ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εγκληματικότητα και μητσοτακικός αντινατιβισμός

Πλεύρη, σου βρήκα τον υπεύθυνο της λαθρομετανάστευσης.

Κάνε τη δουλειά σου.
Με ευχάριστες αργότερα.pic.twitter.com/Yilsi7jO6P

— observer (@observer1810) July 12, 2026

Ούτε ο Τσίπρας δεν ήταν τόσο λαθρολάγνος! https://t.co/96DtmNmqqB

— Καραβίτης Γιώργος (@KaravitisGeorge) July 13, 2026

 

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Ο Σουηδός Chistian Zodig, 32 ετών, δολοφονήθηκε από μετανάστη παρακολουθώντας ποδοσφαιρικό αγώνα στην Κοπεγχάγη. Δύο κοριτσάκια δεν θα ξαναδούν τον προστάτη τους.

Η παράλογη εκτέλεση έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες δολοφονίες γηγενών Ευρωπαίων από μετανάστες, για τις οποίες δεν θα μάθετε ούτε θα ακούσετε ποτέ.

Στην Ελλάδα ο Καντάρης που δολοφονήθηκε από Αφγανούς την ημέρα της γέννησης του παιδιού του δεν άφησε δύο παιδιά ορφανά, άφησε τέσσερα και μετά ξεχάστηκε.

Γιατί λοιπόν υπάρχουν διαρκή εγκλήματα που αποκτούν τεράστια δημοσιότητα και άλλα που εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως από τη δημόσια συζήτηση;

Οταν ένας πολίτης δολοφονείται, όταν μια οικογένεια διαλύεται και παιδιά μένουν χωρίς γονείς, η κοινωνία οφείλει να απαιτεί αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή του θύματος ή του δράστη.

Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί η εγκληματικότητα σε φυλετικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ανεξέλεγκτη μετανάστευση, αποτυχημένη ένταξη, γκέτο, παραβατικότητα, θρησκευτικός εξτρεμισμός, υποβάθμιση των πόλεων και διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

Οποιος θέτει αυτά τα ερωτήματα βαφτίζεται «ακροδεξιός» και «εχθρός της δημοκρατίας».

Πρόκειται για πολιτική υποκρισία . Αντί να απαντήσουν γιατί οι γειτονιές έχουν γίνει αφιλόξενες για τις οικογένειες, γιατί η ασφάλεια υποχωρεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να κάνουν παιδιά και να αποκτήσουν σπίτι, οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη συζήτηση.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα απειλούνται επειδή οι ηγεσίες της έπαψαν να πιστεύουν ότι τα σύνορα, η ασφάλεια, η κοινή γλώσσα, η παιδεία, η εργασία και η πολιτισμική συνέχεια αποτελούν θεμέλια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας.

Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη.

Γίνεται πιο αυταρχική.

Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Cui bono?» (βλ. αμέσως προηγούμενη ανάρτηση)  τέθηκε το ουσιώδες ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από τη λαθρομετανάστευση;»

Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Κερδίζουν εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν την εργασία σε φθηνό και αναλώσιμο κόστος, να υποκαθιστούν την κοινωνική πολιτική με επιδόματα και να αποφεύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών τους, δηλαδή η ελίτ και οι πολιτικοί.

Η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων καταρρέει από οικονομική εξάντληση, κοινωνική ανισότητα, διαφθορά, δημογραφική αδυναμία και από μια πολιτική ηγεσία που βλέπει την Ενωση ως μηχανισμό ιδιωτικού πλουτισμού.

Σήμερα η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη φορολογείται υπερβολικά, στεγάζεται ακριβά, εργάζεται με ανασφάλεια και βλέπει τα παιδιά της να έχουν λιγότερες ευκαιρίες από εκείνες που είχε η ίδια.

Οι πόλεις μετατρέπονται σε τόπους επιτήρησης, φόβου και απομόνωσης.

Η παιδεία υποχωρεί, η αισθητική εγκαταλείπεται, η κοινωνική άνοδος γίνεται εξαίρεση μόνο για πολιτικούς εξουσίας και η εξάρτηση από επιδόματα παρουσιάζεται ως πρόοδος.

Αυτό είναι πρεκαριοποίηση, εξαθλίωση. Οταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι το κράτος τούς προστατεύει, τότε το κενό θα καλυφθεί από ισχυρότερες και συχνά πιο επιθετικές μορφές συλλογικής ταυτότητας, όπως το Ισλάμ, ή εθνοτικές συμμορίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Είτε θα ανακτήσει την έννοια του έθνους-κράτους με σύνορα, νόμους, ασφάλεια, ισονομία και πολιτισμική αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική και εξαρτημένη από μια υπερεθνική γραφειοκρατία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν.

Το έθνος-κράτος δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας.

Είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Cui bono?»

Πείτε μου εσείς φίλοι μου, οι ψηφοφόροι του ή κομματικά φίλοι του, πως θα χαρακτηρίζατε κάποιον πολιτικό που περιχαρής κομπάζει δημοσίως ότι κλείνει δομή κράτησης λαθρομεταναστών, όταν αυτό σημαίνει μεταφορά τους στις γειτονιές μας και γειτονιές σας;
Είμαι όλος αυτιά! https://t.co/F5DhelgMAl

— Thanos Dimou (@AthanDim) July 15, 2026

Και ξέρετε τώρα κ Πλεύρη πόσο συγκινηθήκαμε που θα κλείσετε την δομή στις Θερμοπύλες και θα τους αμολήσετε ξέμπαρκους στις γειτονιές μας...🤡
Να μεταφέρετε τις ευχαριστίες μας και στους βουλευτές που προαναφέρατε, θα τους έχουμε υπόψιν κι αυτούς... https://t.co/F5DhelgMAl

— Thanos Dimou (@AthanDim) July 15, 2026

 

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 

Κάθε εποχή έχει τις δικές της προκλήσεις. Στη Ρώμη των συγκλητικών, στη Βενετία των εμπόρων, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία των φοροεισπρακτόρων, στα σύγχρονα κράτη, ένα ερώτημα παραμένει αιώνιο με το όποιο αναζητείται η αλήθεια. «Cui bono?». Ποιος επωφελείται;

Δεν είναι ερώτημα συνωμοσίας. Είναι ερώτημα βαθιάς κατανόησης.

Το ίδιο ερώτημα οφείλει να θέσει σήμερα κάθε ευφυής πολίτης μπροστά σε ένα φαινόμενο που διαρκεί χρόνια, κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ στον φορολογούμενο, απειλεί τον δυτικό πολιτισμό και παραμένει άλυτο. Η μαζική λαθρομετανάστευση.

Τα δίκτυα λαθρεμπορίας ανθρώπων συγκαταλέγονται στις πιο κερδοφόρες εγκληματικές οργανώσεις παγκοσμίως. Από τη Νότια Αφρική μέχρι τις ακτές της Λιβύης εκατομμύρια άνθρωποι πληρώνουν 10 δισ. ευρώ τον χρόνο για να λάβουν επιδόματα και στέγη σε Ευρώπη, Ελλάδα και Ιταλία.

Η τελευταία έλυσε το πρόβλημα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι επυλίδες κατευθύνονται πλέον προς την Ελλάδα. Το Memorandum of Understanding ( 2017) μεταξύ Ιταλίας και Τρίπολης (GNU) ανανεώνεται πλέον αυτόματα. Η Ιταλία παρέχει οικονομική, τεχνική και εκπαιδευτική υποστήριξη στη λιβυκή Ακτοφυλακή για επιστροφές στις λιβυκές ακτές μόνον αυτών που κατευθύνονται προς Ιταλία. Αντιθέτως, η Frontex, που επιχειρεί στην Ελλάδα, σε πολλές περιπτώσεις τους μαζεύει 250 μίλια μακριά από τις ελληνικές ακτές για να τους μεταφέρει στην Ελλάδα για επιδόματα.

Τον Αύγουστο του 2025 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη συναντήσεις μεταξύ Ερντογάν, Μελόνι και Dbeibah, όπου συζητήθηκαν μεταναστευτικές ροές και ασφάλεια. Τον Σεπτέμβριο του 2025 υπογράφτηκαν «operational documents» μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για τη μείωση των αναχωρήσεων από τη Λιβύη, καθώς και άλλες επιπλέον διμερείς συμβάσεις για τον «έλεγχο» της μετανάστευσης. Εκ του αποτελέσματος, ο κύριος στόχος ήταν η διοχέτευση των ροών προς την Ελλάδα. Η μετατόπιση προς Κρήτη δείχνει ότι οι δουλέμποροι πάντα κατευθύνονται εκεί όπου τις οδηγεί ο ισχυρότερος γεωπολιτικός παράγοντας. Το μοτίβο δεν το αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι είτε λόγω χαμηλής νοημοσύνης είτε επειδή έχουν οικονομικά οφέλη.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι ποιοί είναι αυτοί που επωφελούνται από τη λαθρομετανάστευση.

