ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θρίαμβος της Δεξιάς και στη Βραζιλία

 

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Φλάβιο Μπολσονάρο – γιος του πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρο, που βρίσκεται σήμερα στη φυλακή! – ήρθε πρόσφατα πρώτος στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας.  

Παρότι θα υπάρξει δεύτερος γύρος σε τρεις εβδομάδες, καθώς κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία, ο πρώτος γύρος αποτέλεσε μια οδυνηρή ήττα για την Αριστερά της χώρας. 

Με 47% των ψήφων, ο Μπολσονάρο βρίσκεται σε θέση ισχύος ενόψει του δεύτερου γύρου, ιδιαίτερα καθώς τρεις μικρότεροι υποψήφιοι της Δεξιάς έχουν πλέον αποκλειστεί από την κούρσα. Οι ψήφοι των υποστηρικτών τους είναι τώρα διαθέσιμες προς διεκδίκηση.

Ο πρόεδρος Λούλα τελικά περιορίστηκε στο 45% των ψήφων. Η απογοήτευση πρέπει να ήταν τεράστια στο στρατόπεδο του Λούλα και στο Εργατικό Κόμμα του (PT). Καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ο Λούλα προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, ενίοτε μάλιστα με άνετη διαφορά, αν και ο Μπολσονάρο φαινόταν να τον πλησιάζει τις τελευταίες εβδομάδες. Τον περασμένο μήνα, το PT άρχισε να καταγγέλλει πιθανή αμερικανική παρέμβαση στις εκλογές, προκαλώντας έντονους φόβους στην Αριστερά ότι ο Τραμπ μπορεί να βοηθά τον Μπολσονάρο – γεγονός που θα έθετε σε κίνδυνο το τελευταίο και σημαντικότερο προπύργιο της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική. Η εκλογική Αρχή της Βραζιλίας δήλωσε ότι δεν έχει εντοπιστεί κανένα στοιχείο διεθνούς παρέμβασης που να επηρέασε τις εκλογές.

Ο Μπολσονάρο είχε ισχυρή επίδοση σε όλα τα επίπεδα. Το κόμμα του ενισχύθηκε σημαντικά τόσο στη Γερουσία όσο και στη Βουλή των Αντιπροσώπων και κέρδισε αρκετές κρίσιμες εκλογές κυβερνητών πολιτειών. Ο Μπολσονάρο εξασφάλισε μεγαλύτερη υποστήριξη μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων για τη συγκεκριμένη εκδοχή του συντηρητισμού που εκπροσωπεί η οικογένειά του.

Η Μισέλ Μπολσονάρο – σύζυγος του Ζαΐρ και μητριά του Φλάβιο – εξελέγη πλέον στη Γερουσία. 

Παρότι η προεκλογική κούρσα μετακινήθηκε προσωρινά υπέρ του Λούλα μετά τις παροχές ύψους  53 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ανακοίνωσε, τα μέτρα δεν τον βοήθησαν να κερδίσει τον πρώτο γύρο. Αυτό που ενδεχομένως έπληξε τελικά την εκστρατεία του Λούλα ήταν μια υπόθεση διαφθοράς – το λεγόμενο σκάνδαλο Banco Master.

Πάντως, και οι δύο πλευρές – όποια κι αν κερδίσει την προεδρία στον δεύτερο γύρο – θα χρειαστεί να οικοδομήσουν συμμαχίες προκειμένου να μπορέσουν να κυβερνήσουν. Ενας μελλοντικός πρόεδρος Μπολσονάρο θα χρειαστεί να πείσει ορισμένα από τα κόμματα του Centrão (Μεγάλου Κέντρου) να τον στηρίξουν. Ο συνασπισμός του Λούλα, αντίθετα, θα δυσκολευτεί να συνεργαστεί με ένα Κογκρέσο που βρίσκεται συνολικά πολύ πιο δεξιά. Ο Λούλα και ο Μπολσονάρο έχουν μπροστά τους μια δύσκολη μάχη τις επόμενες εβδομάδες. 

Η στρατηγική της Αριστεράς...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Λατινική Αμερική στρίβει δεξιά, τυχαίο;

Όλη η λατινική Αμερική (σχεδόν το σύνολο) με φιλελεύθερες κυβερνήσεις. Σε λίγο φεύγει ο Σάντσεζ από Ισπανία. Είναι κοντά η ώρα που αυτοί που ζητάνε επιδόματα όλη την ώρα θα τρώνε χλεπες στις παρέες !

— Libertarian (@theliberal82) October 9, 2026

 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Η Λατινική Αμερική αλλάζει χρώμα. Και αυτή τη φορά η μετατόπιση είναι δύσκολο να αποδοθεί σε μία μεμονωμένη εκλογική συγκυρία.

Η Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι άνοιξε τον δρόμο.

Ακολούθησαν δεξιές ή κεντροδεξιές νίκες στον Ισημερινό, στη Βολιβία, στη Χιλή, στο Περού και, πριν από λίγους μήνες, στην Κολομβία. Η τελευταία έχει ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού ο Γκουστάβο Πέτρο ήταν ο πρώτος αριστερός πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Τώρα, ακόμη και στη Βραζιλία, ο Φλάβιο Μπολσονάρου πέρασε στον δεύτερο γύρο απέναντι στον Λούλα, επιβεβαιώνοντας ότι η τάση δεν περιορίζεται στις μικρότερες οικονομίες της περιοχής. Το Reuters μιλά πλέον ανοιχτά για «δεξιόστροφη μετατόπιση» στη Λατινική Αμερική.

Δεν σημαίνει ότι η ήπειρος έγινε ξαφνικά οικονομικά φιλελεύθερη και κοινωνικά συντηρητική. Οι νέες Δεξιές διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Άλλος είναι ο οικονομικός ριζοσπαστισμός του Μιλέι, άλλος ο κοινωνικός συντηρητισμός του Καστ στη Χιλή και άλλο το αυταρχικό κατά πολλούς μοντέλο νόμου και τάξης που έχει καταστήσει τον Μπουκέλε πρότυπο για μεγάλο τμήμα της περιοχής. Αυτό που τους ενώνει περισσότερο είναι αυτό που απορρίπτουν.

Και απορρίπτουν μια μακρά περίοδο κατά την οποία η Αριστερά υποσχέθηκε κοινωνική δικαιοσύνη αλλά παρέδωσε στασιμότητα, δημοσιονομικό εκτροχιασμό, πληθωρισμό, ανασφάλεια και ένα κράτος ανίκανο να εκπληρώσει ακόμη και την πιο στοιχειώδη υποχρέωσή του: να προστατεύσει τον πολίτη.

Η εγκληματικότητα και η οικονομία εμφανίζονται σταθερά στις αναλύσεις ως βασικοί κινητήρες της σημερινής στροφής.

Οι ψηφοφόροι δεν διαβάζουν πολιτικά μανιφέστα. Κρίνουν εάν μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο, εάν ο μισθός τους κρατά την αξία του και εάν πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, λιγότερο συζητημένη διάσταση. Η πολιτική μετατόπιση συμπίπτει χρονικά με μια τεράστια αλλαγή στην αμερικανική ήπια ισχύ.

Για δεκαετίες οι Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως μέσω της USAID και του State Department, διέθεταν δισεκατομμύρια σε προγράμματα για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνία των πολιτών, τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, την πολιτική συμμετοχή και μια σειρά προοδευτικών προτεραιοτήτων. Μόνο μεταξύ 2018 και 2023 η USAID διέθεσε περίπου 9 δισ. δολάρια παγκοσμίως για την ενίσχυση της δημοκρατίας. Στη Λατινική Αμερική τα προγράμματα περιλάμβαναν στήριξη της κοινωνίας των πολιτών, των μέσων ενημέρωσης και της πολιτικής συμμετοχής υποεκπροσωπούμενων ομάδων.

Αυτό δεν αποδεικνύει ότι η USAID «έβγαζε» αριστερές κυβερνήσεις. Μια τέτοια θέση θα ήταν υπερβολική. Δημιουργούσε όμως αναμφίβολα ένα οικοσύστημα θεσμών, ΜΚΟ, ακτιβιστών και δημόσιου λόγου του οποίου η γλώσσα και οι προτεραιότητες βρίσκονταν πολύ συχνότερα κοντά στη δυτική προοδευτική κεντροαριστερά παρά στη λατινοαμερικανική συντηρητική παράταξη. Μετά την ουσιαστική κατάργηση της USAID ως ανεξάρτητου φορέα το 2025, αυτό το σύστημα επιρροής συρρικνώθηκε απότομα.

Θα ήταν λοιπόν επιπόλαιο να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει αποδεδειγμένη αιτιώδης σχέση. Θα ήταν όμως εξίσου επιπόλαιο να αρνηθεί κανείς ότι κάτι σημαντικό έχει αλλάξει.

