ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο χαρακτήρας του μέσου Γραικύλου Νεοέλληνα

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΑΓΟΡΑΤΣΟΥ

 Ο διαπρεπής φιλόσοφος, ρήτορας και ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας Κικέρων, σε γράμμα του προς τον αδερφό του Κόϊντο (επαρχιακό διοικητή), αποδίδει στους Έλληνες δολιότητα και επιτηδειότητα στην κολακεία.

Ενώ ο Κικέρων είναι θερμός θαυμαστής της αρχαίας Ελληνικής σκέψης και φιλοσοφίας, περιφρονεί τους σύγχρονους του Έλληνες και τους χαρακτηρίζει ως Graeculus (Γραικύλους -μικρούς Έλληνες) σε αντιδιαστολή με το Graecus (Έλληνες).  

Οι Ρωμαίοι συγγραφείς καταλογίζουν στον Γραικύλο ότι είναι αργόσχολος, ξερόλας, αναξιοπρεπής, δουλοπρεπής και κόλακας της εξουσίας.

Γραικύλος σήμερα, είναι ο γηραιός δήθεν σεβάσμιος νεοδημοκράτης που δικαιολογεί δημόσια -για να τον ακούσει- τα λάθη του ομοϊδεάτη του περιφερειάρχη αλλά ταυτόχρονα «γλείφει» και τον συριζαίο δήμαρχο.

Γραικύλος είναι, ο νεαρός συριζαίος συνδικαλιστής που δικαιολογεί δημόσια -για να τον ακούσει- τα λάθη του ομοϊδεάτη του δημάρχου αλλά ταυτόχρονα «γλείφει» και τον ιδεολογικά αντίπαλό του, περιφερειάρχη.

Γραικύλοι είναι εκείνοι που διαβάζουν μία ανάρτηση στο διαδίκτυο που ξεμπροστιάζει κάποιον πολιτικό, και ενώ συμφωνούν, δεν τολμούν να πάρουν θέση. Δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι συνάμα.

Ακόμα πιο Γραικύλοι όσοι δράττουν την ευκαιρία να δείξουν πόσο γυμνοσάλιαγκες είναι, σχολιάζοντας με διάθεση να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα των «αρχόντων» μήπως και αποκτήσουν την εύνοιά τους, «παρατρεχάμενοι και κόλακες των ισχυρών» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κικέρων.

Γραικύλοι είναι οι ξερόλες του καφενείου ή του γραφείου που τα «χώνουν» θαρραλέα στους πολιτικούς μόνον όταν εκείνοι δεν είναι παρόντες. Διότι μόλις τους δούνε μπροστά τους πετάγονται όρθιοι σαν ελατήρια και αρχίζουν τις υποκλίσεις.

Γραικύλοι είναι όσοι βλέπουν πολιτικό στο δρόμο και «τσακίζονται» από το απέναντι πεζοδρόμιο πηδώντας ανάμεσα στα αυτοκίνητα να του κάνουν χειραψία γιατί νομίζουν οι φουκαράδες ότι έτσι θα πάρουν αξία.

Ο Γραικύλος δεν παίρνει ποτέ θέση για κανένα φλέγον ζήτημα ακόμα κι αν ερωτηθεί. Όταν διαφωνούν δύο που στα μάτια του φαντάζουν σπουδαίοι προσπαθεί να τα έχει καλά και με τους δύο. Είναι ανίκανος να αντιληφθεί, ότι οι άνθρωποι δίδουν αξία στις θέσεις και όχι το αντίθετο. Ακόμα και ένα άδειο πανωφόρι να δει στην καρέκλα του πολιτικού, θα αρχίσει να το «γλείφει».       

Κάποιοι γραικύλοι ανταμείφθηκαν με ένα ρουσφέτι και χρωστούν την «ευγνωμοσύνη του ανάξιου» στον πολιτικό απατεώνα που τους βόλεψε. Οι περισσότεροι όμως μάταια χάνουν την αξιοπρέπειά τους, αιώνια θύματα της ηλιθιότητάς τους.