Γύρω από τη διαχείριση της εισβολής σύσσωμο το πολιτικό σύστημα έχει οικοδομήσει ένα συμπαγές οικονομικό οικοσύστημα. Ευρωπαϊκά κονδύλια, συμβάσεις κατασκευών, σίτισης, φύλαξης, μεταφορών, ενοικιάσεων, τεχνικής υποστήριξης, κρατικές ΜΚΟ και διοικητικές υπηρεσίες συντηρούν έναν ετήσιο οικονομικό κύκλο δισεκατομμυρίων ευρώ, πρακτική που έχει παγιωθεί στη συλλογική συνείδηση ως κανονικότητα. Οταν, όμως, μια κρίση διαρκεί χρόνια, γεννά μια νέα κατηγορία συμφερόντων που σχετίζονται με αυτούς που επωφελούνται οικονομικά από την ύπαρξή της. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ν.Δ. δίνει άσυλο στο 92% από Υεμένη, 79% Σουδάν, 77% Παλαιστίνη, 69% Αφγανιστάν, 67% Ερυθραία. Εκατοντάδες χιλιάδες εισβολείς κάθε χρόνο που χρηματοδοτούν οι πενόμενοι Ελληνες.

Οι εργολάβοι δεν κερδίζουν από την κατάργηση των δομών.

Οι προμηθευτές δεν κερδίζουν από τη μείωση των εισβολέων.

Οι οργανισμοί δεν κερδίζουν από τη συρρίκνωση των προγραμμάτων τους.

Οι τοπικές οικονομίες και οι δήμοι που τροφοδοτούνται από τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν κερδίζουν από τη διακοπή των χρηματοδοτήσεων.

Οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν κερδίζουν από την επίλυση του προβλήματος που αυτοί δημιούργησαν.

Το ανθελληνικό σύστημα δεν στοχεύει στη λύση, αντιθέτως ευνοεί τη διαιώνισή του. Οι κοινωνίες καταρρέουν όταν οι θεσμοί παύουν να υπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν και αρχίζουν να υπηρετούν τα συμφέροντα εγκληματικών ομάδων.

Γι’ αυτό το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν μυστικές συμφωνίες ή αόρατες συναλλαγές μεταξύ δουλεμπόρων, οργανισμών ή εχθρικών κρατών με τους πολιτικούς. Αυτά ανήκουν στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ:H εξουσία καταργεί τον έλεγχo

« Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι κανένας σοβαρός θεσμός, ένας απλός νόμος του ελληνικού κράτους είναι…»
Τάδε έφη Άδωνις-Μπερλουσκόνι.
Μας απειλεί κιόλας ότι η πλειοψηφία της ΝΔ(!) μπορεί να καταργήσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Ελλάδα!
🤮👇 pic.twitter.com/hEmXAfY1ZV

— demetra (@nodirectflight) April 16, 2026

Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Η δήλωση του Αδωνη Γεωργιάδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι «αν θέλουμε, σβήνουμε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με έναν νόμο», δεν είναι απλώς προκλητική.  

Είναι αποκαλυπτική και επικίνδυνη. 

Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία υπερβολή, δεν άπτεται μόνο της φιλοσοφίας της Ν.Δ., αλλά αποτελεί τη συμπύκνωση μιας διακομματικής αντίληψης εξουσίας που αντιμετωπίζει τους θεσμούς σαν διακόπτες που ανάβουν όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντά της και σβήνουν όταν απειλούνται.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας υπερεθνικός μηχανισμός που ελέγχει τη ληστεία των ευρωπαϊκών πόρων από την εξουσία και επίσης σπάει τα κυκλώματα πολιτικής διαφθοράς που συνήθως διαφεύγουν των εθνικών ελέγχων. Δηλαδή, είναι ένας θεσμός που λειτουργεί εκεί όπου το εγχώριο πολιτικό και διοικητικό σύστημα δεν συγκρούεται με τον εαυτό του.

Για χρόνια η επίκληση της Ευρωπαϊκής Ενωσης χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο ελέγχου της κοινωνίας, «το επιβάλλει η Ευρώπη», μας λένε. Η υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι του εθνικού παρουσιάζεται ως αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα στην οποία οι πολίτες οφείλουν να υπακούουν με κόστος. Οταν, όμως, η ίδια αυτή ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ενεργοποιεί μηχανισμούς ελέγχου για το πού πήγαν τα χρήματα, τότε η ρητορική αντιστρέφεται. Ξαφνικά, η «εθνική κυριαρχία» επανέρχεται ως όπλο και ο νόμος μετατρέπεται σε εργαλείο εξουδετέρωσης του ελέγχου. Αυτό, όμως, δεν είναι απλή αντίφαση. Είναι θεσμικό πραξικόπημα.

Η ιδέα ότι «με έναν νόμο» μπορεί να εξαφανιστεί ένας ευρωπαϊκός θεσμός αποκαλύπτει μια βαθιά αυταρχική λογική, ότι η νομιμότητα δεν είναι πλαίσιο που δεσμεύει την εξουσία, αλλά εργαλείο που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Σε ένα κράτος δικαίου ο νόμος υπάρχει για να περιορίζει την εξουσία. Οταν χρησιμοποιείται για να αποφεύγεται ο έλεγχος, τότε παύει να είναι νόμος και γίνεται μηχανισμός ληστείας και καταπίεσης. 

 Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες δηλώσεις εκφέρονται χωρίς πολιτικό κόστος. Δεν συνοδεύονται από θεσμική αποδοκιμασία, δεν προκαλούν ρήγματα στο εσωτερικό του συστήματος.

Αντιθέτως, ενσωματώνονται σε μια καθημερινότητα όπου η απαξίωση των ελεγκτικών μηχανισμών είναι κανονικότητα. 

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι κομματικό. Είναι πολιτισμικό. Είναι η σταδιακή μετατόπιση από μια θέση κανόνων σε ένα σύστημα όπου οι κανόνες υπάρχουν για να παραβιάζονται από το σύστημα. Το μήνυμα προς την κοινωνία είναι σαφές. Οι υποχρεώσεις είναι για τους πολλούς, οι εξαιρέσεις για τους λίγους.

Η συμμόρφωση απαιτείται από τον πολίτη, αλλά η εξουσία διατηρεί το δικαίωμα να την επαναδιαπραγματεύεται όταν απειλείται.  

Αυτό καταργεί κάθε έννοια ισονομίας. Και χωρίς ισονομία η δημοκρατία γίνεται τυραννία.  

Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν πρόκειται μόνο για τεχνικό ζήτημα κατανομής πόρων, αλλά για το αν υπάρχει λογοδοσία.

Οταν οι μηχανισμοί που έχουν σχεδιαστεί για να ελέγχουν τη διαφάνεια αντιμετωπίζονται ως εχθροί, τότε η υποψία ότι το σύστημα αυτοπροστατεύεται μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Και εδώ βρίσκεται η ουσία που δεν αφορά μόνο μια κυβέρνηση, ούτε ένα πρόσωπο. Είναι ένα σύστημα εξουσίας που κινείται πέρα από τα όρια χωρίς έλεγχο. Μία δομή που βλέπει τους θεσμούς όχι ως εγγύηση, αλλά ως εμπόδιο.

Και όταν αυτό το εμπόδιο αποκτά δόντια, η πρώτη αντίδραση είναι η απειλή. Αν αυτό είναι ανεκτό, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι θεσμικό και κοινωνικό. Μια δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο με πραξικόπημα. Μπορεί να διαβρωθεί μέσα από την υπονόμευση της λογοδοσίας και την κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας.  

Και όταν φτάνουμε στο σημείο όπου η εξουσία δηλώνει ανοιχτά ότι μπορεί να «σβήσει» τον έλεγχο χωρίς αντιδράσεις, τότε ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η εξόντωση των Ελλήνων

Eurostat: Ελλάδα και Βουλγαρία με το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης στην Ε.Ε. - Σχαρίκια στη ΝΔ και προσωπικά στον Μητσοτάκη της! https://t.co/yC9HQttULP

— Yanna Myrat (Η Γάτα) (@mall_gata) March 28, 2026

 

 

 

  

 

 

 

Toυ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΕΦΑΛΑ

Τις τελευταίες ημέρες η Eurostat δημοσίευσε πρόσφατα στοιχεία για την αγοραστική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Πάλι η Ελλάδα μαζί με τη Βουλγαρία βρίσκεται στην απόλυτη τελευταία θέση.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι «κρίση». Δεν είναι «συγκυρία». Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται με μαθηματική ακρίβεια εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Παρά την υπέρμετρη φορολογία που πνίγει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, παρά το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, παρά την εγκατάλειψη της υπαίθρου, την ανεργία που δεν υποχωρεί πραγματικά, τη μαζική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, τη φτώχεια που έχει γίνει καθημερινότητα και τη δυστοπία που έχει μετατρέψει τη χώρα σε πτωχοκομείο, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αρνείται πεισματικά να μειώσει τον ΦΠΑ στα τρόφιμα, στη βενζίνη και στα είδη πρώτης ανάγκης.

