"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η δίκη να γίνει στον κάμπο

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η αρχή της δημοσιότητας της δίκης δεν σημαίνει να μπορούν να μπουν και να κάτσουν όποιοι και όσοι τους κάνει κέφι.

Σημαίνει πως η πόρτα απαγορεύεται να κλείσει. Εκτός εάν είναι Δικαστήριο Ανηλίκων, υπόθεση όπου θα ακουστούν μυστικά της Πολιτείας ή υπόθεση βιασμού, όπου θα το ζητήσει το θύμα, οπότε η υπόθεση διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών.

Στην αίθουσα πρέπει να μπορούν πρωτίστως να χωρούν, πλην φυσικά της σύνθεσης του δικαστηρίου, οι κατηγορούμενοι, οι συνήγοροι υπεράσπισης, οι υποστηρίζοντες την κατηγορία, οι συνήγοροι των τελευταίων και οι μάρτυρες, οι οποίοι, μετά την εκφώνηση των ονομάτων, ούτως ή άλλως πρέπει να βγουν έξω και να περιμένουν να τους φωνάξουν, απαγορεύεται στον πρώτο βαθμό να παρακολουθούν τη διαδικασία. Και αφού χωρέσουν όλοι οι παραπάνω, τότε και μόνο τότε μπορούν να καταλάβουν τις όποιες κενές θέσεις δημοσιογράφοι, όποιοι πολίτες ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν την ακροαματική διαδικασία, για οποιονδήποτε λόγο.

Εάν αποφασίσουν δύο χιλιάδες νοματαίοι να παρακολουθήσουν τη δίκη, το Δικαστήριο και το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν είναι υποχρεωμένα να βρουν αίθουσα τέτοιας χωρητικότητας.

Εάν χωρούν όσοι ανέφερα στην αρχή, αυτοί που είναι οι παράγοντες της δίκης και λειτουργούν τα μικρόφωνα, είναι αδιάφορο αν δεν μπορούν να μπουν όσοι θέλουν να είναι εκεί για πολιτικούς λόγους, από περιέργεια ή οποιονδήποτε άλλο λόγο. Δεν είναι αρένα, δεν είναι θέατρο, δεν είναι πολιτική εκδήλωση και φυσικά δεν είναι και ούτε πρόκειται να γίνει έκτακτο λαϊκό ανταρτοδικείο.

Εφόσον χωρούν κατηγορούμενοι, συνήγοροι και όσοι από τις οικογένειες παρίστανται για την υποστήριξη της κατηγορίας, δεν μας ενδιαφέρει εάν δεν χωράει π.χ. ο Κουτσούμπας ή ο Βασίλης Μάγγος, δημοσιογραφούντες του έπους της «μικρής νεκρής Μαρίας του Εβρου», θυμωμένοι ακτιβιστές.

Εχω συμμετάσχει, όπως πολλοί άλλοι συνάδελφοί μου, σε δίκες με πολύ περισσότερους κατηγορουμένους, π.χ. προσφάτως με άνω των διακοσίων, στην υπόθεση των πλαστών ταυτοτήτων, στην υπόθεση της Proton, όπου έφταναν τους πενήντα οι κατηγορούμενοι. Πολλαπλασιάστε επί δύο ή τρία τους συνηγόρους. Δεν υπήρξαν τέτοια προβλήματα.

Γιατί;

Γιατί ουδείς επιδίωξε να μη γίνουν οι δίκες, υπήρχε καλή πίστη από τους συνηγόρους, δεν υπήρχαν τέτοια πάθη και πολιτική εκμετάλλευση.

Τα γεγονότα στη Λάρισα επίσης επιβεβαιώνουν, άλλη μια φορά, την ορθότητα των προτεινόμενων από την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων δικονομικών μέτρων για την αντιμετώπιση καταχρηστικών, παράνομων και προσβλητικών συμπεριφορών από μια μειοψηφία που προσβάλλει όλους εμάς τους υπόλοιπους, ώστε να αποβάλλονται από την υπόθεση. Η Δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται ψύχραιμα, με ηρεμία, δικονομικές εγγυήσεις και από τον φυσικό δικαστή. Το κλίμα που δημιουργείται μόνο με την αναζήτηση της αλήθειας δεν έχει σχέση και θα τους βλάψει όλους, κατηγορουμένους, υποστηρίζοντες την κατηγορία, τη μνήμη των θυμάτων, τη Δικαιοσύνη την ίδια. Κραυγές, ύβρεις, αμφισβητήσεις του ίδιου του Δικαστηρίου, της ακεραιότητάς του προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στους πάντες και δεν μπορούν να λαμβάνουν χώρα ατιμώρητα, ανεξέλεγκτα.

Εάν συνεχιστεί με τα ίδια λυπηρά φαινόμενα η διαδικασία, τότε όλοι οι παράγοντες της δίκης στη Λάρισα θα δικαιούνται βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, σαν να δουλεύουν σε ανθρακωρυχείο στο Βέλγιο, ενώ παράλληλα τους βομβαρδίζει το Ιράν και έχει πέσει τυφοειδής πυρετός. Και σίγουρα δεν έχει σχέση με τη Δικαιοσύνη όλο αυτό που ζούμε. Σε καμία άλλη χώρα της Δύσης δεν θα μπορούσαν να διατυπωθούν τέτοιες αιτιάσεις κατά των Δικαστών δημοσίως από παράγοντες της δίκης και να συνεχίζουν να συμμετέχουν σαν να μην τρέχει κάστανο.

