ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Kοινοβουλευτική δικτατορία

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Το αόρατο κόστος της λογοκρισίας

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Χρόνια προειδοποιούσαν οι γιατροί και οι επιδημιολόγοι για την έλευση μιας πανδημίας, αλλά δεν τους ακούγαμε.  

Τώρα τους ανακαλύπτουμε και βλέπουμε πόσο ανατριχιαστικά ακριβείς ήταν στις προβλέψεις τους. «Μόλις ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δηλώσει ότι είμαστε στη φάση τέσσερα (σ.σ.: από τις έξι που έχει) ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα σταματήσει. Δεν θα γίνονται πτήσεις. Θα έμπαινες σε αεροσκάφος με 250 αγνώστους που βήχουν και φτερνίζονται όταν ξέρεις ότι κάποιοι από αυτούς ίσως έχουν μια νόσο που μπορεί να σε σκοτώσει, για την οποία δεν υπάρχουν αντιιικά ή εμβόλια; (...) Θα υπήρχε παγκόσμια οικονομική ύφεση και κρίση, καθώς τα ελάχιστα αποθεματικά μας και η σφιχτή ελαστική ζώνη παγκοσμιοποίησης έσπαγε, και το κόστος στην οικονομία μας θα ήταν από ένα έως τρία τρισεκατομμύρια δολάρια (...) περισσότεροι θα έχαναν τις δουλειές τους και την υγειονομική τους κάλυψη και οι συνέπειες θα ήταν ασύλληπτες...».

Αυτά έλεγε πριν από 14 χρόνια(!) ο επιδημιολόγος Larry Brilliant σε μια σημαντική ομιλία του (TED 2006) και επεσήμανε ότι ο μόνος τρόπος για την αντιμετώπιση των πανδημιών είναι τέσσερις λέξεις: «Εγκαιρη διάγνωση, γρήγορη αντίδραση».  

Μιλούσε εκ πείρας. Ο ίδιος συμμετείχε μαζί με άλλους 150.000 γιατρούς στην εξάλειψη της ευλογιάς, τη μόνη μολυσματική ασθένεια που εξαφάνισε ο άνθρωπος. «Ηταν η μεγαλύτερη καμπάνια στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών, μέχρι τον πόλεμο του Ιράκ», είπε. 

Η λογική ήταν σαν αυτή που είχε διατυπώσει το 2015 ο Bill Gates: Ταχύτατος εντοπισμός των κρουσμάτων, απομόνωσή τους και θεραπεία πριν η νόσος εξαπλωθεί.

Ο Larry Brilliant ήταν της γενιάς των χίπις και το 2006 το Διαδίκτυο ήταν ο θεός τους. Στην ίδια ομιλία ανέφερε το Global Public Health Intelligence Network (GPHIN): «Είναι το Δίκτυο Ενημέρωσης Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. (...) Η πανδημία του SARS δεν έλαβε χώρα γιατί το GPHIN βρήκε την εκκολαπτόμενη πανδημία τρεις μήνες πριν το ανακοινώσει ο ΠΟΥ και χάρη σε αυτό, μπορέσαμε να σταματήσουμε τον SARS». Εγκαιρη διάγνωση, γρήγορη αντίδραση...

Το GPHIN, που λειτουργεί ακόμη σε συνεργασία με τον ΠΟΥ, είναι ένα καναδικό σύστημα που εντοπίζει τις επιδημίες συλλέγοντας δεδομένα από «ανοιχτές πηγές», ήτοι άρθρα εφημερίδων και περιοδικών, δικτυακούς τόπους, social media κ.λπ. Μια είδηση για κάποιον «περίεργο πυρετό» σε κάποια γωνιά του κόσμου περνά από το ειδικό λογισμικό και μετά αναλύεται από τους επιστήμονες του Οργανισμού. Ετσι είχε καταφέρει να εντοπίσει ένα ξέσπασμα της γρίπης των πτηνών στο Ιράν τον Σεπτέμβριο του 2005, ενώ η Ισλαμική Δημοκρατία το ανακοίνωσε στον ΠΟΥ τον Ιανουάριο του 2006.

Από τότε η τεχνολογία προχώρησε, αλλά προχώρησαν και τεχνικές λογοκρισίας. Το GPHIN ανακοίνωσε την πανδημία του SARS2-Covid-19 στις 31 Δεκεμβρίου· νωρίτερα από τον ΠΟΥ αλλά αργά σε σχέση με τις προηγούμενες επιδόσεις του GPHIN. Κι αυτό διότι οι κινεζικές αρχές έγιναν εξαιρετικά αποτελεσματικές στη λογοκρισία. Μπόρεσαν να κλείσουν το στόμα του γιατρού της Γουχάν που προειδοποιούσε συναδέλφους του σε ομαδική αλλά κλειστή συνομιλία.

Αυτόν τον καιρό λέγονται πολλά «για την ικανότητα των αυταρχικών καθεστώτων να επιλύουν προβλήματα όπως των επιδημιών».  

Προβλήματα που...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια πανδημία κρύβει πάντα μια άλλη

Tων Tom G. Palmer και Simon Lee / Contrepoints.org

Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα, αλλά με δύο πανδημίες, οι οποίες είναι και οι δύο θανατηφόρες. 

Η πρώτη οφείλεται σε έναν ιό, ο οποίος εισβάλλει στα κύτταρα ενός ξενιστή, και τα εξασθενίζει, και συνήθως τα εξαφανίζει. 

Η δεύτερη είναι μια ιδεολογία – ο αυταρχισμός – που εισβάλλει και αποδυναμώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς, συχνά μέχρι να τους εξαφανίζει.

Όταν αισθανόμαστε απειλούμενοι, τείνουμε να αναζητούμε και έναν αποδιοπομπαίο τράγο και έναν προστάτη. Σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση της ζωής μας, είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών για τα οποία αγωνιζόμαστε σε φυσιολογικούς χρόνους. 

Αυτή η ανταλλαγή μπορεί να θεωρηθεί εύλογη κατά τη διάρκεια έκτακτων περιόδων.  

Το πρόβλημα είναι ότι μόλις παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας και τις ελευθερίες μας, ακόμα και αν αυτό δικαιολογείται προσωρινά σε μια έκτακτη κατάσταση όπως ο περιορισμός, συνηθίζουμε στην κατάργησή τους.

Το έχουμε ήδη βιώσει. Αυτό βλέπουμε και τώρα.

Οι ηγέτες των αυταρχικών καθεστώτων χρησιμοποιούν την πανδημία Covid-19 ως πρόσχημα για την ενίσχυση και την επέκταση αδικαιολόγητων εξουσιών. 

Στην Κίνα, όπου ο αυταρχισμός  πυροδότησε την εξάπλωση του ιού καταδικάζοντας σε σιωπή και τιμωρώντας τους γιατρούς που προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό, το Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) μπορεί να υπερηφανεύεται για το γεγονός ότι οι απεριόριστες και αδικαιολόγητες εξουσίες του έσωσαν στην πραγματικότητα την Κίνα.

Αυτές οι ίδιες δυνάμεις πυροδότησαν αρχικά την επιδημία, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τον προπαγανδιστή Dong Yuzhen να διακηρύξει στο επίσημο ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό του Κ.Κ.Κ. ότι «από την έναρξη της επιδημίας του κορωνοϊού αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά οι αρετές του κινεζικού συστήματος”. Διακήρυξε επίσης ότι “το Κ.Κ.Κ., ως κυβερνόν κόμμα στην Κίνα, είναι μακράν το πολιτικό κόμμα με τις μεγαλύτερες ικανότητες διακυβέρνησης στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα κόμμα που φροντίζει πλήρως τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και τον κινεζικό λαό.”

Το γνώρισμα ενός αυταρχικού κόμματος δεν είναι η χρήση βίας, αλλά η παθολογική εξάρτηση από τα ψέματα, συχνά μέχρι την ψευδαίσθηση. Από τότε που το Covid-19 άρχισε να κάνει ζημιές σε όλο τον κόσμο, το ΚΚΚ, μέσω της μηχανής προπαγάνδας του, ξεκίνησε μια ολόκληρη σειρά εκστρατειών παραπληροφόρησης.

Επιδίωξε όχι μόνο να εκτρέψει την προσοχή σε θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες δεν μπορούν ποτέ να αποδειχθούν ή να αντικρουστούν, αλλά και να μεταθέσει την ευθύνη σε άλλα έθνη.

Αν το Κ.Κ.Κ. είχε επιτρέψει στους νοσοκομειακούς γιατρούς να εκφραστούν και στις τοπικές αρχές να αναλάβουν δράση από την έναρξη της επιδημίας, η μόλυνση θα μπορούσε να είχε περιοριστεί. Αλλά το πρώτο αντανακλαστικό του αυταρχισμού είναι να κρύψει την αλήθεια και να καταγγείλει κάθε κριτική ως ψευδείς ειδήσεις.
 