Ενώ άλλες χώρες της Ε.Ε., ακόμα και οι πιο πλούσιες, προχώρησαν σε μειώσεις μετά την τελευταία ενεργειακή κρίση που πυροδότησε η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, εδώ η κυβέρνηση προτιμά τη ληστεία όσων Ελλήνων ακόμη εργάζονται.

Το ερώτημα που αναπόφευκτα προκύπτει είναι απλό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό. Γιατί ο παραγωγικός ελληνικός πληθυσμός διώκεται σε τόσο μεγάλο βαθμό από την ίδια του την κυβέρνηση; Γιατί δεν του επιτρέπεται να επιβιώσει;

Η φορολογία είναι εξοντωτική, οι κανονισμοί στην οικονομία και στην ιδιωτική ζωή είναι ασφυκτικοί, η γραφειοκρατία είναι εχθρική, η καθημερινότητα είναι ένας αγώνας επιβίωσης. Γιατί η κυβέρνηση της Ν.Δ. αντιγράφει τις τουρκικές ανθελληνικές πρακτικές του VarliΚ Vergisi;

Η απάντηση, δυστυχώς, δεν κρύβεται στη «λάθος πολιτική».

Κρύβεται στην ίδια τη λογική των Ελλήνων πολιτικών. Ελέγχοντας τα τρόφιμα, τη στέγη, το νερό, την ενέργεια, την ιδιοκτησία, η κυβέρνηση ελέγχει τον πληθυσμό. Δεν χρειάζεται να τον εξαφανίσει με τη βία. Αρκεί να τον κρατήσει σε κατάσταση μόνιμης εξάρτησης και φόβου. Οταν ο πολίτης είναι απασχολημένος με το πώς θα πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος, πώς θα γεμίσει το ψυγείο και πώς θα καλύψει τα έξοδα του παιδιού του που σπουδάζει, δεν έχει ούτε χρόνο ούτε ενέργεια ούτε ψυχικές δυνάμεις να επαναστατήσει και να σκεφτεί.

Η φτώχεια δεν είναι παρενέργεια στην Ελλάδα. Είναι εργαλείο ελέγχου.

Η δυστοπία δεν είναι αποτυχία του συστήματος. Είναι ο σχεδιασμός του.

Και εδώ έρχεται το 2010. Τα Μνημόνια. Τότε το πολιτικό σύστημα, όλο το πολιτικό σύστημα, όχι μόνο η Ν.Δ., βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Ή θα εξαφανιζόταν ή θα εξαφάνιζε τον ελληνικό λαό. Επέλεξε την επιβίωσή του.

Μεταμόρφωσε το κράτος σε μια φονική μηχανή φορολογικής ληστείας και εξαγωγής Ελλήνων. Οι μίζες, οι προμήθειες, οι «επενδύσεις», οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, τα ΕΣΠΑ, τα ταμεία ανάκαμψης, που πάντα καταλήγουν στους ίδιους, και η διαφθορά που δεν τιμωρείται είναι το τίμημα που πληρώνουν οι Ελληνες για να διατηρούν την εξουσία των διεφθαρμένων. Εξουσία σημαίνει χρήμα. Χρήμα σημαίνει επιβίωση του συστήματος. Και το σύστημα, για να επιβιώσει, πρέπει να διασφαλίσει ότι ο λαός δεν θα σηκώσει ποτέ κεφάλι.

Δεν είναι υπερβολή.

Είναι η ψυχρή λογική της αυτοσυντήρησης της μεταπολιτευτικής πολιτικής ελίτ που έχει αποφασίσει ότι η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει χωρίς Ελληνες.

Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Χιλιάδες λαθρομετανάστες μεταφέρονται καθημερινά με πούλμαν στα σούπερ μάρκετ για να γεμίζουν τα καρότσια με τους φόρους μας. Οσοι Ελληνες μένουν το κάνεις για να πληρώνουν λαθρομετανάστες, «ευπαθείς», πολιτικούς. Οσοι φεύγουν αφήνουν πίσω τους ένα κενό που γεμίζεται με «νέους Ελληνες», εύκολα ελεγχόμενους.

Η Ελλάδα πέθανε από πολιτική απόφαση. Και όσο ο Ελληνας συνεχίζει να ψηφίζει τη μεταπολιτευτική σαπίλα τόσο βαθύτερα θα θάβεται.

Η πραγματικότητα επιβεβαιώνεται στα ράφια, στο πρατήριο βενζίνης, στον λογαριασμό του ρεύματος.

Η ερώτηση που γεννάται είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θεωρία της εξουσίας

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισότητα στην εξουσία.

Η πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από τη μακροχρόνια παρουσία οικογενειών και δικτύων στο κέντρο των αποφάσεων.

Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται με μεγάλη ακρίβεια από την κλασική θεωρία των ελίτ, όπως διατυπώθηκε από τον Vilfredo Pareto, τον Gaetano Mosca και τον Robert Michels, οι οποίοι υποστήριξαν ότι σε κάθε οργανωμένη κοινωνία η εξουσία συγκεντρώνεται αναπόφευκτα σε μια μειοψηφία που τείνει να αναπαράγει τον εαυτό της.

Ο Pareto μιλούσε για την «κυκλοφορία των ελίτ», θεωρώντας ότι μια κοινωνία παραμένει δυναμική μόνο όταν νέες ομάδες μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλαιές. Οταν αυτή η κυκλοφορία περιορίζεται, η χώρα οδηγείται σε παρακμή.

Ο Mosca τόνισε ότι πάντα υπάρχει μια οργανωμένη μειοψηφία που κυβερνά μια ανοργάνωτη πλειοψηφία, ενώ ο Michels διατύπωσε τον περίφημο «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», σύμφωνα με τον οποίο τα δημοκρατικά συστήματα τείνουν να ελέγχονται από μικρές ομάδες που επιδιώκουν τη διατήρηση της ισχύος τους.

Η θεωρία αυτή περιγράφει μια δομική τάση των κοινωνιών να δημιουργούν σταθερές ελίτ, οι οποίες έχουν συμφέρον να διατηρούν τις συνθήκες που επιτρέπουν την αναπαραγωγή τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη πολιτικών δυναστειών είναι μηχανισμός συνέχειας της εξουσίας. Το οικογενειακό όνομα, τα δίκτυα, η πρόσβαση σε πόρους, η γνώση των μηχανισμών του κράτους και των κομμάτων, η παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και η δυνατότητα ελέγχου της πολιτικής ατζέντας αποτελούν μορφές κεφαλαίου που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Οσο πιο αδύναμοι είναι οι θεσμοί αξιοκρατίας τόσο ευκολότερα αυτές οι μορφές κεφαλαίου μετατρέπονται σε δικτατορία και η δημοκρατία δεν λειτουργεί, επειδή η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει αδύνατη.

Με αφορμή την αυτοκτονία καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη λόγω της βίας των μαθητών της και την απαξίωσή της από το σύστημα τονίζεται ότι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει ή εμποδίζει την ανανέωση των ελίτ είναι οι αυστηροί θεσμοί στη δημόσια εκπαίδευση.

Οταν το δημόσιο σχολείο δημιουργεί πολίτες με υψηλότερη ηθική και γνωστικές δεξιότητες, μεγαλύτερη αυτονομία σκέψης και μεγαλύτερη ικανότητα συμμετοχής στη δημόσια ζωή και υψηλό δείκτη ευφυΐας, αυξάνεται η κοινωνική κινητικότητα και επιτρέπεται η είσοδος νέων ανθρώπων στις ελίτ. Αντίθετα, όταν η εκπαίδευση υποβαθμίζεται, η μέση ευφυΐα του πληθυσμού μειώνεται ως αποτέλεσμα περιβάλλοντος και θεσμών.

Η ανυπαρξία πειθαρχίας, η απουσία αξιολόγησης και η κοινωνική απαξίωση του σχολείου οδηγούν σε γενικευμένη πτώση δεξιοτήτων, η οποία έχει άμεσες συνέπειες στην οικονομία, στη διοίκηση και την ποιότητα της δημοκρατίας. Ο φαύλος κύκλος διατηρείται. Η ελίτ παράγει συνειδητά αδύναμη εκπαίδευση, αυτή παράγει χαμηλό επίπεδο γνωστικών δεξιοτήτων, ενώ ένας πληθυσμός με ανύπαρκτες δεξιότητες αδυνατεί να απαιτήσει αποτελεσματικούς θεσμούς και να ελέγξει την εξουσία. Αυτό επιτρέπει στις ίδιες πολιτικές ομάδες να παραμένουν στην κορυφή, ενισχύοντας τη θεσμική αδράνεια.