Και επειδή στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχει λύση, δοκιμασμένη ιστορικά. Η δίκη να γίνει στην απλωσιά του θεσσαλικού κάμπου. Υπαιθρίως, σαν την Ηλιαία ή τον αρχαίο Αρειο Πάγο.

Να έρθουν και πέντε και δέκα χιλιάδες, οκλαδόν, με τα σάντουιτς, το καφεδάκι τους και από μια ντουντούκα ο καθένας.

Να κρατήσει σαράντα τέρμινα.  Μέχρι να ικανοποιηθεί κάθε μικροπολιτικό και επικοινωνιακό συμφέρον.

Να βάλουμε και ένα βαρέλι να ανεβαίνει κάθε πικραμένος να ρίχνει πέντε τάλιρα λόγο.

Και την απόφαση να την πάρει…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μια πολιτική δίκη

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν ξέρω αν κάποιοι περίμεναν πως η πρώτη ημέρα της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών θα ήταν διαφορετική. Αν δηλαδή θα επικρατούσε η στοιχειώδης τάξη που προϊδεάζει για τη διεξαγωγή μιας ποινικής διαδικασίας η οποία έχει ευαισθητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Τόσο μεγάλο, ώστε να γίνει η αφορμή για να οργανωθεί το μεγαλύτερο συλλαλητήριο των τελευταίων ετών. 

Μια δίκη η οποία πριν φτάσει στο ακροατήριο κατάφερε να αναδείξει ένα νέο πρόσωπο στην πολιτική ζωή της χώρας, την κ. Καρυστιανού, και να μετατραπεί σε πολιτικό πρόγραμμα από την κ. Κωνσταντοπούλου. 

Μια δίκη που, όπως λένε όσοι γνωρίζουν, θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και αν καταλάβαμε, σήμερα ξεκινάει χωρίς να ξεκινήσει πραγματικά.  

Πραγματικό το γεγονός, όμως με συμβολικό βάρος. Το μέγεθος αυτής της δίκης ξεπερνάει τις υπάρχουσες δομές των δικαστηρίων. Eφτιαξαν ένα δικαστήριο ειδικά γι’ αυτήν. Μια αίθουσα που να μπορεί να χωρέσει τους 250 δικηγόρους που εκπροσωπούν τους 36 κατηγορουμένους και τα θύματα του δυστυχήματος. Η αίθουσα ήταν έτοιμη εδώ και μήνες, όμως την ημέρα έναρξης μόλις ορισμένοι δικηγόροι αποφάσισαν ότι ο χώρος δεν πληροί τις απαιτήσεις για τη «διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης». 

Η συνεδρίαση διεκόπη. 

Oσοι κωλυσιεργούσαν με διάφορα δικονομικά τεχνάσματα, για να πετύχουν την καθυστέρηση της έναρξης, θα συνεχίσουν να κωλυσιεργούν και στο ακροατήριο.  

Υπό κανονικές συνθήκες, η δίκη θα κρατήσει πάνω από δύο χρόνια. Με τις διάφορες παρεμβάσεις, σίγουρα θα πάει παραπάνω. Πάντως, οι επόμενες εκλογές θα γίνουν χωρίς η δίκη να έχει ολοκληρωθεί και χωρίς να έχουν καταδικασθεί όσοι πρέπει να καταδικασθούν. Και κάθε τόσο, με την πρώτη ευκαιρία, οι καλοθελητές της Δικαιοσύνης θα επαναλαμβάνουν εν χορώ, όπως προχθες: «Με αυτές τις συνθήκες δίκαιη δίκη δεν μπορεί να υπάρξει».

Εχουν υπονομεύσει την αξιοπιστία του δικαστηρίου εκ των προτέρων. Οποιαδήποτε απόφαση κι αν καταφέρει να πάρει, όποτε και αν το καταφέρει, θα υπονομεύεται από την αμφιβολία για την οργάνωση της διαδικασίας.  

Η δίκη είναι πολιτική. Η κ. Κωνσταντοπούλου δεν παρίσταται ως συνήγορος, αλλά ως αρχηγός κόμματος.  

Αλήθεια, τι γύρευε στην αίθουσα ο κ. Κουτσούμπας; Και πόσους θα δούμε ακόμη. 

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που αμφιβάλλουν πως από δω και πέρα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η συμμορία των τυμβωρύχων

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι πλέον υπάρχει στην ελληνική κοινωνία μια σημαντική μερίδα πολιτικάντηδων και αντισυστημικών πολιτικών που αδιαφορούν για τους υπαίτιους του τραγικού δυστυχήματος και την τιμωρία τους.  

Αδιαφορούν επίσης για τις αβελτηρίες και τις αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης και του πελατειακού κράτους, που ευθύνονται για το δυστύχημα και των οποίων η διόρθωση θα μειώσει τις πιθανότητες επανάληψής του.

Το ενδιαφέρον τους περιορίζεται μόνο στο πώς θα αποκομίσουν πολιτικάντικα οφέλη, εκμεταλλευόμενοι τη δημόσια οργή, προκειμένου να έρθουν εγγύτερα στη νομή των προνομίων διαχείρισης του κρατικού κορβανά.

Στην αρχή βομβάρδισαν την κοινή γνώμη με απίθανα σενάρια περί ύπαρξης ξυλολίων και άλλων εύφλεκτων υγρών που, δήθεν, μεταφέρονταν λαθραία με ενοχή της κυβέρνησης και υπαλλήλων του ΟΣΕ.

