ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Δημοκρατία και πορνογραφία

Του ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ




Στη Νότιο Κορέα ενεργοποιήθηκε το σύστημα 5G και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έκρηξη της πορνογραφίας. 


Αυτή η εξέλιξη δεν είχε προβλεφθεί. 


Εκείνο που είχε προβλεφθεί ήταν ότι το 5G, που πρόκειται να διαδεχθεί το 4G, θα αυξήσει κατά 100 φορές την ταχύτητα μετάδοσης δεδομένων, με αποτέλεσμα να μπορεί να πραγματοποιηθεί η λειτουργία του Διαδικτύου των Πραγμάτων (Internet of Things). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι χάρη στο 5G τα αυτοκίνητα θα μπορούν να κινούνται αυτόνομα, χωρίς οδηγό, και θα επικοινωνούν μεταξύ τους ως μέρη ενός γιγαντιαίου δικτύου.  


Ομως οι νέες δυνατότητες της τεχνολογίας άλλαξαν τα δεδομένα (και) στη βιομηχανία της πορνογραφίας. Εδώ και λίγο καιρό, μικρές κάμερες, μικρότερες από το πάχος ενός νυχιού προσαρμόζονται κρυφά σε τουαλέτες και δοκιμαστήρια καταστημάτων της Σεούλ και οι σκηνές που καταγράφουν, κυρίως γυναικών σε ιδιωτικές στιγμές, ανεβαίνουν απευθείας χάρη στο 5G σε σελίδες πορνογραφικού περιεχομένου. Οι Αρχές αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα που θα επεκταθεί και στις ευρωπαϊκές χώρες όταν θα ενεργοποιηθεί το δίκτυο 5G.


Δεν είναι μόνον η πορνογραφία, αλλά και οι εκβιασμοί κάθε είδους –από πρώην συντρόφους, ως παρακολουθήσεις εμπιστευτικών συνδιαλέξεων– αφού οι πολύ μικρές κάμερες, σε συνδυασμό με την επαναστατική ευκολία στη μετάδοση των δεδομένων, ουσιαστικά οδηγούν στην κατάργηση της ιδιωτικότητας.


Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ένα μέλλον όπου θα έχει καταργηθεί η διάκριση του ιδιωτικού και του δημοσίου χώρου, όχι μόνο ως επικίνδυνη πιθανότητα, αλλά ως επιβεβλημένη πραγματικότητα από κάποιο αυταρχικό καθεστώς. Η σημερινή διολίσθηση της δημοκρατίας στον λαϊκισμό, στον αυταρχισμό και σε μορφές ήπιου φασισμού μπορεί να είναι αρνητικό προμήνυμα.


Οι συστηματικές επιθέσεις πολιτικών ηγετών κατά του Τύπου, της δικαιοσύνης, των μειονοτήτων και της επιστήμης που εκδηλώνονται σε ορισμένες προηγμένες οικονομικά και τεχνολογικά χώρες είναι σύμπτωμα φασισμού που σαφώς θυμίζει τη δεκαετία του 1930. Τι θα συμβεί λοιπόν αν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Oι Κορεάτες όταν η Πατρίδα τους βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο έγιναν δότες χρυσού χαρίζοντας στο κράτος μέχρι και τις ΒΕΡΕΣ τους - Οι χρεοκοπημένοι Ελληνες που 'χουν κάνει τα παπάρια των Εταίρων τους ΝΤΑΟΥΛΙΑ με τις φανφάρες περί "αξιοπρέπειας" ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ??? ( +VIDEO που πρέπει να δουν οι τσαμπουκαλεμένοι "μερακλήδες" του "λιτού βίου" της Αριστεράς του χαβιαριού...)

DEUTSCHE WELLE

Το 1998, στον απόηχο της ασιατικής κρίσης, οι Κορεάτες δώρισαν χρυσά κοσμήματα αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ στο κράτος για να καταφέρει να πληρώσει το χρέος του προς το ΔΝΤ. 

 Για τους λαούς των περισσότερων χωρών, μια τέτοια κίνηση θα ακουγόταν παράλογη. Κι όμως, οι Κορεάτες το έπραξαν

Πριν φτάσουν στο σημείο να εκποιήσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα και χρυσαφικά, προηγήθηκε η ξαφνική κατάδυση του εθνικού νομίσματος. Το 1997 το ΔΝΤ, κάτω από την επιρροή των ΗΠΑ, άναψε το «πράσινο» φως για την εκταμίευση του αστρονομικού ποσού των 53,8 δισεκατομμυρίων ευρώ προς τη χώρα που, βέβαια, συνοδευόταν από αυστηρούς όρους όπως: αύξηση επιτοκίων, δημοσιονομική λιτότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. 