Με τον τρόπο αυτό η αναπαραγωγή της εξουσίας δεν χρειάζεται να επιβληθεί με καταναγκασμό· προκύπτει από τη δομή των θεσμών και των ευκαιριών.

Ο Bertrand Russell είχε επισημάνει ότι η διαμόρφωση χαρακτήρα και πεποιθήσεων από τις ελίτ μέσω εκπαίδευσης και πολιτισμικών μηχανισμών οδηγεί σε παγίωση των διαφορών μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων.

Η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει χαρακτηριστικά που περιγράφονται σε αυτό το μοτίβο. Η διαφορά σε σχέση με χώρες με ισχυρότερη θεσμική λειτουργία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται η παιδεία, η διοίκηση και η πολιτική ανταγωνιστικότητα.

Συνεπώς, η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται από το…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Από τον τόρνο και τη φρέζα στα reports

Η Ευρώπη μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Οι τύχες της βρίσκονται στα στιβαρά χέρια της κυρίας Ούρσουλας Λάιεν - Κουβέλη η οποία έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση: "Ανησυχούμε για την ανησυχητική εξέλιξη. Συστήνουμε σε όλους αυτοσυγκράτηση. Με καλή θέληση, διάθεση συνεργασίας και διάλογο… pic.twitter.com/YgL8IFdsEa

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) February 28, 2026

 

 

 

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Οι αναλύσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή στερούνται τοποθετήσεων σχετικών με το υψηλό τεχνολογικό επίπεδο του Ιράν. Κανένας δεν διερωτάται πώς μια χώρα με περιορισμένη πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία κατάφερε να αναπτύξει πυραυλική και πυρηνική τεχνολογία, καθώς και προηγμένα ηλεκτρονικά συστήματα σκόπευσης.

Η εύκολη απάντηση είναι ότι πρόκειται για στρατιωτικό θέμα. Ομως, όπως στην περίπτωση του Ισραήλ και της Τουρκίας, ουδείς αντιλαμβάνεται ότι η βαθύτερη εξήγηση άπτεται της συνειδητής ανάγκης εθνικής επιβίωσης σε έναν πολύπλοκο κόσμο.

Μετά τον πόλεμο Ιράν – Ιράκ στη δεκαετία του 1980 και τον βομβαρδισμό των ιρανικών πόλεων με σοβιετικούς πυραύλους Scud-Β η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα υπαρξιακό πρόβλημα.

Μία χώρα χωρίς αεροπορία και ναυτικό και χωρίς πυραυλικά μέσα ακριβείας δεν μπορεί να επιβιώσει στη Μέση Ανατολή. Οι διεθνείς κυρώσεις και οι περιορισμοί πρόσβασης στην τεχνολογία ήταν ένα δομικό πρόβλημα. Οι μουλάδες, παρά τον θρησκευτικό φανατισμό και το απεχθές καθεστώς που έφτιαξαν, άρχισαν να συγκροτούν μικρές ομάδες φυσικών και μηχανικών μέσα από τα πανεπιστήμια. Ο στόχος αρχικά ήταν η κατανόηση της τεχνολογίας μέσω της «αντίστροφης μηχανικής».

Αποσυναρμολόγηση, ανάλυση συστημάτων καθοδήγησης, διερεύνηση υλικών και καυσίμων, εμπέδωση συστημάτων αυτομάτου ελέγχου ήδη γνωστά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κυριότερο, όμως, ήταν η αντιγραφή των δομών της τεχνολογικής ισχύος της Δύσης που ήταν η παλιά εργαστηριακή επιστημονική κουλτούρα, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1980. Οταν δεν μπορείς να αγοράσεις ένα σύστημα, τότε πρέπει πρώτα να το καταλάβεις και όταν το καταλάβεις, μπορείς να το φτιάξεις.

Αυτές ήταν οι γενιές των Ευρωπαίων επιστημόνων που έμαθαν την επιστήμη με το κολλητήρι, τον τόρνο και τη φρέζα. Στα εργαστήρια της εποχής τα όργανα δεν τα αγόραζαν, τα κατασκεύαζαν. Εφτιαχναν οι ίδιοι τα Radar και τα laser, τα ηλεκτρονικά με το πολύμετρο, τον παλμογράφο και το κολλητήρι, έγραφαν τον κώδικα σε γλώσσα μηχανής και στήνανε πειράματα από το μηδέν.

Δεν υπήρχαν έτοιμα modules, ούτε εμπορικές λύσεις. Η επιστήμη και η τεχνολογία γίνονταν με το χέρι και το μυαλό.

Το Ιράν κατάλαβε ότι αυτή η δομή είναι η λύση. Από εκεί έπρεπε να αρχίσει και από εκεί άρχισε.

Αντιθέτως, στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990 και μετά η κατάσταση άλλαξε. Με τα μεγάλα ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα, όπου το χρήμα έρρε άφθονο και τρωγόταν εύκολα, η νοοτροπία άλλαξε. Η έρευνα οργανώθηκε σε πακέτα εργασίας, παραδοτέα, ατελείωτες συναντήσεις με μηδενικά αποτελέσματα. Ο επιστημονικός υπεύθυνος έγινε διαχειριστής έργου και manager στο γραφείο. Η γραφειοκρατία κατέλαβε το 90% της προσπάθειας με άχρηστα τεχνολογικά έργα. Γραφεία μεσαζόντων αναλαμβάνουν να προωθήσουν τις επιστημονικές προτάσεις, αφού το ποσοστό επιτυχίας δεν ξεπερνά το 1%, ενώ οι βιομηχανικοί εταίροι συμμετέχουν στα ερευνητικά προγράμματα για τη χρηματοδότηση και όχι για την παραγωγή προϊόντων.

Η σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποκαλυπτική. Εκεί στην τεχνολογική έρευνα δεν υπάρχει γραφειοκρατία. Το οικοσύστημα πανεπιστημίων, εταιριών και επενδυτών επιτρέπει σε μια ιδέα να εξελιχθεί σε τεχνολογία μεγάλης κλίμακας.

Η Ευρώπη με την «πράσινη τροχοπέδη», τους κανονισμούς, την ενεργειακή τρέλα και τη βαριά φορολογία δεν είναι σε θέση να φτιάξει νέα προϊόντα και συνεπώς τα εργοστάσιά της κλείνουν.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση της Κίνας. Η χώρα αυτή επενδύει συστηματικά στην τεχνολογία με μακροχρόνιο σχεδιασμό και στόχο την τεχνολογική αυτάρκεια. Τα μεγέθη των εργαστηρίων, των υποδομών και των προγραμμάτων είναι αδιανόητα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η έμφαση δεν δίνεται στις χιλιάδες των σελίδων των άχρηστων αναφορών, αλλά στην παραγωγή, στην εφαρμογή και την κλίμακα.

Ετσι, λοιπόν, η Ευρώπη παραπαίει στην επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ κινδυνεύει να χάσει την ικανότητα να μετατρέπει τη γνώση σε τεχνολογική δύναμη. Οταν η έρευνα περιορίζεται σε reports και όχι σε ανάπτυξη μηχανών, όταν η γραφειοκρατία υπερισχύει της δημιουργικότητας, όταν οι γραφειοκράτες αποφασίζουν για την επιστημονική έρευνα, όταν η χρηματοδότηση δεν συνοδεύεται από πραγματική βιομηχανική ανάπτυξη, τότε δεν υπάρχει πρόοδος.

Η Ευρώπη κατέστρεψε την ισορροπία ανάμεσα στην οργάνωση και την ελευθερία, ανάμεσα στο πρόγραμμα και το πείραμα, ανάμεσα στην τεχνολογική δημοσίευση και την κατασκευή.

Οι μεγάλες τεχνολογικές πρόοδοι γεννιούνται όταν οι επιστήμονες είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν.

Χωρίς την ικανότητα να κατασκευάζει, όχι μόνο να περιγράφει, η Ευρώπη κινδυνεύει να…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Ελλάδα αξίζει τους Τσίπρες και τους Μητσοτάκηδές της…

⚠️ ΑΙΣΧΟΣ!!! Ένα έγκλημα σε εξέλιξη:
Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και το ΤΕΕ εξασφάλισαν στα μουλωχτά 3,6 εκατομμύρια από το πράσινο ταμείο για την μετατροπή του σιδηροδρόμου Πελοπονήσου σε... ΠΟΔΗΛΑΤΟΔΡΟΜΟ 244 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ, από την Κόρινθο στην Καλαμάτα.@kyranakis @ChristosDimas_ pic.twitter.com/8DkAGmVASz

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) September 29, 2025

 Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Οι σιδηροδρομικές γραμμές που ένωναν Καλαμάτα και Αθήνα δεν ήταν απλώς μέσα μεταφοράς· ήταν οι αρτηρίες της Ελλάδας.  