Στη συνέχεια, βομβάρδιζαν τις ανακριτικές και δικαστικές αρχές με πλήθος απίθανων στοιχείων, η εξέταση των οποίων θα απαιτούσε δεκαετίες διερεύνησης, ώστε η δίκη να μην γίνει ποτέ και να μην αποδοθούν ευθύνες. Έτσι, θα μπορούν μέχρι τις επόμενες εκλογές να κατηγορούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, κερδίζοντας ψήφους και τα υλικά οφέλη που αυτές συνεπάγονται.

Έπειτα, ζητούσαν εκταφές με απεργίες πείνας και, όταν έλαβαν τις σχετικές άδειες, ανέκρουσαν πρύμναν, προτάσσοντας άλλα αιτήματα.

Την ημέρα που ξεκίνησε η δίκη, ανακάλυψαν ότι οι αίθουσες χωρητικότητας 450 ατόμων δεν είναι επαρκείς, καθώς μόνο οι συνήγοροι και οι κατηγορούμενοι ανέρχονται σε 300 άτομα.

Οι δίκες, όμως, γίνονται σε αίθουσες και όχι σε γήπεδα, όπου η εξέδρα οχλαγωγεί για να τρομοκρατεί τους δικαστές. Εμβληματικές δίκες στην ιστορία της χώρας, όπως η δίκη της Χούντας και η Δίκη των Έξι, πραγματοποιήθηκαν σε μικρότερες αίθουσες.

Το γεγονός ότι την πρώτη ημέρα δεν υπήρξε έλεγχος στους εισερχόμενους και αυστηρή χωροθέτηση των θέσεων, ώστε οι περίεργοι να μην καταλάβουν τις θέσεις των συνηγόρων, αποτελεί αδυναμία οργάνωσης των αρμοδίων φορέων. Ωστόσο, είναι κάτι που μπορεί εύκολα να διορθωθεί ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα η δίκη.

Η απαίτηση αναβολής, με αποχή των συνηγόρων και άλλα νομικά τεχνάσματα, αποτελεί προσβολή για τους νεκρούς και παρεμπόδιση της απονομής δικαιοσύνης.

Το γεγονός ότι μεταξύ αυτών κάποιοι γονείς επιχειρούν να αποκομίσουν πολιτικά και άλλα συναφή οφέλη, εκμεταλλευόμενοι τα παιδιά τους, θα έπρεπε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Θεός να βάλει το χέρι του

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

 Είναι –η φράση του τίτλου– η συνηθισμένη ευχή όλων αυτών που έχουν απελπιστεί από την αδυναμία των ανθρώπων να διαχειριστούν με σύνεση μια κατάσταση. Ετσι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην παρέμβαση του Θείου. Αλλά ως γνωστόν η προσμονή του θαύματος λειτουργεί μόνον ψυχοθεραπευτικά. 

Εχω την εντύπωση πως κάπου εδώ βρισκόμαστε με την έναρξη της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών. Είναι προφανές πως οι παράγοντες οι οποίοι επιδιώκουν την εκτροπή της διαδικασίας μέσα στη δικαστική αίθουσα έχουν τη δυνατότητα να πετύχουν τον σκοπό τους. Μπορούν να εκτροχιάσουν την υπόθεση, καθώς υπάρχουν πλέον σαφέστατα πολιτικά κίνητρα προς τούτο. Μονά-ζυγά κερδίζουν.  

Αν δεν τους επιτραπεί από την έδρα να παίξουν αυτό το παιχνίδι, θα εμφανιστούν ως θύματα που τα φιμώνουν για να μην ακουστεί η αλήθεια.  

Αν η έδρα παραμείνει αδρανής, τότε θα επαναληφθούν όσα κατήγγειλε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων πριν από λίγες μέρες.

Ποιο είναι το κίνητρο για μια τέτοια μεθόδευση; 

Πρωτίστως η αναβολή της δίκης. Το ότι δεν συμπίπτει χρονικά με την προεκλογική περίοδο αποτελεί ένα πλήγμα για όσες και όσους έχουν πολιτικές φιλοδοξίες και πέραν όλων των άλλων, είχαν επενδύσει και πολιτικά σε αυτή τη χρονική σύμπτωση

Φυσικά η διάρκεια της δίκης θα είναι μακρά και αυτός είναι ο φόβος τους. Φοβούνται μήπως αποτελέσει μέρος της καθημερινότητας που θα απασχολήσει τις «μέσα» σελίδες των εφημερίδων. Μακριά από την Αθήνα, δύσκολα θα κυριαρχήσει επί μακρόν στην επικαιρότητα.

Είναι ολοφάνερο πως το βασικό αντικείμενο της διαδικασίας θα είναι αν η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε παράνομα εύφλεκτο υλικό. 

Την πρόθεσή της επ’ αυτού έδειξε η κ. Μαρία Καρυστιανού η οποία φώναξε χθες το πρωί: «Να μας πείτε τι μετέφερε το φορτίο». Βέβαιη ούσα για την ύπαρξη του φορτίου ζήτησε να μάθει τι ακριβώς ήταν

Το ότι όλα τα πορίσματα πανεπιστημίων και έγκυρων εμπειρογνωμόνων έχουν δώσει την απάντησή τους, αυτό δεν μετράει. Και ενδεχομένως αυτός να είναι και ένας άλλος καλός λόγος για να μη διεξαχθεί τώρα η δίκη. Να μην ακουστούν από τα πιο επίσημα χείλη οι λόγοι που προκλήθηκε η πυρόσφαιρα.

Υπάρχουν βεβαίως και οι συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι απλώς θέλουν να αποδοθεί η δικαιοσύνη μακριά από σκοπιμότητες και φιλοδοξίες. Μεταξύ αυτών και η μητέρα του οδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας την οποία αντιμετώπιζαν, μέχρι πρότινος, ως τη «μάνα του λαθρέμπορου».  

Συνήθως η σιωπηλή πλειοψηφία επειδή δεν παράγει θόρυβο, δεν διαμορφώνει και το κλίμα.  

Μπορεί να γίνει το θαύμα και η δίκη να διεξαχθεί μέσα σε ένα πολιτισμένο πλαίσιο;  

Οσοι πιστεύουν στα θαύματα θα δώσουν καταφατική απάντηση. 

Οι υπόλοιποι, οι ορθολογιστές, μάλλον...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙAΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς λέγεται ο σταθμάρχης, είπαμε;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. 

Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία. Αυτό μας σώζει.

Μίλησα αυτές τις μέρες με φυσιολογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θορυβημένοι από την τηλεοπτική εικόνα της πρώτης μέρας, είπαν αγανακτισμένοι.
«Μα είναι δυνατόν να μην τα χει προβλέψει αυτά η κυβέρνηση; Να μην μπορεί να βρει μια αίθουσα; Χάνει το δίκιο της έτσι». Δεν ανησυχώ γι αυτούς, διότι διαθέτουν ικανό περίσσευμα μυαλού ώστε στην συνέχεια να κρίνουν την ουσία απόδοσης δικαιοσύνης, κι όχι να παρασύρονται από ουρλιαχτά και αναθέματα που θα επανέρχονται διαρκώς στις οθόνες μας ως τηλεοπτική λούπα.

Μην κοροϊδευόμαστε αγαπητοί μου, αυτοί που εφηύραν και διακίνησαν τα ξυλόλια, τα παράνομα φορτία του λαθρεμπορίου και τα κομπογιαννίτικα πειράματα με τα έλαια σιλικόνης, συνεχίζουν να υπάρχουν. Με κάθε ευκαιρία θα τα επαναφέρουν ή μάλλον θα επαναφέρουν τα πολιτικά δήθεν συμπεράσματα όλης αυτής της συνωμοσιολογίας. Το 60% που πιστεύει στην συγκάλυψη και στην εγκληματική δράση των κυβερνώντων, δεν έχει εκλείψει. Βρίσκεται μέσα και γύρω από την αίθουσα του δικαστηρίου και είναι πάντα έτοιμο – δια των εκπροσώπων του – να εφεύρει αφορμές για να την ανατινάξει την δίκη.

Αν κερδίσαμε κάτι από την σταδιακή αποκάλυψη του τηλεοπτικού και σοσιαλμιντιακού κομπογιαννιτισμού για τα Τέμπη, αλλά και από την εκδήλωση των αρχηγικών προθέσεων της Καρυστιανού, ήταν ότι ήρθε στα συγκαλά του ένα κομμάτι του 40% που είχε κλονιστεί απ’ αυτά που άκουγε. Έτσι, επανασυγκολλήθηκε στοιχειωδώς ένα μέτωπο λογικής που ξέρει τι ζητά από την δίκη. Ζητά ακριβοδίκαιη δικαιοσύνη, απόδοση ευθυνών με στοιχεία και τιμωρία πραγματικών ενόχων, δίχως να συγχέει κρακεράκια με δήθεν πουλημένους δικαστές και αρχηγικές φαντασιώσεις με ουρλιαχτά για ενιαία αίθουσα 1.500 ατόμων, αλλιώς η δίκη δεν θα ναι δίκαιη.

Τρία χρόνια τώρα ζούμε με το βάρος των Τεμπών στους ώμους μας. Ρωτήστε δέκα τυχαίους ανθρώπους του κύκλου σας να σας πουν ποια είναι τα ονόματα των πρωταγωνιστών αυτής της τραγικής υπόθεσης. Θα σας πουν την Καρυστιανού, τον Ρούτσι, την Κωνσταντοπούλου, τον Πλακιά, τον Καραμανλή, τον Τριαντόπουλο, τον Λακαφώση, τον Παπαδημητρίου (του ΕΟΔΑΣΑΜ) και μερικούς παρόμοιους ακόμη.

Κι αν τους ρωτήσετε «ο Βασίλης Σαμαράς;», εκείνοι θ’ απαντήσουν «ποιος Σαμαράς;».  

Κι όμως, έτσι λέγεται ο μοιραίος σταθμάρχης που είχε μπροστά του δυο γραμμές να βάλει πάνω τους δυο τραίνα, αλλά εκείνος τα ‘βαλε σε μία.  

Πλην δεν τον θυμάται κανένας αυτόν, τον πρόδηλα υπεύθυνο και ένοχο. 

Απ’ αυτόν ξεκινάμε κι ύστερα πάμε σ’ όλους τους υπόλοιπους που είχαν ευθύνη και θα κριθούν. Μόνο που πολιτικά ο σταθμάρχης δεν έχει ψωμί, ενώ τα ξυλόλια, τα λαθρεμπόρια, τα μπαζώματα, η συγκάλυψη και τώρα η αίθουσα, έχουν τόνους αρτοσκευασμάτων, όσων φτιάχνει το σιτάρι όλου του θεσσαλικού κάμπου και βάλε.

Ρωτήστε και τον...

 

Υπαρκτού Καρυστιανο-Ρουτσισμού κωμωδία

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Για τα Τέμπη...

 

 

 

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Πήγαμε και φέτος στις διαδηλώσεις.

Μικρότερες λέει από πέρυσι αλλά τι σημασίαν έχει…

Εμείς πήγαμε .

Για να μη ξεχάσουμε….

Και το σημαντικότερο να μην ξεχαστούν τα 57 θύματα αυτής της τραγωδίας.

Πήγαμε να πενθήσουμε και να ζητήσουμε να αποδοθούν ευθύνες.

Αλήθεια όμως από ποιους θα αποδοθούν οι ευθύνες  και για ποιους???

Ένα ερώτημα που ακόμη μένει αναπάντητο.

Αλλά μπορεί να έχει ήδη απαντηθεί αλλά να μην υποφέρουμε την απάντηση.  

Ακούσαμε ομιλίες, κατάρες, αναθέματα και συνθήματα. 

Ανάμεσά μας εκεί και τα 57 θύματα να ζητούν μάταια την δικαίωση …

Ίσως να προσπαθούσαν και αυτά να καταλάβουν.

Τι να καταλάβουν όμως??

Τρία χρόνια τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε και εμείς.

Χαμένοι όλοι μας ανάμεσα σε αντιφατικές πραγματογνωμοσύνες σε δεκάρικες τηλεοπτικές αγορεύσεις Δικηγόρων και σε σκυλοκαβγάδες πολιτικών, ευκαιρίας δοθείσης.

Η αλήθεια κάπου στο βάθος.

Κατά πώς φαίνεται όμως όλοι την φοβούνται ….

Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς γονείς και συγγενείς να ψάχνουν τα άδεια δωμάτια και περιμένουν την αδέκαστη δικαιοσύνη να κάνει επιτέλους την δουλειά της….

Αλλά κατά πώς φαίνεται αυτή καθόλου δεν βιάζεται.  

Για κάποιους άλλους όμως η ζωή συνεχίζεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα .

Και δεν αρκούνται σε αυτό.

Εννοούν τρία χρόνια τώρα να προκαλούν και να υποτιμούν την νοημοσύνη μας 

Ο Καραμανλής, αυτός της δυναστείας, με ανανεωμένη την λαϊκή εντολή κουνάει το δάκτυλο σε «ζώντες και τεθνεώτες».

Όλα τα ήξερε πριν το δυστύχημα και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία περί τούτου.

Τώρα, ω του θαύματος, όλα τα ξέχασε.

Δεν ήξερε λέει τίποτα και ακόμη δεν ξέρει τίποτα.

Νάναι καλά το άρθρο 86.

Η απόλυτη ύβρις προσωποποιημένη.

Μια ολόκληρη Κυβέρνηση πίσω του, υπερασπίζει αυτόν και το όνομα  του…..

Όλοι οι πολιτικοί που μαζί με αυτόν διαχειρίστηκαν αυτήν την κατάσταση δήλωσαν περήφανα ότι είναι ανεύθυνοι του αίματος τούτου.

Και επιμένουν ακόμη και τώρα σε αυτήν τους την ανευθυνότητα

Και πώς να τιμωρηθεί ένας ανεύθυνος???

Εδώ είναι το πρόβλημα.

Βέβαια κάποια στιγμή για να υπεκφύγουν μιλούν για διαχρονικές ευθύνες αλλά αυτές οι ευθύνες ουδόλως αφορούν τους διαχρονικώς κυβερνώντες.

Στο τέλος κατά πως φαίνεται θα μείνει έρημος και μόνος ο ρουσφετολογικώς διορισθείς Σταθμάρχης για να τα χρεωθεί όλα

Και τα δικά του και όλων των άλλων. ……

Θα βρεθούν όμως και γι αυτόν κάποια ελαφρυντικά για να πέσει στα μαλακά.

Κάνεις δεν χάνεται.

Κανείς από τους ζωντανούς.

Αλλά κανείς δεν  ασχολείται με τα παρακάτω…

Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς.

Μετα από τρία χρόνια δυστυχώς εδώ φτάσαμε ….

Δεν ζούμε την πρώτη τραγωδία.

Έχουν μεσολαβήσει και άλλες.

Και τότε κάνεις δεν έφταιγε όπωςκαι  τώρα κανείς δεν φταίει.

Πάντως η όλη διαχείριση ...

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανο-Ρουτσισμού κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί οι σύντροφοι δεν πολυασχολούνται με τη Βιολάντα;

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Είμαι αρκετά μεγάλος για να εκπλήσσομαι από τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Περιμένω σχεδόν τα πάντα
. Αλλά αυτό που είδα να γίνεται προχτες το πρωί στα Τρίκαλα δεν το περίμενα.  

Δεν περίμενα να δω εργαζόμενους από το εργοστάσιο της Βιολάντα να περιμένουν τον ιδιοκτήτη της εταιρείας έξω από το κτίριο που βρίσκεται ο ανακριτής, όχι για να του επιτεθούν, όχι για να τον γιουχάρουν, όχι για να τον κάνουν να νιώσει με κάποιον τρόπο άσχημα, αλλά για να τον χειροκροτήσουν.   

