένον να προηγηθεί η βασανιστική ανάκριση από τους εκπροσώπους της;  

Προφανώς, γιατί θα χαλάσει η σούπα ή κοινώς θα χάσουν την ευκαιρία ενός ατελείωτου show.

Όλα γίνονται για τις εντυπώσεις. Να πάει και να μη γυρίσει η ουσία. 

Δηλαδή είχαμε λάθος όλοι εμείς, που λέγαμε, χρόνια τώρα να πηγαίνουν αμελλητί στον δικαστή οι υπουργοί που θα κριθούν και γιατί νομίζουν ότι έχουν δίκιο, τώρα, γιατί έτσι βολεύει, όλοι εκείνοι, που θυμώνουν επειδή χάνουν την ευκαιρία αντιπολιτευτικής γυμναστικής.

Ο κανόνας, όπως τον θύμησαν σε όλους μας εμφατικά και γοερά οι χιλιάδες των ανθρώπων, είναι ότι και οι υπουργοί, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι οφείλουν να προσέρχονται με σεβασμό και το ταχύτερο μπροστά στον «φυσικό δικαστή». Αν συμφωνούμε σε αυτό, τότε, οι αιτιάσεις περί του τύπου των νομικών διαδικασιών μεταξύ Κοινοβουλίου και Δικαστών έχουν μηδαμινή αξία.

Έχει κανείς κάποια αμφιβολία ότι ο Τριαντόπουλος, ο οποίος πρόκειται να εξεταστεί ως αθώος και όχι ως κατηγορούμενος -μη το ξεχνούμε και αυτό- έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει την άμεση και κατά το δυνατόν ταχύτερη εξέταση όσων του καταμαρτυρούν εκείνοι που κατέθεσαν την αίτηση δίωξης σε βάρος του; 

Εκείνων την καταγγελία απέστειλε στη Βουλή, ως όφειλε, ο δικαστής της Λάρισας, ο οποίος παρέλαβε το αίτημα των πολιτών που αναζητούν απόδοση Δικαιοσύνης. 

Αν δεν υπήρχε η ειδική διαδικασία του άρθρου 86 του Συντάγματος, θα είχε ήδη παραπεμφθεί ο Τριαντόπουλος στο δικαστικό συμβούλιο.

Αυτό θα γίνει τώρα. Η πρόταση του Νίκου Αλιβιζάτου (Καθημερινή 9/2/2025) «θα μπορούσε να συμβάλει στην εκτόνωση του τοξικού κλίματος, χωρίς να παραβιασθεί στο παραμικρό το γράμμα του άρθρου 86 του Συντάγματος, ούτε και του νόμου 3126/2003 για την ποινική ευθύνη των υπουργών» σημείωνε ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Απατώνται όσοι ενδεχομένως υποψιάζονται τον Αλιβιζάτο ότι θέλει να διευκολύνει τον Μητσοτάκη. Ο οξύνους καθηγητής εξηγούσε μάλιστα με συγκεκριμένα επιχειρήματα ολόκληρη τη διαδικασία. Όπως έγραψε «πίσω από τη συσσωρευμένη ένταση των ημερών βρίσκεται η αναξιοπιστία των κυβερνώντων. (Αλλά) για να μην εξελιχθεί σε απαξίωση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, επείγει να εκτονωθεί η κρίση εμπιστοσύνης».

Η εν τοις πραγμάσι κατάργηση των δολιχοδρομήσεων και η παρεμπόδιση των παιγνίων εξουσίας με ταυτόχρονη «σχολαστική τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών» ο κ. Αλιβιζάτος πρότεινε την ακόλουθη διαδικασία. «Προτού η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο του ειδικού δικαστηρίου θα την αναλάβει το πενταμελές δικαστικό συμβούλιο, που επίσης προβλέπεται από το άρθρο 86 του Συντάγματος. Αποτελούμενο από τρεις αρεοπαγίτες και δύο συμβούλους Επικρατείας, δηλαδή από πέντε κατά τεκμήριο έμπειρους δικαστές, το συμβούλιο αυτό θα ορίσει έναν αρεοπαγίτη-μέλος του ως ανακριτή. Βάσει του πορίσματος του τελευταίου, θα εκδώσει εν συνεχεία βούλευμα με το οποίο θα μπορεί να απαλλάξει όσους από τους εγκαλούμενους φρονεί ότι δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής σε βάρος τους και θα παραπέμψει στο ακροατήριο του 13μελούς υπουργοδικείου τους υπόλοιπους.»

Το «μυστικό», στο οποίο οφείλει μια καθαρή απάντηση η κυβερνητική πλειοψηφία, είναι να υπάρξει υπεύθυνη, πολιτικά, δέσμευση ότι όσα ζητεί, σήμερα, ο Τριαντόπουλος θα εφαρμοστούν και σε όσες άλλες περιπτώσεις: «υπουργούς, συνεργάτες και υφισταμένους τους, για τους οποίους υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους ενέχονται, άμεσα ή έμμεσα, στην τραγωδία των Τεμπών».

Κατανοώ ότι άνθρωποι όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλοι εξέχοντες δικηγόροι-βουλευτές των αντιπολιτεύσεων θα χάσουν ανεπανάληπτες ευκαιρίες να διαπρέψουν στο παλκοσένικο της Προανακριτικής. Προέχει όμως η δίκαιη κρίση του υπό κατηγορίαν, ο κατευνασμός που απαιτεί η δικαστική κρίση και, τελικά, η κατά το δυνατόν συντομότερη έναρξη του κύκλου απόδοσης Δικαιοσύνης.

Από την άποψη αυτή, οι συγγενείς που διαμαρτύρονται, καθοδηγούμενοι από δικηγόρους και κομματικούς παράγοντες, θα έπρεπε να εκλαμβάνουν ως νίκη τους την τόσο κραυγαλέα οπισθοχώρηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην πραγματική πίεση που άσκησαν οι χιλιάδες λαού που συγκεντρώθηκαν για να τους υποστηρίξουν. Μάλλον, ορισμένοι εξ αυτών ιδίως οι πιο   προβεβλημένοι μεταξύ τους...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο ηττημένος κ. Ανδρουλάκης

Τον γιδοβοσκό κατάφερε και τον πήρε πολιτικό όμηρο η αντιδημοκράτησα και νοσταλγός της δραχμής ζωήτσα. pic.twitter.com/ZnOj1Q4wch

— test tester (@hellasspecial) March 15, 2025

 

Toυ Μπάμπη Παπαδημητρίου

Δύσκολο να πει κανείς τι είναι χειρότερο για τον Νίκο Ανδρουλάκη, μεταξύ όσων αποκαλύπτουν οι δημοσκοπήσεις.

Ότι η συνοδοιπόρος «Ζωή» του ρίχνει δύο μονάδες στη δημοσκοπική προτίμηση της κάλπης;

Ότι τον θεωρεί «κατάλληλο» για πρωθυπουργικά καθήκοντα το ίδιο ποσοστό πολιτών με εκείνο που κρίνει εξίσου «κατάλληλο» τον κ. Βελόπουλο;

Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, του οποίου ζήτησε την άμεση παραίτηση, χαίρει διπλασίας εκτίμησης;

Ο,τι και να διαλέξει κανείς, το σίγουρο είναι ότι, σε αυτή τη φάση, ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ο κατ’ εξοχήν ηττημένος. Όσα προβλήματα και αν έχει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει περισσότερα. Όχι, μόνον γιατί όταν το «μαγαζί» μικραίνει και οι γκρίνιες ακούγονται περισσότερο. Αλλά γιατί έκανε λανθασμένες επιλογές πολιτικής, επικροτώντας την πιο στεντόρεια κραυγή των αντιδραστικών της πολιτικής, την ώρα μάλιστα που ο τόπος χρειαζόταν αυτοσυγκράτηση και περισυλλογή. Κλεισμένος μέσα στα καρέ του λαϊκισμού έδωσε πάσα για να βάζει το ένα γκολ μετά το άλλο η κυρία Κωνσταντοπούλου.

Ότι ο κ. Ανδρουλάκης είναι χαμένος και ότι είναι καλύτερα να αποχωρήσει από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ μια ώρα αρχύτερα το ξέρουν πολλοί μέσα στο πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα εξουσίας. Ο σημερινός πρόεδρος δεν είναι κατάλληλος για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Όταν μάλιστα, τόσο εύκολα, μέσα σε λίγες μέρες, χάνει το πρόκριμα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που του παρέδωσε εν μέσω της οντολογικής τρικυμίας του ο ηττημένος ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, μέσα στις λίγες εβδομάδες που μεσολάβησαν από την επανεκλογή του στον πράσινο θώκο, ετοιμάζεται να εκτεθεί δημοσίως από βοερούς υποστηρικτές της πράσινης κληρονομιάς με προεξάρχοντα τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου και όχι «μόνον» από τον αδελφό και νυν ευρωβουλευτή Νίκο Παπανδρέου.

Ίσως, πάλι η μεγαλύτερη και πιο ταπεινωτική ήττα για το Νίκο Ανδρουλάκη είναι ότι …

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Σιγά μη λείψει ο γδάρτης «Αλέξης» από τη Σαρακοστή

- Ευχαριστούμε τον Αλέξη από Σούνιο και πάμε στην επόμενη γραμμούλα https://t.co/zN4xCwhxWN

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) February 26, 2025

 Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Όλα τάχαμε, οι παραινέσεις του πρώην πρωθυπουργού μας έλειπαν. 

Βγήκε ο Τσίπρας και έγραψε με περισπούδαστο ύφος: «Η Δικαιοσύνη δεν είναι αποσταθεροποίηση αλλά σταθερότητα».  

Μπά; Δεν το ξέραμε!

Ο ίδιος όμως, στο ίδιο άρθρο, σημειώνει πως δεν είναι αποσταθεροποίηση «η αποδεδειγμένη με χίλιους τρόπους απόπειρα συγκάλυψης για το έγκλημα των Τεμπών».  

Πότε και πώς «αποδείχτηκε» η συγκάλυψη; 

Τι σημαίνει «απόπειρα»; 

Σιγά μην μπει στον κόπο να τα εξηγήσει.

Το πολιτικό του κομπόδεμα το έδεσε ο κ. Τσίπρας σε παρόμοιες ιστορικές και πολύ δύσκολες πολιτικές περιστάσεις. Όταν η κοινωνία, ιδίως οι νέοι άνθρωποι, εξερράγησαν, δικαίως, για την αποτρόπαια δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, καβάλησε το κύμα και την ευκαιρία. Η οποία, εν μέρει, του προσφέρθηκε λόγω της εφεκτικής αντιμετώπισης των ταραχών από την τότε πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου.

Μήπως βρήκε κάτι να πει για να κατευνάσει τις συγκρούσεις στην πρώτη προσπάθεια να αποφύγουμε την πτώχευση και να συγκρατήσει όσους έβαλαν (αλλά και τους πολλούς που με αποτρόπαιο τρόπο «δικαιολογήσαν») τη φωτιά που σκότωσε τους εργαζομένους στο υποκατάστημα της Marfin;  

Μήπως καταδίκασε τους δολοφόνους; 

Μήπως πήγε να κλίνει το γόνυ στο διακριτικό μνημείο; 

Μήπως φρόντισε να βρεθούν αυτοί που έκαψαν τους ανθρώπους, αντί να αφήσει να καλλιεργείται ο μύθος ότι το έκαναν οι «ασφαλίτες»;

Την ίδια διχαστική και εμπρηστική στάση κράτησε και όταν η Ελλάδα βυθιζόταν στο αδιέξοδο, εκεί, στο Σύνταγμα, στην άνω-κάτω πλατεία, ένα χρόνο αργότερα. 

Όπως ακριβώς έκανε πυρπολώντας την έσχατη ώρα έναν έντιμο συμβιβασμό με τους δανειστές την προηγουμένη του άκυρου δημοψηφίσματος το οποίο, δυστυχώς, δεν εμπόδισε ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Όπως επαίσχυντα έπραξε -και μια και δυο φορές- όταν ακόμη δεν είχαν σφουγγίσει τα δάκρυά τους οι άνθρωποι για τους 103+ νεκρούς στο Μάτι όπου ποτέ δεν σηκώθηκαν τα αεροπλάνα και οι καμένοι θα σπαταλούσαν μια έστω μικρή πρώτη βοήθεια, όπως ποτέ δεν νοιάστηκε για τη σταθερότητα που θα προσέφερε η Δικαιοσύνη για τους 24 της Μάνδρας.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν κάποιοι «παράγοντες» βλέπουν, στο πρόσωπο του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, μια κάποια «χρυσή εφεδρεία» για να προκύψει μια κυβέρνηση μαριονέτα.  

Αν υπάρχουν τέτοιοι «παράγοντες»...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Να γυρίσει να κάνει τι;

Ίδρυμα Κασσελάκη vs Ινστιτούτο Τσίπρα pic.twitter.com/cU6lJ5Lc7G

— τάσος (@kostasos) June 12, 2024

 

Toυ Μπάμπη Παπαδημητρίου

Το πιο σύντομο ανέκδοτο στη συριζαϊκή οπερέτα είναι το αίτημα ορισμένων - αιθεροβάμονες εκ του πονηρού υπάρχουν πάντοτε - «να γυρίσει ο Τσίπρας».

Το «πώς» δεν διευκρινίζεται. Θα γυρίσει και θα μιλήσει; Να πάρει το κόμμα στα χέρια του; Ή πιο απλά «να παρέμβει βρε παιδάκι μου»!

Υποθέτω χωρίς εκλογές και χωρίς αντιπαράθεση με τον Κασσελάκη. Γιατί ο τελευταίος αυτός θα κρατήσει την υποψηφιότητά του και απέναντι στον Τσίπρα.

Ο κ. Τσίπρας έχει βεβαίως μια κάποια εμπειρία στις ίντριγκες. Ιδίως τις κομματικές και ιδίως τις «αριστερές».

Έχει, επιπλέον, σωρευμένες εμπειρίες διασπάσεων, τριβών, σπίλωσης προσωπικότητας, υπόγειων συνεννοήσεων.

Έχει υποφέρει ο ίδιος, από τη θέση του προέδρου, από ρουφιανιές, ψιθύρους, πλεκτάνες, «γεύματα αμφισβήτησης», πισώπλατα «συντροφικά» μαχαιρώματα. Από αυτά, κατά πρώτο και κύριο λόγο, δραπέτευσε αμέσως μόλις η συντρόφισσα Αχτσιόγλου ψιθύρισε λόγια αμφισβήτησης μετά τις εκλογές του 2023.

Ο πρόεδρος Αλέξης προτιμά την ευρωπαϊκή καριέρα. Παίρνει εκδίκηση γιατί προφανώς δεν έχει ξεχάσει τι σημαίνει ευρωπαϊκό αστυνομικό στρίμωγμα, όταν έμεινε αιωρούμενος στον καταπέλτη του Blue Star Ferry 2 στην Ανκόνα από την αστυνομία του Μπερλουσκόνι, τον Ιούλιο 2001.

Ξέρει πως ο κομματικός αριβισμός δεν επαναλαμβάνεται, όταν έχεις γίνει πρωθυπουργός.

Θυμάται πολύ καλά ότι το πρώτο σπρώξιμο «προς τα άνω» το πήρε από τον Αλέκο Αλαβάνο, όπως και το δεύτερο μερικά χρόνια αργότερα, ο οποίος τον «κοοπτάρισε» (τοποθέτησε) στην Κεντρική Επιτροπή ως «αυτόν που είχε τη μεγαλύτερη ακτιβιστική δράση ανάμεσά μας». Κάθισε και περίμενε την ώρα του. Υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων (τρίτος με 10,5%) το 2006, εκλέχτηκε υπηρεσιακός πρόεδρος στο Συνέδριο του 2008 και αφού «υπονόμευσε εντέχνως» τον ευεργέτη του Αλαβάνο, πήρε στα χέρια του το κόμμα το 2010.

Δεκατρία χρόνια αργότερα το παρέδωσε ξεψυχισμένο, αφού κέρδισε την (σχετική) εμπιστοσύνη πάμπολλων, την πρόδωσε πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, έριξε τη χώρα σε ύφεση, επέβαλε σκληρή λιτότητα, νομοθέτησε πολλαπλούς φόρους και «αντεργατικές» ρυθμίσεις και κατσικώθηκε στο κόμμα του παρά την ήττα του απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με δύο λόγια, αυτοί που ζητούν την επιστροφή Τσίπρα, θέλουν απλώς να εκμεταλλευτούν την εμπειρία του ανδρός στην κομματική ίντριγκα και τον πολιτικό αμοραλισμό, προκειμένου να οργανωθεί αποτελεσματικά η ομάδα των πραξικοπηματιών έναντι του ανορθόδοξου πολέμου που τους κάνει ο ουρανοκατέβατος «Στέφανος, σκέτο».

Στον Σύριζα επικρατεί κλίμα ηθικού εξευτελισμού.

Μπορεί να έχουμε πει όσα έχουμε πει για τον Πολάκη (που του άξιζαν με το παραπάνω…), αλλά είναι ο μόνος που επικαλείται μιαν απλή αλήθεια: να γίνουν εκλογές, να κερδίσει κάποιος, να κάνου καμιά σοβαρή δουλειά, κοτζάμ αξιωματική αντιπολίτευση.

Αποστρεφόμουν πάντοτε την ικανότητα των γκρουπούσκουλων της «αριστεράς» να επικαλούνται τα «επί της διαδικασίας», όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με την πολιτική τους ήττα.

Προσκαλούν τώρα τον Αλέξη Τσίπρα να εξευτελιστεί.

Αν όμως το έκανε…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Όλος ο θίασος επί σκηνής

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Όχι πως μου πέφτει λόγος, αλλά μια χαρά είναι το ερωτηματολόγιο. Αυτό που έστειλε ο Κασσελάκης στα μέλη του ηλεκτρονικού iSyriza. Και γιατί δηλαδή να μη το στείλει;

Όταν τους επισημαίναμε, κάποιοι από εμάς, ότι η νέα αντίληψη του «αρχηγού» είναι «αμεσοδημοκρατική» και «αδιαμεσολάβητη» και ότι αυτό συνιστά αλλαγή παραδείγματος και εκτοπισμό των κομματικών διαδικασιών νόμιζαν ότι τους πηγαίναμε κόντρα για την κόντρα.

Τώρα γνωρίζουν.

Όλος ο θίασος είναι, και πάλι, επί σκηνής. Για να είμαστε ειλικρινείς, τις τελευταίες εβδομάδες, ολοένα και περισσότερα στελέχη του «ήταν κάποτε ο Σύριζα του Τσίπρα», είχαν καταλάβει πως όσα ήξεραν τελείωναν με το «Συνέδριο».

«Συνέδριο», με τον νέο μάλιστα «Πρόεδρο», δεν θα ήταν ποτέ μια γιορτή αποθέωσης του καθιερωμένου πρώην Πρωθυπουργού. Αλλά μια πράξη επιβεβαίωσης του νέου αρχηγού στον δρόμο της νέας κεντρο-αριστεράς.

Ο κ. Κασσελάκης γνωρίζει καλά, γιατί αυτό δείχνουν οι εκλεπτυσμένες έρευνες των ψηφοφόρων, ότι κερδίζει όταν απευθύνεται απευθείας στους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν.

Δεν απευθύνεται σε όσες και όσους ψήφισαν την κυρία Αχτσιόγλου. Άλλωστε όλοι αυτοί έχουν ήδη σαλπάρει από τον νυν Σύριζα. Κι αν δεν έχουν ακόμη φύγει, σίγουρα θα το κάνουν αμέσως μετά το «Συνέδριο».

Τι να τους κάνει, λοιπόν, ο Κασσελάκης;

Χώρο πιάνουν, λογαριασμό να τους δώσει δεν έχει χρόνο (και έχει απόλυτο δίκιο ως προς αυτό…), απλώς περιφέρουν την γκρίνια τους και δημιουργούν βαρύ κλίμα.

Μένουν όλοι οι άλλοι. Του φτάνουν και του περισσεύουν. Με αυτές και αυτούς που ό,τι κι αν κάνει σπεύδουν να τον επικροτήσουν θα πορευτεί. Κι όπου βγει. Χειρότερα από όσο (του) πηγαίνουν τα πράγματα αποκλείεται. Καλύτερα, δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Οφείλω πάντως να παραδεχτώ πως αν τα σκέφτεται μόνος όλα αυτά τα μηχανορραφικά… μπράβο του. Είναι βεβαίως περισσότερο πιθανό να τον συμβουλεύουν κάποιοι που ξέρουν να διαβάζουν προσεκτικά τα ευρήματα των εκλεπτυσμένων δημοσκοπήσεων.

Αυτοί λοιπόν, προφανώς διαπιστώνουν ότι το μόνο που πραγματικά κληρονόμησε ο κ. Τσίπρας στον κ. Κασσελάκη είναι κάτι μεταξύ 4,60% (13 έδρες) και 16,79%, (52 έδρες) τα δύο αποτελέσματα του 2009 και 2012. Το δεύτερο το έπιασε ήδη στις δεύτερες περυσινές (17,83% και 21 έδρες). Το πιθανότερο είναι ότι οδεύει προς κάτι λιγότερο, έως και πολύ μικρότερο.

«C’ est pas mal», που ελληνιστί μπορεί να αποδοθεί και ως «δεν είναι κι άσκημα».

 

Δείτε το από τη σκοπιά Κασσελάκη. Εμφανίζεται από το πουθενά και τους αρπάζει το κόμμα. Θέλουν τώρα να του το πάρουν πίσω με το «έτσι θέλω» γιατί δήθεν δεν είναι δικό του.

Αν όμως το κρατήσει, θα είναι ο πρώτος αρχηγός που θα διαθέτει κόμμα με ποσοστό που κάποιοι άλλοι χρειάστηκαν χρόνια να το αποκτήσουν.

Γι αυτό θέλει κάτι καινούργιο. Κάτι που δεν  θα θυμίζει τίποτε από τα παλιά. Ως προς αυτό, έχει πολύ δίκιο και τα υπολογίζει σωστά. Ό,τι κι αν πάρει η «Νέα Αριστερά», μάλλον πίσω του θα βρίσκεται.

Αποδεσμευμένος από τα βαρίδια που μόνον χάνουν, συνεχώς, από το 2015 μέχρι σήμερα μπορεί να επιχειρήσει το αδιανόητο:

Να …

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ας πρόσεχαν. Δεν θα μας λείψουν...

 

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου


Αν, όσοι τα βάζουν με τον Κασσελάκη, νομίζουν ότι θα τους λυπηθούμε, κάνουν λάθος. Μεγάλο. Αναλογικό και χαρακτηριστικό της αχαριστίας με την οποία πολιτεύθηκαν ως εδώ. Όταν ήσαν στην αντιπολίτευση. Όταν αντιμετώπιζαν όλους εμάς, τους «κακούς», με τη ρομφαία του «ηθικού πλεονεκτήματος».  

Όταν κυβέρνησαν, πατώντας πάνω στα ψέμματα, την εξαπάτηση και τις απειλές προς όσους προσπαθούσαμε να συγκρατήσουμε τις καταστροφικές επιλογές τους. Δεν θα μας λείψουν κιόλας!

Οι ιδεολογικές προτιμήσεις των παλαιοκομματικών συριζαίων, που συγκρούονται σήμερα με τον επικεφαλής τους Κασσελάκη, παραμένουν επιβλαβείς για την χώρα. Δεν μας λείπουν και δεν θα μας λείψουν οι «αριστερές» καθαρότητες. Όπως δεν έλειψαν στους σχεδόν πέντε εκατομμύρια πολίτες, που δεν τους εμπιστεύτηκαν στις τελευταίες εκλογές.  

Δεν τους φταίμε εμείς, επειδή αρνήθηκαν να συζητήσουν, να σκεφτούν και να καταλάβουν πώς και γιατί έχασαν 1.315.965 ψηφοφόρους από όσους τους έστειλαν στο χείλος της διακυβέρνησης τον Ιανουάριο 2015. Τόσα χρόνια στην αντιπολίτευση είχαν όλον τον χρόνο που χρειαζόταν για το κάνουν.   

Προφανώς δεν έχει καμία ευθύνη ο κ. Κασσελάκης, ο οποίος όπως χαριτωμένα είπε ήταν «πολύ νέος». Μεταξύ τους και με επικεφαλής τον κ. Τσίπρα τα έκαναν όλα.

Εκείνο όμως που ικανοποιεί όσους από εμάς υποστήκαμε τη σκοπίμως καλλιεργούμενη εχθρότητα, τις άτιμες προσωπικές επιθέσεις, τα ύπουλα ηθικά χτυπήματα είναι ότι τώρα ο συγκεκριμένος χώρος υποφέρει και σπαράσσεται επειδή εφαρμόζουν, μεταξύ τους, τις ίδιες ακριβώς μεθόδους. Την ίδια ικανοποίηση νιώθουν μαζί μας και πάμπολλοι πολίτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται καλύτερα σήμερα τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από τα έγκατα αλλά και τους ορόφους του Σύριζα, εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων. Σημασία έχει μάλιστα ότι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, διέδιδαν και επεδίωκαν, συχνά με εκπληκτική μαεστρία, την επιβολή των απόψεών τους επειδή μόνον αυτοί μπορούσαν, όπως έλεγαν, να έχουν τις σωστές απόψεις.

Προκαλεί αλγεινή έκπληξη ότι περιφέρουν στα «φιλόξενα» κανάλια και άλλα μίντια τη μιζέρια τους. Ο καθένας όσο χειρότερα μπορεί.  

Δεν έχουν το θάρρος να σηκωθούν να φύγουν, αφού βεβαίως αναγνωρίσουν την ήττα τους αν κρίνουν πως δεν τους σηκώνει πλέον το νέο κλίμα Σύριζα. Βάζουν μπροστά, όπως πάντα έκαναν, τις δήθεν «σωστές» δικές τους ιδέες, γιατί, ισχυρίζονται, αυτές ήταν πάντα οι «σωστές απόψεις» της αριστεράς. Είναι περίεργο ότι τόσα χρόνια δεν έμαθαν, ούτε αμφισβήτησαν τους τρόπους λειτουργίας του κόμματός τους.

Κατηγορούν, λιπόψυχα κι αυτό, τον «μεγάλο» Τσίπρα ότι κρύβεται πίσω από το μπάχαλο που σκορπά o Κασσελάκης δια χειρός Πολάκη. Δεν λέω ότι δεν είναι πιθανόν. Αν και μάλλον ο ίδιος ο πολλάκις ηττημένος αρχηγός, που τους «έκανε κυβέρνηση», αντιλαμβάνεται ότι το μόρφωμα που «ήταν κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ» βυθίζεται. Μάλλον εκτιμά ότι αφού ο ίδιος πρόλαβε να φορέσει κάποιο πολιτικό σωσίβιο, καλύτερα να περιμένει μια κάποια επόμενη κατάλληλη στιγμή. Αν ο ριψοκίνδυνος νέος αρχηγός τα καταφέρει, θα πει ένα «τι είχαμε τι χάσαμε» και θα πάνε, όσοι μείνουν, παρακάτω.

Τέλος, καλά θα κάνουν οι περιφερόμενες Ερινύες της αριστεράς...

 

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ράψτε το!!!

Γράφει το ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

Αγαπητέ Κυριάκο, δεν στέλνεις μια directive σε ορισμένα στελέχη της κυβέρνησής σου να μην μιλούν τόσο πολύ; 

Διότι μπορεί ο αδέξια συμπεριφερόμενος "βασιλικότερα του βασιλέως" να μην εννοούσε αυτό που του ξέφυγε και προσπάθησε να διευκρινίσει "δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου" σχετικά με το "φτηνό" νερό στο οποίο είμαστε σπάταλοι (άλλο το ένα και άλλο το άλλο) αλλά οι εντυπώσεις μένουν. Διότι στους περισσότερους ακούστηκε σαν "αυτό πως μας ξέφυγε;" και όχι σαν "τουλάχιστον έχουμε φθηνό νερό".
Όπως και οι άλλες περικοκλάδες για μια "σοβαρή Χρυσή Αυγή" (και κάτι άλλα λίγα κατά καιρούς) λες και δεν υπήρχαν άλλοι χώροι από τους οποίους θα μπορούσε η ΝΔ να αλιεύσει ψήφους.

Διότι μπορεί για τον απερισκεπτούλη που ήταν και πρώην ψιλο-μεγαλοδημοσιογράφος να ήταν φθηνό το νερό σαν ποσοστού των εισοδημάτων του αλλά ξέχασε ότι για την κοινωνία (δε μου πάει η λέξη "λαός"-πολτός) δεν είναι "φτηνά" και το νερό-νεράκι, και πολλά άλλα πράγματα. Ιδίως όταν μέσα στην κοινωνία -"λαό" (...) ανήκουν και πολλοί ψηφοφόροι που άντεξαν στα Πέτρινα Χρόνια του εθνολαίκισμού και για αυτούς το νερό δεν ήταν και τόσο "φθηνό" όπως για τον κύριο βουλευτή, πρώην δημοσιογράφο.

Και διότι ο πιο σπάταλος και αδιάφορος καταναλωτής του νερού είναι το ίδιο το κράτος. Και το ξέρουν όλοι όσοι τηλεφωνούν για σπασμένο αγωγό και η αντίδραση του κράτους λαμβάνει χώρα μετά από μέρες, ή διαβάζουν για τις διαρροές ένεκα παλαιότητος του δικτύου, κακής συντήρησης κλπ με αντάλλαγμα την διαθεση των αναγκαίων πόρων στη μισθοδοσία των "ημετέρων" και μετακλητών ανεξαρτήτως χρώματος. .
Αλλά που να τα ξέρει ο βασιλικότερος (του οποίου πολύ θα θέλαμε να ξέραμε τις αποδοχές ΠΡΙΝ γίνει βουλευτής για να του φαίνεται φθηνό το νερό, που ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ και είναι φθηνό), ο οποίος ξεστομίζει πλέον αθυρόστομα και απερίσκεπτα (και ας ήταν δημοσιογράφος) ότι του κατέβει.

Και ας προσέξει ο Μητσοτάκης διότι στην κυβέρνησή του υπάρχουν και άλλα φρούτα όπως ο αμίμητος πολιτικός κληρονόμος "εάν δεν μπορούν να το κρατήσουν το σπίτι τους ας το πουλήσουν, τι θα κάνουν", μεταξύ άλλων φυντανιών τα οποία περιμένουν να την πούνε την κουτουράδα τους και να μαχαιρώσουν πισώπλατα μια συλλογική προσπάθεια η οποία πανθομολογούμενα και δημοσκοπικά βρίσκεται σε από καλό έως πολύ καλό δρόμο.

Αυτό είναι δίκαιο και ανακουφίζει την πλειονότητα των αστών εφόσον δείχνει και μια κυκλική κανονικότητα ουσιαστικής δράσης και δημοσκοπικής ανταπόδωσης, εάν δε τα πράγματα πάνε καλλίτερα, μπορεί να δούμε τον παρόντα κυβερνητικό σχηματισμό να συμπληρώνει και οκταετία. Τα έχουμε πει.

Για να γίνει όμως αυτό, καλόν θα ήτο εκτός από τις απαραίτητες διορθώσεις και επιστασία του κυβερνητικού έργου στις αρχές της "διοίκησης μέσω στόχων" ("Management by Objectives" που λέμε και στην Άνω Ραχούλα Αγούλιανης), να εκδοθεί και μία "εσωτερική οδηγία" να ράψουν όλοι το στοματάκι τους και να μιλάνε λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο. Ιδίως κάποιοι που τους τρώει ο ουρανίσκος τους να την πούνε την πατάτα όπως τους την κατεβάζει η γκλάβα τους και γαία πυρί μειχθήτω.

Διότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Kι όμως ο Μπάμπης έχει δίκιο - Ευρωπαίοι ηγέτες, δημοσιογράφοι και εγχώριοι ολιγάρχες στήριξαν με εμετικό τρόπο το καθεστώς Τσίπρα

Aπό τον Βασίλη Μπόνιο

Εχει δίκιο ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ακόμη και μέσα από την υπερβολή του. Εάν εξαιρέσεις τον Economist και τη Bild όλα σχεδόν τα διεθνή ΜΜΕ παρουσίαζαν ύμνους για την ταγαροπαρέα που κυβέρνησε την Ελλάδα με ιδεοληπτικό, εμφυλιοπολεμικό μίσος και εμπάθεια.

Αλλωστε δεν θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά μια και οι πολιτικοί ηγέτες των χωρών στις οποίες έχουν την έδρρα τους  τα συγκεκριμένα ΜΜΕ ανέχθηκαν με προκλητικό τρόπο προς τον δοκιμαζόμενο μέσο Ελληνα την ιδιότυπη συμπεριφορά των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Τσακαλώτου και των λοιπών από το ασκέρι-μπουλούκι της Κουμουνδούρου.

Από την τρεμάμενη Μέρκελ έως τον μέθυσο Γιουνκέρ και από τον ανυπόληπτο Ολάντ έως τον Μακρόν, όλοι αίφνης είχαν μόνο καλά λόγια για τον φοβερό πολιτικό Τσίπρα και τη παρέα του. Οπως επίσης και ο τραυματίας πρέσβης Πάιατ.

Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει και η εγχώρια βουλιμική, με το γκουβέρνο, βλαχομπαρόκ ελίτ.

Παρακολουθήσαμε όλοι άφωνοι και με εμετική διάθεση τον τρόπο που οι εγχώριοι ολιγάρχες που πλούτισαν χάρη στο πάρε-δώσε με το δημόσιο είχαν μόνο αγκαλιές και τρυφερότητα για τα παιδιά-ακόμη και τον Πετσίτη είχαν στα όπα-όπα.

Οσο για κάποιους  ξένους δημοσιογράφους αυτοί ξεπέρασαν σε συριζέικο φανατισμό ακόμη και τον Ζαχαριάδη του Σύριζα. Πάρτε παράδειγμα τον Πόλ Μέισον του Channel 4. Πιο αντικειμενική είναι η Αυγή από δαύτον.

Το ίδιο και τα...