Η ομορφότερη διαδρομή στην Ευρώπη, μέσα από χαράδρες, πέτρινες τοξωτές γέφυρες και πανέμορφα τοπία που σκαρφάλωναν στα βουνά της Αρκαδίας.  

Ήταν το σύμβολο της εθνικής αναγέννησης, ένα τεχνικό θαύμα φτιαγμένο από τα χέρια Ελλήνων μηχανικών και εργατών στα τέλη του 19ου αιώνα. Από το 1882 έως το 1902, η Ελλάδα ένωσε τον Βορρά με τον Νότο, τη θάλασσα με τα βουνά, το παρελθόν με το μέλλον.

Κι όμως, έπειτα από έναν αιώνα ζωής, η γραμμή εγκαταλείφθηκε. Μαζί με τα Μνημόνια, η σιδηροδρομική φλέβα της Πελοποννήσου σταμάτησε να μεταφέρει το αίμα.  

Είχε προηγηθεί η ανακαίνισή της με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ύστερα από λίγες μέρες ήλθε η σιωπή.

Όπως οι ράγες, έτσι και οι σταθμοί, μικρά αρχιτεκτονικά μνημεία και μουσεία αισθητικής, ρήμαξαν και λεηλατήθηκαν από τους «ευπαθείς» και τα λαμόγια. Τα κτίρια έγιναν φωλιές φθοράς και ντροπής. Κι εκεί που κάποτε αντηχούσε το σφύριγμα του τρένου, σήμερα ακούγεται μόνο ο άνεμος να φωνάζει ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα, σκουπίδια και σπασμένα παντζούρια.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη εικόνα της σημερινής Ελλάδας. Με το γνωστό θράσος του πολιτικού θεάτρου σκιών που κυβερνά τη χώρα, αναδύεται η «καινοτόμος ιδέα»: να ξηλωθεί η γραμμή και να μετατραπεί σε ποδηλατόδρομο. Ένα ακόμη ΕΣΠΑ, μια ακόμη επιδότηση, μια ακόμη αρπαγή.  

Δεν τους ενδιαφέρουν η Ιστορία, η μνήμη ο πολιτισμός. Αποζητούν «έργο», κονδύλι, ποσοστό και φωτογραφία στο «μακέτο». Οι ράγες, που ήταν η ίδια η Ελλάδα, θα γίνουν μια λωρίδα πλαστικού ασφαλτοτάπητα, δήθεν για ποδήλατα, για να ποστάρουν οι δήμαρχοι «Καινοτομία και πράσινη ανάπτυξη».

Η Ελλάδα δεν είναι Ευρώπη – είναι αφρικανική χώρα που έτυχε να βρίσκεται στην Ευρώπη. Σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, η ίδια γραμμή θα αποτελούσε σημείο κάλλους και πολιτιστικής ταυτότητας. Θα τη συντηρούσαν ως μνημείο τεχνικής κληρονομιάς, ως ζωντανό μουσείο· όπως γίνεται στην Ελβετία, στην Αυστρία και τη Σκοτία, όπου οι ατμομηχανές συνεχίζουν να σφυρίζουν, κουβαλώντας αυτούς που θέλουν να ταξιδέψουν στην Ιστορία της χώρας τους. Εδώ, όμως, η Ιστορία, ο χώρος, η μνήμη, η γλώσσα, η αισθητική είναι υπό διωγμό.

Το ίδιο συνέβη και με την Αθήνα. Η νεοκλασική πόλη που οραματίστηκαν ο Κλεάνθης και ο Τσίλερ, η πόλη των θεών και των ηρώων, λεηλατήθηκε από το τσιμέντο και τη νεοελληνική βαρβαρότητα. Ό,τι γλίτωσε από τις μπουλντόζες το σκεπάζουν σήμερα στρώματα από γκράφιτι, μπάζα, κόπρανα και σκουπίδια. Η αρχιτεκτονική παράδοση και η Ιστορία χάθηκαν μαζί με το πνεύμα.

Στην Ελλάδα, όπου κοιτάξεις, παρουσιάζεται η ίδια εικόνα: εγκατάλειψη, ασχήμια, λήθη. 

Κι όμως, πίσω από την καταστροφή δεν κρύβεται μονάχα η διαφθορά και η απληστία. Κρύβεται η πνευματική ένδεια του λαού, που εθίστηκε στην ασχήμια. Μια κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα αμετροεπή, αυθάδη και χυδαία, που συγχέουν τον πολιτισμό με το χρήμα και την κατανάλωση, τη γνώση με το πτυχίο, την πρόοδο με την εξαφάνιση της Ιστορίας και την κατεδάφιση του παρελθόντος.

Πρόσφατα, η υπουργός Πολιτισμού ανέφερε ότι κάθε χρόνο ξεκολλούν 7 κιλά τσίχλα από τα μάρμαρα του Ηρωδείου. 

Οι Νεοέλληνες μισούν τα έργα του παρελθόντος, αφενός επειδή δεν έχουν καμία σχέση με αυτά, αφετέρου επειδή μέσω της σύγκρισης αποκαλύπτουν την πνευματική ένδεια και την ασημαντότητά τους.

Η σιδηροδρομική γραμμή της Πελοποννήσου αποτελούσε τη μικρογραφία της Ελλάδας, μιας χώρας που καταστρέφει τα ίχνη του δρόμου που την έφερε ως εδώ.  

Στις ελληνικές ράγες κυλά μόνο...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από το έθνος-κράτος στην υπερδομή των ΜΚΟ

Δεν μας άρεσε,αυτό το σχολείο.
Ήταν σκοταδισμός.
Ζήστε τώρα με το φόβο,μην μαχαιρωθεί το παιδί σας. pic.twitter.com/JrUWrGgX7I

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) September 27, 2024

Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
 

Στην Αρκαδία, όταν φθινοπωριάζει, ο αέρας κατεβαίνει από το Μαίναλο σαν δροσερή ανάσα που ξεχάστηκε. Από τα 85 χωριά του Δήμου Τρίπολης, μόνο σε 5 θα ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο. Οι αυλές χορτάριασαν μέχρι τον ασβέστη, οι πόρτες κλειστές, κι ένα κουδούνι κρεμασμένο που δεν ξέρεις αν είναι μουσικό όργανο ή ενθύμιο. Εκεί, μέσα στη σιωπή, ακούγεται καθαρά μια αλλαγή αιώνα.

Κάποτε το κράτος ήταν υπόσχεση ζωής, ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο ταχυδρόμος, ο χωροφύλακας. Τώρα το κράτος έγινε διαχειριστής έργων και μίζας. 

Δεν είναι μόνο η δημογραφία, αν και αυτή δίνει το πρώτο πλήγμα. Λιγότερα παιδιά, λιγότεροι κάτοικοι, λιγότερες φωνές στις αυλές. Είναι κι εκείνη η αδιόρατη μετατόπιση της πολιτικής μορφής που τη νιώθεις στο πετσί σου πριν καταλάβεις ότι σου ξέρανε την ψυχή.

Από το έθνος-κράτος που έστησε θεσμούς και τους έβαλε παντού για να χωρέσουν όλοι, επιστρέψαμε στις αυτοκρατορίες για να ταΐζουμε τον ηγεμόνα. Σήμερα, αυτό που σχηματικά ονομάζουμε κράτος, μετασχηματίστηκε σε μια υπερδομή-ΜΚΟ. Ευρωπαϊκά ταμεία, προγράμματα, «συνέργειες», ιδρύματα, ανάδοχοι. Η πολιτική έγινε έργο ΟΠΕΚΕΠΕ, προκηρύξεις, παραδοτέα, μίζες. Κι όσο περισσότερα έργα τόσο λιγότερη η αίσθηση της μόνιμης παρουσίας.

Κάποτε, σε ένα χωριό της Τεγέας, η καφετζού μού έλεγε: «Το σχολείο, παιδί μου, είναι σαν καφενείο του μέλλοντος. Αν κλείσει, δεν μαζευόμαστε πουθενά».  

Δεν μιλούσε για νούμερα, μιλούσε για ρίζες. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο μάθημα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος λέει σε μια κοινότητα «είμαι εδώ και σας στηρίζω επειδή στηρίζομαι σε εσάς».

Όταν οι ρίζες χαθούν, το έθνος και το κράτος πεθαίνουν. Από τη στιγμή που οι ρίζες αντικαθίστανται από οικονομικούς δείκτες και «δράσεις ενίσχυσης δεξιοτήτων», κάτι αλλάζει στον συμβολισμό. Το κράτος παύει να είναι ο καφενές του μέλλοντος. Διαλύεται το έθνος.

Όταν η μέριμνα για τον τόπο «σπάσει» λογιστικά σε έργα, η ευθύνη διαχέεται. Δεν ξέρεις ποιος αποφάσισε να κλείσει μια τάξη, ποιος μέτρησε το κόστος και το όφελος, ποιος θα λογοδοτήσει όταν το λεωφορείο των παιδιών αργήσει ή όταν μια γιαγιά ταξιδεύει τρεις ώρες για παθολόγο. Η πολιτική γίνεται τεχνικό ζήτημα προμηθειών που ντύνεται με λέξεις ακατανόητες, «συνέργεια», «εταιρική κοινωνική ευθύνη», «καινοτομία», «κινητικότητα».