Για δύο δεκαετίες η Λατινική Αμερική αποτέλεσε ένα από τα μεγάλα εργαστήρια της Αριστεράς. Οι πολίτες είχαν χρόνο να δοκιμάσουν τις υποσχέσεις της στην πράξη. Σήμερα φαίνεται ότι σε ολοένα περισσότερες χώρες ζητούν κάτι διαφορετικό: ασφάλεια, ανάπτυξη, μικρότερο κράτος και λιγότερη ιδεολογία.

Και εδώ ο Μιλέι ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από όλους τους υπόλοιπους. Δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία εκλογική ήττα της Αριστεράς. Μπορεί να αποδειχθεί η έμπρακτη διάψευση της ιδέας ότι η οικονομική κακοδαιμονία της Λατινικής Αμερικής είναι περίπου φυσικός νόμος. Η Αργεντινή βρέθηκε για δεκαετίες εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο κρατισμού, ελλειμμάτων, πληθωρισμού και πελατειακών υποσχέσεων. Η προσπάθεια του Μιλέι δείχνει τουλάχιστον ότι αυτή η πορεία δεν είναι δεδομένη. Οι πολιτικές επιλογές έχουν συνέπειες, επομένως μπορούν και να αλλάξουν τη μοίρα της κάθε χώρας.

Ίσως, λοιπόν το περίφημο «συντηρητικό κύμα» να μην είναι τόσο μυστηριώδες.

Ίσως, είναι αυτό που συμβαίνει όταν…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αυτά που δεν είπε ο Μερτς

Το γελοίο ανθρωπάκι που υποδύεται τον Γερμανό Καγκελάριο: «Κανένα νοσοκομείο, κανένα γηροκομείο, κανένα εργοτάξιο, κανένα εστιατόριο, κανένα ξενοδοχείο δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει σήμερα χωρίς τους μετανάστες που ζουν στη Γερμανία εδώ και δεκαετίες, εργάζονται εκεί και είναι… https://t.co/LfcVle5po0

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) September 18, 2026

 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Φρίντριχ Μερτς είπε προχθες κάτι πολύ σημαντικό. Παραδέχθηκε ότι η εμπιστοσύνη των Γερμανών στους θεσμούς υποχωρεί και ότι το κράτος έχει γίνει υπερβολικά περίπλοκο.

Μετά το καταστροφικό για το CDU αποτέλεσμα στο Μεκλεμβούργο, ο Γερμανός καγκελάριος υποσχέθηκε αλλαγή, μεταρρυθμίσεις, αποφασιστικότητα και υπομονή.

Όλα σωστά. Αλλά δεν είπε το σημαντικότερο.

Πώς φτάνει μια από τις πλουσιότερες, σταθερότερες και θεσμικά ισχυρότερες δημοκρατίες του κόσμου στο σημείο οι πολίτες της να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα;

Μια κλασικά φιλελεύθερη απάντηση μπορεί να περιγραφεί σε τρία πολύ απλά στάδια.

Πρώτο στάδιο. Το κράτος επιχειρεί να λύσει κάθε πρόβλημα. Κάθε οικονομική, κοινωνική ή περιβαλλοντική δυσκολία γεννά έναν νέο κανόνα, έναν φόρο, μια απαγόρευση, μια εξαίρεση, μια επιδότηση ή μια διοικητική διαδικασία. Κάθε παρέμβαση παρουσιάζεται χωριστά ως λογική. Το άθροισμά τους όμως δημιουργεί κάτι πολύ διαφορετικό. Ένα οικονομικό περιβάλλον τόσο περίπλοκο ώστε ο πολίτης και η επιχείρηση χρειάζονται όλο και περισσότερη ενέργεια όχι για να παράγουν, αλλά για να συμμορφώνονται.

Ο Ρόναλντ Ρήγκαν το είχε περιγράψει το 1986 με το γνωστό του αστείο: «Αν κινείται, φορολόγησέ το. Αν συνεχίζει να κινείται, ρύθμισέ το. Και αν σταματήσει να κινείται, επιδότησέ το». Στη Γερμανία, και την ΕΕ γενικότερα, το αστείο δεν ακούγεται πλέον ιδιαίτερα αστείο.

 

Δεύτερο στάδιο. Η οικονομία αρχίζει να χάνει την ορμή της. Οι επενδύσεις γίνονται δυσκολότερες, η επιχειρηματικότητα ακριβότερη και η προσαρμογή στις τεχνολογικές αλλαγές βραδύτερη. Ο πολίτης όμως δεν βλέπει μπροστά του τον «κρατισμό» ως αφηρημένη έννοια. Βλέπει καθυστερήσεις, ακριβότερη ενέργεια, λιγότερες ευκαιρίες, χαμηλότερες προσδοκίες και ένα κράτος που ζητά συνεχώς περισσότερα ενώ δυσκολεύεται να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες. Κάπου εκεί αρχίζει να σπάει η εμπιστοσύνη.

 

Και τότε φτάνουμε στο τρίτο στάδιο. Η οικονομική απογοήτευση μετατρέπεται σε πολιτική οργή. Δεν υπάρχει βεβαίως ένας μοναδικός λόγος που εξηγεί την άνοδο των πολιτικών άκρων. Η μετανάστευση, η ασφάλεια, η ταυτότητα, η εξωτερική πολιτική και πολλές άλλες παράμετροι παίζουν ρόλο. Όμως η στασιμότητα (ή και η ύφεση, όπως συνέβη σε μας) δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για όσους υπόσχονται ότι το πρόβλημα δεν είναι μια λανθασμένη πολιτική αλλά ολόκληρο το σύστημα.

Στο Μεκλεμβούργο το AfD έφτασε το 37%, ενώ το CDU περιορίστηκε στο 5,5%, το χειρότερο αποτέλεσμα των Χριστιανοδημοκρατών σε κρατιδιακές εκλογές από το 1949. Αυτοί οι αριθμοί δεν αποδεικνύουν από μόνοι τους την παραπάνω αλυσίδα. Δείχνουν όμως πόσο σοβαρή έχει γίνει η κρίση εμπιστοσύνης που ο ίδιος ο Μερτς αναγνωρίζει.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ευρωπαϊκό διακύβευμα.

Η Γερμανία δεν είναι απλώς άλλη μία ευρωπαϊκή οικονομία. Αποτελεί οικονομικό και πολιτικό κέντρο βάρους της ηπείρου και σημαντικό πυλώνα της Δύσης. Μια Γερμανία δυναμική, ανοικτή και θεσμικά σταθερή ενισχύει ολόκληρη την Ευρώπη. Μια Γερμανία στάσιμη, φοβική και πολιτικά κατακερματισμένη δημιουργεί προβλήματα πολύ πέρα από τα σύνορά της.

Ο Μερτς είπε ότι η Γερμανία χρειάζεται ένα νέο ξεκίνημα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαρικάρμεν: Έκανε έξωση στον Σάντσεθ --- (Η 87χρονη με ψυχή 20χρονης ως το τέλος, πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική)

Η Μαρικαρμεν τους νίκησε όλους και έφυγε Κέρδισε την έξωση αφού στη Μαδρίτη διαδήλωναν 100 χιλ κόσμος Μετά την έξωση μεταφέρθηκε εκτάκτως στο νοσοκομείο από όλο αυτό το στρες Της ανακοίνωσαν ότι νίκησε και γυρνά σπίτι της ΔΕΝ προλαβε Πέθανε πριν λίγο στο νοσοκομειο στα 87 της https://t.co/rNfAlCULul

— Its_art_to_lie (@Its_art_to_lie) October 7, 2026

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ρίχνεις ολόκληρη κυβέρνηση. Είναι επίτευγμα, χωρίς υπερβολή. Δείτε μόνο πόσοι το προσπαθούν ανά την υφήλιο – τουλάχιστον εκεί όπου το πολίτευμα είναι δημοκρατικό και τους το επιτρέπει. 

Πολύ περισσότερο, όταν δεν ήταν ο σκοπός σου να ρίξεις την κυβέρνηση, ούτε στην αρχή της περιπέτειας ούτε κατά την εξέλιξή της.Δεν σου περνούσε καν από τον νου ότι ο αγώνας σου θα μπορούσε να καταλήξει σε κάτι τέτοιο.  

Αυτό όμως είδαμε να γίνεται στη Μαδρίτη, με την περίπτωση της Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ, πασίγνωστης πια ως Μαρικάρμεν, η οποία πέθανε την περασμένη Τετάρτη, αφού όμως είχε νικήσει. Πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση του Σάντσεθ. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική.

Για την ίδια γνωρίζουμε ελάχιστα ή, για να είμαι ακριβής, το εξής ένα: ήταν 87 ετών, αλλά με ψυχή εικοσάχρονης ως το τέλος. Μεγαλύτερη σημασία όμως και από την ίδια ως πρόσωπο έχει ο αγώνας που έδωσε, για να παραμείνει στο σπίτι, το οποίο η οικογένειά της νοίκιαζε επί 71 χρόνια.

Χάρη σε αυτόν τον αγώνα, η Μαρικάρμεν αναδείχθηκε πανευρωπαϊκά ως το πρόσωπο της στεγαστικής κρίσης που μαστίζει όλες τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Αυτό ήταν, άλλωστε, και το δικό της μήνυμα, όπως το διατύπωσε η ίδια στην πιο τραγική στιγμή της Οδύσσειάς της, όταν οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος πέτυχαν την έξωσή της.

Τότε, καθώς την έβγαζαν με φορείο από την πολυκατοικία, η Μαρικάρμεν είπε στους δεκάδες δημοσιογράφους που είχαν μαζευτεί από όλη την Ισπανία ότι η ίδια μπορεί να ηττήθηκε στον αγώνα της, έδειξε όμως στους άλλους πώς να αγωνίζονται. Από εκείνη την ώρα φούντωσε το κύμα συμπαράστασης στη Μαρικάρμεν και διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, που υποχρέωσε τον Πέδρο Σάντσεθ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου.

Τελικά, δεν ηττήθηκε η Μαρικάρμεν. Επέστρεψε στο διαμέρισμά της, με το ίδιο ενοίκιο. Να πάρουμε όμως το θέμα του διαμερίσματός της από την αρχή. 

Οταν ο πατέρας της ενοικίασε το διαμέρισμα το έτος 1955, ο νόμος παρείχε μεγάλο εύρος προστασίας στους μακροχρόνιους μισθωτές κατοικιών.

Οταν ο πατέρας της πέθανε, το συμβόλαιο μεταβιβάστηκε στη μητέρα και αργότερα, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και για τη μαμά, μεταβιβάστηκε στην ίδια. Οσο το διαμέρισμα ανήκε στον αρχικό ιδιοκτήτη του ή στους κληρονόμους του, δηλαδή σε φυσικά πρόσωπα, η ένοικος δεν είχε πρόβλημα.

Οταν όμως το διαμέρισμα αγοράστηκε από μια μεγάλη εταιρεία εκμετάλλευσης ακινήτων, οι νέοι ιδιοκτήτες αμφισβήτησαν την ισχύ του παλαιού συμφωνητικού και ζήτησαν μηνιαίο ενοίκιο 2.650 ευρώ, έναντι των 500 που πλήρωνε μέχρι τότε η Μαρικάρμεν. 

Της ήταν αδύνατο να πληρώσει τέτοιο ποσό με σύνταξη 1.350 ευρώ και από το σημείο αυτό ξεκίνησε η Οδύσσειά της στα δικαστήρια.

Ο αγώνας διήρκεσε περισσότερα από δέκα χρόνια και έφτασε μέχρι και στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας, από το οποίο όμως η Μαρικάρμεν δεν δικαιώθηκε, επειδή της έλειπε 15% αναπηρίας. Το δικαστήριο, βλέπετε, θα επέτρεπε την ισχύ του αρχικού συμβολαίου αν η ένοικος ήταν ανάπηρη κατά 65%, αλλά η Μαρικάρμεν ήταν ανάπηρη μόνο κατά 50%.

Και πόση σημασία μπορεί να έχει το 15%, εφόσον μιλάμε για μια γυναίκα στην 9η δεκαετία της ζωής της;  

Ο παραλογισμός είναι εξοργιστικός. 

Ηταν και αυτό όμως, δηλαδή το στοιχείο του παραλόγου, που ενίσχυσε το αίσθημα της αδικίας στην κοινή γνώμη και συνέβαλε ώστε να μετασχηματιστεί σε ρεύμα διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης.

Υπό την πίεση διαδηλώσεων σε δεκάδες πόλεις της χώρας, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο για την προστασία των ενοικιαστών, το οποίο όμως την προπερασμένη Παρασκευή καταψηφίστηκε.

Την επομένη, Σάββατο, κορυφώθηκαν οι διαδηλώσεις ανά την επικράτεια, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο της Μαδρίτης, στο οποίο τέσσερις φάλαγγες συνέρρευσαν σε κεντρική πλατεία της ισπανικής πρωτεύουσας (σαν να ήταν μια οιονεί αναπαράσταση της πολιορκίας της Μαδρίτης στον Εμφύλιο…). Σύμφωνα με τους διοργανωτές, συμμετείχαν 500.000 άτομα, αριθμός τον οποίον η αστυνομία κατέβασε σε 70.000.  

Κάπου εκεί, πρόλαβε να χωθεί ο Χάρης Δούκας (βοηθάει ότι είναι σε βολικό μέγεθος και χωράει) για να πασάρει ένα βραβείο στον Σάντσεθ. Το γεγονός δεν επηρέασε καθόλου την έκβαση της υπόθεσης, το σημειώνω όμως επειδή πάντα σε κάθε ιστορία υπάρχει ένας Ελληνας.

Ανεξαρτήτως του ακριβούς αριθμού των διαδηλωτών στη Μαδρίτη, ο Σάντσεθ δεν άντεχε περισσότερη πίεση από εκείνη που ήδη δεχόταν από τα οικονομικά σκάνδαλα στο περιβάλλον του, τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα και τη σύγκρουση με τον αμερικανικό παράγοντα.

Ετσι την περασμένη Δευτέρα ανακοίνωσε την προσφυγή στις εκλογές. 

Δύο ημέρες αργότερα, η Μαρικάρμεν άφηνε την τελευταία της πνοή. 

Για τον Σάντσεθ, πάντως, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να επιβιώσει πολιτικά, δεδομένου ότι το κόμμα της Κεντροδεξιάς προηγείται στις μετρήσεις με 34%, το δε ακροδεξιό «Vox» καταγράφει ποσοστό 18%.

Η μεγάλη ειρωνεία εις βάρος του ισπανού πρωθυπουργού, ίσως και της Αριστεράς που οικειοποιήθηκε τον αγώνα της Μαρικάρμεν και τώρα πανηγυρίζει για τη νίκη της, είναι ότι ουσιαστικά τόσο η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ακινήτου όσο και ο Σάντσεθ προσωπικά ηττήθηκαν από...

ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πια ελκυστική

 

Της Κύρας Αδάμ

Τον Ιούλιο του 1970 η απομακρυσμένη και άγνωστη Ισλανδία ενσωματώθηκε στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και παραμένει μέχρι σήμερα, χάρη στο θρυλικό βρετανικό ροκ συγκρότημα Led Zeppelin, που εμπνεύστηκε από τη συναυλία του στο Ρέικιαβικ το εμβληματικό τραγούδι του «Immigrant song».

Τον Σεπτέμβριο του 2026 η Ισλανδία με δημοψήφισμα απομακρύνθηκε διαπαντός από την ενσωμάτωσή της στην Ε.Ε., δείχνοντας ότι δεν πείστηκε ότι η πλήρης ιδιότητα του μέλους προσφέρει περισσότερα από όσα θα της αφαιρέσει. 

Η δυσπιστία απέναντι στη συγκέντρωση εξουσιών στις Βρυξέλλες, η αίσθηση περιορισμένης επιρροής ενός κράτους μόλις 400.000 κατοίκων και η αδυναμία της Ε.Ε. να δώσει εκ των προτέρων πειστικές εγγυήσεις για την αλιεία έκριναν περισσότερο το αποτέλεσμα.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. κατά την οποία ευρωπαϊκή χώρα αρνείται να γίνει πλήρες μέλος της Ενωσης, ενώ μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες εκτός Ε.Ε. ήταν πρόθυμες να δώσουν γην και ύδωρ για τη μελλοντική ένταξή τους.  

Η Ισλανδία, βεβαίως, δεν απομακρύνεται πλήρως από την Ε.Ε., ούτε αποχωρεί από την ευρωπαϊκή συνεργασία, αλλά εκφράζει την άρνησή της να αρχίσει εκ νέου η διαδικασία πλήρους ένταξης. Η Ισλανδία είναι ήδη στενά συνδεδεμένη με την Ε.Ε. Ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου συμμετέχει στην ενιαία αγορά και εφαρμόζει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Συμμετέχει επίσης στη ζώνη Σένγκεν και είναι και μέλος του ΝΑΤΟ.  

Το αποτέλεσμα δεν σημαίνει ότι οι Ισλανδοί επέλεξαν απομόνωση ή ότι απέρριψαν τις ευρωπαϊκές αξίες. 

Επέλεξαν ένα διαφορετικό μοντέλο: συνεργασία μέσω του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και του Σένγκεν, συμμαχική προστασία μέσω του ΝΑΤΟ και διατήρηση του εθνικού ελέγχου στους βασικούς φυσικούς πόρους.

Με άλλα λόγια, η απόφαση της Ισλανδίας είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πλέον αρκούντως ελκυστική, ούτε μπορεί να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας. Οι 400.000 κάτοικοι της απομονωμένης όσο και μαγευτικής χώρας του ευρωπαϊκού Βορρά στάθμισαν ιδιαίτερα τις επιπτώσεις στον τομέα της αλιείας, που δεν αποτελεί έναν απλό παραγωγικό κλάδο. Η αλιεία αποτελεί βασικό τμήμα των εξαγωγών, της οικονομικής ιστορίας, της περιφερειακής απασχόλησης και της εθνικής ταυτότητας.

Οι αντίπαλοι της ένταξης υποστήριξαν ότι η υπαγωγή στην κοινή αλιευτική πολιτική θα μπορούσε να περιορίσει την ικανότητα της χώρας να καθορίζει αυτόνομα τις ποσοστώσεις, την πρόσβαση στα αλιευτικά της πεδία και τον τρόπο διαχείρισης των αποθεμάτων.

Ενας δεύτερος σκεπτικισμός αφορούσε τη γεωργία και την επισιτιστική ασφάλεια. Οι Ισλανδοί παραγωγοί δραστηριοποιούνται σε ιδιαίτερα δυσμενείς κλιματικές και γεωγραφικές συνθήκες και εξαρτώνται από ένα σύστημα εθνικής προστασίας και στήριξης. Υπήρχε ο φόβος ότι η κοινή γεωργική πολιτική και το καθεστώς της ενιαίας αγοράς θα αύξαναν τον ανταγωνισμό από φθηνότεραευρωπαϊκά προϊόντα και θα περιόριζαν τη δυνατότητα εφαρμογής ειδικών εθνικών μέτρων. 

Ακόμα ένας προβληματισμός ήταν ο τομέας της ενέργειας. Η Ισλανδία διαθέτει εξαιρετικά σημαντικούς γεωθερμικούς και υδροηλεκτρικούς πόρους, οι οποίοι αποτελούν στρατηγικό εθνικό πλεονέκτημα. Τμήμα της κοινής γνώμης φοβήθηκε ότι η βαθύτερη ενεργειακή ενσωμάτωση θα οδηγούσε σταδιακά σε μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιρροή επί των τιμών, των υποδομών και της αξιοποίησης αυτών των πόρων.

Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν το νόμισμα και το κόστος ζωής. Η ισλανδική κορόνα επιτρέπει στη χώρα να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική και να προσαρμόζεται ταχύτερα στις οικονομικές κρίσεις, ενώ με την πλήρη ένταξή της στην Ε.Ε. η εύπορη Ισλανδία θα γινόταν καθαρή συνεισφέρουσα χώρα στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. Το επιχείρημα αυτό συνδέθηκε με το γενικότερο ερώτημα εάν η χώρα πρέπει να πληρώνει περισσότερο για μια θεσμική συμμετοχή όταν ήδη διαθέτει πρόσβαση στην ενιαία αγορά.

Τέλος, η ένταξη της Ισλανδίας στην Ε.Ε. δεν θα της προσέθετε αποφασιστική στρατιωτική προστασία, την οποία οι Ισλανδοί θεωρούν ότι διαθέτουν μέσω της ασφάλειας του ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι ήδη ενταγμένοι. Ωστόσο εμφανίστηκε αυξημένος προβληματισμός για την ταυτόχρονη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και τις πιέσεις στα κοινωνικά εισοδήματα.

Φαίνεται ότι για τους Ισλανδούς έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι ...

 

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Τραμπ δίνει τέλος στο δικαίωμα ιθαγένειας με στόχο τουρίστες και μωρά που γεννιούνται σε αμερικανικό έδαφος (ενώ εμείς μαζί με τις περισσότερες λαθρομαχμουτολάγνες χώρες της ΕΕ μετατρεπόμαστε σε ισλαμικό χαλιφάτο!)

 

By JON MICHAELRAASCH / Daily Mail

Ο Donald Trump υπέγραψε δύο νέα εκτελεστικά μέτρα την Πέμπτη για την καταπολέμηση του «τουρισμού γεννήσεων» στις ΗΠΑ και για τον περιορισμό της χορήγησης υπηκοότητας στα παιδιά ξένων διπλωματών.

Ο τουρισμός γεννήσεων είναι μια πρακτική όπου έγκυες μητέρες ταξιδεύουν στις αμερικανικές Πολιτείες για να γεννήσουν και να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα λάβουν την αμερικανική υπηκοότητα.

«Εξαγοράζουν την είσοδο τους και δεν θα το αφήσουμε να συμβαίνει», δήλωσε ο Trump στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, ανακοινώνοντας τις νέες πολιτικές.

«Κάνουμε προσαρμογές επειδή είναι πολύ άδικο», δήλωσε ο Πρόεδρος για τη συγκεκριμένη πρακτική.

Τα εκτελεστικά διατάγματα, τα οποία πιθανότατα θα προκαλέσουν νομικές προκλήσεις, είναι η δεύτερη προσπάθεια του Αμερικανού Προέδρου να τροποποιήσει την εγγύηση που παρέχεται μέσω της 14ης Τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος ότι σχεδόν κάθε παιδί που γεννιέται στις ΗΠΑ λαμβάνει αυτόματα υπηκοότητα.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε μια προσπάθεια στα τέλη Ιουνίου της κυβέρνησης Trump να αρνείται την παροχή υπηκοότητας σε παιδιά που γεννιούνται από μη πολίτες των ΗΠΑ εντός των ΗΠΑ.

«Είχαμε μια πολύ ατυχή απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με το δικαίωμα γέννησης [ιθαγένεια]… επομένως κάνουμε προσαρμογές», δήλωσε ο επίσης ο Trump.

Παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο απέρριψε το αρχικό διάταγμα, η κυβέρνηση Trump πιστεύει ότι η απόφαση αφήνει περιθώρια για ορισμένες αμφισβητήσεις του δικαιώματος γέννησης, ιδίως όσον αφορά τα παιδιά διπλωματών και όσους ταξιδεύουν στις ΗΠΑ ρητά για να αποκτήσουν παιδιά στις αμερικανικές Πολιτείες.

Δεδομένου ότι η 14η Τροπολογία δεν χορηγεί αυτόματα την υπηκοότητα στα παιδιά πρεσβευτών ξένων εθνών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ, τα νέα διατάγματα θα επεκτείνουν αυτήν την κατηγορία ώστε να απαγορεύουν σε όλα τα παιδιά ξένων διπλωματών να λαμβάνουν υπηκοότητα.

Η τροπολογία επίσης δεν ισχύει για «ξένους εισβολείς», επομένως οι νέες πολιτικές της κυβέρνησης Trump θα θεωρούν τα παιδιά ατόμων που χαρακτηρίζονται ως «εχθρικοί – προς τις ΗΠΑ – αλλοδαποί», όπως εκείνα που προέρχονται από οικογένειες που ανήκουν σε ομοσπονδιακά αναγνωρισμένες τρομοκρατικές ομάδες, ως μη πληρούντα τα κριτήρια για αυτόματη υπηκοότητα.

Τα παιδιά που γεννιούνται από μητέρες που ταξίδεψαν στις ΗΠΑ ρητά για «τουρισμό γέννησης» δεν θα λαμβάνουν υπηκοότητα βάσει των νέων εκτελεστικών διαταγμάτων, επειδή θα θεωρείται η είσοδος τους στην Πολιτείες ως δόλια, δεδομένου ότι υπέβαλαν αίτηση εισόδου με ταξιδιωτική ή εργασιακή βίζα.

Οι διαταγές θα περιορίζουν επίσης το δικαίωμα ιθαγένειας εκ γενετής για όσους γεννιούνται σε εδάφη των ΗΠΑ όπως το Πουέρτο Ρίκο. Ωστόσο, θα πρέπει να περάσει ένα νομοσχέδιο από το Κογκρέσο για να καταστεί βιώσιμο αυτό το σχέδιο.

Ενώ τον περασμένο μήνα κατατέθηκε ένα νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση του ζητήματος της ιθαγένειας σε εδάφη των ΗΠΑ, η νομοθεσία θα αντιμετωπίσει μια σκληρή μάχη τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία.

«Ο τουρισμός λόγω γέννησης, από την υπογραφή αυτού του διατάγματος, απαγορεύεται δια του παρόντος», δήλωσε ο ανώτερος σύμβουλος του Trump, Stephen Miller, στην εκδήλωση στο Οβάλ Γραφείο. «Και αυτό σημαίνει ότι…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Γιατί ανεβαίνει η ακροδεξιά σύντροφοι? (κάντε μια 3μελή επιτροπή από 5 άτομα και αν το βρείτε κερδίζετε από ένα αντίτυπο του Κορανίου!)

Δαγκωτό AfD. Δαγκωτό! https://t.co/WLlNAJExSr

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) August 31, 2026

LANDSLIDE VICTORY FOR AfD 🔥

GERMANY IS BACK 🇩🇪⚡️ pic.twitter.com/fYpaAgQGRY

— 𝐀𝐍𝐓𝐔𝐍𝐄𝐒 (@Antunes1) September 6, 2026

 

Διεθνών πουτιναράδων τραγωδία

Ένας τουρκόφιλος - πουτινοφιλος λιγότερος. pic.twitter.com/9srjsxC7nh

— alex (@the_alexalex) April 12, 2026

Ο σπουδαιότερος λόγος που έχασε (πανωλεθρία έπαθε) ο Ορμπαν στην Ουγγαρία…

Η φράση «Ruszkik, haza!» (Ρώσοι, σπίτι σας!) είναι το ιστορικό σύνθημα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956… https://t.co/i7zjMurFTI

— Fanourios🇬🇷 (@greek_paris_13) April 13, 2026

Η γραμμή στα σοσιαλ που αναπαράγουν τα ρωσοπούτανα είναι ότι θα γεμίσει η Ουγγαρία μουσουλμάνους.Αν εξαιρέσουμε ότι ο Μαγιάρ είναι κατά της μετανάστευσης η Μόσχα είναι η ευρωπαϊκή πόλη με τον μεγαλύτερο πληθυσμό μουσουλμάνων (σε απόλυτους αριθμούς).Ζώα.Αγράμματα ζώα.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 13, 2026

Κλάμα γοερό στα εν Ελλάδι ΡωσοΠουτινάκια για την ήττα του #Ορμπαν. Τέτοια στεναχώρια που περνάνε για τον Βλαδίμηρο, ούτε ο ίδιος δεν περνάει για τον εαυτό του.

— Miranda Prada (@MirandaPrada_) April 12, 2026

Αν κρίνω από την αντίδραση των συμμάχων του Πούτιν (φανερών και κρυφών) η ήττα Ορμπάν ήταν τεράστιας σημασίας για τον ψυχοπαθή δολοφόνο και εμμέσως και για τους ίδιους.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 13, 2026

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Στην αρχή ανεπαίσθητα, σιγά-σιγά και μετά απότομα, πολύ γρήγορα, βίαια.

Είναι δύσκολο να διακρίνεις την κίνηση όταν συμβαίνει την ώρα που τη ζεις.

Φαίνεται πως ζούμε τη στιγμή της επιτάχυνσης. Τα γεγονότα συμβαίνουν όλο και πιο γρήγορα.

Ξέρουμε πια πως η εποχή άλλαξε. Ζούμε στον 21ο αιώνα, ο οποίος θα είναι εντελώς διαφορετικός από τον προηγούμενο.

Συμβολικά μπορούμε να πούμε πως αυτός ο αιώνας άρχισε την 11/9/2001. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους έδειξε πως ξεκινάει μία εποχή ανατροπής, κινδύνων, δυτικής υποχώρησης.

Το ίδιο συμβολικά, κι αυθαίρετα επίσης, μπορούμε να πούμε ότι η 7/10/2023 ήταν το τέλος του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα. Η μοιρολατρική αποδοχή των γεγονότων τελείωσε. Η σφοδρή απάντηση σε όλα τα μέτωπα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, δείχνει ότι ο δυτικός κόσμος δεν θα περιμένει παθητικά την παρακμή του. Η βάρβαρη σφαγή στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Νόβα, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, η ομηρεία των νέων που τραγουδούσαν και χόρευαν, λειτούργησαν σαν αφύπνιση μπροστά στον κίνδυνο ενός μέλλοντος που θα είναι τρομακτικό.

Έχουν περάσει 80 χρόνια από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, 35 από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και ξαφνικά έχουμε αρχίσει να μιλάμε για τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, για τον κίνδυνο ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε αυτά τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα, η οικονομική ισχύς και η δύναμη μεταφέρεται ανατολικά. Η Κίνα είναι η μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο εμπόριο, απειλεί την Ταϊβαν και επεκτείνεται στην ήπειρο του νέου αιώνα, την Αφρική. Χτίζει γέφυρες, αγοράζει λιμάνια και ορυχεία, στήνει σιδηροδρομικές γραμμές. Νότιος Αφρική, Αλγερία, Αγκόλα, Κένυα, Αιθιοπία, Ζάμπια, η διείσδυση είναι γρήγορη σε όλη τη μαύρη ήπειρο. Πολυάνθρωπες κινέζικες κοινότητες εγκαθίστανται στις χώρες ενδιαφέροντος, δημιουργώντας πυρήνες υποστήριξης σε μια άσκηση soft επεκτατισμού.

Την ίδια στιγμή η ρωσική Wagner, η οποία μετά τον θάνατο του αρχηγού της έχει κρατικοποιηθεί και μετονομαστεί σε Africa Corps –τα ονόματα ποτέ δεν ήταν τυχαία– έχει αναλάβει τη βρόμικη δουλειά των πραξικοπημάτων. Νίγηρας, Μάλι, Σουδάν, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Γουινέα, Γκάμπια, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ρώσοι μισθοφόροι παντού. Η ευρωπαϊκή υποχώρηση θα καλυφθεί γρήγορα από τις νέες δυνάμεις και, όπου η κινεζική και ρωσική διείσδυση δεν είναι αρκετή, έρχονται επικουρικά τα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία να τοποθετηθούν στρατηγικά. Πληθυσμιακή έκρηξη, βίαια πραξικοπήματα, σφαγές, εξαναγκασμένη μετανάστευση, επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός των ένοπλων συμμοριών. Και τι παράδοξο, μπροστά σε αυτή την νέα πραγματικότητα, το δήθεν προοδευτικό κίνημα της Ευρώπης αυτοοικτίρεται και ασχολείται με τον βασιλιά Λεοπόλδο του Βελγίου και την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του προηγούμενου αιώνα.

Η Ρωσία επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Μετά την Τσετσενία, τη Γεωργία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία. Τέσσερα χρόνια ήδη ενός αιματηρού πολέμου μεγάλης κλίμακας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι φιλοδοξίες για ανακατάληψη των περιοχών της παλιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας είναι φανερές.

Συγχρόνως η τρίτη απειλή, ο βίαιος ισλαμικός φονταμενταλισμός, επεκτείνεται, συμβάλλοντας στη διάλυση κρατών όπως η Συρία και η Λιβύη και αποσταθεροποιώντας χώρες όπως ο Λίβανος. Απειλεί διαρκώς το Ισραήλ και μεταφέρει τις μάχες στις ευρωπαϊκές πόλεις με «μοναχικούς λύκους».

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, ζούμε τώρα τις σχεδόν καθημερινές απόπειρες σε κάποια δυτική πόλη, σε κάποια συναγωγή, ένα σχολείο, μία εμπορική αγορά. Φέτος, για πρώτη φορά σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, δεν γιορτάστηκαν τα Χριστούγεννα από τον φόβο των τρομοκρατικών χτυπημάτων.

Φρουροί της Επανάστασης σε proxy wars, διάσπαρτες τρομοκρατικές ομάδες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, μάχονται συνεχώς με όλα τα μέσα για την οικοδόμηση του νέου Χαλιφάτου.

Με έναν καθόλου περίεργο τρόπο, Πούτιν, Σι, Κιμ, Μουλάδες του Ιράν, βρίσκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. Στο βιβλίο της «Απολυταρχία ΑΕ» η Αν Άπλμπαουμ περιγράφει αναλυτικά τις διαδρομές του χρήματος και τις αναπάντεχες διασυνδέσεις μεταξύ των τζιχαντιστικών ομάδων του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς, με τα λατινοαμερικανικά καθεστώτα των ναρκοβαρόνων και του λαϊκισμού, τα δίκτυα σε Κολομβία και Βενεζουέλα. Ιρανικά drones και Βορειοκορεάτες στρατιώτες στο πλευρό των Ρώσων στην Ουκρανία, κινεζική βοήθεια στον Πούτιν και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα. Ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων, Μάρτυρες του Θεού, «λαϊκοί αγωνιστές», ολιγάρχες και μισθοφόροι συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα, με έδρα τους παραδείσους του Κόλπου ή την Τεχεράνη. Τα πετροδολάρια, γενναιόδωροι χρηματοδότες σε αμερικανικά πανεπιστήμια και ΜΚΟ, λειαίνουν τις αντιδράσεις και δημιουργούν νεανική υποστήριξη στο αδιανόητο, στον θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό.

Φαίνεται ότι κάποια στιγμή, με όλα αυτά, κάπου, χτύπησε ένα τελευταίο σήμα κινδύνου.

Η απάντηση Τραμπ ήρθε απότομα, σπασμωδικά, κυνικά και με μεγάλο κόστος, όπως είναι όλη η πολιτική του. Στις σφαίρες επιρροής μας, θα είσαστε μαζί μας ή δεν θα υπάρχετε καθόλου.

Ο Άσαντ το κατάλαβε και διέφυγε στη Μόσχα των υποστηρικτών του.

Ο Μαδούρο δεν το κατάλαβε και βρέθηκε στις αμερικανικές φυλακές.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ψάχνουν να βρουν ποιος θα ανακηρυχτεί επόμενος ηγέτης με διάρκεια ζωής μεγαλύτερη της μίας ημέρας και οι πληρεξούσιοι στρατοί τους στον Λίβανο και τη Γάζα αποδεκατίστηκαν.

Ακολουθεί η Κούβα που σηκώνει λευκή σημαία.

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ με τους Άραβες και το Ισραήλ ίσως επαναφέρουν τη φλεγόμενη περιοχή στη δυτική επιρροή. Η Ρωσία και η Κίνα χάνουν συμμάχους και δίκτυα στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Το μήνυμα στον ισλαμικό φανατισμό είναι ότι κανένα κράτος-τρομοκράτης δεν μπορεί πια να απειλεί.

Το άλλο πρόβλημα με την πολιτική Τραμπ είναι ότι μιλάει πια μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλάει για τις τρεις υπερδυνάμεις οι οποίες, σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που σε κάποιες γωνιές του κόσμου γίνεται και θερμός, έχουν μοιράσει τον κόσμο σε μία ισορροπία που δεν πρέπει να διαταράσσεται.

Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου χρόνου: η Ανατολή πρέπει να φρενάρει, οι απειλές θα αντιμετωπιστούν παντού, η Αμερική δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτα χωρίς μάχη.

Όμως η Δύση δεν ήταν ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Γι’ αυτό όταν λέγαμε δυτικός κόσμος εννοούσαμε και τον Καναδά και την Αυστραλία και το Ισραήλ και την Ιαπωνία. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο κόσμος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει επιφέρει η διακυβέρνηση Τραμπ: μέσα σε λίγο χρόνο κατέστρεψε μία εικόνα του κόσμου που χρειάστηκε έναν αιώνα για να οικοδομηθεί, την έννοια του δυτικού, του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος συνενώνει κοινωνίες και κράτη σε όλο τον πλανήτη.

 

Φαίνεται ότι στους νέους αμερικανικούς σχεδιασμούς έχει κριθεί ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ακολουθήσει. Θεωρείται γερασμένη, αδύναμη, ήδη διαβρωμένη από την ισλαμική διείσδυση, συμβιβασμένη με την παρακμή της, φοβισμένη απέναντι στον καινούργιο άγριο κόσμο που έρχεται.

Στον νέο κόσμο κυριαρχεί …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: 250 χρόνια από τον Πλούτο των Εθνών: Το βιβλίο που απελευθέρωσε τον κόσμο

Τέτοια μέρα, πριν 250 χρόνια ο Σκώτος οικονομολόγος και φιλόσοφος Άνταμ Σμιθ εξέδωσε στην Γκλασκώβη το κλασσικό πλέον έργο "Ο πλούτος των εθνών".
Θα έπρεπε να να το βάλουμε στα Δημοτικά ως υποχρεωτικό μάθημα μπας και ξεκολλήση ο Έλληνας από την οικονομική αμορφωσιά του. pic.twitter.com/RsIbarIph6

— Κουφοκώτσιος Μάλαμας (@GdtlJ3lAQ0TA5fW) March 9, 2026

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Όταν ο Άνταμ Σμιθ εξέδωσε τον Πλούτο των Εθνών στις 9 Μαρτίου 1776, ο κόσμος ήταν σχεδόν παντού φτωχός. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν κοντά στο όριο της επιβίωσης. Οι κυβερνήτες πίστευαν ότι ο πλούτος γεννιέται στα θησαυροφυλάκια, στα μονοπώλια, στους δασμούς και στην ασφυκτική επιτήρηση του εμπορίου.

Ο Σμιθ τόλμησε να πει κάτι σχεδόν αδιανόητο για την εποχή του: ότι ένα έθνος δεν πλουτίζει όταν το κράτος στοιβάζει χρυσό, αλλά όταν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να παράγουν, να καταναλώνουν, να ανταλλάσσουν και να επινοούν.

Λίγα βιβλία άλλαξαν τόσο βαθιά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα κατανοεί την ευημερία.

Η μεγάλη του ανακάλυψη δεν ήταν ένα τεχνικό μοντέλο αλλά μια νέα οπτική για την κοινωνία.

Ο Σμιθ είδε ότι ο πλούτος δεν είναι λάφυρο της εξουσίας αλλά αποτέλεσμα συνεργασίας. Στο περίφημο παράδειγμα του εργοστασίου καρφιτσών έδειξε πως ο καταμερισμός της εργασίας εκτοξεύει την παραγωγικότητα, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να εξειδικεύονται, να μαθαίνουν και να γίνονται καλύτεροι σε αυτό που κάνουν.

Είδε επίσης ότι το εμπόριο δεν είναι πόλεμος με άλλα μέσα. Είναι αμοιβαίο όφελος. Δύο άνθρωποι ανταλλάσσουν μόνο όταν και οι δύο πιστεύουν ότι θα βγουν κερδισμένοι. Αυτό ήταν επαναστατικό. Σήμαινε ότι η ευημερία δεν εξαρτάται από τη βούληση του υπουργού ή του βασιλιά αλλά από εκατομμύρια καθημερινές, εθελοντικές συναλλαγές μεταξύ απλών ανθρώπων.

Από εκεί και πέρα, η ιστορία δεν έγινε αμέσως φιλελεύθερη, αλλά άρχισε να κινείται προς τα εκεί. Σταδιακά, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνθηκαν από τον μερκαντιλισμό, άνοιξαν περισσότερο το εμπόριο, ανέχθηκαν περισσότερο τον ανταγωνισμό και έδωσαν μεγαλύτερο χώρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που οι οικονομικοί ιστορικοί ονομάζουν σήμερα Μεγάλο Εμπλουτισμό. Μέσα σε δυόμισι αιώνες, τα εισοδήματα εκτινάχθηκαν, η ακραία φτώχεια υποχώρησε δραματικά και το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από επίπεδα κάτω των 40 ετών πριν από δύο αιώνες σε πάνω από 70 παγκοσμίως στις αρχές του 21ου αιώνα. Εκεί όπου άλλοτε η πείνα, η παιδική θνησιμότητα και η αθλιότητα ήταν η κανονικότητα, εμφανίστηκαν η αφθονία, η μαζική πρόσβαση σε αγαθά και μια πρωτοφανής τεχνολογική πρόοδος.

Ο Σμιθ δεν προκάλεσε μόνος του αυτή τη μεταμόρφωση. Βοήθησε όμως να γίνει κατανοητή. Έδωσε στις ελεύθερες κοινωνίες το λεξιλόγιο και την αυτοπεποίθηση να εμπιστευθούν την ανθρώπινη δημιουργικότητα.

Γι’ αυτό και ο Σμιθ παραμένει επίκαιρος. Ακόμα συζητούμε αν η ευημερία έρχεται από την αυτάρκεια ή από το άνοιγμα των αγορών, από την κρατική καθοδήγηση ή από την επιχειρηματικότητα, από την προστασία των κατεστημένων ή από τον ελεύθερο ανταγωνισμό. 

 

#τσιπρας : παρέμβαση για Οικονομία και
προοδευτική διακυβέρνηση.#Σινουαρ#συριζα_πραξικοπημα #Συνεδριο_τωρα #Ειμαι_εδω #Ελλάδα #εσυ#ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ #δολοφονια #Λίβανο #Καναπες_challenge #Κασσελακης_τελος #γκλετσος #Μητσοτακης #Με_τον_Κασσελακη #Survivor pic.twitter.com/tGrPFL4Gb3

— Balodimos Demeter (@balosd) October 21, 2024

 

Η απάντησή του δεν ήταν ότι οι αγορές είναι τέλειες. Ήταν ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τη γνώση, τη φαντασία και τις τοπικές πληροφορίες που διαθέτουν εκατομμύρια πολίτες όταν δρουν ελεύθερα. Όταν το κράτος προσπαθεί να μικροδιαχειριστεί την οικονομία, πνίγει ακριβώς εκείνη τη διάχυτη ευφυΐα που παράγει πρόοδο. Όταν αφήνει χώρο στην πρωτοβουλία, στην εξειδίκευση και στην ανταλλαγή, απελευθερώνει δυνάμεις που κανένας σχεδιαστής δεν θα μπορούσε να προβλέψει.

Αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο του βιβλίου. Ο Πλούτος των Εθνών δεν είναι τελικά ένα βιβλίο μόνο για τα οικονομικά. Είναι ένα βιβλίο για…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θάτσερ, Ρίγκαν, Μιλέι

Αυτό που είπε χθες στο WEF στο Νταβός της Ελβετίας ο Πρόεδρος της Αργεντινής @JMilei είναι όλη η ουσία: Ακούστε τον! pic.twitter.com/lZTy64HZai

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) January 22, 2026

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ... 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Χαβιέρ Μιλέι έχει κάνει το Νταβός προσωπικό του πεδίο μάχης.

Δεν πάει εκεί για να χαμογελάσει σε φωτογραφίες, ούτε για να ψιθυρίσει ευγενικά γενικότητες σε πάνελ.

Πηγαίνει για να συγκρουστεί με τη θρησκεία του κρατισμού που κυριαρχεί στο πολιτικό mainstream της εποχής. Και, όπως φαίνεται, το κάνει με την άνεση ανθρώπου που δεν είναι απλώς πολιτικός, αλλά καταρτισμένος, μεθοδικός και, κυρίως, αποφασισμένος να εφαρμόσει αυτά που λέει.

Στην ομιλία του, μίλησε σαν άνθρωπος που γνωρίζει ότι η κρίση της Δύσης δεν ξεκινά από τα επιτόκια ή τις τιμές του πετρελαίου, αλλά από τις ιδέες. Περιέγραψε μια παρακμή που, κατά τη δική του ανάγνωση, έρχεται όταν ο πολιτισμός παραιτείται από τα θεμέλιά του και τα ανταλλάσσει με μια ηθικολογία επιδοτήσεων, ρυθμίσεων και συλλογικών δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις.

Το ενδιαφέρον δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με κάθε πολιτισμικό του πυροτέχνημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι, σε μια αίθουσα όπου η γλώσσα συνήθως νανουρίζει, εκείνος επιμένει να μιλά με ορισμούς.

Και εδώ έρχεται το ελληνικό στοιχείο που αξίζει να σταθούμε.

Ο Μιλέι δεν ντύθηκε απλώς με αγγλοσαξονική ρητορική. Επέστρεψε στα θεμέλια, μιλώντας για φιλοσοφία ελληνική, ρωμαϊκό δίκαιο και ιουδαιοχριστιανικές αξίες ως τον κώδικα που έκανε τη Δύση δημιουργική, παραγωγική, ελεύθερη και σπουδαία.

Δεν το είπε για να κολακέψει. Το είπε για να θυμίσει ότι χωρίς μια ηθική της ατομικής ευθύνης, την παράμετρο του φυσικού δικαίου, και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, η οικονομία γίνεται λογιστική απάτη.

Ακόμη πιο καίριο ήταν το κλείσιμο του ματιού στον Ξενοφώντα. Σε μια εποχή όπου οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες μιλούν για «μοντέλα», εκείνος θυμίζει ότι ο πρώτος που έγραψε σοβαρά για αποδοτικότητα, διοίκηση, κίνητρα και ορθολογική οργάνωση του βίου ήταν ένας Αθηναίος στρατιώτης και συγγραφέας. Ο Ξενοφών δεν έγραψε «μακροοικονομία», έγραψε όμως κάτι πιο επικίνδυνο για κάθε κράτος: έγραψε για το πώς ευημερεί ο άνθρωπος όταν αφήνεται να πράξει, να μετρήσει, να ρισκάρει και να κερδίσει.

Αυτή η επιμονή στην ιστορία των ιδεών είναι που τον τοποθετεί καθαρά στην ένδοξη γραμμή πολιτικών ηγετών που ήταν παράλληλα και ιδεολογικοί σταυροφόροι, όπως η Θάτσερ και ο Ρήγκαν. Η παρομοίωση δεν γίνεται ως στυλιστική αναφορά, αλλά ως πολιτική μέθοδος.

Πρώτα λες την αλήθεια για το κράτος, ότι δεν «δίνει», αλλά παίρνει.

Μετά κόβεις το κράτος και τα πλοκάμια του.

Μετά αντέχεις την υστερία.

Και τέλος κερδίζεις χρόνο για να δουλέψει και να πλουτίσει η κοινωνία.

Ο Μιλέι έχει, σε αντίθεση με πολλούς «φιλελεύθερους» της ηπείρου και της χώρας μας, την αρετή της συνέπειας: δεν χρησιμοποιεί την αγορά ως διακόσμηση, αλλά ως πυρήνα.

Γι’ αυτό και οι Έλληνες φιλελεύθεροι οφείλουν να τον μελετήσουν. Όχι επειδή η Αργεντινή είναι η Ελλάδα, δεν είναι. Αλλά επειδή το δικό μας πρόβλημα είναι πνευματικό πριν γίνει δημοσιονομικό.

Εδώ ο φιλελευθερισμός συχνά ζητά συγγνώμη που υπάρχει. Κάνει ένα βήμα προς την ελευθερία και δύο προς τη σοσιαλδημοκρατία, για να μη θυμώσει το πάνελ. Μιλά για «μεταρρυθμίσεις», αλλά τρέμει τη λέξη «περιορισμός του κράτους». Θέλει ανταγωνισμό, αλλά με επιτροπές. Θέλει ανάπτυξη, αλλά με άδειες.

Ο Μιλέι έκλεισε τον κύκλο της ομιλίας του με μια φράση που έμοιαζε με βλάσφημη τελετουργία για τους επαγγελματίες του κυνισμού: «ο Μακιαβέλι είναι νεκρός, ας τον θάψουμε».

Την είπε στην αρχή και την επανέλαβε στο τέλος, όχι για να αποκηρύξει τη σκληρότητα της πολιτικής, αλλά για να αποκηρύξει το άλλοθί της. Γιατί ο μακιαβελικός μύθος έχει γίνει το καταφύγιο όσων βαφτίζουν την αρπαγή “ρεαλισμό” και την αναποτελεσματικότητα «ευαισθησία».

Ο Μιλέι έκανε το αντίθετο: υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός και οι αρετές μιας ελεύθερης κοινωνίας δεν συγκρούονται με την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα. Είναι η προϋπόθεσή τους. Και, ακόμη πιο αιχμηρά, είναι ηθικά ανώτεροι από κάθε σύστημα που χρειάζεται εξαναγκασμό για να «δουλέψει».

Η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια που την πληρώνεις με χάος.

Είναι …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Χρειαζόμαστε έναν ευρωπαϊκό πατριωτισμό

Ρε παιδιά !
Ρε φλοτίλες !
Ρε Γκρέτες !
Ρε οξυγόνοι !
Ρε γενοκτονιάκηδες !
Ρε συναυλιατζήδες !
Ρε απεργοπεινάκηδες !
Ρε βαγονάκηδες !

Κίχ ?
Μουγκα ?
Τίποτα ?
Ούτε λέξη ?
Δεν ακούσατε τίποτα ?#Islammounism #FreeIran pic.twitter.com/P0z44Af3oL

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) January 2, 2026

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ας υποθέσουμε, ή ας ευχηθούμε, ότι οι συνομιλίες ανάμεσα στην Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αίσιο τέλος. Ας υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα δεχθεί να αποχωρήσει από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ότι θα τις κατελάμβανε αν συνεχιστεί ο πόλεμος. Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι η Ρωσία θα δεχθεί τους όρους ειρήνευσης που θα έχει συμφωνήσει η Ουκρανία με τις ΗΠΑ. Εξάλλου ο Ζελένσκι το έχει πει σαφώς: η ειρήνη εξαρτάται από τον Τραμπ.

Ποια θα είναι η συνέχεια, νομίζω ότι κανείς δεν είναι σε θέση να το προβλέψει. Πολλώ δε μάλλον κάποιος σαν και μένα, που δεν είμαι ειδικός στα γεωπολιτικά.

Πόσο ανθεκτική θα είναι αυτή η ειρήνη;

Ποια θα είναι η τύχη του Ζελένσκι και της δημοκρατίας στην Ουκρανία, η οποία μαστίζεται από τη διαφθορά; Η οποία διαφθορά σίγουρα θα γιγαντωθεί στην περίοδο της ανασυγκρότησης της ρημαγμένης χώρας;

Ποιες συνέπειες θα έχει στις διεθνείς ισορροπίες η αποδοχή της κατάληψης μέρους ανεξάρτητου κράτους από κάποιο άλλο;

Η Ρωσία του Πούτιν θα περιοριστεί στην εισβολή στην Ουκρανία ή θα επιχειρήσει να καταλάβει και άλλες χώρες που κάποτε ανήκαν στη Σοβιετική αυτοκρατορία και τώρα έχουν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση;

Ακόμη παρακάτω. Οι φόβοι της Γερμανίας για πόλεμο με τη Ρωσία θα αποδειχθούν ρεαλιστικοί ή μήπως είναι σύμπτωμα παράνοιας της μεγάλης χώρας που συνειδητοποίησε ότι είναι απροετοίμαστη για οποιαδήποτε πολεμική επιχείρηση;

Και, τέλος, ποιες θα είναι οι συνέπειες του ιστορικού παράδοξου, που μέχρι πριν από μια δεκαετία, πριν από την πρώτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έμοιαζε αδιανόητο. Οτι η Ρωσία, δηλαδή, η οποία ως υπερδύναμη αποδείχθηκε ελλειμματική, θα κατάφερνε έπειτα από τέσσερα χρόνια να καταλάβει μέρος της Ουκρανίας χάρη στη βοήθεια της Αμερικής.

Πέρα απ’ όλ’ αυτά, εκείνο που αναδείχθηκε μέσα στα τέσσερα χρόνια που κράτησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ενωσης να παρέμβει στις εξελίξεις. Αδυναμία τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή. Χωρίς τις ΗΠΑ η Ευρώπη δεν ήταν σε θέση να στηρίξει την Ουκρανία. Και το χειρότερο. ΗΠΑ και Ρωσία απέκλεισαν την Ευρώπη από τις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση, παρότι αυτές οι διαπραγματεύσεις αφορούσαν μια χώρα που βρίσκεται σε ευρωπαϊκό έδαφος και η οποία επιθυμεί να γίνει δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο αποκλεισμός της Ευρώπης, ο οποίος συνεχίζεται έως σήμερα ακόμη, οφείλεται –εκτός από τον κυνισμό του Πούτιν και του Τραμπ– και στην αδυναμία της πολιτικής τάξης της Ενωσης να διαφυλάξει το κύρος της. Φαντάζεσθε την Ευρώπη του Κολ και του Μιτεράν να δεχόταν τέτοια συμπεριφορά;

Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει να μην τους φαντάζομαι, ακόμη κι αν αυτό που σκέφτομαι είναι μια απλή υπόθεση η οποία, ως γνωστόν, ως υπόθεση δεν έχει καμιά απολύτως ιστορική αξία.

Τώρα οι δύο «υπερδυνάμεις» χρειάζονται την Ευρώπη για να αναλάβει τον ρόλο της χωροφυλακής στην περίοδο που θα ακολουθήσει τη συνθήκη ειρήνης στην Ουκρανία.

Απορία αφελούς: Αφού ο Τραμπ και ο Πούτιν θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ενωση μια εκφυλισμένη πολιτική δύναμη, τότε γιατί θέλουν τη διάλυσή της;

Ο,τι κι αν λένε, κάτι σημαίνει γι’ αυτούς.

Μπερδεμένη στην υπερτροφική της γραφειοκρατία, ελάχιστα εξοπλισμένη, με πολιτική ηγεσία που γεννιέται από τη μετριοκρατία των ελίτ, με δημοκρατίες που ζουν υπό το φάσμα του λαϊκισμού, χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική, η Ευρώπη μπορεί να μην έχει πια τη δυνατότητα να προκαλέσει δύο παγκοσμίους πολέμους, διατηρεί όμως μια υπόσταση η οποία στον έκκεντρο κόσμο μας κρατάει πολιτισμική και πολιτική οντότητα, τη δημοκρατική Δύση. Το ιστορικό και πολιτισμικό μαγνητικό πεδίο που την περιβάλλει, της επιτρέπει να αντιμετωπίζει τις σημερινές «υπερδυνάμεις» με τη γνώση ότι καμιά τους δεν είναι σε θέση να κυριαρχήσει στον κόσμο. Προς το παρόν, ό,τι κι αν λέει ο Τραμπ και ο Πούτιν για την Ευρώπη δεν ξεπερνάει τη ρητορική της παρενόχλησης.

Για σκεφθείτε πώς θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς την Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία αρέσει να αυτομαστιγώνεται.

Θα είχε καταρρεύσει το Σιδηρούν Παραπέτασμα χωρίς τη γειτνίαση με τις δυτικές δημοκρατίες;

Εξ ου και η εχθρότητα της Ρωσίας προς την Ουκρανία.

Εξ ου και η αλαζονεία της Αμερικής.

Εξ ου και η αναγκαιότητα της ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της δημιουργίας ενός οιονεί παραπετάσματος το οποίο θα την προστατεύει από τις απολυταρχίες που την απειλούν, κυρίως τον αυτοκρατορικό ιδεασμό της Ρωσίας.

Ναι, η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αποδειχθεί κατώτερη των προσδοκιών μας. Ομως …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η γοητεία του ΣΥΡΙΖΑ Αμερικής

- Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που μου έστειλε φίλος για δωρεάν ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά, δωρεάν λεωφορεία στους πολίτες, καμία αύξηση στα σουβλάκια, καμία αύξηση στα ενοίκια, φορολόγηση πλουσίων ΚΑΙ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΤΣΙΜΠΗΣΑΝ! ✌️ pic.twitter.com/yyhc8UCt0n

— Γιάφκα Τεμπών και ότι προκύψει ©️ (@Gamozaiotakis) November 6, 2025

 Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας


Η νίκη του Ζόραν Μαμντανί στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης πανηγυρίστηκε στην Ελλάδα σχεδόν με ανακούφιση. Σύσσωμη η αριστερή και προοδευτική ελίτ έσπευσε να επικροτήσει το αποτέλεσμα.  

Όχι γιατί τους αφορά η Νέα Υόρκη – δεν πήγαν ποτέ και ούτε πρόκειται. Αλλά γιατί η νίκη του Μαμντανί επιτρέπει στους εγχώριους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ και της πολιτικής ορθότητας να νιώσουν λίγο από τη «λάμψη» ενός νεο - σοσιαλιστικού αφηγήματος, ενώ ταυτόχρονα κάνουν το αγαπημένο τους σπορ: virtue signalling κατά του Τραμπ.

Η χαρά τους είναι απολύτως εξηγήσιμη. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν είναι πια το κόμμα του Μπιλ Κλίντον ή του Τζο Λίμπερμαν. Έχουν εξελιχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ της Αμερικής – και μάλιστα χωρίς την ελληνική αμηχανία για τις λέξεις «σοσιαλισμός» και «κρατισμός». 

Το ότι ο Κουόμο, τον οποίο κέρδισε ο Μαμντανί, ήταν επίσης Δημοκρατικός, δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν. Σημασία έχει το αφήγημα: περισσότερη προοδευτικότητα, περισσότερη ιδεολογία, περισσότερη σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι το να μην εφαρμόσει ο Μαμντανί τη ριζοσπαστική του ατζέντα. Το πρόβλημα, για τους πολίτες της Νέας Υόρκης, είναι το να καταφέρει να τις εφαρμόσει.  

Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 άρχισε να εφαρμόζει – έστω για λίγο – το πρόγραμμά του, οι επιπτώσεις ήταν καταστροφικές.  

Το ίδιο θα συμβεί στη Νέα Υόρκη αν ο Μαμντανί καταφέρει να υλοποιήσει όσα υπόσχεται. 

Μετά την καταστροφική θητεία του Ντε Μπλάζιο, η πόλη έχει ήδη χάσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε επιχειρηματικό κεφάλαιο που μετακόμισε κυρίως στη Φλόριντα και σε άλλες πολιτείες με φιλικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον. Το ρεπορτάζ από τη Νέα Υόρκη δείχνει ότι αυτή τη φορά η φυγή μπορεί και να είναι μεγαλύτερη.  

Ας δούμε επίσης και την υπόσχεση Μαμντανί για πάγωμα των ενοικίων σε μια πόλη όπου ήδη εφαρμόζεται καθεστώς ελεγχόμενων ενοικίων. Η πρότασή του είναι εγγυημένη συνταγή γκετοποίησης. Όταν ο ιδιοκτήτης ξέρει ότι δεν μπορεί να αυξήσει το ενοίκιο ούτε καν με τον πληθωρισμό, σταματά να επενδύει. Οι πολυκατοικίες υποβαθμίζονται, οι γειτονιές φθίνουν, και η Νέα Υόρκη θα κινδυνεύει να επιστρέψει στις σκοτεινές δεκαετίες του ’70 και του ’80. Δεν χρειάζεται φαντασία. Ιστορική μνήμη χρειάζεται, όμως αυτή σπανίζει στους κύκλους των σοσιαλιστών. 

Το ενδιαφέρον όμως των εκλογών της Τρίτης μπορεί να επικεντρώθηκε στον Μαμντανί, όμως τα σημαντικά εκλογικά νέα των ΗΠΑ ήρθαν από αλλού: Νιου Τζέρσι και Βιρτζίνια. Πολιτείες που τα τελευταία χρόνια μεν γέρνουν προς τους Δημοκρατικούς, αλλά παραμένουν αμφίρροπες. Εκεί, οι μετριοπαθείς Δημοκρατικοί υποψήφιοι κέρδισαν με άνεση. Όχι γιατί φώναξαν για «κατάργηση της αστυνομίας» ή «φεμινισμό για το κλίμα», αλλά γιατί μίλησαν για τα προβλήματα που καίνε τον μέσο πολίτη: ασφάλεια, ακρίβεια, υγειονομική περίθαλψη. Και φυσικά, κατά του Τραμπ – αλλά χωρίς να μοιάζουν με καρικατούρες.

Το πρόβλημα με τους σημερινούς Δημοκρατικούς δεν είναι ότι έχουν πολιτικούς σαν τον Μαμντανί. Το πρόβλημα είναι ότι ...