Τρέφω μία βαθύτατη περιφρόνηση για όλους τους γυμνοσάλιαγκες που «γλείφουν» αδιάκοπα την εκάστοτε εξουσία. Αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι και έναν ειλικρινή και απέραντο θαυμασμό για τους αξιοπρεπείς Έλληνες που δεν την προσκυνούν αλλά την απαξιώνουν σε κάθε ευκαιρία. 

Διότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα της αξιοπρεπέστατης κυρίας του παρακάτω συμβάντος:            

Καλοκαιράκι στην πλατεία. Περνάει ο τάδε βουλευτής και κοντοστέκεται να χαιρετήσει στο διπλανό τραπέζι ένα ζευγάρι. 

Ο σύζυγος πετάγεται όρθιος και αρχίζει τις υποκλίσεις. "Κύριε βουλευτά μου ... τι ωραία που τα λέτε ... μπράβο σας κύριε βουλευτά μου ... και ναι βουλευτά μου ... ναι, θα περάσω από το γραφείο" Και ξανά υπόκλιση και χαζόγελα.

Η κυρία, καθιστή και αμίλητη. Έδωσε το χέρι της από ευγένεια για μία τυπική χειραψία. Τη στιγμή που ο πολιτικός πάει να φύγει περιχαρής από τα σάλια του Γραικύλου, του λέει: "άκου να σου πω (λέει το όνομά του), δεν πάτε καθόλου καλά, πάρτε το αλλιώς μη σας πάρει και σας σηκώσει". «Παγώνει» ο βουλευτής, χαμογελά αμήχανα και φεύγει.

"Μα τι του είπες του ανθρώπου;" της λέει έντρομος ο σύζυγος.  

"Καλά του έκανα του σαχλαμάρα. Μας φλόμωσε στη χαζομάρα" του απαντάει η γυναίκα του. 

Ενστικτωδώς γυρίζω και της λέω:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί ο «σοφός» λαός πιστεύει ό,τι του λένε;

Γράφει ο Άγγελος Γ. Αγοραστός 

Διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. 

«Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν κάποιον που ισχυρίζεται ότι κατέχει 600 δισ. και θα μας ξεχρεώσει;», είπε εκείνος που πίστεψε τον άλλον που υποσχέθηκε ότι θα μας διαγράψει 300 δισ. χρέος με ένα νόμο και ένα άρθρο, θα διεκδικήσει άλλα 300 δισ. γερμανικές αποζημιώσεις, θα βρει δουλειά σε 300.000 άτομα, θα διαγράψει όλα τα χρέη προς όλους, θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, θα χορηγήσει 13η και 14η σύνταξη, θα καταλάμβανε το νομισματοκοπείο και θα τύπωνε δισ. για να τα μοιράσει στο λαό! Αυτός που χοροπηδούσε σαν κατσίκι στους χορούς της «αξιοπρέπειας», που κρέμονταν από τα χείλη του Αλέξη, που εκστασιάζονταν με τον Γιάνη (με το ένα ν), που παραληρούσε με τη Ραχήλ, όταν εκείνη κρεμόταν σαν χιμπατζής από τα κάγκελα της ΕΡΤ, που αποθέωνε τη Ζωή που με τον ξυπόλητο Βέλγο (εκείνον τον σύμβουλό της που κυκλοφορούσε με τις κάλτσες στη Βουλή) και σε ημιάγρια κατάσταση ύψωνε τη γροθιά της στην πλατεία Συντάγματος, που είναι της άποψης ότι «δεν χρωστάμε αλλά μας χρωστάνε», και πως αν γυρίσουμε στη δραχμή θα μεγαλουργήσουμε! Ε, εκείνος ο άνθρωπος απορεί για τα 600 δισ. του θεού Απόλλωνα! Μα το Δία, τι έκλαμψη λογικής είναι αυτή!