Η Αρκαδία είναι ο καθρέφτης της γενίκευσης. Όλη η περιφέρεια της χώρας ζει αυτόν τον αργό, επιμελώς μεθοδευμένο και προγραμματισμένο θάνατο. Η Αθήνα γέμισε αίθουσες συνεδρίων και εξαγγελίες «πράσινης μετάβασης», «ψηφιακού μετασχηματισμού», «κοινωνικής ένταξης». Εδώ, επειδή η γλώσσα της πολιτικής γίνεται γεωμετρία δεικτών, το κουδούνι είναι περιττό αντικείμενο. 

Η γλώσσα της κοινότητας διηγούνταν το αντίθετο, «το παιδί αξίζει την αυλή του, οι κάτοικοι το καφενείο τους». Κι αυτή την πρόταση, αν τη γράψεις στον πίνακα και την κοιτάξεις χωρίς ιδεολογίες, είναι ο ορισμός του πολιτισμού.

Το έθνος-κράτος κουράστηκε. Όμως, η υπερδομή που στήθηκε σε αντικατάστασή του δεν είναι μόνιμη, είναι το προσωρινό του είδωλο. Κάποτε θα σταθούμε όρθιοι, θα ξαναβρούμε τη ραχοκοκαλιά του έθνους μας, τους θεσμούς που δεν θα είναι για άλλους, αλλά θα αποτελούν τη δική μας καθημερινότητα.

Στο τέλος, όλα θα επιστρέψουν στο ίδιο σημείο, στη μικρή αυλή με το σκουριασμένο κουδούνι.  

Αν χτυπήσει ξανά, δεν θα είναι γιατί βρέθηκε ο πολιτικός σωτήρας-λαμόγιο, αλλά επειδή η ίδια η ανάγκη αποφάσισε ότι η πολιτική δεν είναι μίζες έργων αλλά υπόσχεση ζωής.

Γι’ αυτό, όταν ακούσεις τον Μητσοτάκη να ρωτά «πόσο κοστίζει να κρατήσουμε ανοιχτό ένα σχολείο», κάν’ του την πιο ακριβή ερώτηση:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΘAΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ο προκαλών δεν φεύγει ατιμώρητος»

Σε μια χώρα που κατάφεραν και έγιναν αυτοί οι δύο πρωθυπουργοί, γιατί σας φαίνεται περίεργο που έγινε ο αχθοφόρος σταθμάρχης...;;; pic.twitter.com/YXv73Le6Zf

— P.Panagopoulos (@p_panag) March 14, 2023

Του ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΕΦΑΛΑ

 «Nemo me impune lacessit» («Ο προκαλών δεν φεύγει ατιμώρητος»): Η λατινική φράση πρωτοεμφανίστηκε στους εραλδικούς θυρεούς της Σκοτίας τον 16ο αιώνα και έκτοτε αποτελεί την εθνική φράση της χώρας. 

Η εμβληματική ρήση έχει βαθιές εθνικές και ατομικές προεκτάσεις. 

Σε συλλογικό επίπεδο, η φράση τονίζει την εθνική κυριαρχία, την προετοιμασία του έθνους για πολεμική αναμέτρηση με εχθρικές χώρες. 

Σε ατομικό επίπεδο συνεπάγεται την υπεράσπιση της περιουσίας και κυρίως της τιμής και της αξιοπρέπειας. 

Η υιοθέτηση και η κατανόηση των νοημάτων της, καθώς και η εμπέδωσή της στον ατομικό και συλλογικό ψυχισμό αποτελούν αναγκαία και ικανή συνθήκη επιβίωσης. Κοινωνίες που την υιοθετούν επιβιώνουν. Οι υπόλοιπες χάνονται, υποκύπτοντας στην επιθετικότητα του συστήματος εξουσίας και των αλλοεθνών.

Η ευαγγελική φράση «μη μου άπτου» («μη με αγγίζεις») αποτελεί τον πυρήνα της κοσμοθεωρίας του εβραϊκού κράτους. Το Ισραήλ επιβιώνει επειδή τιμωρεί. Δοθέντος ότι ο νόμος αποτελεί το ισχυρότερο όπλο της εξουσίας και συνεπώς δεν επιβάλλεται συμμετρικά, πρώτος ο Μωυσής αναγνώρισε την αντίφαση και επέβαλε τον θεϊκό νόμο της ισόποσης εξόρυξης οφθαλμού και οδόντος. Η χριστιανική εντολή περί «ραπίσματος ετέρας παρίας» παραβιάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, επιδιώκοντας την υποταγή της κοινωνίας στην εξουσία. 

Στην υποθετική περίπτωση της ύπαρξης ενός αξιοπρεπούς, δίκαιου και ηθικού λαού, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα έπρεπε να είναι «αλυσοδεμένος κωπηλάτης στο τελευταίο μπαλαούρο ρωμαϊκής γαλέρας».

Αντί δίκαιης τιμωρίας, ο αξιοπρεπής λαός τον μισθοδοτεί στο Κοινοβούλιο.

 Εκ του αποτελέσματος, η ατιμωρησία γιγάντωσε περισσότερο το θράσος του επόμενου. Αυτός πήρε την πρωτοβουλία να κάνει τους ψηφοφόρους του ενοικιαστές στα σπίτια τους.  

Ο επόμενος είναι σκέτη απόλαυση. Αν παραβλέψουμε την εκχώρηση τμήματος της ελληνικής ιστορίας στους Σλάβους, παραβίασε το Σύνταγμα, έφερε Μνημόνια, υποδούλωσε την Ελλάδα, τους Ελληνες, τα δημόσια και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία στο Υπερταμείο για 99 χρόνια.

Αυτός κατήγγειλε πρόσφατα τον πρόεδρο Τραμπ για «αποικιοκρατική πολιτική», επειδή θέλει, λέει, να πάρει τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας. Δηλαδή, ναι μεν αυτός ο κύριος παρέδωσε τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας στα διεθνή κοράκια για 99 χρόνια, δεν επιθυμεί όμως να εκχωρηθεί ο ορυκτός πλούτος της Ουκρανίας στον Τραμπ. Αυτόν όχι μόνο τον «δικαίωσε» ο αξιοπρεπής λαός με μία θέση στο Κοινοβούλιο, ώστε να μισθοδοτείται με μερικές χιλιάδες ευρώ τον μήνα, αλλά επιπλέον επιβραβεύθηκε με μερικά εκατομμύρια από τους φόρους μας για να ιδρύσει ινστιτούτο.  

Ο τελευταίος είναι ειδική περίπτωση.

Αυτός δεν περιορίστηκε στη διάλυση των κρατικών δομών της χώρας μας, της ενέργειας, της Δικαιοσύνης, του Στρατού, της ασφάλειας, της δημόσιας υγείας, ούτε αρκέστηκε στην πώληση και τη ληστεία της ιδιωτικής περιουσίας αντί πινακίου φακής σε όποιον ομιλεί γερμανικά, τουρκικά, αραβικά, κινεζικά, σουαχίλι, αλλά είχε και την επιθυμία να ικανοποιήσει τις πλέον σκοτεινές πτυχές της ψυχής του, κλειδώνοντάς μας στα σπίτια μας και χύνοντας στο σώμα μας το δηλητήριο, όπως αποκαλύπτει ύστερα από πέντε χρόνια η γνήσια και αληθινή επιστήμη, με εκατοντάδες δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με υψηλό δείκτη απήχησης.

Αυτός ο τελευταίος λοιπόν, λόγω ατιμωρησίας, θέλει να εξερευνήσει και τις ανεξερεύνητες πτυχές της ψυχής του. Οχι μόνο έχει σκοπό να μας αντικαταστήσει με μουσουλμάνους, κατά δήλωσή του, ως αντινατιβιστής, αλλά επί τα χείρω επιδιώκει να κάνει εκ νέου την Ελλάδα τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Αυτόν λοιπόν, για δεύτερη φορά, ο αξιοπρεπής λαός τον έχρισε πρωθυπουργό. 

Οι αρχαίοι Ελληνες θεωρούσαν ότι, μετά την ύβρη, έρχονται το θόλωμα του νου και η τιμωρία.  