Αυτή η ολοκληρωτική προπαγάνδα ενθαρρύνεται έντονα από το κινεζικό καθεστώς και τους πολλούς υποδεέστερούς του. Επιπλέον, υιοθετείται από επίδοξους δικτάτορες που επιδιώκουν ακόμη μεγαλύτερη εξουσία, όπως ο Ούγγρος Βίκτωρ Ορμπαν, ο οποίος τώρα κυβερνάει με διατάγματα και χρησιμοποιεί την εικόνα του κινεζικού κράτους ως απόδειξη της ανάγκης της δικτατορίας.

Παρόμοιες καταστάσεις συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, και στις ΗΠΑ, όπου ο Γενικός Εισαγγελέας πρότεινε να ανασταλεί η διαταγή habeas corpus, μεταξύ άλλων, με το πρόσχημα ότι το κράτος δικαίου και οι αναγνωρισμένες συνταγματικές αρχές αποτελούν εμπόδια σε περιόδους κρίσης.

Οι αυταρχικές ιδέες είναι σαν τους ιούς. Μόλις “μολυνθείτε” από αυτές, σας κατακλύζουν σταδιακά. Είτε εκδηλώνετε αντίσταση και ανοσία, είτε γίνεστε φορέας που τις εξαπλώνει περισσότερο, ακόμα και παρά τη θέλησή σας.

Απαξ και υποκύψουμε στην εξουσία, μετά συνηθίζουμε. Και έπειτα, θεωρούμε ότι οποιαδήποτε κριτική της εξουσίας είναι εγγενώς απειλητική για την επιβίωσή μας. Η κριτική της εξουσίας φτάνει να θεωρείται ως επίθεση στην ίδια την επιβίωση του λαού.
 
Ουσιαστικά παρουσιάζεται έτσι από τους ηγέτες, και πολλοί καταλήγουν να το αφομοιώνουν. Δεν έχει σημασία αν η αποδεδειγμένη ανεπάρκεια των πολιτικών ηγετών ή εάν η άρνησή τους για την απειλή για τη δημόσια υγεία έχει επιδεινώσει την κατάσταση. Όχι, μόνο η κυβέρνηση μπορεί να μας σώσει και η κριτική όσων κατέχουν την εξουσία θεωρείται ευρέως απειλή για την επιβίωσή μας.

Μόλις θεσπιστούν νέες εξουσίες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταργηθούν. Ο Ronald Reagan αγαπούσε να λέει ότι “ένας διοικητικός οργανισμός είναι ό,τι πιο αμετάβλητο που μπορούμε να δούμε σε αυτή τη Γη”.

Ο Ρόμπερτ Χιγκς, διδάκτωρ της ιστορίας της οικονομίας, κατέδειξε στο βιβλίο του “Κρίση και Λεβιάθαν” ότι υπάρχει ένα φαινόμενο ανεπίστροφου της εξουσίας, δηλαδή ότι τα νέα προνόμια που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τείνουν να διατηρούνται πολύ πέρα από το τέλος αυτής της κρίσης. Όπως σημείωσε, “Σε όλη την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι εθνικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ήταν εξαιρετικές περιστάσεις για την προοδευτική απώλεια ελευθεριών”.  

Αυτό δεν ισχύει μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ισχύει παντού.

Τα έκτακτα μέτρα σε περιόδους κρίσης, όπως ο περιορισμός και οι απαγορεύσεις  συγκεντρώσεων, δεν πρέπει να αποτελούν ευκαιρία για την καθιέρωση δικτατορίας. 

Πρέπει...

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί Δικτατορίας, αισθητικής και... “ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΥ Ελληνα”

ΑΝΑΡΤΗΣΗ-ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ για τον κατσαπλιά λαό

Τoυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ 

Όπως έχουμε ξαναπεί [Η ΜΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ, 20/3] σε πείσμα των ανησυχιών που διατυπώνονταν για την επιτυχία των μέτρων, ο “Έλληνας” δεν είναι ακριβώς απείθαρχος. Είναι σε ασυνήθιστο βαθμό “εαυτούλης”. Που σημαίνει ότι, στην κρίσιμη στιγμή, το μυαλό δουλεύει υπερωρίες για να σώσει το τομάρι του. Θα κάνει εκείνο που χρειάζεται, αρκεί να πεισθεί ότι κινδυνεύει – ως προς αυτό ας είν’ καλά ο κυβερνητικός μηχανισμός και η φιλοτιμία των media.

Εξ ίσου “απείθαρχος” υπήρξε ο “Έλληνας” στη διάρκεια της δικτατορίας, η επέτειος της οποίας είναι σήμερα: πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ο “αντιδικτατορικός αγώνας” υπήρξε μια πρωτοφανής μορφή αντίστασης: περίμενε την αυτοκατάργηση* της δικτατορίας για να ξεσπάσει **…
 
Κατά τα άλλα, απ’ τις 21 Απριλίου του 1967 μέχρι και τις 24 Ιουλίου του 1974, οι πάντες: δικαστικοί [συμπεριλαμβανομένων των μελών του δικαστηρίου που αργότερα …καταδίκασε τους πραξικοπηματίες], πανεπιστημιακοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, σώματα ασφαλείας, καλλιτέχνες & άνθρωποι του πνεύματος και βέβαια ο «κυρίαρχος λαός», υπήρξαν υποδειγματικά πειθήνιοι. 


Οι όποιες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα, και σ’ αυτές είναι τουλάχιστον γελοίο να συμπεριληφθεί η εκ του εξωτερικού “αντίσταση”. 


 Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου συνέβησαν σε μια στιγμή σχετικής χαλάρωσης, εν όψει πορείας του καθεστώτος προς “πολιτική διέξοδο”. Κι εκείνο που προκάλεσε, στο βαθμό που το προκάλεσε, το Πολυτεχνείο, δεν ήταν η πτώση της Χούντας, όπως έχει καταγραφεί στην παρωδία ιστορίας που αποτελεί την επίσημη αφήγηση, αλλά η αντικατάστασή της από μια χειρότερη. 

Τα τηλεοπτικά αφιερώματα στα χρόνια της δικτατορίας εστιάζουν με αυταρέσκεια στο κιτς της περιόδου, αλλά και στη λογοκρισία που η επάρατος ασκούσε σε φωνές διασαλευτικές της τάξεως.
 
Ενδιαφέρον έχει ως προς το πρώτο σκέλος, ότι …οι άνθρωποι που μας βάζουν να γελάμε με τις Γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων και τις Ολυμπιάδες Τραγουδιού του Γιώργου Οικονομίδη, αισθάνονται άνετα σε ένα σύγχρονο πολιτιστικό τοπίο, γεμάτο talent shows, εκπομές μαγειρικής, τουρκικά σίριαλ και r’n’b σκυλάδικο. 


Φαίνονται επίσης να ξεχνούν ότι οι ταινίες της «χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου» [σημαντικό τμήμα της το διάστημα ‘67-’74] είναι πιο δημοφιλείς σήμερα απ’ ότι στην εποχή τους. Και ότι ο Νίκος Φώσκολος, ανδρωμένος στη διάρκεια της δικτατορίας, συνέχιζε να συσπειρώνει τηλεοπτικά πλήθη …deep into the 21st century…
 
Κατά τ’ άλλα, η αισθητική που προωθεί μαζικά από την τηλεόραση η “δημοκρατική” πολιτεία, εξακολουθεί να είναι η της προαλειφόμενης για κομμώτρια μαθήτριας του Δημοτικού, μεταγγισμένη στο mainstream από επιφανείς gay και μεγαλοκοπέλες των media.
 
Όμως πιο ενδιαφέρον είναι...

"ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ": Η κυρία του 6ου επί δικτατορίας

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

(Απόσπασμα από το βιβλίο της «Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο» εκδόσεις Ποταμός.)

Θα σας τα γράψω λαχανιασμένα. Από το ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ μέχρι το Ε-Ε-Ε-ΡΧΕ-ΤΑΙ! με τρία Ε μπροστά, πέρασαν 8 μήνες. Θα έλεγα είχαμε 8 μήνες περιθώριο να διηγηθεί ο καθένας την αλήθεια του (και ο Ιωαννίδης να χαρεί τη βασιλεία του). Γιατί μετά η αλήθεια ομαδοποιήθηκε. Η κοινωνία χωρίστηκε σε αντιστασιακούς και καθάρματα. Έχει αυτή την μπαμπεσιά η ιστορία. Ενώ την σελίδα της την γυρίζουν οι λίγοι, την πράξη τη σφετερίζονται οι πολλοί. Εκείνο το σοκαριστικά ανέντιμο ΟΛΟΣ ο λαός ανοίγει ξαφνικά σαν βεντάλια και ενώ δήθεν δροσίζει, στην ουσία σκεπάζει πρόσωπα, κρύβει μάτια. Το χρωστάω στη μνήμη του Μιχάλη.  

Δεν ήταν όλος ο λαός μέσα στη χαρά που οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν. Δεν ήταν η πλειοψηφία που χειροκρότησε τον ξεσηκωμό τους. Αν ήταν έτσι τότε η πράξη τους ελαφρώνεται, απλουστεύεται. Δεν ήταν απλό αυτό που έκαναν… 

Άκου «όλος ο λαός!».  

Δηλαδή η κυρία του 6ου ορόφου δεν ήταν λαός; Εγώ την άκουσα να μιλάει με τον  θυρωρό, τον κυρ-Γιώργο και να λέει «Φωτιές θα μας ανάψουν τα παλιόπαιδα. Λες και μεις δεν ξέρουμε ότι δεν έχουμε δημοκρατία. Αλλά ζήσαμε εμφύλιο Γιώργο μου και ξέρουμε πώς μπορεί ν΄ανάψει μια σπίθα τα πάθη. Άσχημα περνάμε;». 

Όλες οι πολυκατοικίες τότε είχαν θυρωρό. Το google της πολυκατοικίας και η χαρά της πληροφόρησης της Ασφάλειας. Ήξεραν τα πάντα για όλα τα διαμερίσματα. Έμεναν σε ανήλιαγα υπόγεια διαμερίσματα και οι περισσότεροι παρακολουθούσαν. Ώρες σε μια καρέκλα να παρακολουθούν και να ξεφυσάνε για θελήματα που τους ξεβόλευαν από την παρακολούθηση.  

Μα θα μου πεις είναι άξια αναφοράς η πολιτική ανάλυση της κυρίας του 6ου; 

 Γιατί όχι; Εγώ δεν γράφω ιστορία. Στην ιστορία χωράνε μόνο ήρωες και Εφιάλτες. Ας καταγραφεί κάπου και η κυρία του 6ου…Εδώ κατέγραψα τον κότσο της Βούλας!

Λες νάταν μόνο η κυρία του 6ου; 

Ήταν και ο κύριος του 3ου που έλεγε «Ο κόσμος χόρτασε ψωμί και έργα. Είδαμε ηλεκτρικό στα σπίτια μας, είδαμε φως! Δες τους δρόμους! Πού τα είχαμε φανταστεί αυτά; Νάναι καλά η ΜΟΜΑ που έφτασε η άσφαλτος στα χωριά μας. Τι θέλουν; Να αιματοκυλιστούμε; Να πάνε στη Ρωσία να δούνε ελευθερίες!» και όχι μόνο συμφώνησε ο κύριος του 5ου που συμμετείχε στην συζήτηση αλλά επαύξησε με το εξής στοιχείο «Έφτασε η Ελλάς να πάρει το Όσκαρ Οικονομίας των Financial Times ως η χώρα με τις καλλίτερες οικονομικές επιδόσεις διαγωνιζόμενη με όλες της χώρες της γης! Και δυο χρονιές μάλιστα. Το 1971 και το 1972. Βρε η δραχμή μας είναι πιο ισχυρή από το δολάριο! Τι επανάσταση και κουραφέξαλα»… 

Θα με ρωτήσεις αν άκουσα κανέναν στην πολυκατοικία να μιλάει και για την αποπομπή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης τον Δεκέμβριο του 1969 όταν από τις 18 χώρες που αποφάσιζαν μέσω των Υπουργών Εξωτερικών τους αν η Ελλάδα είχε θέση ανάμεσα στις πολιτισμένες δημοκρατίες οι 11 είπαν όχι, οι 4 έριξαν λευκό και η μόνη ψήφος υπέρ μας ήταν της Κύπρου.  

Αυτό δεν το άκουσα… Ψέματα να σας πω; Ίσως γιατί ο τότε υπουργός Εξωτερικών Πιπινέλης είχε δηλώσει ότι η εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων υποχρεώνει να αποχωρήσει η χώρα μας από το Συμβούλιο της Ευρώπης! Η Ελλάδα ζούσε σ΄ένα δικό της κόσμο. Ψέματα να σας πω; 

Ο καθένας είχε την αλήθεια και «αλήθεια» του. Είχε τις μνήμες του, τη βολή του, τη βόλεψή του, την οπτική του γωνία. Τους φόβους, την ατολμία. 

Η ιστορία δεν καταγράφει τα φοβισμένα ανθρωπάκια. Αλλά κάπου πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Β Παγκόσμιος πόλεμος για όλον τον κόσμο διήρκησε 5 ή 6 χρόνια. Για την Ελλάδα 9. Η χώρα βρίσκονταν σε συνεχή πολεμική αναταραχή από το 1940 μέχρι το 1949. Σ΄αυτό το χρονικό διάστημα μισό εκατομμύριο Έλληνες πήγαν πρόωρα στον παράδεισο ή στην κόλαση, ανάλογα με τα πολιτικά τους φρονήματα. Ας επιτρέψουμε στους ανθρώπους να έχουν μνήμες ατομικές, φόβους και τραύματα. Ας επιτρέψουμε σε όποια πολιτική παράταξη και ν΄ ανήκει κάποιος να έχει φρέσκο αίμα ακόμα στις μνήμες του. Είναι μαγευτικό, εξω-πλανητικό ότι ξεσηκώθηκαν άνθρωποι όχι γιατί πεινούσανε. Αλλά για ιδέες! Για ελευθερία!  

Καμία επανάσταση δεν ξεκίνησε από τους βολεμένους. H ομορφιά του κόσμου είναι η διαφορετικότητα. Η αλήθεια του καθένα. Όλοι οι κρίκοι χρήσιμοι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η δύναμη των πολιτών ενάντια στη δύναμη της διεφθαρμένης εξουσίας (People Power vs. (Corrupt) Official Power)

Της Judy Dempsey / Caernegie Europe

Ο Ilya Yashin είναι ένας ατρόμητος ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Ως αντιπρόεδρος του μικρού Λαϊκού Κόμματος της Ελευθερίας στη Ρωσία και ηγέτης του κινήματος Αλληλεγγύης στην χώρα, ο Yashin εργάστηκε μαζί με τον Boris Nemtsov, έναν ένθερμο επικριτή του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin ο οποίος δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 2015.

Εκτός από το να κάνει εκστρατεία για δίκαιες εκλογές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και να γράφει για τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ανατολική Ουκρανία, ο Yashin έχει προσφάτως επικεντρωθεί στο πώς η διαφθορά ενισχύει το κόμμα του Putin, Ενωμένη Ρωσία. Για τον Yashin και τους υποστηρικτές του, αυτού του είδους η επιχορηγούμενη από το κράτος διαφθορά, καταστρέφει τον ιστό της ρωσικής κοινωνίας.

Η νέα έκθεση του Yashin, "Εγκληματικό Κόμμα της Ρωσίας", την οποία παρουσίασε στο γερμανικό Συμβούλιο για Εξωτερικές Σχέσεις στο Βερολίνο στις 10 Οκτωβρίου, καταγράφει με εντυπωσιακές λεπτομέρειες πώς "οι οργανωμένες εγκληματικές ομάδες με την στήριξη του κυβερνώντος κόμματος, έχουν τον έλεγχο της Ρωσίας και απλώς κλέβουν τον εθνικό πλούτο".

Ο Yashin πιστεύει ότι η Δύση θα μπορούσε και θα πρέπει να επιβάλει στοχευμένες κυρώσεις σε όλο και περισσότερους Ρώσους, δεδομένου ότι αυτοί οι άνθρωποι συγκεντρώνουν μεγάλο πλούτο μέσω διαφθοράς, για να τα ξοδέψουν στην Δύση. Αλλά τελικά, πιστεύει ότι θα είναι η κοινωνία των πολιτών και οι ατομικές κινήσεις που θα σπάσουν αυτού του είδους το πολιτικό σύστημα.

Ο Yashin και ο συνάδελφός του Ilya Zaslavsky, ακτιβιστής ο οποίος στο Βερολίνο παρουσίασε μια έκθεση για τον ρόλο των ολιγαρχών στην ρωσική οικονομία και τις εξελίξεις στην επιχειρηματική κοινότητα, δεν έχουν αυταπάτες για το πόσο θα χρειαστεί για να αλλάξει η Ρωσία.

"Για την ώρα, η κοινωνία είναι απαθής. Αλλά τα καλά νέα είναι πως δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν διαβάσει το report μου το οποίο έχουμε διανείμει, και εκατοντάδες χιλιάδων το έχουν διαβάσει από το διαδίκτυο. Η αλλαγή δεν έχει έρθει ακόμη. Απευθύνω έκκληση στους νέους να πολεμήσουν την κρατική προπαγάνδα", τόνισε ο Yashin.

Θα χρειαστεί θάρρος από ανθρώπους όπως ο Yashin για να αμφισβητήσουν ένα καθεστώς που ελέγχει  τα περισσότερα μέσα εξουσίας, ιδιαίτερα την οικονομία, τα ΜΜΕ και τις υπηρεσίες ασφάλειας.

Πραγματικά, επειδή οι άνθρωποι αισθάνονται ανίσχυροι να δώσουν τέλος στη διαφθορά ή να αλλάξουν το σύστημα, ορισμένοι επιλέγουν να μεταναστεύσουν. Μια πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ υποστήριξε ότι εκείνοι που φεύγουν, εν αγνοία τους δίνουν σανίδα σωτηρίας στη διεφθαρμένη ελίτ. 


 Η έκθεση επισημαίνει ότι όσο πιο ασθενείς γίνονται οι θεσμοί στην εσωτερική αγορά, τόσο πιο πιθανό είναι οι νέοι και μορφωμένοι να αισθάνονται ανίσχυροι να αλλάξουν την κατάσταση, οπότε φεύγουν για να αναζητήσουν καλύτερες ευκαιρίες στο εξωτερικό.  


Με λίγα λόγια, εάν η μετανάστευση οδηγήσει στην έξοδο εκείνων που θα μπορούσαν να είναι φορείς αλλαγής, θα μπορούσε επίσης να επιβραδύνει και την βελτίωση των θεσμών.

Σε ό,τι αφορά τις ελίτ και τους ολιγάρχες που είναι στην εξουσία, είναι στην ευχάριστη θέση να βλέπουν την πλάτη των επικριτών τους, ακόμη κι αν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι "δικτατορίες" του σήμερα (Dictatorship 101)

Της Yekaterina Schulmann / CARNEGIE

Μεγάλο μέρος του κόσμου ζει σήμερα σε καθεστώτα "ενδιάμεσα".  


Οι απόλυτες δικτατορίες είναι κάτι που πεθαίνει, αλλά οι δημοκρατίες "που ξεπροβάλλουν πίσω από ένα λόφο" είναι επίσης δύσκολο να βρεθούν.  


Οι περισσότερες χώρες δεν είναι "ούτε εκεί ούτε εδώ" , δεν έχουν εκτελεστικά αποσπάσματα να εξαφανίζουν τους διαφωνούντες, τα σύνορά τους δεν είναι κλειστά, και δεν έχουν απαγορεύσει τα πολιτικά κόμματα που θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν το κυρίαρχο, κυβερνών κόμμα.

Όπως έχουν αποδείξει οι πολιτικοί επιστήμονες Steven Levitsky και Lucan Way, τα υβριδικά πολιτικά καθεστώτα τείνουν προς τον εκδημοκρατισμό με βάση τρεις παράγοντες: σύνδεση, μόχλευση και οργανωτική δύναμη.

Η σύνδεση είναι η πολιτική και οικονομική σχέση μεταξύ του καθεστώτος και του έξω κόσμου, η συμμετοχή της στις διεθνείς συμμαχίες, συμφωνίες και το εμπόριο. Όσο υψηλότερο το επίπεδο συμμετοχής, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες εκδημοκρατισμού, και το αντίστροφο.

Η μόχλευση είναι η άλλη όψη του νομίσματος: η επιρροή που ασκούν οι εξωτερικοί παράγοντες στις ενέργειες ενός καθεστώτος, η εξάρτησή του από αυτές, και η παρουσία ενός "σημαντικού άλλου" -ενός βασικού εμπορικού εταίρου και/ή πηγή οικονομικής βοήθειας. Εάν αυτός ο εταίρος είναι μια δημοκρατία, το καθεστώς που έχει σχέση με αυτό θα είναι πιο πιθανό να εκδημοκρατιστεί. Εάν είναι μια απολυταρχία, το αντίθετο θα συμβεί.

Λίγο πολύ, αυτό είναι η θεωρία των σφαιρών επιρροής, αλλά από μια διαφορετική οπτική γωνία. Η Ρωσία και η Κίνα παίζουν τον ρόλο αυτού που ορισμένοι ακαδημαϊκοί αποκαλούν "Μαύρος Ιππότης", ενός σημαίνοντα εταίρου που οδηγεί τις γειτονικές χώρες (μετά-σοβιετικά κράτη για τη Ρωσία και πολλές αφρικανικές χώρες για την Κίνα), στο δρόμο του αυταρχισμού. Αντιστοίχως, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο "Λευκός Ιππότης" για την Ανατολική Ευρώπη και οι ΗΠΑ –για τη Λατινική Αμερική.

Θεσμική πολυπλοκότητα ή οργανωτική δομή είναι η ικανότητα ενός καθεστώτος να μιμείται τους δημοκρατικούς θεσμούς, κάτι που με τον καιρό προωθεί τον εκδημοκρατισμό. Η ύπαρξη μιας ενιαίας γραφειοκρατίας και ενός ισχυρού κατασταλτικού μηχανισμού στο μεταξύ, οδηγεί ένα καθεστώς προς μεγαλύτερο αυταρχισμό.

Η δημογραφία είναι ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει την πιθανότητα μιας χώρας να οδηγηθεί προς τον αυταρχισμό. Φυσιολογικά, ένα φτωχό δημογραφικό δεν αποτελεί θανατική ποινή. Ωστόσο, η ύπαρξη αυτού που οι δημογράφοι αποκαλούν "διόγκωση της νεολαίας" -ένα δυσανάλογα υψηλό ποσοστό ανθρώπων ηλικίας 20-25 ετών στην πυραμίδα του πληθυσμού- συσχετίζεται με την ροπή μιας κοινωνία προς τη βία. Όταν η πλειοψηφία σε μια χώρα είναι άνω των 40 ετών, οι διαμαρτυρίες είναι πιο πιθανό να είναι ειρηνικές και νόμιμες.

Την ίδια στιγμή, ένας πιο γηρασμένος πληθυσμός δεν έχει καμία επίδραση στην πιθανότητα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος, τον άλλο όλεθρο των ημί-αυταρχικών καθεστώτων που δεν έχουν επίσημο μηχανισμό για τη μεταβίβαση της εξουσίας. 


Ένα σημαντικό μέρος της έρευνας για το θέμα, έχει εντοπίσει πραξικοπήματα που οδήγησαν σε επακόλουθο εκδημοκρατισμό, κάτι που συνήθως συμβαίνει σε χώρες στις οποίες ο στρατός είναι μια εκσυγχρονιστική, κοσμική δύναμη –ένα όλο και πιο σπάνιο φαινόμενο.

Η πιθανότητα ενός πραξικοπήματος από μέλη της ισχύουσας ελίτ δεν συνδέεται με τη δημοτικότητα του κυβερνήτη: οι εν δυνάμει συνωμότες ζουν στον δικό τους μικρόκοσμο και έχουν περιορισμένη μόνο αντίληψη της κοινής γνώμης.

Ωστόσο, στο νέο σύμπαν της πλήρους διαφάνειας, η δημοτικότητα επηρεάζει την πιθανότητα ενός πραξικοπήματος, που δημιουργεί ένα παράδοξο: ένας αυταρχικός κυβερνήτης πρέπει να επιδιώξει να έχει τη λαϊκή στήριξη και βοήθεια από τα ίδια τα κοινωνικά δίκτυα που είχε προσπαθήσει να εξαφανίσει, πριν αρχίσει το πρόβλημα. Επιπλέον, ακόμη και το επίπεδο της διαφάνειας της κυβέρνησης, που σημαίνει ο όγκος των δεδομένων που δημοσιεύει μια κυβέρνηση, συσχετίζεται με την ασυλία της στα πραξικοπήματα ενός των ελίτ. Με άλλα λόγια, όσο πιο ανοιχτό είναι το καθεστώς, τόσο λιγότερα έχει να φοβάται από τη δική της ελίτ. Την ίδια στιγμή, η διαφάνεια καθιστά το καθεστώς πιο ευάλωτο σε μαζικές διαμαρτυρίες.

Παραδόξως, τα αποτυχημένα πραξικοπήματα είναι πιο πιθανό να καταλήξουν σε εκδημοκρατισμό από τα επιτυχημένα. Αυτό έχει λογική: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - MME - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι νέες "τεχνικές" των μοντέρνων δικτατόρων!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Των Sergei Guriev και  Daniel Treisman / VOXeu.org


Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν κάνει την εμφάνισή τους νέες μορφές δικτατορίας, οι οποίες βασίζονται στη χειραγώγηση της πληροφόρησης, παρά στη χρήση της μαζικής βίας. 


Αυτό το άρθρο διερευνά τις τεχνικές του σύγχρονου δικτάτορα. 


Οι δικτάτορες αυτοί μπορούν να επιβιώσουν χρησιμοποιώντας ελάχιστη βία έναντι της μέτριας οικονομικής υποαπόδοσης. Η οικονομική ύφεση συχνά οδηγεί στην αύξηση της λογοκρισίας και της προπαγάνδας. Αν και οι βασιζόμενες στην πληροφορία νέες δικτατορίες γίνονται ευκολότερα αποδεκτές σε μια εκσυγχρονισμένη κοινωνία, ο εκσυγχρονισμός και η πρόσβαση στην πληροφόρηση, καθώς επίσης και οι οικονομικές συρρικνώσεις θα μπορούσαν να τις υπονομεύσουν.


Η αλλαγή των δικτατοριών


Οι δικτατορίες δεν είναι όπως παλιά. 


Οι ολοκληρωτικοί τύραννοι του παρελθόντος, όπως οι Hitler, Stalin, Mao, ή ο Pol Pot, χρησιμοποιούσαν τον τρόμο, την κατήχηση και την απομόνωση, για να μονοπωλήσουν την εξουσία. Αν και με λιγότερο ιδεολογική βάση, πολλά στρατιωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα στηρίχτηκαν, επίσης, στη χρήση μαζικής βίας, για να εκφοβίσουν τους διαφωνούντες. Για παράδειγμα, λέγεται ότι πράκτορες του Pinochet έχουν βασανίσει και σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες Χιλιανούς. (Roht-Arriaza 2005).


Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εμφανιστεί νέοι τύποι αυταρχισμού οι οποίοι φαίνεται να είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι σε έναν κόσμο ανοιχτών συνόρων, παγκόσμιων μέσων ενημέρωσης, καθώς και οικονομιών που βασίζονται στη γνώση. Από το Περού του Alberto Fujimori, στην Ουγγαρία του Viktor Orban, ανελεύθερα καθεστώτα έχουν καταφέρει να εδραιωθούν στην εξουσία χωρίς να επιβάλλουν απομόνωση της χώρας τους ή να καταφεύγουν στις μαζικές δολοφονίες. Παραμένουν, όμως, ορισμένα αιμοσταγή στρατιωτικά καθεστώτα και απολυταρχικά κράτη, όπως η Συρία και η Βόρεια Κορέα, αλλά η ισορροπία έχει μετατοπιστεί.


Τα νέα αυταρχικά καθεστώτα προσομοιάζουν συχνά τη δημοκρατία, διεξάγοντας εκλογές στις οποίες οι καθεστωτικοί, σχεδόν, πάντα κερδίζουν, λογοκρίνοντας και δωροδοκώντας τον ιδιωτικό τύπο, μάλλον, παρά καταργώντας τον, και αντικαθιστώντας ολοκληρωμένες πολιτικές ιδεολογίες με μια άμορφη δυσαρέσκεια της Δύσης (Gandhi 2008, Levitsky and Way 2010).  


Οι ηγέτες τους συχνά απολαμβάνουν υψηλής δημοτικότητας, τουλάχιστον αφού έχουν εξαλείψει τον όποιον αξιόλογο αντίπαλό τους. Η κρατική προπαγάνδα δεν αποσκοπεί να «κατασκευάσει ανθρώπινες ψυχές», αλλά να ενισχύσει τη δημοτικότητα του δικτάτορα. Οι πολιτικοί αντίπαλοι παρενοχλούνται και δυσφημίζονται, χρεώνονται με κατασκευασμένα εγκλήματα, και ενθαρρύνονται να μεταναστεύσουν, αντί να δολοφονούνται μαζικά.


Δικτατορίες και  πληροφόρηση
 
Σε μια πρόσφατη έρευνα, υποστηρίζουμε ότι η ιδιαιτερότητα αυτών των νέων δικτατοριών είναι η ενασχόληση με την πληροφόρηση (Guriev και Treisman 2015). Παρόλο που, κατά καιρούς, χρησιμοποιούν βία, αυτοί διατηρούν την εξουσία χειραγωγώντας πεποιθήσεις, παρά τρομοκρατώντας τα θύματα. Φυσικά, η επιτήρηση και η προπαγάνδα ήταν σημαντικές, επίσης και για τις δικτατορίες παλαιού τύπου. Αλλά η βία προηγούνταν. «Τα λόγια είναι ωραία, αλλά τα μουσκέτα είναι ακόμη καλύτερα», έλεγε χαριτολογώντας ο  Μussolini. Συγκρίνετε αυτό με την ομολογία του επικεφαλής ασφάλειας του Fujimori, Vladimir Montesinos: «Ο εθισμός στην πληροφόρηση είναι σαν τον εθισμό στα ναρκωτικά». Το να σκοτώσουν τα μέλη της ελίτ φάνηκε στον Montesinos ανόητο: «Θυμηθείτε γιατί ο Pinochet είχε τα προβλήματά του. Εμείς δεν θα είμαστε τόσο αδέξιοι» (McMillan και Zoido 2004).


Μελετάμε τη λογική μιας δικτατορίας στην οποία ο ηγέτης επιβιώνει δια της χειραγώγησης της πληροφόρησης. Βασική υπόθεσή μας είναι ότι οι πολίτες ενδιαφέρονται για την αποτελεσματική διακυβέρνηση και την οικονομική ευημερία, πρώτα απ ΄όλα, θέλουν να επιλέξουν έναν ικανό παρά ένα ανίκανο ηγέτη. Ωστόσο, το ευρύ κοινό δεν γνωρίζει την ικανότητα του ηγέτη, μόνον ο ίδιος ο δικτάτορας και τα μέλη μιας «ενημερωμένης ελίτ», το γνωρίζουν άμεσα. Οι απλοί πολίτες παρεμβαίνουν όπως μπορούν, με βάση το βιοτικό τους επίπεδο, το οποίο εξαρτάται εν μέρει από την ικανότητα του ηγέτη, και των μηνυμάτων που αποστέλλονται από το κράτος και τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Τα προαναφερθέντα φέρουν δημοσιεύματα σχετικά με την ποιότητα του ηγέτη, τα οποία έχουν σταλεί από την ελίτ. Αν ένας ικανός αριθμός πολιτών πιστέψει ότι ο ηγέτης τους είναι ανίκανος, εξεγείρεται και τον ανατρέπει.


Η πρόκληση για έναν ανίκανο δικτάτορα είναι, λοιπόν:


Nα ξεγελάσει το κοινό και να το κάνει να νομίζει ότι είναι ικανός. Εκείνος επιλέγει ανάμεσα από ένα ρεπερτόριο εργαλείων -την προπαγάνδα, την καταστολή των διαδηλώσεων, την συνέργεια της ελίτ, και τη λογοκρισία των μηνυμάτων τους. Όλα αυτά τα εργαλεία έχουν κόστος, το οποίο πρέπει να προέρχεται από την φορολόγηση των πολιτών, συμπιέζοντας το βιοτικό τους επίπεδο, και έμμεσα την μείωση της εμπιστοσύνης τους για την ικανότητα του δικτάτορα. Ως εκ τούτου, εξ ου και οι συναλλαγές.


Ορισμένες διαπιστώσεις προκύπτουν από τη λογική αυτού του παιχνιδιού
. 

• Κατ ΄αρχάς, θα δείξουμε πώς τα σύγχρονα αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να επιβιώσουν, ενώ χρησιμοποιούν σχετικά λίγη βία κατά του λαού.


Η καταστολή δεν είναι αναγκαία εάν η κοινή γνώμη μπορεί να χειραγωγηθεί επαρκώς. Οι δικτάτορες κερδίζουν το παιχνίδι της εμπιστοσύνης αντί για μια ένοπλη μάχη. Πράγματι, αφού στο μοντέλο που χρησιμοποιούμε, η καταστολή χρησιμοποιείται μόνον εάν οι ισορροπίες που βασίζονται σε μη-βίαιες μεθόδους παύουν να υπάρχουν, η χρήση βίας μπορεί να δείξει στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης ότι το καθεστώς είναι ευάλωτο.


• Δεύτερον, αφού τα μέλη της ενημερωμένης ελίτ πρέπει να συντονιστούν μεταξύ τους για το αν θα ξεπουλήσουν το καθεστώς, δύο εναλλακτικές ισορροπίες υπάρχουν συχνά κάτω από τις ίδιες συνθήκες, η μία βασίζεται σε μια συνεργό ελίτ, η άλλη βασίζεται στη λογοκρισία επί των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης.

Αφού τόσο η δωροδοκία των ελίτ, όσο και η λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης αποτελούν τρόπους πρόληψης της αποστολής των αμήχανων μηνυμάτων, χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα. Αντίθετα, η προπαγάνδα, συμπληρώνει όλα τα άλλα εργαλεία.


Η προπαγάνδα και η ικανότητα ενός ηγέτη:

KOΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Οι σύγχρονοι δικτάτορες κυβερνούν με βελούδινη πυγμή (The New Dictators Rule by Velvet Fist)

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tων  Sergei Guriev και Daniel Treisman  / THE NEW YORK TIMES

Η τυπική εικόνα μιας δικτατορίας είναι η εικόνα μιας κυβέρνησης η οποία διατηρεί την εξουσία μέσω της βίας.  

Στα απολυταρχικά καθεστώτα του 20^ου αιώνα, τύραννοι όπως ο Στάλιν, ο Χίτλερ και ο Μάο δολοφόνησαν εκατομμύρια ανθρώπους στο όνομα αλλόκοτων ιδεολογιών. Δικτάτορες όπως ο Μομπούτου Σέσε Σέκο στο Ζαΐρ άφησαν πίσω τους ποτάμια αίματος.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, ωστόσο, σχηματίστηκε και εξελίχθηκε ένας νέος τύπος απολυταρχικής διακυβέρνησης ο οποίος προσαρμόζεται καλύτερα στην εποχή των παγκόσμιων ΜΜΕ, της οικονομικής αλληλεξάρτησης και της ανάπτυξης της τεχνολογίας της πληροφορίας. Οι «ήπιοι» δικτάτορες συγκεντρώνουν εξουσίες, καταστέλλουν την αντιπολίτευση και καταργούν τους όποιους ελέγχους μην καταφεύγοντας σχεδόν ποτέ στη βία.

Αυτοί οι ανελεύθεροι ηγέτες - ο Βλαντίμιρ Πούτιν της Ρωσίας, ο Βίκτορ Ορμπάν της Ουγγαρίας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας κ.α. - απειλούν να αλλάξουν την παγκόσμια τάξη πραγμάτων αντικαθιστώντας τις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου με κυνισμό και διαφθορά.  

Είναι απαραίτητο για τη Δύση να κατανοήσει πως λειτουργούν αυτά τα καθεστώτα και με ποιον τρόπο μπορεί να τα αντιμετωπίσει.

Οι νέοι δυνάστες συχνά κατακτούν την εξουσία μέσω επαρκώς δίκαιων εκλογών. 

Ο Τσάβες, για παράδειγμα, κέρδισε την εξουσία το 1998 μέσω των πιο διαφανών  εκλογικών διαδικασιών στην Ιστορία της Βενεζουέλας, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές. Τα υψηλά ποσοστά αποδοχής αποτελούν έναν πιο αποδοτικό τρόπο επικράτησης από τον τρόμο. 

Ο Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε τη δημοτικότητά του για να τροποποιήσει το Σύνταγμα μέσω δημοψηφίσματος και να περιορίσει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας

Οι νέοι δυνάστες χρησιμοποιούν την προπαγάνδα και τη λογοκρισία για να φουσκώσουν τα ποσοστά τους και να πείσουν τους πολίτες τους αναφορικά με την υπεροχή τους σε σχέση με τις διαθέσιμες εναλλακτικές επιλογές. Προωθούν επίσης μια άμορφη μνησικακία για τη Δύση. 

Ο Βίκτορ Ορμπάν, για παράδειγμα, χλεύασε την πολιτική ορθότητα και την φθίνουσα ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης την ώρα που λάμβανε αναπτυξιακή βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν η πορεία των οικονομιών τους είναι καλή, περιορίζουν εν δυνάμει επικριτές τους με υλικές ανταμοιβές. Σε πιο δύσκολους καιρούς, χρησιμοποιούν τη λογοκρισία. Οι νέοι δυνάστες: 

Δωροδοκούν τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ με διαφημιστικά συμβόλαια, απειλούν με μηνύσεις και προτρέπουν προσκείμενους στα καθεστώτα τους επενδυτές να εξαγοράσουν τα Μέσα που εμφανίζονται επικριτικά.  

Κυριαρχούν και στο Διαδίκτυο μπλοκάροντας την πρόσβαση σε ανεξάρτητες ιστοσελίδες, προσλαμβάνοντας τρολς τα οποία κατακλύζουν το Internet με μηνύματα υπέρ του καθεστώτος, πληρώνοντας χάκερς για να επιτίθενται στις ιστοσελίδες των Μέσων της αντιπολίτευσης.

Πάνω από όλα, οι νέοι δυνάστες: 

Kαταφεύγουν στη βία σποραδικά. Αυτή είναι η κύρια καινοτομία τους: 

ΓΑΛΛΙΑ: Εκδίδει τον Μανουέλ Νοριέγκα, στον Παναμά

Reuters

ΠΑΡΙΣΙ. Την απόφασή της να εκδώσει στον Παναμά τον πρώην δικτάτορα Μανουέλ Νοριέγκα, προκειμένου να εκτίσει και εκεί την 20ετή ποινή του, αυτή τη φορά για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιβεβαίωσε, χθες, η γαλλική κυβέρνηση.

Ο Μανουέλ Νοριέγκα, άλλοτε σύμμαχος των ΗΠΑ, αλλά και συνεργάτης των εμπόρων ναρκωτικών, έχει παραμείνει 20 χρόνια στις αμερικανικές φυλακές κατηγορούμενος για διακίνηση ναρκωτικών, απάτη και ξέπλυμα χρήματος, ενώ βρίσκεται έγκλειστος σε γαλλική φυλακή από το 2010. Η νέα αυτή διπλωματική εξέλιξη έγινε γνωστή αφού η Ουάσιγκτον έδωσε τη συναίνεσή της για την έκδοσή του φέτος το καλοκαίρι. Ο Μανουέλ Νοριέγκα θα έχει περιθώριο ενός μηνός για να εφεσιβάλει την απόφαση εάν θέλει να αποφύγει την έκδοση.

ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ: Eξαγοράζουν τους "δημοσιογράφους" χαρίζοντας τους ΣΠΙΤΙΑ!

Της ΓΙΟΥΛΑΣ ΖΑΧΙΩΤΗ

Μετά τις αποκαλύψεις για τις τηλεφωνικές υποκλοπές στη Βρετανία, όπου η δημοσιογραφία θάφτηκε ξανά κάτω από την ανθρώπινη νοσηρότητα για εξουσία με κάθε μέσο, έπεσα πάνω σε μια είδηση από το Αζερμπαϊτζάν.

«Η κυβέρνηση του Ιλάμ Αλίγεβ αποφάσισε να δωρίσει από ένα διαμέρισμα σε κάθε δημοσιογράφο που ζει και εργάζεται στην πρωτεύουσα Μπακού».

ΣΥΡΙΑ: Δολοφόνησαν το "αηδόνι της επανάστασης"

Της ΜΑΡΩΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Με την ποίηση καταπιανόταν πολύ προτού η Αραβική Ανοιξη μυρίσει στη Συρία. Στον ελεύθερο χρόνο του, ο Ιμπραήμ Κασούς, ο σύρος πυροσβέστης από τη Χάμα, έπιανε μολύβι και χαρτί κι έγραφε στίχους για την αγάπη ή την οικονομική οδύσσεια, τη δική του και των συμπατριωτών του. Με την έναρξη της επανάστασης, χιλιάδες διαδηλωτές δανείστηκαν τους ζωηρούς στίχους του για να τραγουδήσουν στον πρόεδρο Μπασάρ Αλ Ασαντ «Ηρθε η ώρα να φύγεις». 

 Το μήνυμα λοιπόν που ήθελαν να περάσουν οι φονιάδες του κόβοντάς του το λαρύγγι έγινε από όλους αμέσως απολύτως σαφές.

Το πτώμα του 42χρονου πυροσβέστη από τη Χάμα, πατέρα τριών αγοριών, βρέθηκε στο ποτάμι. Η σφαγή του είναι ένα μικρό δείγμα μιας εξέγερσης που όσο εξελίσσεται συναντά όλο και πιο βίαιη καταστολή: περίπου 3.000 Σύροι αγνοούνται από την έναρξη των κινητοποιήσεων για την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ, όπως αποκάλυψε χθες η μη κυβερνητική οργάνωση Avaaz. Σύμφωνα με την οργάνωση, η οποία ανακοίνωσε πως θα διοργανώσει εκστρατεία με σκοπό την απελευθέρωσή τους, πρόκειται για συλληφθέντες από τις συριακές δυνάμεις ασφαλείας. Ακτιβιστές εκτιμούν πως περισσότεροι από 1.600 Σύροι έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των ειρηνικών διαδηλώσεων που πραγματοποιούνται εδώ και τέσσερις μήνες σε διάφορες πόλεις της Συρίας.

«Ολα τα ποιήματα και τα τραγούδια τα έγραφε ενστικτωδώς», αποκαλύπτει ο επιστήθιος φίλος του Σαλέχ Αμπού Γιαμάν. «Καθόταν σε μια παρέα με τους φίλους του κι έπειτα από λίγο άρχιζε την απαγγελία». Καθώς η Χάμα γινόταν ένα από τα πιο θερμά μέτωπα της επανάστασης - στις αρχές Ιουνίου, 65 άνθρωποι έπεσαν νεκροί σε αυτήν την πόλη από τα πυρά των δυνάμεων ασφαλείας - ο Κασούς έστρεψε προς διαφορετική κατεύθυνση την πένα του.

Την 1η Ιουλίου, εκατοντάδες χιλιάδες συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της Χάμα και τραγουδούν με πάθος: «Ελα, Μπασάρ. Ηρθε η ώρα να φύγεις. Η ελευθερία είναι στο κατώφλι μας». Δύο ημέρες αργότερα, στις 3 Ιουλίου, ο Κασούς εξαφανίζεται. Αυτόπτες μάρτυρες είδαν ένα λευκό αυτοκίνητο να του κλείνει τον δρόμο ενώ βρισκόταν καθ' οδόν για τη δουλειά. Βγήκαν βιαστικά μερικοί άνδρες, τον τσουβάλιασαν κι έγιναν καπνός. «Ημασταν σίγουροι ότι ήταν πράκτορες της Ασφάλειας», σχολιάζει ο φίλος του Γιαμάν. Τα ξημερώματα της επομένης, οι κάτοικοι βρήκαν το πτώμα του στο ποτάμι Ορόντες.

Η δολοφονία του Κασούς προκάλεσε σάλο, κυρίως λόγω της βαρβαρότητας που επινόησαν οι δολοφόνοι για να περάσουν το μήνυμά τους. Στις 4 Ιουλίου, χιλιάδες συνοδοιπόροι του τον αποχαιρέτησαν - πλην του τραγουδιστή που ερμήνευσε τα τραγούδια του στην τελευταία συναυλία, ο οποίος κρύβεται. «Τον σκότωσαν για να τον φιμώσουν. Δεν ξέρουν ότι ζει σε εκατομμύρια καρδιές», γράφουν οι θαυμαστές του στην ιστοσελίδα που έχουν δημιουργήσει προς τιμήν του στο facebook. 

ΤΑ ΝΕΑ

ΜΑΡΟΚΟ: Παραγράφονται τα χρέη των φτωχών αγροτών!!!

Reuters, A.P.

ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ. Οι διαδηλώσεις με αίτημα τον εκδημοκρατισμό και την οικονομική ισότητα εξακολουθούν στο Μαρόκο, ενώ ο βασιλιάς Μοχάμεντ 6ος επιχειρεί να εκτονώσει τις εντάσεις χαρίζοντας τα χρέη των φτωχών αγροτών και προκηρύσσοντας δημοψήφισμα επί του νέου Συντάγματος την Κυριακή 1η Ιουλίου.

Το νέο Σύνταγμα διατηρεί στο ακέραιο τις απόλυτες εξουσίες του βασιλιά, αν και αυξάνει τις εξουσίες της Βουλής, θεσμοθετεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και εγγυάται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των δύο φύλων και την ίση μεταχείριση της γλώσσας των Βερβέρων.

Τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν χθες ότι μισό εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή υπέρ του νέου Συντάγματος, παραλείποντας κάθε αναφορά στις «άλλες» διαδηλώσεις χιλιάδων Μαροκινών που διαφωνούν με το νέο Σύνταγμα, ζητώντας πραγματικές και όχι διακοσμητικές μεταρρυθμίσεις.

Το Κίνημα της 20ής Φεβρουαρίου, η μαροκινή εκδοχή των κινημάτων που σαρώνουν τον αραβικό κόσμο, έχει υποχρεώσει τον βασιλιά σε σειρά κινήσεων με στόχο την εκτόνωση της δυσαρέσκειας. Η κρατική αγροτική τράπεζα του Μαρόκου και η μαροκινή κυβέρνηση θα μοιραστούν από κοινού τη ζημία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που θα προκύψει από την παραγραφή των χρεών 80.000 αγροτών. Παράλληλα, η κυβέρνηση του Μαρόκου έχει ανακοινώσει αυξήσεις μισθών και τριπλασιασμό των επιδοτήσεων για αγορά τροφίμων και καυσίμων.

Οι Αρχές διαψεύδουν ότι υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες στη χρονική στιγμή που επελέγη για την ανακοίνωση των μέτρων.

Εκστρατεία υπερψήφισης

Υστερα από μήνες διαδηλώσεων του Κινήματος της 20ής Φεβρουαρίου, ο βασιλιάς ανακοίνωσε στις 17 Ιουνίου το περιεχόμενο του νέου Συντάγματος, το οποίο είχε προκύψει από τις διαβουλεύσεις επιτροπής την οποία είχε ο ίδιος διορίσει. Η κυβέρνηση του Μαρόκου έχει ξεκινήσει δραστήρια εκστρατεία για την υπερψήφιση του Συντάγματος στο δημοψήφισμα της Κυριακής, διοργανώνοντας ογκώδεις διαδηλώσεις των δικών της υποστηρικτών, με σημαίες και πορτρέτα του βασιλιά. Σε κάποιες περιπτώσεις οι αντίπαλες διαδηλώσεις έρχονται αντιμέτωπες και έχουν καταγραφεί και συγκρούσεις.

Οι ακτιβιστές θεωρούν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν μετατρέπουν τη χώρα σε συνταγματική μοναρχία, όπως ισχυρίζεται ο βασιλιάς, αλλά αντιθέτως διαιωνίζουν τις εξουσίες του λειτουργώντας ως βαλβίδα εκτόνωσης της δυσαρέσκειας.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Τεστ παρθενίας ως µέθοδος καταστολής

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Η Σάλουα Χουσέινι Γκουντά είναι µια µικροκαµωµένη 20χρονη αιγύπτια κοµµώτρια που στις 9 Μαρτίου είχε βγει να διαδηλώσει στην Πλατεία Ταχρίρ. «Δεν έχω ιδέα γιατί µε συνέλαβαν», δήλωσε τις προάλλες στη Σαµίχα Σαφί του γερµανικού περιοδικού «Ντερ Σπίγκελ», στην οποία περιέγραψε τον εξευτελισµό που υπέστη όταν υποβλήθηκε σε «τεστ παρθενίας».

«Κάποια στιγµή στεκόµουν µπροστά από ένα τανκς, ίσως γι’αυτό µε συνέλαβαν», λέει προσπαθώντας να βρει κάποια αιτία.

Το απόγευµα της 9ης Μαρτίου άνδρες µε πολιτικά επιτέθηκαν στους διαδηλωτές που βρίσκονταν στην πλατεία. «Εµοιαζαν µε γκάνγκστερ», λέει η Σάλουα. «Με αποκάλεσαν πόρνη και µε χτύπησαν στο πρόσωπο». Την έσυραν µαζί µε άλλες 20 γυναίκες µέσα στοΑιγυπτιακό Μουσείο και τις παρέδωσαν στους στρατιώτες. «Δεν µπορούσα να πιστέψω ότι ο στρατός ήταν πίσω απ’ αυτή την επίθεση. Οµως µετά µας πήγαν σε µια στρατιωτική φυλακή και τα πράγµατα χειροτέρεψαν».

Την οδήγησαν σ’ ένα µικρό δωµάτιο µαζί µε άλλες δύο γυναίκες. Τις υποχρέωσαν να γδυθούν και έψαξαν τα ρούχα τους. Είδαν έναν στρατιώτη που στεκόταν πίσω από το ανοικτό παράθυρο και τις φωτογράφιζε γυµνές. «Φοβόµουν ότι θα χρησιµοποιούσαν τις φωτογραφίες για να µας κάνουν να µοιάζουµε µε πόρνες», λέει η νεαρή γυναίκα. Πέρασαν τη νύκτα σ’ ένα κελί. Τους έδωσαν νερό και ψωµί που βρωµούσε κηροζίνη. Την εποµένη, είδαν ένα φορείο στον διάδροµο και ένας αξιωµατικός ανακοίνωσε ότι ένας γιατρός θα εξετάσει τις ανύπανδρες για να διαπιστώσει αν είναι παρθένες. «Δενµπορούσαµε να το πιστέψουµε», λέει η Σάλουα. «Ρωτήσαµε αν γινόταν τουλάχιστον να µας εξετάσει γυναίκα γιατρός, αλλά είπε όχι. Ενα κορίτσι προσπάθησε να αντισταθεί, αλλά υπάκουσε αφού του έκαναν ηλεκτροσόκ».

Η ίδια δεν αντιστάθηκε.Ο άνδρας µε τη λευκή ποδιά έσκυψε ανάµεσα στα πόδια της και η εξέταση δεν διήρκεσε πολύ. Τηςεπέτρεψε να καλυφθεί µε µια κουβέρτα για να προστατευθεί από τα βλέµµατα των στρατιωτών που χασοµερούσαν στον διάδροµο. 

«Ηταν φρικτά ταπεινωτικό», λέει. Στη συνέχεια όλες οι γυναίκες υπέγραψαν ένα έντυπο που βεβαίωνε ότι ήταν παρθένες (ή όχι). Οµως όταν ο γιατρός επιβεβαίωσε ότι ο υµένας της ήταν άθικτος, οι στρατιώτες τής φόρτωσαν άλλες κατηγορίες. Δύο ηµέρες αργότερα, τέθηκε υπό επιτήρηση για έναν χρόνο από στρατοδικείο για δήθεν κατοχή όπλου, ζηµιές σε δηµόσια ιδιοκτησία και παραβίαση της απαγόρευσης της κυκλοφορίας.

Για τους αιγύπτιους διαφωνούντες, ο στρατός χρησιµοποίησε τα τεστ παρθενίαςως µέθοδο καταστολής. 

«Τα κορίτσια που τέθηκαν υπό κράτηση δεν είναι σαν τη κόρη σας ή σαν την κόρη µου», δήλωσε την περασµένη εβδοµάδα ένας αιγύπτιος στρατηγός στο CNN. «Είναι κορίτσια που είχαν κατασκηνώσει στην Ταχρίρ µαζί µε άνδρες και βρήκαµε στις σκηνές βόµβες µολότοφ και ναρκωτικά». Τα τεστ παρθενίας έγιναν ώστε οι γυναίκες να µην µπορούν να ισχυριστούν ότι βιάστηκαν στη φυλακή. «Θέλαµε να δείξουµε ότι δεν ήταν παρθένες εξαρχής», πρόσθεσε ο στρατηγός…

ΤΑ ΝΕΑ

Το παιδί - µάρτυρας της Συρίας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Στη Δαµασκό λένε πως «οι επαναστάσεις γίνονται από τους νεκρούς» και ο θάνατος του 13χρονου Χάµζααλ-Χατίµπ είναι πιθανό να επιταχύνει την επανάσταση στη Συρία. Διότι οι εικόνες που µετέδωσε το Αλ Τζαζίρα είναι αφόρητες. Το κεφάλι του παιδιού είναι πρησµένο, µελανιασµένο και παραµορφωµένο. Το σώµα του είναι γεµάτο σηµάδια από µαστίγιο, καψίµατα από τσιγάρο και τραύµατα από σφαίρες που ρίχτηκαν για να τραυµατίσουν, όχι για να σκοτώσουν. Οι επιγονατίδες του είναι θρυµµατισµένες και ο αυχένας του σπασµένος. Το σαγόνι τουείναι διαλυµένο και το πέος του κοµµένο. Δεν είναι σαφές ποιο απ’ όλα τα τραύµατα ήταν το θανατηφόρο, είναι βέβαιο όµως ότι ο Χάµζα βασανίστηκε φρικτάστον έναν µήνα που κρατούνταν από τις συριακές Αρχές.

Το φρικτό βίντεο είχε δηµοσιοποιηθεί στις 25 Μαΐου από τοYouTube και είχε γυριστεί την ίδια ηµέρα. Το παιδί είχε εξαφανιστεί από τη διαδήλωση της 29ης Απριλίου και οι Αρχές παρέδωσαν την ηµέρα εκείνη το πτώµα του στην οικογένειά του, απαγορεύοντάς της να το δείξουν σε οποιονδήποτεή να συζητήσουν τις συνθήκες του θανάτου του. Πριν όµως κηδέψει τον Χάµζα, η οικογένεια κάλεσε έναν ακτιβιστή, ο οποίος γύρισε το βίντεο.

Το νέο σύµβολο του συριακού κινήµατος διαµαρτυρίας είναι λοιπόν µόλις 13 χρόνων. Οι πληροφορίες για τον θάνατό του είναι αδύνατο να επιβεβαιωθούν από ανεξάρτητη πηγή, καθώς οι συριακές Αρχές έχουν απαγορεύσει την είσοδο ξένων δηµοσιογράφων στη χώρα. Τα παιδικά χαρακτηριστικά του όµως προσωποποιούν την ώς τώρα απρόσωπη και χωρίς κεντρικό αρχηγό εξέγερση κατά του καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ. Η σελίδα (στα αραβικά) του facebook «Είµαστε όλοι Χάµζα αλ-Χατίµπ» έχει ήδη συγκεντρώσει 50.000 υπογραφές.  

«Δεν υπάρχει πια τόπος εδώ για το καθεστώς, έπειτα απ’ αυτό που έκαναν στον Χάµζα», γράφει κάποιος στη σελίδα.

Μετά τον φόνο του εξαδέλφου του από αστυνοµικούς στη διάρκεια διαδήλωσης, ο Χάµζα αποφάσισε να συµµετάσχει στις 29 Απριλίου στην «Παρασκευή της οργής» στην Ντεράα, τη µικρή πόλη της Νότιας Συρίας που έχει γίνει εστία της αµφισβήτησης του καθεστώτος και πολιορκήθηκε από τον στρατό.Το συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων ζήτησε να διεξαχθεί έρευνα για τον θάνατό του και διευκρίνισε πως ο πατέρας του παιδιού, ο Αλι αλ-Χατίµπ είχε συλληφθεί επίσης. Είναι ακόµη πολύνωρίς για να πει κανείς αν ο αποτρόπαιος θάνατος του 13χρονου Χάµζα θα αποτελέσει στη Συρίατο έναυσµα για την επανάσταση, όπως έγινε στηνΤυνησία µε τον πλανόδιο µικροπωλητή Μοχάµεντ Μπουαζίζι που αυτοπυρπολήθηκε όταν τον προσέβαλε µια αστυνοµικός ή στην Αίγυπτο µε τον µπλόγκερ Χάλεντ Σαΐντ που ξυλοκοπήθηκε µέχρι θανάτου απόαστυνοµικούς. Ηδη πάντως στις πόλεις Χάµα, Αλέπι και Νταράα, χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόµους κρατώντας φωτογραφίες του αγοριού και φωνάζοντας το όνοµά του.

ΤΑ ΝΕΑ

Κόλαση καταναγκαστικής εργασίας η Βόρεια Κορέα

Τα στρατόπεδα εργασίας στη Βόρεια Κορέα έχουν αυξηθεί σε μέγεθος και αριθμό τα τελευταία δέκα χρόνια και περί τα 200.000 άτομα κρατούνται πλέον εκεί σε «φρικιαστικές» συνθήκες, ανακοίνωσε  η Διεθνής Αμνηστία.

Οι κρατούμενοι παρακολουθούν τις εκτελέσεις των συγκρατουμένων τους και τρέφονται με ποντίκια για να επιβιώσουν, αναφέρεται σε έκθεση της οργάνωσης για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία βασίζεται σε δορυφορικές λήψεις και μαρτυρίες πρώην εγκλείστων που διέφυγαν από τη Βόρεια Κορέα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές, οι κρατούμενοι εξαναγκάζονται σε εργασία και συχνά υποβάλλονται σε βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση.

Επίσης στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Γιοντόκ, στην επαρχία του Νότιου Χαμκιόνγκ, όλοι οι κρατούμενοι υποχρεώνονταν να παρακολουθούν δημόσιες εκτελέσεις.

Η σύγκριση των σημερινών δορυφορικών φωτογραφιών με αντίστοιχες του 2001 δείχνει αύξηση του μεγέθους και του αριθμού των στρατοπέδων εργασίας στη Βόρεια Κορέα, σύμφωνα με την έκθεση.

«Η Βόρεια Κορέα μοιάζει να ετοιμάζεται για την έλευση ενός νέου ηγέτη, του 30χρονου Κιμ Γιονγκ-Ουν, και για μία περίοδο αστάθειας. Μεγάλη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι τα στρατόπεδα εργασίας μοιάζουν να επεκτείνονται», δήλωσε ο διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού Σαμ Ζαρίφι.

Στο στρατόπεδο του Κουανλίσο 15.000 άνθρωποι κρατούνται διότι θεωρούνται ένοχοι – χωρίς αποδείξεις – ή διότι κάποιος συγγενής τους βρίσκεται επίσης στη φυλακή. Πολλοί είναι αυτοί που αγνοούν τους λόγους της φυλάκισής τους.

«Εάν δεν αποστηθίζαμε τις δέκα ηθικές αρχές, δεν παίρναμε άδεια να κοιμηθούμε», δήλωσε ο Τζονγκ Κιουντζίλ, κρατούμενος στο στρατόπεδο του Γιοντόκ από το 2000 ως το 2003. «Μια εργάσιμη ημέρα ξεκινά στις 4 το πρωί και τελειώνει στις 8 το βράδυ. Ακολουθεί μία δίωρη ιδεολογική επανεκπαίδευση».

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, μόνο όσοι είχαν τελειώσει τις υποχρεώσεις τους είχαν δικαίωμα για ένα μπολ με 200 γραμμάρια χυλό καλαμποκιού. Κρατούμενοι πέθαιναν κάθε μέρα, ενώ άλλοι για να επιβιώσουν έτρωγαν ποντίκια ή σπόρους που έβρισκαν σε ακαθαρσίες ζώων.

Ενας άλλος πρώην κρατούμενος στο Γιοντόκ εκτιμά ότι το 40% των κρατουμένων πέθανε από πείνα μεταξύ1999 και 2001. Οι αρχές των στρατοπέδων χρησιμοποιούν «κελιά βασανιστηρίων», μικρά δωμάτια όπου ο κρατούμενος δεν μπορεί να ξαπλώσει ή να σταθεί όρθιος. Οι κρατούμενοι παραμένουν σε αυτά για διάστημα τουλάχιστον μίας εβδομάδας, ενώ στην έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας αναφέρεται και περίπτωση παιδιού που παρέμεινε εκεί οκτώ μήνες.

Στην έκθεσή του για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εκτιμά ότι 150.000-200.000 άνθρωποι κρατούνται στα στρατόπεδα εργασίας της Βόρειας Κορέας.

ΤΟ ΒΗΜΑ