Σώρρας - Τσίπρας: Ποιος είναι ο περισσότερο παράλογος; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης; 

Και δεν είναι οι μόνοι. Έχουν και καλή παρέα: ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Θα φέρουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου, όλες οι επιχειρήσεις θα γίνουν κρατικές. Θα καταργήσουμε το χρήμα και ο καθένας θα δουλεύει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα αμείβεται σε είδος ανάλογα με τις ανάγκες του. Πόσα αυγά θέλεις σύντροφε για ένα πουκάμισο;

Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας: Θα κηρύξουμε το χρέος επονείδιστο και θα το διαγράψουμε. Θα μπουκάρουμε στο Νομισματοκοπείο, θα «απαλλοτριώσουμε» τα μη κυκλοφορούντα χαρτονομίσματα που φυλάσσονται εκεί και θα τα μοιράσουμε στο λαό. Και όταν τελειώσουν αυτά, Θα τυπώσουμε δραχμές και θα περνάμε ζωή και κότα.

Βαρουφάκης: Παλέψαμε ηρωικά για να εκβιάσουμε τους δανειστές κάνοντας μία μπλόφα που στη «θεωρία των παιγνίων» λέγεται το «παιχνίδι της κότας» (ποιος θα δειλιάσει πρώτος). Μόνον που όταν ο αντίπαλος οδηγεί μία αμαξοστοιχία και εσύ ένα ποδήλατο, δεν υπάρχει περίπτωση να σε φοβηθεί, Γιάνη (με το ένα ν). Ο Γιάνης ήταν ο εμπνευστής της διαπραγμάτευσης μέσω μιας μεθόδου δικής του επινόησης, της «Δημιουργικής ασάφειας!», δηλαδή να περνά ο καιρός, εμείς να είμαστε κολλημένοι στην καρέκλα και να μην καταλήγουμε πουθενά. Έτσι κωλυσιεργώντας σκόπιμα, πρόσθεσαν άλλα 100 δισ. στο υπάρχον χρέος. Προσέξτε: 320 δισ. χρέη δημιούργησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε σαράντα χρόνια μοιράζοντας (κακώς) πρόωρες συντάξεις, μαϊμού επιδόματα και προσλαμβάνοντας χιλιάδες αργόσχολους στο Κράτος. 100 δισ. πρόσθεσαν ο Αλέξης, ο Γιάνης και η παρέα τους σε δύο μόλις χρόνια μοιράζοντας… λιτότητα! Ε ναι λοιπόν, οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι.            

Ο Γιάνης σήμερα εμφανίζεται ανανεωμένος, με νέες «πρωτοποριακές» ιδέες: «εποικοδομητική ανυπακοή» ονόμασε τη νέα μπαρούφα του. Οι θαυμαστές του Γιάνη, τον ρωτήσατε εάν δέχεται να τον πληρώσετε για το βιβλίο του με IOU (παράλληλο νόμισμα που ο ίδιος πρότεινε) ή μήπως τα προτιμά σε κολλαριστά ευρώ;  

Σε οποιαδήποτε φυσιολογική χώρα με φυσιολογικούς κατοίκους, τύποι σαν τον Σώρρα ή τον Τσίπρα και της παρέας του (Βαρουφάκης, Λαφαζάνης κλπ.), θα αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί. Εδώ την κυβερνούν!  

Και γιατί ο Σώρρας είναι χειρότερος από τον Τσίπρα; 

 Οι άνθρωποι που εξαπάτησε ο Τσε Γκεβάρα των Αθηνών είναι συντριπτικά πολλαπλάσιοι όσων εξαπάτησε ο Σώρρας. Τα 100 δισ. ζημιά, αντιστοιχούν σε 10.000 ευρώ σε κάθε πολίτη της χώρας. Η σύγκριση Αλέξη – Αρτέμη είναι τελείως άδικη για τον Αρτέμη.

Περισσότερο από αυτούς όμως, φταίει ο «σοφός» λαός. Ένας λαός τόσο «σοφός» που σε πρόσφατη δημοσκόπηση δεν ήξερε «πόσα εκατομμύρια έχει το δισεκατομμύριο» (οι συνηθέστερες απαντήσεις ήταν «δύο» και «εκατό») ή «πόσα δισεκατομμύρια έχει το τρισεκατομμύριο» (δημοφιλέστερη απάντηση το «τρία»)! Ένας ολόκληρος λαός τόσο εθισμένος στο παπατζηλίκι που περιμένει να ακούσει τον... επόμενο ψεύτη για να διαμορφώσει «πολιτική άποψη». Ουδείς θέλει να στηριχθεί σε εκείνον που θα διαχειριστεί συνετά τη δυσμενέστατη κατάσταση αλλά αναζητά κάποιον που θα προσπαθήσει να πουλήσει και πάλι ένα πιο πειστικό παραμύθι. 

Δεν υπάρχει σωτηρία όσο ο λαός μας, εκλαμβάνει τη Δημοκρατία ως κομματικό ανταγωνισμό παροχών. Που όταν αυτές είναι αδύνατον να υλοποιηθούν, αμέσως η κοινωνία ψάχνει απεγνωσμένα τον επόμενο παπατζή. 

 Είναι πασιφανές ότι παρά την τεράστια τεχνολογική πρόοδο των τελευταίων αιώνων, η ανθρώπινη ηλιθιότητα δεν έχει μειωθεί.

Οι πέντε νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας:

1) Ορισμός του ηλιθίου: Ένας άνθρωπος είναι ηλίθιος όταν προξενεί ζημίες σε έναν άλλο άνθρωπο ή σε ομάδες ανθρώπων, χωρίς ο ίδιος να αποκομίζει οποιοδήποτε κέρδος, ενώ είναι πιθανόν να υφίσταται και ζημιές.

2) Όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλίθιων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία. Ο αριθμός των ηλιθίων είναι σταθερός σε όλους τους ανθρώπινους πληθυσμούς, όσο σταθερή είναι η αναλογία αγοριών και κοριτσιών που γεννιούνται οπουδήποτε στη Γη. Το ποσοστό των οπωροπωλών που είναι ηλίθιοι είναι το ίδιο με το ποσοστό των κατόχων βραβείων Νόμπελ που είναι ηλίθιοι.

3) Η πιθανότητα ένας άνθρωπος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη κάθε άλλου χαρακτηριστικού του ανθρώπου.

4) Οι μη-ηλίθιοι πάντα...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Καλιγούλας διορίζει το άλογό του… βουλευτή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Άγγελου Γ. Αγοραστού

Διδάκτορα Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, έστειλε άνθρωπό του στον τύραννο της Μιλήτου Θρασύβουλο, για να μάθει πώς θα διατηρήσει σταθερό το καθεστώς του για πολλά χρόνια. «Κι ο Θρασύβουλος, πήρε τον άνθρωπο που ήρθε από τον Περίανδρο έξω από την πόλη, κι αφού μπήκαν σε χωράφι με σπαρτά, από τη μια διέσχιζε τα μεστωμένα στάχυα, ρωτώντας και ξαναρωτώντας και μπερδεύοντας τον απεσταλμένο, ποιος λόγος τον έφερε από την Κόρινθο, κι από την άλλη, έτσι κι έβλεπε κάποιο στάχυ να υψώνεται πάνω απ' τ' άλλα, το τσάκιζε, και τσακίζοντάς το, το έριχνε καταγής, συνεχώς· μ' αυτό τον τρόπο τα πιο καμαρωτά και τα πιο ψηλά στάχυα τα ρήμαξε». 

Ο απεσταλμένος του Περίανδρου δεν κατάλαβε το νόημα της συμπεριφοράς του Θρασύβουλου και νόμισε πως είχε πάθει κάτι το μυαλό του. Όταν όμως επέστρεψε στην Κόρινθο και διηγήθηκε στον Περίανδρο τα καθέκαστα, ο Περίανδρος κατάλαβε ότι ο Θρασύβουλος τον συμβούλευε πως έπρεπε να σκοτώνει τους καλύτερους πολίτες, αυτούς που ξεχωρίζουν από τους άλλους (Ηρόδοτος).
 

Αυτός είναι ο λόγος που οι «άρχοντες» αρχαίοι και τωρινοί διορίζουν δίπλα τους ανθρώπους μειωμένων ικανοτήτων σε τέτοιο βαθμό, που να μπορούν μεν να τους κάνουν τη δουλειά, όχι δε αρκετά ικανούς για να τους επισκιάσουν ή να τους αφαιρέσουν την εξουσία. Όταν δε τυχαίνει, οι ευφυείς να είναι και από το ίδιο αίμα... τα παλαιά χρόνια τους εκτελούσαν από παιδιά, στις μέρες μας οι ανασφαλείς, εξουσιολάγνες μετριότητες που άρχουν, δεν μπορούν βεβαίως να τους εκτελέσουν, τους αποκλείουν όμως από τις ηγετικές θέσεις διορίζοντας κατώτερούς τους.  

Γι' αυτό απεχθάνονται και εμποδίζουν τις αξιοκρατικές διαδικασίες. Για να διατάζουν μέτριους, και οπωσδήποτε κατώτερούς τους που τους χρωστάνε την ευγνωμοσύνη του ανάξιου. Οι ανάξιοι αποτελούν πηγή διαφθοράς όχι μόνον ως προς τους πολίτες αλλά συνήθως εξαγοράζουν τη σιωπή και την ανοχή των δικών τους υφισταμένων με πλασματικές υπερωρίες, εκτός έδρας και μπόνους. 

Έκοψαν από τους δ.υ. τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων και μείωσαν τους μισθούς. Αυτά ακριβώς που δεν έπρεπε να κόψουν. Έπρεπε να κόψουν τις πλασματικές υπερωρίες και τα μαϊμού εκτός έδρας που παίρνουν οι «εκλεκτοί». Μεγαλύτερο θα ήταν το δημοσιονομικό όφελος. Εκεί γίνεται πραγματικό πάρτυ!      

Οι κρίσεις και η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων (δ.υ.) αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση. Εάν δεν μας τα επέβαλλαν οι ξένοι, δεν θα γινόταν καν συζήτηση διότι αξιοκρατία και Ελληνικό κράτος είναι έννοιες παντελώς ασύμβατες. Έχει επικρατήσει στην κοινωνία, η λανθασμένη άποψη ότι την αξιολόγηση των δ.υ. την εμποδίζουν οι υπάλληλοι ενώ στην πραγματικότητα την εμποδίζουν οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους (υπουργοί, περιφερειάρχες, δήμαρχοι).  

Η θέση των περισσότερων συλλόγων των δ.υ. δεν είναι το "όχι στην αξιολόγηση" αλλά το "πρώτα κρίσεις και μετά αξιολόγηση". Σε όλες τις φυσιολογικές χώρες του κόσμου ΠΡΩΤΑ κάνουν τις κρίσεις των προϊσταμένων και ΜΕΤΑ βάζουν τους προϊσταμένους να αξιολογήσουν τους υφισταμένους τους. Στη χώρα της γελοιότητας θα το κάνουν και αυτό ΑΝΑΠΟΔΑ!  

Πώς ζητάς από αυτούς που δεν προήχθησαν με αξιοκρατικό τρόπο να αξιολογήσουν αξιοκρατικά, τους υπόλοιπους; 

Έτσι θα ζήσουμε το τραγελαφικό φαινόμενο ο κάθε αμόρφωτος «κουτσόστραβος» (φέρε τα φάκελλα, έλεγε κάποιος διευθυντής) που τον διόρισε προϊστάμενο ο κομματικός του φίλος να "αξιολογήσει" τον απόφοιτο μεταπτυχιακού τμήματος! Πέρα από τη φαιδρότητα ότι ο κρινόμενος έχει πιο πολλά προσόντα από τον κριτή του, υπάρχει και μία άλλη διάσταση: από εμπάθεια ή αγωνία για τη θέση του, θα του βάλει και άσχημο βαθμό. Διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι στις επερχόμενες κρίσεις αυτός ο μεταπτυχιακός θα του πάρει τη θέση.