Αντιθέτως, η αναξιοπρέπεια ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ελληνούτσοι και Ελληνέζοι στο Ελλαδιστάν του Κούλη

Ημέρες Κουλη… το πολεμικό ναυτικό έχει καταντήσει ορντινάτσα των λαθρομεταναστών pic.twitter.com/PUvoqRZP6G

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 24, 2025

Μοιραζόμαστε το πολύτιμο οξυγόνο μ' αυτούς γαμώ τη τρέλα μου. pic.twitter.com/LivyQoX8Z4

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) July 23, 2025

Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κεφαλάς

Ζούμε την εποχή της κανονικότητας του παραδόξου, όπου η λογική μετασχηματίζεται σε ρατσιστική υπερβολή. Μια χώρα της Αφρικής, διαλυμένη από εμφυλίους, χωρίς στρατό, ναυτικό ή αεροπορία, κυριαρχεί στον θαλάσσιο χώρο νοτίως της Κρήτης, διεκδικεί το Ιόνιο και αποβιβάζει καθημερινά τους «στρατιώτες» της στις ελληνικές ακτές, χωρίς να «πέσει σφαίρα». Το ελληνικό κράτος, με την πλειοψηφική υποστήριξη του κομματικού φάσματος έχει αποφασίσει όχι μόνο να μην αντισταθεί, αλλά, αντιθέτως, να αναλάβει την πλήρη σίτιση, στέγαση, νομική αιτιολόγηση και ιδεολογική υπεράσπιση των εισβολέων του.

  Πίσω από την ψευδαίσθηση της ευρωπαϊκής κανονικότητας, το ελληνικό πολίτευμα έχει μεταλλαχθεί σε ένα δύσοσμο υβρίδιο διαταραγμένης σκέψης, σήψης και εθελούσιας παρακμής.

Η μεσαία τάξη φορολογείται με ιεραποστολικό πάθος, όχι για να χτιστούν σχολεία ή νοσοκομεία, αλλά για να τραφεί ο στρατός των εισβολέων που όχι μόνον δεν εργάζεται, αλλά επί το χείρον δεν έχει καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Αντιθέτως, απαιτεί να επιβάλει τη δική του κουλτούρα, δοθέντος ότι η Ελλάδα του Μητσοτάκη ενδιαφέρεται για πληθυσμούς και όχι για πολίτες.

Ο πολιτισμικός και ιδεολογικός μετασχηματισμός είναι τόσο βαθύς, ώστε η ίδια η ελληνική νομοθεσία, άλλοτε καρπός αγώνων και αίματος, προσαρμόζεται στα ήθη της σαρίας. Η νέα πολιτική κανονικότητα δαιμονοποιεί την ισλαμοφοβία, όχι όμως τον ισλαμοφασισμό. Οι πολίτες καλούνται να αποκηρύξουν τον εθνικό τους εαυτό, να ζητήσουν συγγνώμη για την ύπαρξη και την ελληνικότητά τους.  

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς, θα τελειώσει ποτέ αυτή η παράνοια; 

Θα υπάρξει αναστροφή; Αντίσταση;  

Η απάντηση, για όσους ακόμα διατηρούν λογικά ανακλαστικά, είναι «όχι».

Πρώτη φορά στην ιστορική τους διαδρομή οι Έλληνες ανέδειξαν πρωθυπουργό κάποιον που δηλώνει ευθαρσώς «αντινατιβιστής». Δηλαδή, όχι απλώς πολίτης του κόσμου ή κοσμοπολίτης· αλλά «ανθέλληνας». Κάποιος που δηλώνει ότι είναι υπερήφανος επειδή η Ελλάδα «μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική κοινωνία», όπου «πολυπολιτισμική» σημαίνει στην πράξη μουσουλμανοκεντρική και αντιδυτική. Στο όνομά του η πατρίδα επιστρέφει στον Μεσαίωνα χωρίς πανοπλίες και σπαθιά, μόνο με συνθηματικό λόγο, επιδόματα, κλοπή, υπερφορολόγηση, ΜΚΟ και κρατικές επιδοτήσεις.

Όμως το πλέον τρομακτικό δεν είναι αυτός. 

Είναι οι άλλοι. Οι πολλοί. Οι πρώην Έλληνες που σήμερα σχηματοποιούνται σε «Ελληνούτσους» και «Ελληνέζους».  

Οι πρώτοι είναι η μάζα των αδιάφορων. Οι απαθείς. Αυτοί που τους νοιάζει μόνο το κινητό, το delivery και το επόμενο ριάλιτι. Δεν θυμώνουν, δεν επαναστατούν, δεν διαβάζουν – και κυρίως δεν θέλουν να ξέρουν. Το μόνο που επιθυμούν είναι να συνεχίσει ο κόσμος να κινείται γύρω από το μικρό, εύθραυστο εγώ τους. 

Οι δεύτεροι, οι Ελληνέζοι, είναι οι πλέον επικίνδυνοι, επειδή είναι οι «δήθεν» μορφωμένοι βάνδαλοι της ιδεολογίας. Αυτοί που δηλώνουν υπέρμαχοι του «αντιφασισμού», επιδιώκοντας να εισαγάγουν τους νέους φασισμούς. Είναι αυτοί που ονειρεύονται μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες. Που έχουν αναγάγει την αυτοδιάλυση σε αρετή και την εθνική αμνησία σε ηθική ανωτερότητα. Οι Ελληνέζοι έχουν τα πτυχία, πολλές φορές «πέτσινα», κατέχουν την εξουσία, ελέγχουν τα ΜΜΕ και κυρίως έχουν την πίστη ότι η πατρίδα είναι μια κατασκευή που πρέπει να κατεδαφιστεί, με το αζημίωτο φυσικά.

Ανάμεσά τους, ελάχιστοι είναι πλέον οι αληθινοί Έλληνες. Περιθωριοποιημένοι, διασυρμένοι, λοιδορούμενοι, αλλά παρόντες. Τα τελευταία ίχνη του φωτός σε έναν ουρανό που σκοτεινιάζει κάθε μέρα και περισσότερο. 

Η αλλαγή της συνείδησης ενός λαού τελικά δεν γίνεται με φωτιά και σίδερο, αλλά με τηλεόραση και likes.  

Με νόμους που δεν καταλαβαίνεις, αλλά αποδέχεσαι. 

Με ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το colpo grosso της Ν.Δ.

Nα και ο πασουματος Βλάχο Ευρωπαίος που μας λέει με λίγα λόγια να γίνουμε Χαλιφάτο..
Χίλιες φορές Ουγγαρία παρά Χαλιφάτο! https://t.co/Y2fwQJmSeD

— Pyrrhocorax (@PyrrhocoraxGr) June 27, 2025

Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κεφαλάς

*∆ιδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Δημοσίευμα της ιταλικής εφημερίδας «La Stampa» στις 18 Δεκεμβρίου 2022 με τίτλο «Qatargate, ombre su Avramopoulos: pagato 60 mila euro dall’Ong di Panzeri, Καταργκέιτ, Σκιές» ανέφερε ότι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έλαβε 60.000 ευρώ από την ΜΚΟ Fight Impunity του Antonio Panzeri, με έγκριση της Ursula von der Leyen, στις 3 Φεβρουαρίου 2021. 

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι η Fight Impunity δεν ήταν εγγεγραμμένη στο μητρώο διαφάνειας της Ε.Ε., κάτι που εγείρει ερωτήματα για τη νομιμότητα των δραστηριοτήτων της, και το δημοσίευμα έφερε την υπογραφή του δημοσιογράφου Marco Bresolin.  

Ο Αβραμόπουλος πρόσφατα εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την ανάπτυξη του ελληνικού στόλου ανοικτά της Λιβύης για την ανάσχεση της λαθρομετανάστευσης, τονίζοντας την ανάγκη υποδοχής, σίτισης, διαμονής και εγκατάστασης των μουσουλμάνων εισβολέων στην Ελλάδα.

Στη δήλωσή του υπάρχει μία αντίφαση επειδή, αφενός, φαίνεται ότι ο Μητσοτάκης στέλνει τον στόλο στη Λιβύη και, αφετέρου, ο Αβραμόπουλος ακυρώνει λεκτικά το εγχείρημα, προφανώς έπειτα από υπόδειξη του πρώτου. Με όχημα τη λαθρομετανάστευση, ο Αβραμόπουλος, όπως και η πρώην ύπατος αρμοστής της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική Federica Mogherin, η πρώην επίτροπος Emma Bonino, που συνδέεται με το Qatar Gate. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανήκουν σε εκείνους τους πολιτικούς που επιδιώκουν την πολιτική και γεωγραφική ένωση του αραβικού κόσμου με την Ευρώπη (Euroarabia).

Η αιγυπτιακής καταγωγής Βρετανή ιστορικός Bat Ye’or ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε τον πολιτικό όρο «Euroarabia», όταν άρχισε να ερευνά τον αραβικό εποικισμό της Ευρώπης με τα χρήματα του Κατάρ, της Αραβικής Λεγεώνας (AL) και του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC). Η επιδίωξή τους είναι η ισλαμική διείσδυση στους πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, οικονομικούς, θεσμικούς και τεχνολογικούς τομείς στην Ευρώπη.