Το πρώτο αποτέλεσμα ήταν εμφανές: το ποσοστό της ανεργίας τριπλασιάστηκε αμέσως.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι η στάση που κράτησαν οι απλοί Κορεάτες μπρος σε αυτές τις ακραίες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα το έκαναν με το κεφάλι ψηλά: 

Τον Ιανουάριο του 1998 η κυβέρνηση ζήτησε από τους πολίτες της χώρας να δωρίσουν τα χρυσαφικά τους στο κράτος έτσι ώστε να βρει χρήματα για να αποπληρώσει το ΔΝΤ.  

Η απάντηση των πολιτών ήταν άμεση: 

Σε ειδικά σημεία συλλογής χιλιάδες κόσμου έδιναν τα οικογενειακά κειμήλιά τους, τις βέρες τους, οτιδήποτε χρυσό αντικείμενο είχαν στην κατοχή τους. Ακόμη και χρυσά μετάλλια και τρόπαια.  

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: 

Μέσα σε λίγους μήνες συγκεντρώθηκαν περίπου 227 τόνοι χρυσού που υπολογίστηκαν στα τρία δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο οικονομολόγος Ρολφ Λάνγκχαμερ του Ινστιτούτου του Κιέλου αναφέρει:

ΚΟΣΜΟΣ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - Ν.ΚΟΡΕΑ: O Πάπας οσιοποίησε 124 Νοτιοκορεάτες - 1 εκατομμύριο πιστοί στη λειτουργία !

Στην οσιοποίηση 124 καθολικών της πρώτης γενιάς του καθολικισμού στην Κορέα οι οποίοι μαρτύρησαν το 18ο και 19ο αιώνα προχώρησε ο πάπας Φραγκίσκος, στο μεγαλύτερο γεγονός του πενθήμερου ταξιδιού στην ανατολική Ασία.

Ο Φραγκίσκος έκανε οσίους κατά τη διάρκεια της επίσημης λειτουργίας τον Πολ Γιαν Γι Τσουνγκ και 123 άλλους μάρτυρες, που δολοφονήθηκαν στα τέλη του δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα εξ αιτίας της πίστης τους. 

Ο Πολ Γιαν και ο αδερφός του είχαν μαρτυρήσει λόγω της επιθυμίας τους να κηδέψουν με το καθολικό τελετουργικό τη μητέρα τους, χωρίς να ακολουθήσουν τις προβλεπόμενες τελετές του Κομφούκιου.

Περίπου ένα εκατομμύριο πιστοί που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν ντυμένοι στα λευκά με κίτρινα καπελάκια συνέρευσαν στη μεγάλη υπαίθρια παπική λειτουργία στο κέντρο της Σεούλ. Ο Φραγκίσκος πέρασε μέσα από τον κόσμο με το ανοικτό παπικό όχημα από όπου μπορούσε να χαιρετήσει και να ευλογήσει το τεράστιο πλήθος των πιστών. Σύμφωνα με τον πάπα η νεότερη γενιά των καθολικών στην Ασία, η οποία αντιστοιχεί μόνο στο 3,2% των πιστών θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα των πρώτων καθολικών της Κορέας οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους αντί να απαρνηθούν την πίστη τους.

Νωρίτερα ο πάπας Φραγκίσκος σε μια συγκινητική τελετή βάφτισε στον καθολικισμό έναν άνθρωπο ο οποίος αποφάσισε να ασπαστεί τον χριστιανισμό μετά από την προσωπική τραγωδία που βίωσε με την απώλεια του γιου του στην ναυτική τραγωδία του περασμένου Απριλίου με το ναυάγιο του πλοίου Sewol. Ήταν μια καθαρά συμβολική χειρονομία σε μια χώρα όπου 100.000 άνθρωποι ασπάζονται τον καθολικισμό κάθε χρόνο.

Ο Φραγκίσκος, ο πρώτος ποντίφικας ο οποίος επισκέπτεται το Νότια Κορέα από το 1999, προσευχήθηκε υπέρ της επανένωσης της κορεατικής χερσονήσου η οποία χωρίστηκε στα δυο μετά τον πόλεμο της Κορέας το 1953.

ΔΙΕΘΝΗ: Tο πεζουλάκι της Πανμουντζόμ, που χωρίζει δύο κόσμους

Του Ηλια Μαγκλινη

Ενα πεζουλάκι χωρίζει τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα στην περιοχή της Πανμουντζόμ, ακριβώς επάνω στον 38o Παράλληλο, το όριο όπου μία χώρα χωρίζεται σε δύο κράτη από το 1945. Ο πόλεμος (1950-53), παρά τις καταλήψεις και ανακαταλήψεις (η Πιονγιάνγκ ήταν η μοναδική κομμουνιστική πρωτεύουσα που την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου έπεσε, προσωρινά, στα χέρια δυνάμεων του ΟΗΕ), ουσιαστικά έληξε εκεί όπου άρχισε, στον 38ο Παράλληλο ― και όχι με ειρήνη, αλλά με ανακωχή που ισχύει έως σήμερα.

Στην Πανμουντζόμ ελάμβαναν χώρα από το 1951 έως το 1953 οι «ειρηνευτικές» συνομιλίες μεταξύ των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, ενώ μαίνονταν οι εχθροπραξίες. Και σήμερα παραμένει τόπος συνομιλιών: γαλάζια «σπιτάκια», τα οποία τέμνονται από τον 38ο Παράλληλο, φιλοξενούν κάθε τόσο εκπροσώπους των δύο πλευρών. Από τη θύρα που βλέπει στη βόρεια πλευρά, εισέρχονται οι Βορειοκορεάτες (ενίοτε μαζί με Κινέζους)· από τη νότια πλευρά οι Νοτιοκορεάτες (ενίοτε με Αμερικανούς ή άλλους Δυτικούς στρατιωτικούς και διπλωμάτες). Τα «γαλάζια σπιτάκια» όμως φιλοξενούν τακτικά, και για λίγες μόνον ώρες εννοείται, τουρίστες και άλλους επισκέπτες.

Το 2005 και το 2010 επισκεφθήκαμε τη Νότια Κορέα και την Πανμουντζόμ (απέχει περίπου δύο ώρες από τη Σεούλ). Η δεύτερη επίσκεψη είχε γίνει στη σκιά ακόμα μιας κρίσης ανάμεσα στα δύο κράτη, εξαιτίας της βύθισης νοτιοκορεατικού πλοίου. Το σκηνικό στην Πανμουντζόμ όμως ήταν ίδιο και απαράλλακτο. Μπορεί Νοτιοκορεάτες φρουροί να παραστέκονται σε διάφορα σημεία, Αμερικανοί στρατιωτικοί όμως διευθύνουν τις επισκέψεις, εγκατεστημένοι στο στρατόπεδο Μπονιφάς. Το διαβατήριο είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο καθώς και η υπογραφή μιας βεβαίωσης ότι «σε περίπτωση θανάτου του επισκέπτη από εχθρικά πυρά, το στρατόπεδο Μπονιφάς ουδεμία ευθύνη φέρει». Το εν λόγω αμερικανικό στρατόπεδο είχε δεχθεί επίθεση από Βορειοκορεάτες στις 29 Αυγούστου του 1967, με συνέπεια έναν Αμερικανό και δύο Νοτιοκορεάτες στρατιώτες νεκρούς και 24 τραυματίες.

Το στρατόπεδο βρίσκεται 400 μέτρα νοτιότερα της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης, μια λωρίδα γης πλάτους 4 χλμ. περίπου και μήκους 250, η οποία αποτελεί ένα είδος ουδέτερου εδάφους ανάμεσα στα δύο κράτη από το 1953. 

Πέρα από σποραδικές παραβιάσεις στρατιωτικών περιπόλων, στη ζώνη καθεαυτήν δεν έχει πατήσει άνθρωπος από το 1953, με αποτέλεσμα να είναι σήμερα ένας απίστευτος οικολογικός παράδεισος.  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: H οικονομική ανάπτυξη δολοφονεί την 3η ηλικία!

Του CHOE SANG-HUN / THE NEW YORK TIMES

Ακόμη και με την εκρηκτική αύξηση των αυτοκτονιών στη Νότια Κορέα, η περίπτωση της 78χρονης χήρας ήταν τόσο σοκαριστική ώστε έγινε αντικείμενο συζήτησης στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές και καθημερινό θέμα στα ΜΜΕ της χώρας.

 

Αντί η γυναίκα να αυτοκτονήσει ήρεμα στο σπίτι της, όπως κάνουν τόσοι Νοτιοκορεάτες, εκείνη το σχεδίασε ώς την τελική σκηνή μιας δημόσιας διαμαρτυρίας εναντίον της κοινωνίας που, όπως κατήγγειλε, την εγκατέλειψε. Ηπιε εντομοκτόνο μπροστά στο δημαρχείο, όταν οι αξιωματούχοι του σταμάτησαν να της στέλνουν το επίδομα που έπαιρνε, λέγοντας ότι δεν έχουν υποχρέωση πλέον να τη συντηρούν μιας και ο γαμπρός της είχε βρει δουλειά. 

«Πώς μπορείτε να μου κάνετε κάτι τέτοιο;» έγραφε στο σημείωμα αυτοκτονίας που βρήκε η Αστυνομία στην τσάντα της. «Ο νόμος θα πρέπει να υπηρετεί τον λαό, αλλά δεν με προστατεύει».

Ο θάνατος της 78χρονης είναι κομμάτι μιας από τις πιο ζοφερές στατιστικές στη Νότια Κορέα: ο αριθμός των ατόμων άνω των 65 ετών που αυτοκτονούν σχεδόν τετραπλασιάστηκε τα τελευταία χρόνια, φέρνοντας τη χώρα αυτή πρώτη σε αυτήν την κατηγορία στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Το φαινόμενο βρίσκεται στον αντίποδα της μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, η οποία φαίνεται να διάβρωσε το στηριγμένο στη φιλοσοφία του Κομφούκιου κοινωνικό συμβόλαιο που αποτελούσε επί αιώνες τη βάση της κορεατικής κουλτούρας. Φτιάχτηκε πάνω στην αντίληψη ότι οι γονείς θα κάνουν τα πάντα για να φροντίσουν τα παιδιά τους και θα ολοκλήρωναν τη ζωή τους υπό τη φροντίδα των παιδιών τους. Δεν χρειάζονταν οίκοι ευγηρίας, ούτε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Καθώς όμως οι νεότερες γενιές της Νότιας Κορέας άρχισαν να εγκαταλείπουν την αγροτική ζωή και να συνωστίζονται στις πόλεις τις τελευταίες δεκαετίες ή να δουλεύουν σκληρότερα σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον που δημιούργησε το οικονομικό θαύμα, οι γονείς τους συχνά έμειναν πίσω, μόνοι. 

Πολλοί ηλικιωμένοι ζουν σήμερα φτωχοί, σε εγκαταλελειμένες επαρχιακές περιοχές. Τέτοιες κοινωνικές αλλαγές δεν είναι σπάνιες στον βιομηχανικό κόσμο. 

Ομως η ξαφνική αλλαγή αποδείχθηκε ιδιαίτερα βίαιη στη Νότια Κορέα, όπου οι γονείς βλέπουν τις θυσίες τους ως αντίστοιχες ενός συνταξιοδοτικού συστήματος και εκείνοι που υποφέρουν πέφτουν θύματα αλλαγών που οι ίδιοι βοήθησαν να προωθηθούν κατά την ανοικοδόμηση της οικονομίας μετά την καταστροφή από τον πόλεμο. «Η οικογένεια ήταν πάντα η επέκταση του εαυτού» λέει ο Παρκ Τζι Γιανγκ, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Σανγκτζί. «Τα παιδιά ήταν τα πάντα για το μέλλον - για την υγεία, την οικονομική στήριξη και μια άνετη ζωή στα γεράματα. Η επιτυχία των παιδιών τους θεωρούνταν δική τους επιτυχία».

Μέσα σε όλα αυτά, η κυβέρνηση φαίνεται να πιάστηκε εξαπίνης από τη γοργή διάβρωση της παραδοσιακής οικογενειακής δομής, χειροτερεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση για τους ηλικιωμένους. Η κυβέρνηση άρχισε να καταρτίζει το συνταξιοδοτικό σύστημα το 1988. 

Ν. ΚΟΡΕΑ: «κυνηγοί τούνελ» σαρώνουν τα σύνορα με τη Β. Κορέα

Για να γίνεις «κυνηγός τούνελ» στη Νότια Κορέα χρειάζεσαι τρία πράγματα: μία αντλία νερού, μία πετρελαιοκίνητη γεννήτρια ηλεκτρικού και πολλή φαντασία. O Λι Τσαγκ-γκαν και η ομάδα του διαθέτουν και τα τρία. Και αναζητούν κρυφές σήραγγες στα βουνά κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα - σκαμμένες, φυσικά, από την βόρεια πλευρά της μεθοριακής γραμμής.

Πριν από λίγες μέρες ένας ντόπιος τους υπέδειξε ένα μεγάλο άνοιγμα που παρατήρησε και η εξερεύνηση ξεκίνησε.

«Δε θέλω να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα», δηλώνει ο Λι στην ανταποκρίτρια του βρετανικού BBC στη Σεούλ Λούσι Γουίλιαμσον. «Το σίγουρο είναι όμως ότι πρόκειται για ανθρώπινο έργο. Υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη εκρηκτικών και ανθρώπινη δραστηριότητα καθώς και πολλές τρύπες από γεώτρηση στα τοιχώματα», προσθέτει.

Ο Λι και η ομάδα του πιστεύουν ότι η σήραγγα είναι έργο βορειοκορεατών πρακτόρων και ότι αποτελεί μέρος ευρύτερου μυστικού δικτύου που εκτείνεται κάτω από το έδαφος της Νότιας Κορέας.

Προσπάθησαν να αποστραγγίσουν λιμνάζοντα ύδατα στο βάθος της σήραγγας για να δουν πού οδηγεί, τους διέκοψε όμως η άφιξη ενός στρατιωτικού οχήματος. Ο στρατός της Νότιας Κορέας δεν υποστηρίζει τις θεωρίες περί κρυφών σηράγγων, ούτε και τις προσπάθειες των εξερευνητών. «Ο στρατός παραμένει απαθής στα ευρήματα αυτά, με αποτέλεσμα οι ντόπιοι να απευθύνονται σε εμάς», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Λι. Ο στρατός από τη μεριά του ισχυρίζεται πως κάθε άλλο παρά απαθής είναι και ότι έχει επιστρατεύσει ειδικούς για την ανακάλυψη των κρυφών σηράγγων.

Από τη δεκαετία του 1970 έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής συνολικά τέσσερα μεγάλα υπόγεια δίκτυα στοών και πιστεύεται ότι μπορεί να υπάρχουν πολλά ακόμη. Νοτιοκορεάτες και αμερικανοί στρατιώτες αναζητούν από κοινού κρυφές σήραγγες πραγματοποιώντας τακτικές γεωτρήσεις στην Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη της Νότιας και Βόρειας Κορέας (DMZ).

Έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που ανακαλύφθηκε το τελευταία δίκτυο και - πλέον - όσα έχουν χαρακτηριστεί βορειοκορεάτικα δίκτυα θεωρούνται μάλλον «αξιοθέατα» παρά στρατιωτική απειλή.

Ο Λι Τσαγκ-μιν, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Γιονσέι, υποστηρίζει ότι οι σήραγγες έχουν πλέον πάψει να έχουν στρατιωτική αξία για τη Βόρεια Κορέα για πολλούς λόγους:  

IΑΠΩΝΙΑ - ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: Τριγμοί στις σχέσεις τους

Σοβαρή εμπλοκή στις σχέσεις Ιαπωνίας - Νότιας Κορέας επαπειλείται μετά την αιφνιδιαστική επίσκεψη του Νοτιοκορεάτη προέδρου Λι Μιουνγκ Μπακ στο σύμπλεγμα νησίδων στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, γνωστών ως Ντόκντο στα κορεατικά και Τακεσίμα στα ιαπωνικά, που αποτελεί μήλον της Εριδος μεταξύ των δύο χωρών. 

Η ανάκληση του Ιάπωνα πρέσβη στη Σεούλ ήταν η άμεση αντίδραση της Ιαπωνίας, η οποία απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς τον κ. Λι να μη ρίξει λάδι στη φωτιά στις όχι ανέφελες σχέσεις Ν. Κορέας - Ιαπωνίας.

«Απαράδεκτη» χαρακτήρισε την προεδρική επίσκεψη «στις Τακεσίμα» ο Ιάπωνας υπουργός Εξωτερικών Κοϊτσίρο Γκάμπα. 

«Η επίσκεψη σε εδάφη της εθνικής μας επικράτειας είναι φυσιολογική», απάντησε η Σεούλ.

Η επίσκεψη έγινε μεν απροειδοποίητα και αιφνιδιαστικά, είχαν όμως προηγηθεί διπλωματικές αψιμαχίες μεταξύ των δύο χωρών, που έχουν κατορθώσει να συνεργάζονται στον οικονομικό τομέα, στον τουρισμό και στην αντιμετώπιση του πυρηνικού προγράμματος της Β. Κορέας. Φαίνεται όμως ότι οι σκληρές μνήμες και οι πικρίες που κληροδότησε η τριαντάχρονη ιαπωνική κατοχή της Κορεατικής Χερσονήσου έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν υπερκεραστεί. Αναλυτές συνέδεσαν την επίσκεψη και με τη φθίνουσα δημοτικότητα του εμπλεγμένου σε σκάνδαλα προέδρου Λι, έξι μήνες πριν από τις εκλογές.

Εικονική κηδεία, η νέα μόδα στη Ν. Κορέα

Reuters

ΣΕΟΥΛ. Σε ηλικία 62 ετών, ο Χα Γιου-σου έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί, υπό το βάρος των χρόνων που πέρασαν, ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής. Συμβαίνει σε όλους, ως ο φυσικός τελευταίος σταθμός ενός μεγάλου ταξιδιού. Αντί να αναρωτιέται πότε θα έρθει η ώρα να συμβεί και σ’ αυτόν, ο Χα Γιου-σου, Κορεάτης, κάτοικος Σεούλ, αποφάσισε να κάνει μια δοκιμή...

O κ. Χα φόρεσε το παραδοσιακό κίτρινο ένδυμα, ξάπλωσε στο φέρετρό του και ένιωσε ήρεμος – έως ότου οι μαυροφορεμένοι συνοδοί του έκλεισαν το καπάκι. Τότε αντιλήφθηκε τον χειρότερό του φόβο: το αιώνιο σκοτάδι.

 «Πόσο ευτυχής ήμουν που επρόκειτο για εικονική κηδεία», είπε έπειτα με ανακούφιση. «Μόνο ένα βήμα μας χωρίζει από τον θάνατο, αλλά η διαφορά είναι τεράστια», βεβαίωσε. Ο κ. Χα, επιθεωρητής συστημάτων πυρασφάλειας, πήρε μέρος στην εν λόγω τελετή προσομοίωσης θανάτου μαζί με άλλα 70 άτομα, στο πλαίσιο διοργάνωσης της τοπικής διοίκησης μιας συνοικίας της βορειοανατολικής Σεούλ. Στόχος ήταν να αποδεχθούν οι συμμετέχοντες τον ερχομό του «τελευταίου σταθμού» ως ένα καλό γεγονός και να αντιληφθούν τη βαθύτερη έννοια του συνθήματος «Μη θεωρείτε τη ζωή δεδομένη».

Η Μπαέκ Σουνγκ-οκ, καρκινοπαθής, η οποία ολοκλήρωσε τη χημειοθεραπεία της, δήλωσε ότι η εμπειρία του εγκλεισμού σε φέρετρο την έκανε να εκτιμά περισσότερο τους ανθρώπους γύρω της. «Θα εγκαταλείψω την απληστία της σχέσης μου με τον σύζυγό μου και θ’ αγαπώ τις κόρες μου περισσότερο», δήλωσε βγαίνοντας από το φέρετρό της. Μια άλλη μητέρα έγραψε αποχαιρετιστήρια επιστολή στα τέσσερα παιδιά της: «Εάν πάψω να υπάρχω, σας παρακαλώ να μη μαλώνετε μεταξύ σας και να μην είστε εγωιστές»...

Σύμφωνα με τον διοργανωτή, ακαδημαϊκό Κανγκ Κιούνγκ-αχ, η εμπειρία του εικονικού θανάτου μπορεί να ωφελήσει πολλούς, είτε νέους είτε ηλικιωμένους, κάνοντάς τους να αντιληφθούν το νόημα της ζωής. Η αυτοκτονία είναι μείζον ζήτημα στη Νότια Κορέα, χώρα με υψηλό ποσοστό αυτοχείρων. «Η πρώτη αιτία θανάτου για ανθρώπους 20 έως 40 ετών είναι η αυτοκτονία», δήλωσε ο ίδιος.