Δεν ξέρω αν το έκαναν επειδή τους ενθουσίασε ο θάνατος 5 συναδέλφων τους ή αν ήθελαν να τον συγχαρούν για τις αυθαιρεσίες στα εργοστάσια της εταιρείας, αλλά ομολογώ ότι κάπως σοκαρίστηκα. Όχι για την αδιαφορία για τον θάνατο των συναδέλφων, όσο για την αδιαφορία για την ίδια τους τη ζωή.  

Αυτοί οι άνθρωποι χειροκρότησαν έναν ιδιοκτήτη επιχείρησης, του οποίου η αντίληψη για το πώς πρέπει να λειτουργεί ένα εργοστάσιο, από τύχη δεν σκότωσε εκείνους. Το εργοστάσιο της Βιολάντα ήταν μια βόμβα που αναπόφευκτα θα έσκαγε και οι τυχεροί που δεν έσκασε από κάτω τους ή δίπλα τους χειροκροτούν τον βασικό υπεύθυνο για τη βόμβα.  

Κατανοώ την ανησυχία για τις θέσεις εργασίας, αλλά τα παλαμάκια σε κάποιον που παίζει τη ζωή σου κορώνα-γράμματα δεν τα καταλαβαίνω. Αλλά, θα μου πείτε, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που καβαλούν δίκυκλο ή μπαίνουν σε αυτοκίνητο και δεν φορούν κράνος ή ζώνη, δεν θα βρεθούν και κάποιοι να θεωρούν τη θέση εργασίας σημαντικότερη από τη ζωή τους;

Μεγαλύτερη έκπληξη μού προκαλεί η μούγκα του «προοδευτικού» κόσμου της χώρας. Κόμματα που με κάθε ευκαιρία καταγγέλλουν τις «συνθήκες γαλέρας» και τον «εργασιακό μεσαίωνα», οργανώσεις και συνδικαλιστικές ενώσεις που για ψύλλου πήδημα οργανώνουν κινητοποιήσεις όπου διακηρύττουν για τις «ζωές μας που είναι πάνω από τα κέρδη τους», ασυμβίβαστοι αντικαπιταλιστές και αυτόκλητοι υπερασπιστές της εργατικής τάξης, δεν μοιάζουν να πολυσυγκινούνται με ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά δυστυχήματα των τελευταίων ετών, για το οποίο η ευθύνη της εργοδοσίας είναι προφανής και το μόνο που μένει είναι να δούμε την έκτασή της.

Ούτε απεργίες, ούτε καθημερινές συγκεντρώσεις, ούτε συναυλίες, ούτε σκληρά και ανελέητα κατηγορώ. Τουμπεκί ψιλοκομμένο, και μάλιστα σε μια υπόθεση της οποίας η δημοσιότητα είναι η καλύτερη πλατφόρμα για τη διαφήμιση των θέσεών τους. 

Οι σύντροφοι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ"- ΜΑΣΤΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εστιν ουν τραγωδία

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η λέξη «τραγωδία» έχει παραμείνει αναλλοίωτη από την αρχαία εποχή έως σήμερα. Καθώς και τα παράγωγά της, όπως το «τραγικός». Εκτός αυτού η λέξη έχει περάσει σε όλες τις μεγάλες γλώσσες του δυτικού πολιτισμού και έχει παραμείνει εν χρήσει στην καθημερινότητα. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχει χάσει τη σημασία της. 

Ο δημοσιογραφικός λυρισμός την χρησιμοποιεί για να περιγράψει οποιοδήποτε οδυνηρό γεγονός, από ένα δυστύχημα, μια φυσική καταστροφή, έως μια δολοφονία ακόμη και αν τα κίνητρά της είναι ποταπά. Υπάρχουν προσωπικές τραγωδίες, το χτύπημα μιας ανίατης ασθένειας για παράδειγμα, υπάρχουν οικογενειακές, κοινωνικές, εθνικές, παγκόσμιες. Ή τουλάχιστον έτσι τις ονομάζουμε. Ακόμη και το πιο φυσιολογικό γεγονός, ο θάνατος από γερατειά για παράδειγμα, συνοδεύεται από «τραγικές φιγούρες», τους συγγενείς του νεκρού ή της νεκρής. 

 Η κατάχρηση της λέξης είναι βολική. Oλοι θεωρούμε πως ξέρουμε τι σημαίνει και έτσι κανείς δεν αναρωτιέται για την αξία της. 

 «Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας», λέει ο Αριστοτέλης. 

Πληρούν όσα γεγονότα περιγράφουμε ως τραγωδίες σήμερα τις προϋποθέσεις που θέτει ο Αριστοτέλης; 

Κατ’ αρχάς υπάρχει η έννοια της πράξεως, άρα η βούλησις που οδηγεί τον ήρωα στην εμπλοκή του στην τραγική κατάσταση. 

Υπάρχει το στοιχείο του ηρωισμού και μάλιστα στην πιο ολοκληρωμένη του μορφή, στη δημιουργία πράξεως σπουδαίας και τελείας. Υποσυνείδητα αυτό αναζητούμε στον χαρακτηρισμό ως τραγωδίας μιας μεγάλης καταστροφής. 

Με όλον τον σεβασμό στα θύματα που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία, και τους συγγενείς τους, ο θάνατός τους δεν έχει τίποτε το τραγικό. 

Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει τίποτε το ηρωικό.