 Ιδεολογική μητέρα της Euroarabia υπήρξε η εθνικοσοσιαλίστρια Sigrid Hunke, που αργότερα προσχώρησε στην Αριστερά. Στο βιβλίο της «Ο ήλιος του Αλλάχ φωτίζει τη Δύση» (Allahs Sonne über dem Abendland) η Hunke παρουσιάζει έναν δυτικό κόσμο διεφθαρμένο από τον ιουδοχριστιανισμό, ισχυριζόμενη ότι η λύτρωση θα έλθει από το Ισλάμ μέσω της πολιτικής συμμαχίας του με την Αριστερά.

Ο πρώτος πολιτικός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ασπάσθηκε δημοσίως τις ιδέες της Hunke ήταν ο Javier Solana, υπεύθυνος Ευρωπαϊκής Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας. Στις 25 Φεβρουαρίου του 2004 στο Ελσίνκι ο Solana δήλωσε: «Η πρώτη προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να είναι οι στενές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο».  

Ενώ ο Solana είναι γνωστός αντισημίτης, η υιοθέτηση της ιδεολογίας της Hunke από τους Ευρωπαίους πολιτικούς βασίστηκε στον πακτωλό του αραβικού χρήματος, ελπίζοντας ότι ένα μεγάλο μέρος από αυτό θα καταλήξει στις τσέπες τους μέσω της προώθησης του «μετριοπαθούς Ισλάμ» και της λαθρομετανάστευσης. Η ισλαμοποίηση προϋποθέτει την απαλλαγή της Μεσογείου από το Ισραήλ, ενώ το αραβικό χρήμα είναι ο λόγος της συμμαχίας Ισλάμ, νεοφιλελευθερισμού και Αριστεράς.

Αρχικά, τη δεκαετία του 1970-1980, τα πολιτικά λόμπι που οργάνωναν την ισλαμική εισβολή στην Ευρώπη επιστράτευσαν το χρήμα των Ευρωπαίων φορολογουμένων μέσω των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ) για την υλοποίηση της Euroarabia. Στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος των ΜΟΠ κατέληξε στους πασόκους, με ενδιάμεσους τους Άραβες φίλους του Ανδρέα Παπανδρέου. Η συσκευασίας ελαιολάδου σε πεντόλιτρα δοχεία και οι εικονικές εξαγωγές στις αραβικές χώρες μέσω του τελωνείου Καλαμάτας ήταν πρακτικές που απέφεραν δισεκατομμύρια «μαύρες» δραχμές στους πασόκους πολιτικούς.  

Σταδιακά, η πασοκική τεχνογνωσία απορροφήθηκε από τη Ν.Δ. και εξελίχθηκε στην επιστήμη του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δικαίως τα μέλη της Ν.Δ. σήμερα είναι σε θέση να καυχώνται ότι κατέχουν διδακτορικό κλοπής ευρωπαϊκών χρημάτων.  

Επειδή όμως οι Βρυξέλλες τούς πήραν είδηση, οι δηλώσεις Αβραμόπουλου δείχνουν ότι τo επόμενο «colpo grosso» (μεγάλο κόλπο) της Ν.Δ. είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς θα σωθούμε!

Ελληνόφωνος ραγιας μετά την μεταπολιτευση..... pic.twitter.com/036dPU5N8A

— Gerontac-Mnimonicioc (@gerontac) April 26, 2025

 Γράφει ο  ΑλκιβιάδηςΚεφαλάς

∆ιδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 

Η εκλογή του Τραμπ ήταν το αποτέλεσμα νοητικού επαναπρογραμματισμού Αμερικανών διά ιδίων μέσων.

Ο νοητικός επαναπρογραμματισμός είναι σχεδόν αδύνατον να πραγματοποιηθεί, επειδή πρέπει να αφαιρεθούν από το συνειδητό και το ασυνείδητο βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις και συμπεριφορές που καλλιεργήθηκαν από την παιδική ηλικία, το σχολείο, το κοινωνικό περιβάλλον και κυρίως τα ΜΜΕ.

Το πρώτο στάδιο του επαναπρογραμματισμού περιλαμβάνει την κατανόηση ότι οι πολιτικοί, κοινωνικοί και ηθικοί θεσμοί υπαγορεύονται από οικονομικά συμφέροντα ολιγομελών ομάδων που λειτουργούν ως δομημένες σέχτες εξουσίας. Επί παραδείγματι, το κέρδος των φαρμακευτικών εταιριών επηρεάζει τις ιατρικές πρακτικές και τις πολιτικές υγείας, όπως στην περίπτωση των «εμβολίων» Covid-19.

Επειδή ο ελληνικός λαός τα τελευταία 50 χρόνια παραμένει διανοητικά στάσιμος, αδυνατεί να κατανοήσει ότι η οικονομική ολιγαρχία των πολιτικών αρχικά σχηματοποίησε ένα διακομματικό σύστημα εξουσίας βασισμένο στις ιδεολογικές βάσεις της μεταπολιτευτικής «Αριστεράς», το οποίο σταδιακά μετασχηματίστηκε σε Μνημόνια, με τελική κατάληξη τον μητσοτακισμό.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις αποδεικνύουν ότι το «προοδευτιλίκι και δημοκρατιλίκι», η woke ατζέντα, η «ψυχοπονιά» για τους μετανάστες, ο ανθελληνισμός και η τουρκολαγνεία έχουν αποκλειστικά και μόνο οικονομικά κίνητρα.

Συνεπώς αναγκαία και ικανή συνθήκη επαναπρογραμματισμού είναι η απόρριψη όλων των πληροφοριών που διοχετεύει το πολιτικό σύστημα στη μάζα των ψηφοφόρων, όπως την αποκαλεί, επειδή όλες οι πληροφορίες εξυπηρετούν το υποκειμενικό οικονομικό κέρδος.

Η εξουσία, λοιπόν, και τα σύμβολά της θα πρέπει να αμφισβητηθούν και μετά να απορριφθούν στο σύνολό τους. Οι πολιτικοί ισχυρισμοί των «αυθεντιών» δεν αντέχουν στη λογική και την κριτική.

Οι «αυθεντίες» γνωρίζουν ότι όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτό από τη μάζα, επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων ακολουθεί τους καθολικά αποδεκτούς κοινωνικούς και πολιτικούς κανόνες, χωρίς να τους αμφισβητεί. Η καθοδήγηση μέσα από την πολιτική προπαγάνδα βασίζεται στη διαπίστωση ότι η μάζα πάντα συμβαδίζει με τη γνώμη της πλειοψηφίας.

Η αποστασιοποίηση από το πλήθος συνεπάγεται οξυδέρκεια και διανοητικό θάρρος, που ελάχιστοι διαθέτουν. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το σύνολο των κυβερνήσεων ενεργεί επί τη βάσει ιδίων οικονομικών συμφερόντων και ότι αδιαλείπτως προβαίνει σε σκόπιμα λάθη, τα οποία στο τέλος καλούνται να πληρώσουν τα πλέον αδύναμα μέλη της κοινωνίας.

 

Στο όνομα της απάτης της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής και της «πράσινης μετάβασης», ο ελληνικός λιγνίτης ουσιαστικά δωρίζεται στα Σκόπια, για να επανεισαχθεί ως ηλεκτρική ενέργεια, την οποία χρυσοπληρώνει ο Έλληνας καταναλωτής, με αποτέλεσμα να επωφελούνται οι ιδιωτικές εταιρίες ενέργειας.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία γίνεται ώστε οι «σωστοπλευρίτες» να πλουτίζουν από τον θάνατο 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων. Ο αντίκτυπος του πολέμου στην Ελλάδα είναι ο αφοπλισμός των νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Οι Έλληνες πλήρωσαν δισεκατομμύρια ευρώ για να αγοράσουν όπλα από τη Γαλλία, των οποίων η ισχύς ακυρώνεται με την πώληση των πυραύλων Meteor στην Τουρκία.

Το Δουβλίνο ΙΙ μετέτρεψε την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό γκέτο λαθρομεταναστών.

Τα σπίτια των Ελλήνων κατάσχονται από funds, πολλά από τα οποία ελέγχονται από το πολιτικό σύστημα, το οποίο νομοθετεί καταλλήλως ώστε να πλουτίζει πουλώντας Ελλάδα.

Όλα τα ανωτέρω αποτελούν σκόπιμα κυβερνητικά λάθη και πρακτικές. Ο επαναπρογραμματισμός, λοιπόν, του μυαλού αρχίζει με την κατανόηση γενικευμένων αρχών: Το πολιτικό σύστημα και η εξουσία αποτελούν ένα ενοποιημένο μη δυναμικό σύστημα με κοινά οικονομικά συμφέροντα. Το κοινοβουλευτικό δημοκρατικό παιχνίδι είναι το «όπιο» του μεταπολιτευτικού Έλληνα.

Ο Τσίπρας είναι η εικόνα και η ομοίωση του Μητσοτάκη, το ίδιο και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί.

Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι…