"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΛΛΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΛΛΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η κόλαση είναι οι (Γ)άλλοι

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο καύσωνας που πλήττει την κεντρική και βόρεια Ευρώπη μάς προσφέρει μια από εκείνες τις σπάνιες ευκαιρίες, που μπορούμε να κοιτάξουμε αφ’ υψηλού τους πιο προηγμένους από μας στην κλίμακα της ευρωπαϊκής προόδου.

Δείτε τη Γαλλία, την οποία πάντα είχαμε στη συνείδησή μας ως κάτι ανώτερο, ως ένα πρότυπο ανάπτυξης, οργάνωσης και προόδου, προς το οποίο προσπαθούμε να τείνουμε. Αναλογιστείτε μόνο πόσες γενιές ελλήνων διανοουμένων και επιστημόνων σπούδασαν στη Γαλλία και πόσο συνέβαλαν όλοι αυτοί στη διαμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού κράτους – ο ποιητής Προκόπιος Παυλόπουλος, ο βάρδος της Ακαδημίας Αθηνών, είναι ένα λαμπρό παράδειγμα, αλλά ας μην ξεφεύγω από το θέμα μου.

Είναι τρελό, την ώρα που ο κόσμος πεθαίνει από τη ζέστη, οι Γάλλοι να τσακώνονται για τα κλιματιστικά και την κουλτούρα που μεταφέρουν μαζί τους. Εχουν πολιτικοποιήσει το θέμα, κατά τρόπο ώστε η Αριστερά με τις οικολογικές παραφυάδες της να είναι κατά, ενώ η Δεξιά σε γενικές γραμμές είναι υπέρ του κλιματισμού, ιδίως σε δημόσια κτίρια που στεγάζουν ευπαθή άτομα, όπως νοσοκομεία ή σχολεία. Ο καύσωνας, δηλαδή, γίνεται αφορμή σύγκρουσης της μοραλιστικής προσέγγισης στη διακυβέρνηση με την πραγματιστική. Και τούτο, ενώ μόλις προχθες η Δημόσια Υπηρεσία Υγείας της Γαλλίας, η κατ’ εξοχήν αρμόδια, ανακοίνωσε ότι 1.000 θάνατοι επιπλέον των αναμενομένων σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του καύσωνα, με το 85% αυτών να είναι άτομα άνω των 65 ετών.

Στον καύσωνα του 1987, εμείς στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, χάσαμε περί τους 3.000 ανθρώπους.

Και τι κάναμε;

Τρέξαμε να βάλουμε κλιματιστικά κι από τότε δεν κοιτάξαμε ποτέ ξανά πίσω. Μόνο μπροστά, δηλαδή στην εκάστοτε νεότερη τεχνολογία του κλιματισμού: πιο οικονομικό, πιο οικολογικό, πιο αθόρυβο κ.λπ.

Ο καύσωνας στη Γαλλία υποχωρεί και, αν δεν τους επισκεφθεί ξανά φέτος με την ίδια αγριότητα, θα υποχωρήσει και η διαμάχη για τα κλιματιστικά. Μέχρι του χρόνου, που θα ξεκινήσει και πάλι. Αλλωστε, στη Γαλλία δεν έχουν περάσει ακόμη το όριο των νεκρών που θα δικαιολογούσε ανησυχίες. Για εμάς, 1.300 στα 10 εκατομμύρια πληθυσμού ήταν μέγεθος υπολογίσιμο. Για τους Γάλλους, 1.000 νεκροί στα 68 εκατομμύρια των ζωντανών φαίνεται ότι δεν αρκούν για να χτυπήσει ο συναγερμός. Εχουν ακόμη χρόνο για να εξαντλήσουν το θέμα.

Στο μεταξύ, αν εγώ ήμουν «εμπορευάμενος»...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Ιουλίου 06, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Επίσκεψη Μακρόν στην Ελλάδα: μηνύματα και το δύσκολο ερώτημα της γαλλικής συνδρομής

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα δεν ήταν μια τυπική διπλωματική στάση.

Ήταν μια επίσκεψη σχεδιασμένη για να εκπέμψει μήνυμα αποτροπής: προς την Τουρκία χωρίς να κατονομαστεί, προς τις ΗΠΑ σε μια περίοδο αμφιβολιών για τη νατοϊκή συνοχή, προς την Ευρώπη που αναζητά αμυντική ταυτότητα, αλλά και προς το εσωτερικό ακροατήριο σε Ελλάδα και Γαλλία.

Η εικόνα του Μακρόν και του Κυριάκου Μητσοτάκη στη φρεγάτα «Κίμων», μαζί με την ανανέωση της στρατηγικής αμυντικής εταιρικής σχέσης, είχε προφανή συμβολισμό: η ελληνογαλλική σχέση δεν παρουσιάζεται πλέον ως απλή φιλία, αλλά ως σχέση στρατηγικής ασφάλειας. Η ανανέωση της συμφωνίας του 2021 για ακόμη πέντε χρόνια, με πρόβλεψη περαιτέρω αυτόματης ανανέωσης, είχε προαναγγελθεί ως κεντρικό αντικείμενο της επίσκεψης.

Η ελληνική πλευρά θέλησε να παρουσιάσει τη συμφωνία ως «μπετόν αρμέ» εγγύηση.

Η γαλλική πλευρά, από την άλλη, θέλησε να τη συνδέσει με το μεγάλο αφήγημα Μακρόν: την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, δηλαδή μια Ευρώπη που δεν περιμένει πάντοτε την Ουάσιγκτον για να αποφασίσει αν θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Ο ίδιος ο Μακρόν έδωσε τον τόνο με τη φράση ότι η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής «δεν είναι λόγια» και ότι η Γαλλία θα είναι στο πλευρό της Ελλάδας, απευθυνόμενος και σε «αντιπάλους και δυνάμει εχθρούς».

Τι συζητήθηκε και τι υπογράφηκε

Το πακέτο της επίσκεψης ήταν ευρύτερο από την άμυνα, αλλά η άμυνα ήταν ο πυρήνας του.

Υπογράφηκαν εννέα συμφωνίες ή κείμενα συνεργασίας: η Ενισχυμένη Συνολική Στρατηγική Εταιρική Σχέση, η ανανέωση της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας–Γαλλίας, οδικός χάρτης συνεργασίας των δύο ΥΠΕΞ, συμφωνίες για επαγγελματική εκπαίδευση, ανώτατη εκπαίδευση και έρευνα για την περίοδο 2026-2030, συνεργασία στην πυρηνική τεχνολογία, ψηφιακά ωκεάνια συστήματα, αμυντική έρευνα και καινοτομία, καθώς και πλαίσιο υποστήριξης για τους πυραύλους MICA IR/RF της MBDA.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι η επίσκεψη δεν περιορίστηκε στη ρητορική «Ελλάς–Γαλλία–Συμμαχία». Περιέλαβε τρία επίπεδα.

Πρώτον, το στρατιωτικό: Rafale, φρεγάτες, MICA, αμυντική τεχνολογία, διαλειτουργικότητα.

Δεύτερον, το πολιτικό: κοινός βηματισμός σε Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Ανατολική Μεσόγειο και ευρωπαϊκή άμυνα.

Τρίτον, το βιομηχανικό και τεχνολογικό: πυρηνική τεχνολογία, ψηφιακά ωκεάνια συστήματα, έρευνα, ανώτατη εκπαίδευση.

Το μήνυμα είναι ότι η σχέση δεν θέλει να είναι μόνο «αγοράζω γαλλικά όπλα», αλλά πιο μόνιμη σύζευξη στρατηγικών συμφερόντων.

Ωστόσο, εδώ χρειάζεται κριτική στάση.

Η Γαλλία δεν δρα από φιλελληνισμό. Έχει συμφέρον να πουλήσει αμυντικό υλικό, να ενισχύσει τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, να αποκτήσει πιο σταθερό αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο και να προωθήσει την ευρωπαϊκή άμυνα με γαλλική σφραγίδα.

Η Ελλάδα επίσης αγοράζει τεχνολογία, πολιτική πρόσβαση και αποτρεπτικό βάθος.

Αυτή είναι η ουσία των σύγχρονων συμμαχιών: δεν είναι ρομαντικές, είναι συναλλακτικές — αλλά όσο τα συμφέροντα συμπίπτουν, τόσο πιο αξιόπιστη γίνεται η συμμαχία.

Το κρίσιμο σημείο: η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής

Η βάση της συζήτησης είναι το άρθρο 2 της ελληνογαλλικής συμφωνίας του 2021. Σύμφωνα με το κείμενο, τα δύο μέρη παρέχουν βοήθεια και συνδρομή «με όλα τα κατάλληλα μέσα» και, εφόσον χρειαστεί, «με τη χρήση ένοπλης βίας», εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι λαμβάνει χώρα ένοπλη επίθεση κατά της επικράτειας ενός από τα δύο κράτη.