Μπορείς να πενθήσεις τους νεκρούς σου, δικαιούσαι να τους πενθήσεις, όμως, ο αφηρωισμός τους αδικεί και τους ίδιους αλλά αδικεί και την ίδια την κοινωνία μας.  

Πρώτον, δείχνουμε ότι έχουμε τόση ανάγκη από ήρωες που τους κατασκευάζουμε ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν το επιδιώκουν. Παιδιά που πήγαιναν να δουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ήσαν. Κάποιος πήρε ένα βίντεο απ’ τη στιγμή της σύγκρουσης και δεν σταματήσαμε να το βλέπουμε επί μέρες. Η τραγωδία γίνεται ακόμη πιο πειστική όταν συνοδεύεται από θέαμα

Ακουσα ότι σε σχολείο της Θεσσαλονίκης τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τη μνήμη τους. Ελπίζω να είναι αστικός μύθος. 

Γιατί έχουμε τόση ανάγκη από ήρωες; 

Μήπως επειδή ...

 

Υπαρκτού μααστουρο-δημιοσιογραφο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού τραγωδία


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΤΡΙΚΑΛΟΜΑΧΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Τα κοράκια των Τεμπών ετοιμάζουν ταξίδι στα Τρίκαλα

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

κοράκι (το) αυτός που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί μια τραγωδία «ίσως καλό είναι τα διάφορα κοράκια να συγκρατηθούν μέχρι να μάθουμε τι έγινε, γιατί την τελευταία φορά που πήγαν να εκμεταλλευτούν μια τραγωδία δεν τους βγήκε σε καλό».

Μέχρι στιγμής (μια στιγμή που απέχει λίγες ώρες από την ώρα που με διαβάζετε) δεν έχω διαπιστώσει κάποιον συναγερμό στην αντιπολίτευση για την τραγωδία στα Τρίκαλα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν επιτέλους ωριμάσει και καταλαβαίνοντας πόσο επιζήμιο είναι για τη χώρα να χτίζεις τον αντιπολιτευτικό σου λόγο πάνω στον θάνατο και στη δυστυχία δείχνουν τη δέουσα υπευθυνότητα, αλλά εγώ δεν είμαι τόσο αισιόδοξος σε ό,τι έχει να κάνει με την υπευθυνότητα της αντιπολίτευσης.

Απλώς νομίζω ότι όλοι βρίσκονται ακόμα σε σοκ από την υπόθεση των Τεμπών όπου εκμεταλλεύτηκαν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο την τραγωδία και τελικά τους προέκυψε μια Καρυστιανού να μαζεύει τους ψηφοφόρους τους.

Φοβάμαι ότι μόλις το σοκ περάσει θα επιδοθούν ξανά στον διαγωνισμό εκμετάλλευσης νεκρών στον οποίο επιδίδονται τα τελευταία τρία χρόνια.

Από την άλλη…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: H μπανανία της "αρωματικής" επιχειρηματικότητας...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος στη «Βιολάντα»

 

Γράφει ο Κώστας Κάπος

Ενεργειακός-Μηχανολόγος Μηχανικός, BS, MS, PE

 

Από την εποχή που οι μηχανές ανέλαβαν να διεκπεραιώνουν ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης εργασίας, για την παραγωγή ενός αγαθού, εμφανίστηκε και το τυχαίο (ή το εξ αμελείας ή δόλου) ενδεχόμενο της καταστροφής.

Ένα βιομηχανικό ατύχημα/δυστύχημα, υπάρχει πάντα ως πιθανότητα, μέσα στα πλαίσια της λειτουργίας σύνθετων τεχνολογιών.

Οι λόγοι που τέτοια δυστυχήματα προκαλούνται είναι πολλοί, όπως:

Κακός σχεδιασμός

Αστοχία Υλικού

Ανθρώπινος Παράγοντας (λάθη χειρισμού, ανεπαρκής έλεγχος, παράβλεψη σημείων κινδύνου στη γραμμή παραγωγής)

Ελλιπής συντήρηση του εξοπλισμού

Δολιοφθορά

Αλληλουχία τυχαίων γεγονότων που δεν μπορούν να προβλεφθούν

Στην περίπτωση του εργοστασίου της «Βιολάντα» οι ειδικοί αναζητούν ακόμα τα αίτια του δυστυχήματος, δουλειά εξαιρετικά επίπονη σε ένα τοπίο που είναι γεμάτο από τα συντρίμμια της καταστροφής, το οποίο αναπόφευκτα έχει ήδη αλλοιωθεί από τις προσπάθειες των συνεργείων διάσωσης, προκειμένου να εντοπίσουν τους νεκρούς και τους τραυματίες.

Μία παλιότερη διαφήμιση της συγκεκριμένης εταιρείας αναφέρει ότι τα μπισκότα της είναι «φτιαγμένα με αγάπη» και κανείς δεν το αμφισβητεί, αλλά δεν είναι μόνο η αγάπη που τα δημιουργεί. Είναι δεκάδες μηχανήματα, εργαζόμενοι και συστήματα ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, αυτοματισμών, πυρόσβεσης, πυρανίχνευσης, φούρνων, καυσίμων αερίων και μηχανισμών συσκευασίας και μεταφοράς, που δημιουργούν το τελικό προϊόν. Και σε κάθε σύστημα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να συμβεί όχι απλά μια βλάβη, αλλά ένα καταστροφικό γεγονός.

Η εκτίμηση των πραγματογνωμόνων είναι ότι υπήρξε διάτρηση του σωλήνα διανομής του προπανίου που τροφοδοτεί τους φούρνους, σε σημείο που το εξαιρετικά εύφλεκτο αυτό αέριο να συγκεντρωθεί στα χαμηλότερα σημεία του εργοστασίου, όντας βαρύτερο από τον αέρα, μέχρι να φτάσει σε συγκέντρωση άνω του 2,1% (LEL-Κατώτερο Όριο Εκρηκτικότητας) κατ’ όγκο, οπότε το μίγμα του με τον αέρα γίνεται εύφλεκτο, και εκρηκτικό όταν βρίσκεται μέσα σε περιορισμένο χώρο.

Επειδή το προπάνιο είναι άοσμο και άχρωμο αέριο, οι εταιρείες παραγωγής του το αναμειγνύουν με θειούχες ενώσεις (μερκαπτάνες) που έχουν πολύ έντονη και χαρακτηριστική οσμή, ώστε η όποια διαρροή του να γίνεται αμέσως αντιληπτή.

Επίσης, σε αντίθεση με το Φυσικό Αέριο (Μεθάνιο) που ως ελαφρύτερο του αέρα διαφεύγει στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, το προπάνιο κατακάθεται στα χαμηλότερα σημεία ενός χώρου και δεν διαφεύγει.

Η απορία που εκφράστηκε, σχετικά με τους λόγους που δεν εξερράγη η κεντρική δεξαμενή του προπανίου, έχει απλή απάντηση: Η φωτιά δεν μπορεί να προχωρήσει μέσα στους σωλήνες μέχρι τη δεξαμενή, μια και χρειάζεται αέρα για να τροφοδοτηθεί. Εφόσον λοιπόν δεν είχαμε διάρρηξη ή υπερθέρμανση της δεξαμενής από την παρακείμενη έκρηξη, αυτή δεν θα μπορούσε να αναφλεγεί και να εκραγεί.

Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία που έδωσε η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, το ενδεχόμενο τέτοιας συγκέντρωσης αερίου είχε εντοπιστεί σε παλαιότερη επιθεώρηση και υλοποιήθηκε (εγκεκριμένη από την Π.Υ.) μελέτη Μηχανολόγου Μηχανικού η οποία θα αποσοβούσε τον συγκεκριμένο κίνδυνο, με εγκατάσταση ανιχνευτών εύφλεκτων αερίων στην περιοχή, οι οποίοι μέσω αυτόματων διακοπτών θα διέκοπταν την παροχή αερίου και θα σήμαιναν συναγερμό, και ιδιαίτερα στον υπόγειο χώρο απ’ όπου ξεκίνησε η ανάφλεξη, η οποία έγινε εκρηκτική λόγω του περιορισμένου χώρου που αύξησε κατακόρυφα την πίεση των διάπυρων αερίων.

Η μελέτη φέρεται να είχε υλοποιηθεί, αν και δεν είχε ακόμα επιθεωρηθεί από το αρμόδιο Γραφείο Πυρασφάλειας της τοπικής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Συνεπώς, οι ανακριτικές Αρχές θα πρέπει να επικεντρωθούν στη διαλεύκανση των παρακάτω σημείων:

Ποιοι ήταν οι λόγοι διάτρησης του αγωγού τροφοδοσίας του προπανίου; Ήταν ένα περιστατικό αστοχίας του υλικού, κακοτεχνίας κατά την κατασκευή, ή μηχανικής καταπόνησης από κάποια άλλη εργασία που εκτελέστηκε μεταγενέστερα στο σημείο αυτό;

Η ορθή απάντηση θα οδηγήσει σε διαφορετικά πρόσωπα που θα κατηγορηθούν (κατασκευαστές των σωλήνων, ή συνεργεία τοποθέτησης, ή κάποιο άλλο συνεργείο που προκάλεσε τη βλάβη και δεν την ανέφερε)

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο είχαν αναφέρει στη Διοίκηση έντονη οσμή αερίου. Για ποιο λόγο απορρίφθηκαν οι προειδοποιήσεις τους και ποιος αποφάσισε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να ληφθούν μέτρα εντοπισμού της πηγής αυτής της οσμής; Είχαν καταγραφεί οι καταγγελίες αυτές από τους αρμόδιους τεχνικούς ασφαλείας;

Τα συστήματα ανίχνευσης εκρηκτικών αερίων που ήταν τοποθετημένα σύμφωνα με την εγκεκριμένη μελέτη, ήταν πιστοποιημένα και γίνονταν τακτικοί έλεγχοι της ορθής λειτουργίας τους, όπως προβλέπονται από τον κατασκευαστή τους;

Συμπερασματικά, κανένας βιομήχανος που έχει επενδύσει τεράστιο κόπο και χρήμα για να χτίσει μια κερδοφόρα βιομηχανία, δεν αδιαφορεί, τόσο για την ασφάλεια της περιουσίας του, όσο και για την ασφάλεια των εργαζομένων του. Βιομηχανικά ατυχήματα συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν και στο Μέλλον και θα θρηνούμε ακόμα περισσότερα θύματα. Είναι οι «θυσίες στον Μολώχ της Τεχνολογίας», όλα αυτά, όπως θα έλεγαν και στα βραδινά δελτία ειδήσεων.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, ως συντεταγμένη Πολιτεία, ως μηχανικοί και τεχνικοί και ως επιθεωρητές ασφαλείας, είναι …