Αυτό είναι ισχυρότερο από μια γενική πολιτική δήλωση. Δεν είναι όμως μηχανισμός αυτόματου πολέμου. Υπάρχουν τρεις κρίσιμες λέξεις: «ένοπλη επίθεση», «επικράτεια» και «διαπιστώσουν από κοινού».

Δηλαδή, η ρήτρα ενεργοποιείται καθαρά όταν υπάρχει σαφής ένοπλη επίθεση στην ελληνική επικράτεια. Αν όμως έχουμε γκρίζα ζώνη — θερμό επεισόδιο μικρής κλίμακας, υβριδική πίεση, αμφισβητούμενη θαλάσσια περιοχή, επεισόδιο σε ΑΟΖ ή κρίση που δεν έχει αμέσως τον χαρακτήρα κλασικής επίθεσης — τότε η πολιτική ερμηνεία θα είναι καθοριστική.

Αυτό δεν μειώνει τη σημασία της ρήτρας. Απλώς την προσγειώνει. Η αξία της βρίσκεται κυρίως στην αποτροπή πριν από την κρίση. Ο αντίπαλος πρέπει να υπολογίζει ότι μια σύγκρουση με την Ελλάδα μπορεί να φέρει γαλλική εμπλοκή, έστω και με τρόπους που δεν θα ανακοινωθούν εκ των προτέρων: αποστολή ναυτικών δυνάμεων, πληροφορίες, αεροπορική παρουσία, στρατιωτικό υλικό, διπλωματική κάλυψη, κοινό ευρωπαϊκό μέτωπο. Αυτό από μόνο του ανεβάζει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.

Η ευρωπαϊκή διάσταση: Άρθρο 42.7 και ΝΑΤΟ

Ο Μακρόν συνέδεσε την ελληνογαλλική ρήτρα με το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της Ε.Ε. Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι, εάν κράτος-μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη-μέλη έχουν υποχρέωση να το βοηθήσουν με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

Εδώ όμως βρίσκεται μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη νομική υποχρέωση και στην επιχειρησιακή πραγματικότητα. Το Reuters επισημαίνει ότι, σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ, το άρθρο 42.7 της Ε.Ε. δεν συνοδεύεται από αντίστοιχες στρατιωτικές δομές και επιχειρησιακά σχέδια, ενώ έχει ενεργοποιηθεί μόνο μία φορά, από τη Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι το 2015.

Το ΝΑΤΟ, από την άλλη, διαθέτει δομές, στρατηγεία, σχέδια, δυνάμεις και δεκαετίες συλλογικής άμυνας. Αλλά και το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάθε σύμμαχος στέλνει στρατό. Το ίδιο το ΝΑΤΟ αναφέρει ότι η συνδρομή μπορεί ή μπορεί να μη συνεπάγεται χρήση ένοπλης βίας και ότι κάθε σύμμαχος λαμβάνει τα μέτρα που κρίνει αναγκαία.

Άρα ο Μακρόν πολιτικά είπε κάτι πολύ ισχυρό, αλλά θεσμικά πρέπει να είμαστε ακριβείς: καμία ρήτρα δεν αντικαθιστά την εθνική αποτροπή. Οι ρήτρες λειτουργούν καλύτερα όταν ο αντίπαλος πιστεύει ότι πίσω τους υπάρχουν πολιτική βούληση, στρατιωτικά μέσα και κοινά συμφέροντα.

Θα συμπαρασταθεί η Γαλλία στην Ελλάδα σε περίπτωση κρίσης;

Σε περίπτωση καθαρής ένοπλης επίθεσης κατά της ελληνικής επικράτειας, η πιθανότητα ουσιαστικής γαλλικής συνδρομής είναι υψηλή. Υπάρχει νομική βάση, υπάρχει πολιτική δέσμευση, υπάρχουν κοινά στρατηγικά συμφέροντα, υπάρχει ήδη εξοπλιστική και επιχειρησιακή σύζευξη. Ο Μακρόν δεν άφησε τη δήλωση στο επίπεδο της διπλωματικής ευγένειας· χρησιμοποίησε γλώσσα αποτροπής, λέγοντας ουσιαστικά ότι η Γαλλία δεν θα μείνει ουδέτερη.

 

Σε περίπτωση όμως «κρίσης» χωρίς καθαρή ένοπλη επίθεση — για παράδειγμα, παρατεταμένη ένταση στο Αιγαίο, επεισόδιο σε θαλάσσια ζώνη, παρενόχληση ερευνητικού σκάφους, υβριδική πίεση ή κυβερνοεπίθεση — η γαλλική συμπαράσταση πιθανότατα θα είναι κλιμακωτή. Δηλαδή πρώτα πολιτική κάλυψη, έπειτα διπλωματική πίεση, πιθανώς αποστολή μονάδων στην περιοχή, ανταλλαγή πληροφοριών, επιτάχυνση υλικής υποστήριξης, κοινές ασκήσεις ή ευρωπαϊκή κινητοποίηση. Δεν είναι βέβαιο ότι θα σημαίνει άμεση γαλλική συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Αυτό είναι το σημείο όπου πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολή. Η Γαλλία δεν θα πολεμήσει για κάθε ελληνική διπλωματική διαφορά. Θα κινηθεί αποφασιστικά όταν θεωρήσει ότι διακυβεύονται η ελληνική κυριαρχία, η ευρωπαϊκή αξιοπιστία, η γαλλική επιρροή στη Μεσόγειο και η αξιοπιστία της ίδιας της ελληνογαλλικής συμφωνίας. Αυτά τα τέσσερα πρέπει να συμπέσουν.

Το πραγματικό κέρδος για την Ελλάδα

Το μεγαλύτερο όφελος για την Ελλάδα δεν είναι ότι «ήρθε η Γαλλία και μας εγγυήθηκε». Είναι ότι η Ελλάδα εντάσσει την άμυνά της σε ένα ευρύτερο πλέγμα συμφερόντων. Τα Rafale, οι φρεγάτες, οι MICA, οι κοινές ασκήσεις, οι πολιτικές δηλώσεις, η ευρωπαϊκή ρήτρα και η διμερής συμφωνία δημιουργούν πολλαπλά στρώματα αποτροπής.

Αλλά το κέρδος αυτό έχει όριο: η αποτροπή δεν είναι υποκατάστατο στρατηγικής. Η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρήσει ότι επειδή υπάρχει γαλλική ρήτρα, μπορεί να μειώσει την προσοχή της στις Ένοπλες Δυνάμεις, στην αμυντική βιομηχανία, στη διπλωματική προετοιμασία, στην κοινωνική αντοχή ή στην εθνική συναίνεση. Μια συμμαχία είναι πολλαπλασιαστής ισχύος, όχι ασπίδα που λειτουργεί χωρίς τον κάτοχό της.

Η επίσκεψη Μακρόν είχε πραγματικό βάρος. Δεν ήταν μόνο φωτογραφίες, ούτε μόνο επικοινωνία. Ανανέωσε μια από τις πιο ουσιαστικές αμυντικές σχέσεις που έχει σήμερα η Ελλάδα, έβαλε ξανά στο κέντρο την ευρωπαϊκή άμυνα και έστειλε μήνυμα ότι η Γαλλία θέλει να εμφανίζεται ως δύναμη που δεν εγκαταλείπει τους εταίρους της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όμως η ψύχραιμη ανάγνωση είναι απαραίτητη:

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Απριλίου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ελλάς – Γαλλία, πάντα συμμαχία

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι θεωρεί την Ελλάδα «φανταστική χώρα» και τον Κυριάκο Μητσοτάκη φοβερό τύπο. Δεν έχω αντίρρηση. Αν και περνάμε μια ιστορική φάση, κατά την οποία το ενδιαφέρον του Αμερικανού προέδρου για οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο μάλλον ανησυχία προκαλεί παρά ανακούφιση.

Αλήθεια, τι σημαίνει να σε αγαπάει ο Τραμπ;

Πρώτον, σημαίνει ότι έχει αντιληφθεί την ύπαρξή σου. Και δεν είναι λίγο να μην περνάς απαρατήρητος από το μυαλό ενός ανθρώπου που κουβαλάει μέσα στους νευρώνες του την οικουμένη ολόκληρη ως ιδιοκτησία του.

Δεύτερον, σημαίνει ότι κάτι έχεις που του γυάλισε. Είναι γνωστή η αγάπη του για ό,τι λάμπει. Αυτό βέβαια μπορεί να μας κολακεύει, όμως καλόν θα ήτο να κρατάμε λίγο τις αποστάσεις μας, διότι αν τον τυφλώσει η λάμψη μας μπορεί να μας πνίξει με την πληθωρική αγάπη του. Ως γνωστόν, ο Τραμπ είναι άνθρωπος των άκρων. Λατρεύει τους πάγους της Γροιλανδίας, οπότε είναι πολύ πιθανό να αγαπήσει και τους βράχους του Αιγαίου. Σε γενικές γραμμές είναι σωφρονέστερο οι σχέσεις σου μαζί του να τηρούν τους κανόνες της καλής συμπεριφοράς, αλλά να καταλήγουν σε μια θερμή καληνύχτα. Είναι καλύτερο να νομίζει ότι η Ελλάδα είναι μια αρχαία χώρα γεμάτη ερείπια και σοφούς που μιλούν μπερδεμένα. Δεν χρειάζεται να ξέρει ότι η χώρα αυτή είναι υπαρκτή και δεν κατοικείται μόνον από αρχαίους Ελληνες. Ας φροντίσουν, όταν με το καλό μας επισκεφθεί, να τον υποδεχθούν ως αρχαίοι, με την κατάλληλη ενδυμασία. Είμαι βέβαιος ότι θα το διασκεδάσει.

Τώρα σε ένα πιο σοβαρό επίπεδο, ξέρετε, αυτό που απασχολεί τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, τους σύγχρονους επιδημιολόγους, σκέφτομαι μήπως δεν είναι τυχαίο ότι η διαχυτική δήλωση του Τραμπ συνέπεσε με την επίσκεψη του προέδρου Μακρόν και των υποβρυχίων του. Και μάλιστα, σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις της Ευρώπης με τον Τραμπ δεν περνούν και τις καλύτερες στιγμές τους. Μου κάνει, δε, εντύπωση πώς η σύμπτωση πέρασε απαρατήρητη από τις ευαίσθητες κεραίες των αναλυτών.

Και τώρα για να σοβαρευτώ.

Είμαι παιδί των σχέσεων της Ελλάδας με τη Γαλλία. Θέλω να πω, δεν μπορώ να αγνοήσω τον ρόλο που έπαιξε η Γαλλία το θυελλώδες εκείνο καλοκαίρι του 1974 προστατεύοντας τη διαλυμένη από τη χούντα Ελλάδα.

Δεν μπορώ να αγνοήσω επίσης τον ρόλο που έπαιξε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν στην ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.

Αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει πουθενά στη χώρα μας μια αναφορά, μια προτομή, μια επιγραφή, για να μας θυμίζει τον άνθρωπο που συμπαραστάθηκε ενεργά στη χώρα μας στις πιο κρίσιμες στιγμές της.

Ηταν δεξιός, δεν λέω, αλλά και ο Καραμανλής δεξιός ήταν. Σε αντίθεση με τον Μιτεράν, που δεν ήθελε να δει ούτε ζωγραφιστό τον Παπανδρέου.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Προχθές στη Ρωμαϊκή Αγορά ο πρόεδρος Μακρόν μίλησε για την ανάγκη ενότητας της Ευρώπης και διατύπωσε χωρίς περιστροφές ότι αυτήν τη στιγμή η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ στρέφονται εναντίον της. Δεν είπε τίποτε πρωτότυπο ούτε κάτι καινούργιο. Απλώς μίλησε για αυτό που λείπει περισσότερο από την Ενωση, την πολιτική προοπτική.

Η Γερμανία μπορεί να είναι η ισχυρότερη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, τη Γαλλία μπορεί να τη βαραίνει το χρέος της, αλλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η Γαλλία πάντα έβλεπε την Ευρώπη ως πολιτική προοπτική. Μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος που συνέλαβε μια Ευρώπη ενωμένη ήταν ο Ναπολέων. Την έπνιξε στο αίμα, όμως, για να επιβάλει τις ιδέες της επανάστασης και όχι για να την υποτάξει στην ανωτερότητα του γερμανικού έθνους.

Από το πολιτικό μέλλον της Γαλλίας εξαρτάται το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης. Με το κοινωνικό πρόβλημα που έχουν προκαλέσει οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί, με την αδυναμία ένταξής τους, με την οικονομική εξάντληση των μεσαίων στρωμάτων, με ένα κοινωνικό κράτος που χάνει την ισχύ του κι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που υπονομεύει η ιδεολογία του προοδευτισμού, η Γαλλία σήμερα μοιάζει να έχει χάσει τον εαυτό της. Παρ’ όλ’ αυτά, πάντως, παραμένει η πιο αξιόμαχη ευρωπαϊκή δύναμη – και δεν εννοώ μόνο στρατιωτικά.

Η Ευρώπη παραμένει η πιο βιώσιμη περιοχή του κόσμου, η μόνη βιώσιμη για εμάς τους Eυρωπαίους. Και οφείλει να κάνει μια γερή επανεκκίνηση. Oπως είπε ο Σουμάν, αν δεν κάνω λάθος –ή μήπως ο Μονέ;– αν ξαναξεκινήσουμε το ευρωπαϊκό πείραμα θα πρέπει να το αρχίσουμε απ’ τον πολιτισμό μας. Κοινώς, να αφήσουμε τις σαχλαμάρες του προοδευτισμού που σπάει καρέκλες και πετάει γάτες για να κάνει τέχνη και να γυρίσουμε στον Μπετόβεν και στον Πικάσο. Μόνον έτσι η Ευρώπη θα αποκτήσει ξανά την αυτοπεποίθησή της. Αυτή που της λείπει σαν να έχει κουραστεί από τους αιώνες της Ιστορίας και της δημιουργίας που κουβαλάει στην πλάτη της.

Μπορεί το ενδιαφέρον της Γαλλίας για τη Μεσόγειο και τον Νότο να μας φαίνεται συγκυριακό ή και ευκαιριακό, όμως…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Απριλίου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μακρόν και Μητσοτάκης διαχειριστές της παρακμής!

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Απριλίου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Περασμένα μεγαλεία, σημερινές αυταπάτες

 Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η Γαλλία ακόμα ζει με το ένδοξο παρελθόν της.

Η Βρετανία ζυγίζοντας πιο ρεαλιστικά την κατάσταση μετά τον Β΄ Π.Π. διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά την αυτοκρατορία της. Εφυγε από την Ελλάδα, την Παλαιστίνη, την Ινδία.

Η Γαλλία του Ντε Γκωλ το 1945 επέμενε να έχει ρόλο στη Συρία, προκαλώντας τοπικά επεισόδια και εντάσεις στις σχέσεις του στρατηγού με τον Τρούμαν και τον Τσώρτσιλ. Αμφότεροι δεν τον είχαν σε καμιά εκτίμηση. Η τελευταία απόπειρα της Βρετανίας να επιβεβαιώσει τον αυτοκρατορικό της ρόλο βούλιαξε το 1956 στα στενά του Σουέζ, σε μια κοινή στρατιωτική επιχείρηση με τη Γαλλία και το Ισραήλ που προκάλεσε την οργή του Αμερικανού προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η Γαλλία στη συνέχεια μπορεί να εγκατέλειψε την Αλγερία, όμως ο Ντε Γκωλ δεν εγκατέλειψε το σύνδρομο του γαλλικού μεγαλείου. Απλώς το μετέθεσε εντός του ΝΑΤΟ και του ευρωπαϊκού οράματος. Ετσι, το 1958 ζήτησε από τους ΜακΜίλαν και Αϊζενχάουερ τη συγκρότηση ενός τριμερούς διευθυντηρίου εντός της ατλαντικής συμμαχίας και να υπαχθεί η Αλγερία στην περιοχή ευθύνης της συμμαχίας. Και οι δύο προτάσεις απορρίφθηκαν. Συγχρόνως ο στρατηγός άρχισε να καταθέτει δημοσίως το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, με τη Ρωσία, αλλά χωρίς τις ΗΠΑ, υπό τη γαλλική ηγεμονία. Εκτιμούσε πως το σοβιετικό καθεστώς αργά ή γρήγορα θα μεταλλασσόταν. Συνέχισε δε την ανεξάρτητη πορεία του αναγνωρίζοντας την Κίνα (1964), εξέφρασε την αντίθεσή του στην ανάμειξη των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο τέλος απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, υποχρεώνοντας τη συμμαχία να μεταφέρει την έδρα της εκτός του γαλλικού εδάφους (1966).

Τον στρατηγό προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα η επέμβαση των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία που διέλυσε το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια. Σε αυτή την πορεία της γκωλικής μεγάλης ιδέας να μην παραλείψω να αναφέρω και την κραυγή του το 1967, κατά την επίσκεψή του στον Καναδά, «ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας πως ο φίλος μας ο Εμανουέλ Μακρόν θύμωσε με το Ισραήλ διότι απέκλεισε τη Γαλλία από τις συζητήσεις με την κυβέρνηση του Λιβάνου για την ειρήνευση στην περιοχή. Ζώντας ακόμη στην εποχή του συμφώνου Σάικς–Πικό φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί ότι αυτό που μετράει σήμερα δεν είναι το ένδοξο παρελθόν, αλλά τι όπλα διαθέτουν οι ενδιαφερόμενοι σε μια περιοχή. Ποια είναι η ισχύς τους, πόσο μπορούν να πιέσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.

Και υπ’ αυτούς τους όρους…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Απριλίου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΥΤΙΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ιράν: η ήττα των διανοουμένων

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ιανουάριος 1979. Ο παράξενος ταξιδιώτης με το γκρίζο ράσο, το σαρίκι και τα γένια εγκαταλείπει την κατοικία του στο Νεφλ λε Σατό της Γαλλίας και παίρνει το αεροπλάνο για την Τεχεράνη.

Είναι σιίτης μουσουλμάνος και ετοιμάζεται να αναλάβει την ηγεσία μιας χώρας όπου ώς τότε κυριαρχούσαν οι σχέσεις της με την περσική παράδοση. Ενας άνθρωπος είναι, ο οποίος όμως θα μεταμορφώσει μια χώρα 90 εκατομμυρίων.

Τη χώρα την έχει εγκαταλείψει ο σάχης Ρεζά Παχλαβί. Οι Ιρανοί υποδέχονται τη φυγή του ως απελευθέρωση από ένα στυγνό απολυταρχικό καθεστώς. Θα περάσουν εν μια νυκτί σ’ αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως θεοκρατική απολυταρχία. Δεν τους ενδιαφέρει, ή δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Είναι απλώς ανακουφισμένοι γιατί κατάφεραν να ξεφορτωθούν τον σάχη.

Ο ενθουσιασμός τους δεν αφήνει ασυγκίνητους τους προύχοντες στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε, το κεφαλοχώρι της ευρωπαϊκής διανόησης. Δέκα χρόνια μετά τον Μάη του ’68, το πνεύμα του είναι ακόμη ζωντανό και αναζητάει την πολιτισμική ετερότητα απέναντι στον δυτικό τρόπο ζωής και σκέψης απ’ όπου κι αν προέρχεται. Είτε από την Κίνα του Μάο είτε, τώρα, από την πολιτιστική επανάσταση του Ιράν.

Διότι πέρα από πολιτική αλλαγή, αυτό που συμβαίνει στο Ιράν είναι μια ανατροπή του πολιτιστικού παραδείγματος.

Μια ομάδα από φεμινίστριες ταξιδεύει ώς την Τεχεράνη για να συναντήσει τον αγιατολάχ Χομεϊνί. Εκείνος για να τις συναντήσει απαιτεί να φορούν μαντίλες. Εκείνες συσκέπτονται για να αποφασίσουν αν η μαντίλα συμβαδίζει με τις προοδευτικές τους ιδέες. Και μην μπορώντας να λύσουν το πολύπλοκο και βαθύ αυτό πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης, απευθύνονται στην αρχιέρεια της δικής τους θρησκείας, Σιμόν ντε Μποβουάρ. Εκείνη απορρίπτει τη μαντίλα και έτσι η συνάντηση αναβάλλεται.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν γραπτά ντοκουμέντα για τον διάλογο, είμαι όμως βέβαιος ότι θα ήσαν άκρως διασκεδαστικά.

Μια Γαλλίδα δημοσιογράφος που συμμετέχει σε διαδήλωση φορώντας πέδιλα χωρίς κάλτσες συλλαμβάνεται και καταχεριάζεται. Μετά την παρακαλούν να μην αναφέρει το γεγονός, δεν ξέρω με τι ανταλλάγματα.

Ο Σαρτρ, ο πρωταγωνιστής του εξαιρετικού δοκιμίου του Αρόν «Το όπιο των διανοουμένων», είναι άρρωστος, έχει σχεδόν χάσει την όρασή του και δεν παίρνει θέση για τον αγιατολάχ. Παρ’ όλα αυτά, έχει το κουράγιο να υπερασπιστεί την ποινή του θανάτου από τις επαναστατικές δυνάμεις και να πει ότι το 1793 δεν σκότωσαν αρκετούς.

Εν τω μεταξύ, στην Τεχεράνη το καθεστώς τακτοποιεί τα του οίκου του. Εχουν ήδη αρχίσει οι συνοπτικές εκτελέσεις των συνεργατών του πρώην καθεστώτος, όπως και οι εκκαθαρίσεις των αριστεριστών που συνεργάστηκαν με τους μουσουλμάνους στην αντίσταση κατά του σάχη.

Από τις γυναίκες αφαιρείται η νομική χειραφέτηση που τους είχε παραχωρηθεί επί σάχη, ενώ η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

Αυτό δεν πτοεί τον Μισέλ Φουκό, ο οποίος, αν και ομοφυλόφιλος, επισκέπτεται το Ιράν για να αναλάβει τον ρόλο του υποστηρικτή και θεωρητικού του νέου καθεστώτος. Ο Φουκό, 51 ετών τότε, δεν επηρεάζει μόνον το παρισινό κεφαλοχώρι των διανοουμένων. Η φήμη του και η σκέψη του έχει διασχίσει τον Ατλαντικό και έχει μεταναστεύσει στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ο Φουκό, συγγραφέας τού «Οι λέξεις και τα πράγματα» και της «Ιστορίας της σεξουαλικότητας», μεταξύ άλλων, δεν εκπροσωπεί απλώς το πνεύμα του Μάη του ’68. Είναι η ενσάρκωσή του. Το Ιράν το επισκέπτεται ως απεσταλμένος της Corriere della Sera για να ανακαλύψει την απόλυτη ετερότητα απέναντι σε αυτό που ο ίδιος θεωρεί στερεότυπα και αγκυλώσεις της δυτικής σκέψης.

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τα φιλοσοφικά του συμπεράσματα: «Οι Ιρανοί δεν έχουν το ίδιο καθεστώς αλήθειας με το δικό μας. Το να πεις κάτι εννοώντας κάτι άλλο δεν θεωρείται καταδικαστέο διφορούμενο. Το αντίθετο θεωρείται άξιο. Μπορείς να πεις κάτι που αν το κρίνεις με τα γεγονότα δεν είναι αλήθεια, όμως παραπέμπει σ’ ένα βαθύ νόημα που δεν μπορείς να το περιορίσεις σε όρους ακρίβειας και παρατήρησης». Η ήττα της λογικής, ο θρίαμβος του Ιονέσκο, η προοδευτική σκέψη του Φουκό, η οποία, έστω αθέλητα, αναδεικνύει και το πρόβλημα που έχουν οι δυτικοί με τους μουλάδες. Είναι αδύνατον να συνεννοηθείς μαζί τους, επειδή μιλούν άλλη γλώσσα και έχουν άλλο τρόπο σκέψης.

Ο Φουκό λέει κι άλλα πολλά. Αποκαλεί τον Χομεϊνί «άγιο» και εφαρμόζοντας ο ίδιος τη λογική αυτού που αποκαλεί ιρανική σκέψη μιλάει για εκατομμύρια νεκρούς επί σάχη.

Οι νεκροί στην τελευταία διαδήλωση εναντίον του μονάρχη ήταν 50. Τον Ιανουάριο οι Φρουροί της Επανάστασης σκότωσαν 40.000. Μα δεν ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά το βαθύ της νόημα.

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν όλοι αυτοί –διότι δεν είναι μόνον ο Φουκό– αν ζούσαν για να δουν την εξέλιξη του καθεστώτος που τόσο θαύμασαν.

Κυρίως, ποια θέση θα έπαιρναν, ως…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Μαρτίου 11, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΧΡΗΣΙΜΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ: Γαλλία: κάθε συνοικία και τζαμί

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Τον περασμένο μήνα διακόπηκαν, με απόφαση της νομαρχίας, τα ισλαμικά μαθήματα του Ινστιτούτου Αλφούλκ στο Αντονύ, στην περιφέρεια του Παρισιού. Αν και το «ινστιτούτο» κάνει λόγο για «προσωρινή παύση λόγω πλημμελούς πυρασφάλειας» και ελπίζει σε επαναλειτουργία και διαδικτυακά μαθήματα, στην πραγματικότητα στο Αντονύ γινόταν φονταμενταλιστικό κήρυγμα.

Αλλά, pas de souci! Οι εργασίες για το καινούργιο τζαμί, το τρίτο σ’ αυτό το παρισινό προάστιο, συνεχίζονται κανονικά· το τέμενος θα λειτουργήσει μέσα στο 2026.

Οι παλιοί αριστεροί έλεγαν «κάθε συνοικία και σχολείο, όχι κάθε συνοικία και εκκλησία»· κι όσοι εξ αυτών ήταν φιλοσοβιετικοί κομμουνιστές χειροκροτούσαν την αντιθρησκευτική εκκλησία του Στάλιν που είχε ξεκινήσει το 1928 και είχε συνεχιστεί για περισσότερα από δώδεκα χρόνια. Οι χριστιανικές εκκλησίες εκλαμβάνονταν — δικαιολογημένα εν μέρει— ως χώροι τυφλής πίστης, σκοταδισμού και αμάθειας.

Οι σημερινοί αριστεροί, θεωρούν τον εαυτό τους πιο πνευματικό από τους χυδαίους υλιστές του 20ού αιώνα· βλέπουν τα πράγματα εντελώς διαφορετικά· ή δεν τα βλέπουν καθόλου.

Το σύνθημά τους είναι «κάθε συνοικία και τζαμί!»· όσο για τις χριστιανικές εκκλησίες, οι περισσότεροι σημερινοί αριστεροί διατηρούν την παραδοσιακή αριστερή θέση — εξαιρέσεις υπάρχουν.

Στη Γαλλία χτίζονται διαρκώς τζαμιά —μερικά από τα οποία αντικαθιστούν μικρές συνοικιακές αίθουσες προσευχής— τα οποία προστίθενται στα 2.800 που υπάρχουν ήδη. Καθώς η μουσουλμανική κοινότητα διευρύνεται, πιέζει για περισσότερους και μεγαλύτερους χώρους λατρείας του Αλλάχ, που, μερικές φορές, είναι χώροι προπαγάνδας εναντίον της Γαλλίας.

Το κύμα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980: νωρίτερα, στη μητροπολιτική Γαλλία, υπήρχαν μόνο δύο μεγάλα τεμένη· οι μουσουλμάνοι προσεύχονταν σε μικρές αίθουσες χωρίς ιδιαίτερα διακριτικά γνωρίσματα. Στη συνέχεια, με πρωτοβουλίες εντός και εκτός της χώρας, μετά τα εγκαίνια του Μεγάλου Τζαμιού της Λυόν και του Évry-Courcouronne το 1994, άρχισαν να χτίζονται θεαματικά τζαμιά συνδεδεμένα με διεθνή ισλαμιστικά δίκτυα· μέχρι το 2009 είχαν χτιστεί 2.500, 64 από τα οποία είχαν μιναρέ. Πολλά ήταν έργα γνωστών αρχιτεκτόνων, γεγονός που τους προσέδιδε αίγλη κι έναν αέρα ψευτονεωτερικότητας: τις αμοιβές των stararchitects πλήρωναν (και πληρώνουν) διάφορες μουσουλμανικές χώρες, η Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης και ιδρύματα όπως το μαροκινό Χασάν ΙΙ.

Έτσι, φέτος εγκαινιάστηκε το Μεγάλο Τζαμί του Νανσύ, ένα ακόμη στο Noisy-le-Sec στην περιφέρεια του Παρισιού που λειτουργεί και ως «πολιτιστικό» κέντρο, κι ένα τεράστιο (χωρητικότητας 2.500 ατόμων) στο Στρασβούργο, έργο της οργάνωσης Millî Görüş που κόστισε 32 εκατομμύρια ευρώ.

Η Millî Görüş («Εθνικό Όραμα») είναι το τουρκικό ισλαμιστικό ρεύμα που διαμορφώθηκε στη δεκαετία του 1960 γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό της Τουρκίας Νετζμετίν Ερμπακάν και επέδρασε στα κόμματα της ισλαμικής πολιτικής στην Τουρκία και στην ισλαμιστική διαπαιδαγώγηση της διασποράς. Στην Ευρώπη δρα κυρίως ως Islamische Gemeinschaft Millî Görüş (IGMG), με έδρα την Κολονία, και αυτοπαρουσιάζεται ως από τις μεγαλύτερες ΜΚΟ και ισλαμικές ενώσεις στην Ευρώπη, με 2.500 παραρτήματα συμπεριλαμβανομένων φορέων γυναικών, νέων και φοιτητών.

Πολλά από τα ευρωπαϊκά τζαμιά χτίζονται με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση αυτής της οργάνωσης, οι θέσεις της οποίας θεωρούνται υπερσυντηρητικές και «κοινοτιστικές»: στη Γαλλία, όπως και στη Γερμανία, η Millî Görüş έχει βρεθεί επανειλημμένως υπό παρακολούθηση για ισλαμιστικές τάσεις και αντιεβραϊκές προτροπές.

Το 2021-2022, στη Γαλλία, απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα εξαιτίας της διαμάχης γύρω από τη δημοτική επιχορήγηση 2,5 εκατομμυρίων ευρώ για το τζαμί Eyyub Sultan στο Στρασβούργο· κι όταν η Δικαιοσύνη ακύρωσε τη σχετική απόφαση του δήμου, η Millî Görüş διαμαρτυρήθηκε για ρατσισμό και ισλαμοφοβία.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον νόμο του 1905 περί κοσμικότητας του γαλλικού κράτους, δεν επιτρέπονται δημόσιες επιχορηγήσεις για ανέγερση λατρευτικών κτιρίων: όπως είπα, η χρηματοδότηση προέρχεται από δωρεές και συλλόγους που σχετίζονται με διεθνή ισλαμικά κέντρα από το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και από τις χώρες του Περσικού Κόλπου. Εξαιρείται η περιοχή της Αλσατίας-Μοζέλ όπου, εξαιτίας του καθεστώτος «Κονκορδάτου» (που χρονολογείται από τότε που η περιοχή δεν ανήκε στη Γαλλία, άρα δεν υπόκειτο στον νόμο του 1905), υπάρχει δυνατότητα δημοτικών ενισχύσεων: έτσι, ο δήμος του Μετς (Μοζέλ) ενέκρινε επιχορήγηση για νέο τζαμί, παρότι, όπως προανέφερε, στο Στρασβούργο (Κάτω Ρήνος), η δημοτική επιχορήγηση του 2021 ακυρώθηκε δικαστικά το 2022.

 

Στο πλαίσιο της πολιτικής κατά του ισλαμιστικού κοινοτισμού, γίνονται κάποιοι έλεγχοι, όπως εκείνος στο Αντονύ, στο περιεχόμενο των κηρυγμάτων και στην ποιότητα των ιμάμηδων· για το αν μιλούν γαλλικά, αν έχουν λευκό ποινικό μητρώο κι αν έχει προηγηθεί σχέση με τζιχαντιστικές οργανώσεις. Συνήθως, τα τζαμιά ελέγχονται μετά από καταγγελίες ισλαμιστικής-τζιχαντιστικής προπαγάνδας· μερικά αναγκάζονται να κλείσουν προσωρινά. Από το 2021, κάθε χρόνο κλείνουν, μέσα σε θύελλα διαμαρτυριών από ένα μέρος των μουσουλμάνων και της αριστεράς, καμιά δεκαριά τζαμιά, από τα οποία τα μισά περίπου ξανανοίγουν υπό νέα διεύθυνση. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Οι χριστιανικές εκκλησίες στη Γαλλία

Στο μεταξύ, οι εκκλησίες στη Γαλλία είναι άδειες· αν και παρατηρείται κάποια τάση επιστροφής στη χριστιανική κουλτούρα, η θρησκεία δεν περιλαμβάνεται στο σχέδιο. Χτίζονται λιγοστές εκκλησίες —π.χ. η ενοριακή εκκλησία Sainte-Bathilde στο Chelles (Seine-et-Marne), που αναμένεται να ανοίξει στο τέλος του 2025 για 800-900 πιστούς—, ενώ στην περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς γύρω από το Παρίσι έχουν εγκαινιαστεί από το 2014 οκτώ νέοι «εκκλησιαστικοί χώροι» (ναοί, ενοριακά κέντρα). Στην επαρχία δεν καταγράφεται παρόμοια δραστηριότητα: το εκκλησίασμα μειώνεται, δεν τίθεται ζήτημα επέκτασης του χριστιανικού δικτύου.

Σε εθνική κλίμακα, έχουν ανεγερθεί 1.886 καθολικές εκκλησίες από το 1905, οι 644 εκ των οποίων μετά το 1965 — μόνο 10 μετά το 2000.

Η Γαλλία διαχειρίζεται μεγάλο απόθεμα λατρευτικών κτιρίων —περίπου 40.068 δημοτικά και 2.145 επισκοπικά Καθολικά κτίρια—, οπότε οι περισσότεροι πόροι κατευθύνονται στη συντήρηση και την αποκατάστασή τους, όχι στο χτίσιμο νέων.

Οι παλιοί αριστεροί θα ήταν ευχαριστημένοι, μολονότι παρατηρείται κινητικότητα στην ίδρυση Ευαγγελικών αιθουσών προσευχής: η θρησκεία, οι δεισιδαιμονίες, ο ανορθολογισμός αποδεικνύονται Λερναία Ύδρα. Μερικοί ρωσόφιλοι κομμουνιστές ίσως να ήταν ευχαριστημένοι κι αυτοί: το 2016 ολοκληρώθηκε ο ρωσικός Καθεδρικός της Αγίας Τριάδος στην Quai Branly στο Παρίσι, μέρος ενός πνευματικού-πολιτιστικού κέντρου που ανήκει στο Πατριαρχείο Μόσχας. Η εκκλησία, με χρυσούς τρούλους σαν κρεμμύδια, είναι έργο του αρχιτέκτονα Jean-Michel Wilmotte και αποτελεί κόμβο προπαγάνδας της ρωσικής κυβέρνησης.

Οι πιο ευχαριστημένοι από όλους είναι οι νεότεροι αριστεροί που περιφρονούν τον νόμο του 1905, τη μεγάλη παράδοση του Ζαν Ζωρές και του λαϊκού-κοσμικού σχολείου. Σήμερα, αν και το γαλλικό κράτος δεν χρηματοδοτεί τζαμιά, μπορεί να χρηματοδοτήσει ισλαμικά σωματεία, συλλόγους και πολιτιστικά κέντρα διευκολύνοντας ταυτοχρόνως τις δωρεές και τα κληροδοτήματα με φοροαπαλλαγές.

Επίσης, οι δήμοι μπορούν να παραχωρούν χαμηλό μίσθωμα για 18-99 χρόνια σε δημοτικά οικόπεδα για το χτίσιμο και τη λειτουργία των τζαμιών καθώς και για εκκλησίες άλλων δογμάτων.

Εξάλλου, καθώς πολλές ισλαμικές οργανώσεις, όπως η Fondation de l’Islam de France (FIF), εμφανίζονται ως «πολιτιστικές», μη λατρευτικές, έχουν πρόσβαση σε κρατικές χρηματοδοτήσεις.

Το ότι από το 2021 απαιτείται δήλωση κάθε ξένης χρηματοδότησης πάνω από 10.000 ευρώ, δεν έχει εμποδίσει την ανάπτυξη του δικτύου: το υπό κατασκευή τζαμί της Τουρ, το δεύτερο της πόλης, στη χρηματοδότησή του οποίου συμμετέχει το αλγερινό Υπουργείο Θρησκευμάτων, θα έχει εμβαδόν 3.000 τ.μ. και χωρητικότητα 3.200 ατόμων, με βιβλιοθήκη και αίθουσες για μαθήματα και εκδηλώσεις.

Αναρωτιέται κανείς πώς συμβαδίζουν οι νομικοί περιορισμοί του προσηλυτισμού (π.χ. νόμος About–Picard του 2001) με την τόσο έντονη προσηλυτιστική δραστηριότητα στα σχολεία και στον δημόσιο τομέα, η οποία, μαζί με την αύξηση του πληθυσμού με εξω-ευρωπαϊκή καταγωγή, έχει εκτινάξει το ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία από 2-3% το 1980 στο 10-11% σήμερα.

Ακόμα κι αν η πλειονότητά τους έχει ενσωματωθεί ή επιθυμεί την ενσωμάτωσή της, η δράση αυτών των δικτύων…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Δεκεμβρίου 26, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΧΡΗΣΙΜΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ: Οι συνένοχοι ενός Κακού που δεν θέλουμε να δούμε ( Ένα βιβλίο του Σύρου πρόσφυγα Σουλεϊμάν για την ισλαμιστική επιρροή στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο)

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Aν και το καινούργιο βιβλίο του πρόσφυγα στη Γαλλία Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν, που έχει τίτλο «Les complices du mal» (Οι συνένοχοι του Κακού»), πραγματεύεται ειδικά τις σχέσεις του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» με τους ισλαμιστικούς κύκλους, οι διαπιστώσεις και οι ανησυχίες του Σύρου δημοσιογράφου αφορούν ολόκληρο τον κόσμο.

Η πρόσφατη μαζική δολοφονία στο Σίντνεϊ είναι μια υπενθύμιση ανάμεσα στις πολλές, μολονότι, όπως έχω ξαναγράψει, το πρόβλημά μας είναι λιγότερο η τρομοκρατία, που έχει «λίγα» θύματα (συγκριτικά με τα «θύματα» του ισλαμιστικού τρόπου ζωής), και περισσότερο η υποχώρηση των δημοκρατικών αξιών μπροστά σε σκοταδιστικές ιδεολογίες και θρησκείες.

Η «Ανυπότακτη Γαλλία» προσπάθησε ανεπιτυχώς να πάρει στα χέρια της το χειρόγραφο του Σουλεϊμάν πριν από τη δημοσίευση ώστε να προετοιμάσει μήνυση για δυσφήμιση: η γαλλική αριστερά είχε λόγους να φοβάται το ρεπορτάζ του Σουλεϊμάν, το οποίο εκθέτει, με νηφάλιο τρόπο, τον εισοδισμό των αντιρεπουμπλικανών, των σεχταριστών και των τζιχαντιστών στο κόμμα και στον ευρύτερο συνασπισμό του Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Υπενθυμίζεται ότι οι Ανυπότακτοι απορρίπτουν την αφομοίωση των μουσουλμάνων στη γαλλική κοινωνία ως «βίαιο μέτρο» και θεωρεί την ισλαμιστική τρομοκρατία «πολιτική απάντηση» στην παράδοση της αποικιοκρατίας, της καταπίεσης και της υποτέλειας.

Αν και ο χαρακτηρισμός «το Κακό» ακούγεται βιβλικός — σίγουρα παραείναι ηθικολογικός και τετριμμένος — ο εισοδισμός είναι αναμφισβήτητος: η συμμαχία μεταξύ ριζοσπαστών μουσουλμάνων και αριστεράς θεωρείται δεδομένη ακόμα κι από την ίδια την αριστερά, αν και βεβαίως όχι με τον όρο «εισοδισμός» που για τους νεο-τροτσκιστές (υπάρχει ακόμα αυτή η ποικιλία) της «Ανυπότακτης Γαλλίας» έχει διαφορετικό νόημα.

Το γεγονός ότι ολόκληρη η αριστερά προωθεί και χειροκροτεί το σύστημα της πολυπολιτισμικότητας στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι δεδομένο· μόνο μια μειοψηφία στο εσωτερικό της αντιλαμβάνεται την οπισθοδρόμηση και την κοινωνική διάλυση που συνεπάγεται η εν λόγω πολιτική.

Αλλά, όπως έχω γράψει πολλές φορές κι όπως θα ξαναγράψω, ειδικά για τη Γαλλία σημαίνει παραβίαση του Συντάγματος το οποίο προβλέπει την κοσμικότητα του κράτους, την ουδετερότητα έναντι των θρησκειών και τη μη ενθάρρυνσή τους.

Όμως, η «Ανυπότακτη Γαλλία» προχωρεί ακόμα περισσότερο: στηρίζει ισλαμιστικές συλλογικότητες, ευνοεί το χτίσιμο τζαμιών (στα υπάρχοντα 2.600 προστίθενται κι άλλα, ενώ επεκτείνονται τα παλιά), διατηρεί στενές σχέσεις με άτομα και ομάδες που εμποδίζουν την ένταξη των μουσουλμάνων και επιζητεί την αποδοχή των αραβικών μέσων ενημέρωσης. Για παράδειγμα, όποτε το γαλλόφωνο κανάλι AJ+ του καταριανού ομίλου Al-Jazeera δηλώνει μη ικανοποίηση από τις θέσεις των Ανυπότακτων, εκπρόσωποι του κόμματος σπεύδουν να επικροτήσει τη Χαμάς ως «αντιστασιακή», όχι ως «τρομοκρατική», και να αναδείξει συναφείς οργανώσεις όπως η Urgence Palestine ή σκοτεινά άτομα όπως ο Σαλάχ Χαμούρι και η Άχεντ Ταμίμι. Κι ενώ το AJ+ θα έπρεπε να απαγορευτεί στη Γαλλία ως φορέας τζιχαντιστικής προπαγάνδας —όπως απαγορεύτηκε το Russia Today μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία— οι ραδιοτηλεοπτικές αρχές δεν το τολμούν εξαιτίας της αντίδρασης που θα επεφύλασσε η αριστερά σε μια τέτοια πρωτοβουλία.

Στο βιβλίο του ο Σουλεϊμάν εξετάζει το κοινό των Ανυπότακτων, που, στο πέρασμα του χρόνου, δέχεται όλο και ισχυρότερες ισλαμιστικές επιρροές: μαζί με τους ακτιβιστές της Διαρκούς Επανάστασης, τους αναρχικούς και τους θερμοκέφαλους φοιτητές —οικολόγους, woke, αγωνιστές κατά της παγκοσμιοποίησης κτλ —πληθαίνουν οι Άραβες και οι Γάλλοι νεαροί που επαναλαμβάνουν τα συνθήματα των ηγετών στα αραβικά, συχνά χωρίς να καταλαβαίνουν το νόημά τους. Οι Ανυπότακτοι μαζί με τους ριζοσπάστες Πράσινους, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αριστερό ευρωπαϊκό σχηματισμό, έχουν ενσωματώσει τη «Συλλογικότητα κατά της Ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη» και συνεργάζονται με τους ισλαμιστές ώστε να κατακτήσουν ολόκληρο το αραβο-μουσουλμανικό εκλογικό σώμα —είναι ένας στόχος που δεν κρύβουν. Το αν θα επιτύχουν εντέλει μια μορφή ισλαμοαριστερής εξουσίας, εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τη διεθνή συγκυρία· ωστόσο, ήδη, ο μερικός στόχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έχει επιτευχθεί με τη δημιουργία των «μουσουλμανικών νησίδων» στη Γαλλία, της επονομαζόμενης «αρχιπελαγοποίησης».

Όλα τούτα τα περιγράφει στο βιβλίο του ο Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν —το ότι συμφωνώ απολύτως με τις εκτιμήσεις του έχει δευτερεύουσα σημασία.

Όπως γράφει λοιπόν ο Σουλεϊμάν, αν και υποτίθεται ότι, βάσει του νόμου του 2021 περί κοινοτισμού, τα κορανικά σχολεία που κηρύττουν εθνοθρησκευτικό μίσος αναγκάζονται να κλείσουν και οι τζιχαντιστές ιμάμηδες απελαύνονται, το άθροισμα παραμένει υπέρ του Ισλάμ: τα περισσότερα κορανικά σχολεία και τζαμιά ξανανοίγουν ως «πολιτιστικά κέντρα» με χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία και διδάσκουν στους μουσουλμάνους μια εναλλακτική ιστορία η οποία κατηγορεί τη Γαλλία και τη Δύση για επαναλαμβανόμενα εγκλήματα εναντίον της Ανατολής.

Ο Σουλεϊμάν, ο οποίος έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός σε λύκεια με μεγάλα ποσοστά μουσουλμάνων μαθητών, περιγράφει μια κατάσταση οργανωμένης άρνησης της πραγματικότητας: «Δεν χρειάζεται να ταξιδέψετε στο Αφγανιστάν για να ζήσετε τη φονταμενταλιστική ατμόσφαιρα,» λέει σε συνέντευξή του στο «Le Point». «Απλώς πάρτε το μετρό ή το RER από το κέντρο του Παρισιού μέχρι ένα σχολείο στο Μπομπινί, στο Ομπερβιλιέ ή στη Μαντ-λα-Ζολί. Οι μαθητές λένε ότι θέλουν να πάνε στη Σαουδική Αραβία "για να γίνουν ιεροκήρυκες", αλλά κι επειδή εκεί, σύμφωνα με τον νόμο της Σαρία, "κόβουν τα χέρια των κλεφτών", "απαγορεύουν την ομοφυλοφιλία" και τα κορίτσια δεν φορούν "ό,τι θέλουν"».

Σχετικά με την τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo και τη δολοφονία του Samuel Paty, σε αυτές τις σχολικές τάξεις επικρατεί η ιδέα ότι όποιος κοροϊδεύει τον Προφήτη πρέπει να θανατώνεται· σύμφωνα με την εμπειρία του Σουλεϊμάν, οι νεαροί πιστεύουν ότι η Γαλλία είναι «ρατσιστική», «ακροδεξιά» και «ισλαμοφοβική» επειδή «το κράτος κάνει τα πάντα για να εμποδίσει τα κορίτσια να φορούν μαντίλα στο σχολείο» —σ’ αυτό βεβαίως συμφωνούν και πολλά κορίτσια που θεωρούν μέτρο καταστολής την απαγόρευση της ισλαμικής ενδυμασίας.

Όλα τα κόμματα έχουν συμβάλλει στον ισλαμικό κοινοτισμό στην Ευρώπη· αλλά, τα τελευταία 20-30 χρόνια μόνο η αριστερά δεν έχει αφυπνιστεί. Υπενθυμίζω ότι τον περασμένο Μάρτιο η Εργατική κυβέρνηση στη Βρετανία διόρισε επικεφαλής της Επιθεώρησης της Εκπαίδευσης (Ofsted Board) τον μουσουλμάνο Sir Hamid Patel, γεγονός που προκάλεσε, δικαιολογημένα, ανησυχίες για φιλο-ισλαμική μεροληψία στο σχολείο. Ο Patel αντικαταστάθηκε αλλά το γεγονός της εθελοτυφλίας και των υποχωρήσεων εμμένει σε πείσμα των αντιδράσεων και της ανόδου της αντιμεταναστευτικής δεξιάς. Παραλλήλως, από τον Οκτώβριο του 2023, όταν αναμοχλεύτηκε, εκ των πραγμάτων, το παλαιστινιακό ζήτημα, οι ισλαμιστικές κοινότητες — τις οποίες ο Σουλεϊμάν περιγράφει ως εντελώς αδαείς ως προς την ιστορία της Γαλλίας («Η Γαλλική Επανάσταση, ο νόμος του 1905 ή ο Σαρλ ντε Γκωλ δεν κατέχουν καμία θέση στο μυαλό τους») — έχουν στραφεί προς τον ακτιβισμό στο πλαίσιο της αριστεράς, «εναντίον της γενοκτονίας» και εναντίον του Ισραήλ «που πρέπει να αφανιστεί».

Το Κακό στο οποίο αναφέρεται ο Σουλεϊμάν δεν είναι μόνο η εθελοτυφλία έναντι του Ισλάμ· είναι…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Δεκεμβρίου 26, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Διεθνών δυτικών ισλαμοκαθαρματολάγνων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 29, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκείνο το μυστήριο 65%

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τώρα που βρήκανε ξυλόλιο και στο τελεφερίκ της Λισαβόνας να δείτε τι έχει να γίνει, ρε μαλακοφώσηδες. Κι όταν αποδειχτεί, σε λίγες μέρες, πως ο πορτογάλος μηχανοδηγός ήτανε πέμπτος μπατζανάκης του Μητσοτάκη, τότε θα ‘ρθει η αποθέωση. Η μεγάλη δικαίωση της τρενοβλάβειας. (Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, ρωτήστε, άμα θέλετε, και τον Φερνάντο Πεσόα).

Αρα, κάθε πολιτικός, πολιτευόμενος, πολιτικάντης, Τσιπρογιαλούρος, ή παράκτιος αλιεύς που κατατρίβεται με τη δημόσια σφαίρα πρέπει να έχει υπόψη του ότι στον χώρο δεν κυριαρχεί η λογική, αλλά το σάλτινγκ. Κι ότι εάν σε έναν λαό υπάρχουν έστω 35% συνετοί, σοβαροί και συγκροτημένοι άνθρωποι, τότε αυτός ο λαός έχει ελπίδες να σωθεί. (Ακόμα και με ισοπαλία).  

Εν Ελλάδι υπάρχει αυτό το ποσοστό; 

Ναι, μάλλον, αλλά είναι ανησυχητικό εκείνο το 65% του δημοψηφίσματος. Που αν και ανετράπη στην πράξη την επόμενη μέρα, οι ίδιοι, εκείνοι οι οποίοι προδόθηκαν, στη συνέχεια ξαναψήφισαν Συριζανέλ. Τέτοια μανία για αυτοκτονία – πρωτοφανές. Στο μεταξύ, εάν τότε οι Ευρωπαίοι μας είχαν σουτάρει απ’ την Ευρώπη, τώρα θα παίρναμε εκατό δραχμές σύνταξη και θα ψάχναμε βαθιά στους κάδους για καμιά καλή, μεταχειρισμένη λεμονόκουπα.

Το έθνος θα είχε ξεφτιλιστεί, κάποιοι θα είχαν στηθεί στο Γουδί, θα είχαμε χάσει ποιος ξέρει τι από τους Αγαρηνούς και άλλους καλούς γείτονες και όλοι εκείνοι που θα είχαν καταψηφίσει την Ευρώπη, θα έλεγαν πως φταίνε κάποιοι άλλοι – πάντα, βεβαίως, φταίνε κάποιοι άλλοι. Που σημαίνει: είμαστε στο έλεος της παγκόσμιας παραφροσύνης των λαών και κάποιων ηγετών. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει με τόσα μύρια διαταραγμένων παντού, σαλταρισμένων φανατικών, αλαχού ακμπάρ και επαναστατών με σύστημα χρονοκαθυστέρησης. (Ή, απλής βραδύνοιας).  

Δες τι γίνεται στη δόλια τη Γαλλία. Δεν θα καταρρεύσουν ποτέ οι μύθοι και τα αριστεριλίκια των παριζιάνων διανοουμένων του μεσοπολέμου, αν δεν κυβερνήσει τη Γαλλία κάποιος Σύριζα για μια τετραετία. Επιτέλους, δώστε τη Γαλλία στον Μελανσόν για δυο μόνο χρόνια, έστω. Να νιώσουν οι Γάλλοι τι σημαίνει βύσσινο. Αλλιώς, θα συνεχίσουν στο Ντε Μαγκό και στο καφέ Ντε Φλορ να παριστάνουν τους τροτσκιστές μασουλώντας μπαγιάτικα κρουασάν.

Θες να πεις ότι υπάρχει παγκόσμιο σαλτάρισμα; 

Σίγουρα. Και βέβαια εκείνο το δικό μας το αντιευρωπαϊκό 65% είναι δυνάμει πολύ επικίνδυνο. Είναι μια απρόβλεπτη βόμβα ανορθολογισμού, νηπιώδους πείσματος, δήθεν αντίστασης (σε ποιους;) και ετεροκαθορισμός – είναι ένα ποσοστό που ενυπάρχει στην ελληνική κοινωνία και την απειλεί, ανά πάσα στιγμή, με αυτοχειριασμό. Δεν είναι σταθερό, παγιωμένο, αλλά υφίσταται ως δυνατότητα που περιμένει τη συγκυρία. Δεν ξέρεις πότε πάλι θα αναδυθεί και θα καταπιεί τον εαυτό του και όλους εμάς μαζί – επομένως, πώς μπορείς να εφησυχάζεις;  

Διότι είναι φανερό: ακόμα και χρυσούς δρόμους να μας κάνει ένας πρωθυπουργός, πάντα θα υπάρχει εν υπνώσει, πάντα θα καιροφυλακτεί βουβά εκείνο το 65%, άσχετο, ασύμβατο, εκτός συσχετισμών και λογικής, να ξεσπάσει αίφνης, ως ένα δήθεν περήφανο όχι και αντί, ως πτωχαλαζονικό γινάτι, σε ασύμμετρη συγκυρία και σε μοιραία στιγμή. 

Και μετά; 

Θα βρίσκεται, άραγε, πάντα κάποιος για να μας σώζει απ’ τον εαυτό μας;

Αμφίβολο. Βλέπεις ότι κυκλοφορούν ένα σωρό μυστήριοι που νιώθουν άβολα, ξένοι παντού, ιδίως αν ταξιδέψουν στην Ευρώπη (μιλώντας μόνο ελληνικά), σκέφτονται βάσει μπακαλικής, δεν σέβονται κανέναν και  πορεύονται προς τον γκρεμό διαρκώς, χωρίς αίσθημα κινδύνου και ευθύνης, κόντρα ακόμα και σε κάθε ένστικτο αυτοσυντήρησης – έχει ξανασυμβεί πολλές φορές στην Ιστορία.  

Ή, μάλλον συμβαίνει πάντα: ένα ικανό ποσοστό δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε μέρη έξω απ’ το χωριό του και τη γλώσσα του, απεχθάνεται όσους έφυγαν μπροστά, ή τα κατάφεραν, και θα προτιμούσε ακόμα και το φακιόλι των Τούρκων παρά μια επιτυχημένη, ευρωπαϊκή Ελλάδα – έχει αναδείξει το θέμα μεγαλειωδώς κι ο Σολωμός στη Γυναίκα της Ζάκυθος.

Ακατανόητο, αλλά υπαρκτό ποσοστό – τώρα μάλλον θα το δούμε εν πλήρη δράσει στη Γαλλία. Θα δούμε σε έξαρση αυτό το ασίγαστο γινάτι που αρνείται την ύπαρξη του χρέους, την αδήριτη πραγματικότητα, το προφανές, ψάχνοντας κάποιον λαϊκίστικο μαξιμαλισμό, παλιές αυταπάτες και μεγάλες ιδέες που συνήθως κουτουλάνε στους υφάλους του καθημερινού και θα δούμε πόσο κάποιος επόμενος ηγέτης τους θα διαφέρει από τον Λουί ντε Φινές.

Πάντως η Γαλλία των υπέροχων ελίτ, έπαψε να υπάρχει – κι αυτό είναι το κυρίως θέμα. Κι όπως και να το κάνουμε η France, απ’ τον μεσοπόλεμο, αλλά και πριν, ήταν κυρίως το Καρτιέ Λατέν, μια μικρή ομάδα λαμπρών πνευμάτων που επηρέαζαν, πάντα, όλο τον κόσμο. Δεν ήταν ούτε τα κίτρινα γιλέκα, ούτε τα πράσινα άλογα, ούτε τα αλαχού ακμπάρ και τα Μπατακλάν. 

Τώρα έχουμε πια ξεφύγει. Το ξυλόλιο απλώνεται παντού, θα ταλαιπωρήσει το Παρίσι, θα φτάσει και στην Πορτογαλία, αφού κι εκεί θα υπάρχουν περιπτώσεις του ελληνικού 65%, ενώ η Ισπανία απολαμβάνει ήδη μαζοχιστικά τον Σοάρες.

Εδώ, θα έχουμε, τώρα, επιπλέον, και ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

Διεθνών ισλαμοκαθαρματολάγνων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πολιτική αστάθεια και κοινωνική έκρηξη

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η κυβέρνηση Μπαϊρού υπέστη μια συντριπτική ήττα στο κοινοβούλιο. Εκεί που οι κυβερνήσεις στα καθεστώτα της έμμεσης δημοκρατίας κρίνονται, όπως κρίνονται και από τη λαϊκή ψήφο. Τον προϋπολογισμό της τον καταψήφισε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, από την άκρα Δεξιά ώς την άκρα Αριστερά, των σοσιαλιστών συμπεριλαμβανομένων και απ’ ό,τι φαίνεται και ορισμένων από τους κεντρώους δημοκράτες.  

Η κυβέρνησή του υπέβαλε την παραίτησή της στον πρόεδρο της δημοκρατίας και  η Γαλλία μπαίνει στη δίνη μιας πολιτικής αστάθειας.  

Πώς θα τη διαχειρισθεί αυτή την αστάθεια ο πρόεδρος Μακρόν; 

Διόρισε έναν ακόμη πρωθυπουργό, με μιαν ακόμη κυβέρνηση, την έκτη κατά σειρά . Αυτός ο νέος πρωθυπουργός με αυτή τη νέα κυβέρνηση θα εκπονήσει έναν νέο προϋπολογισμό ο οποίος θα μπορεί να γίνει δεκτός από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις; Οι οποίες έχουν και την αυτοπεποίθηση που τους προσφέρει η κοινωνική αγανάκτηση. Ή θα αναγκαστεί να προσφύγει στις κάλπες όπως έκανε και πέρυσι με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί, όπως όλα δείχνουν, το μάλλον αναπόφευκτο. Μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία της εθνικιστικής Δεξιάς με επικεφαλής τον κ. Μπαρντελά, αφού η Λεπέν έχει στερηθεί τα πολιτικά της δικαιώματα.  

Και σε αυτή την περίπτωση ο κ. Μακρόν θα δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Μπαρντελά όπως τον υποχρεώνει το σύνταγμα και θα έχουμε μια συγκατοίκηση Ακροδεξιάς και Κέντρου, δύο δυνάμεων που δεν μιλούν την ίδια ευρωπαϊκή γλώσσα. Ή μήπως με τον ναρκισσισμό που τον διακρίνει θα επιμείνει στην πολιτική που οδήγησε στην πτώση του Μπαϊρού; 

Κοινώς θα βρει έναν τρόπο για να παρακάμψει την απόφαση του κοινοβουλίου;

Η Γαλλία, μια από τις δύο μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης, είναι καταχρεωμένη. Και συνεχίζει να λειτουργεί χάρη στον δανεισμό.  

Δανείζεται πιο ακριβά από την Ελλάδα. Κι όσοι μιλούν για τη δική μας ακρίβεια ας ρίξουν μια ματιά στην ακρίβεια που αντιμετωπίζουν τα μεσαία στρώματα στη φίλη χώρα. 

Η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια δεν απέχει πολύ από την κοινωνική έκρηξη. Τα «Κίτρινα Γιλέκα» ήταν η γενική δοκιμή. 

Αν συνυπολογισθεί και το μεγάλο ποσοστό μεταναστευτικών πληθυσμών που δεν αποδέχονται τον γαλλικό τρόπο ζωής αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει αυτή η κοινωνική έκρηξη.  

Πόλεμος όλων εναντίον όλων, που θα ‘λεγε κι ο Χομπς;  

Εχει ο πρόεδρος Μακρόν το πολιτικό κεφάλαιο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει μια ενδεχόμενη κοινωνική έκρηξη;  

Φοβάμαι πως όχι. Και όσο περνάει ο καιρός...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Σεπτεμβρίου 14, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)