 

Οι κομψευόμενοι εγωπαθείς που επιζητούν την κολακεία και που τόσο απλόχερα προσφέρουν οι ανάξιοι, γνωρίζουν καλά, ότι μόνον από τέτοιους υφισταμένους θα την έχουν. Γι΄ αυτό εμποδίζουν με κάθε μέσο τις κρίσεις. Κωλυσιεργούν να συνεδριάσουν, να συστήσουν υπηρεσιακά συμβούλια, να φτιάξουν τα οργανογράμματα των υπηρεσιών, αποστέλλουν έγγραφα ζητώντας ηλίθιες δήθεν διευκρινήσεις π.χ. έγγραφο προς το υπουργείο ότι δήθεν δεν καταλάβαμε την τάδε παράγραφο, (έναν μήνα να το συντάξουν, έναν να πάει, έναν να απαντήσουν και άλλον έναν να έρθει, πάνε 4 μήνες).

 

Τα συμπτώματα της παράνοιας στη χώρα είναι η ευρύτητα της ανοχής στην παρανομία η οποία έχει κυριαρχήσει ως μία κανονική διαδικασία. 80.000 περίπου υπάλληλοι του κράτους έχουν διορισθεί ή ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις με πλαστά πτυχία, βεβαιώσεις ή έγγραφα. Και αλλού υπάρχουν πλαστά πτυχία και κλεμμένες διπλωματικές. Σε οποιαδήποτε φυσιολογική χώρα του κόσμου όμως, καπιταλιστική ή σοσιαλιστική, όταν αποκαλύπτονται, οι ένοχοι απολύονται, τιμωρούνται, ενώ ακολουθούν και παραιτήσεις πολιτικών. Οι δικοί μας αλητήριοι που άρχουν, εμποδίζουν ακόμη και τον έλεγχο των πλαστών πτυχίων διότι γνωρίζουν καλά ότι οι άλλοι αλητήριοι, οι φιλοτομαριστές που ψηφίζουν, θα τους ξαναψηφίσουν. Εάν υπήρχε ένα πολιτικό κόμμα με τίτλο: «Δεν θα ξανακάνω ρουσφέτια σε κανέναν», αμφιβάλλω εάν θα έπαιρνε ένα 5% στις εκλογές.

Είμαστε η χώρα όπου: 

1. Τον στόκο που δεν μπορούσε να περάσει τις τάξεις τον βάζουμε χωρίς πανελλήνιες στο Πανεπιστήμιο επειδή ήταν πρωταθλητής σε κάποιο άθλημα. 

2. Τη θείτσα που δεν θα περνούσε ποτέ με ΑΣΕΠ την διορίζουμε καθηγήτρια στα σχολεία μας και μάλιστα κοντά στο σπίτι της επειδή είναι πολύτεκνη. 

3. Την άλλη που δεν ξέρει ούτε προπαίδεια την διορίζουμε αξιωματικό στην Πολεμική μας αεροπορία επειδή ήταν ολυμπιονίκης.

Στη χώρα της γελοιότητας έπαθλο για όλους αποτελεί ένας διορισμός. 

Τι είναι το δημόσιο; Άσυλο ηλιθίων και αναξιοπαθούντων; 

Τι χρωστάνε οι μαθητές και οι γονείς να ανέχονται την άσχετη θείτσα, δήθεν καθηγήτρια; 

Είναι απόδειξη διδακτικής επάρκειας το ότι είναι πολύτεκνη; 

Τι χρωστάνε οι πολίτες που θα πέσουν στα χέρια του αυριανού «γιατρού» που μπήκε από το παράθυρο στο Πανεπιστήμιο; 

Είναι απόδειξη ευφυΐας ότι έπαιζε καλό μπάσκετ; 

Τι χρωστάει η κοινωνία να καθοδηγείται από τον κάθε αμόρφωτο που θα καταλάβει αναξιοκρατικά μία θέση κλειδί και θα γίνει ο ηγέτης της;

Ο Ηγέτης είναι προϊόν της αξιοκρατίας και όχι παιδί του σωλήνα της καθεστηκυίας τάξης. Οι εκπαιδευμένες κοινωνίες αποκτούν προοδευτικά την τεχνογνωσία «παραγωγής» και επιλογής ικανότερων ηγετών.  

Πώς να παράξει ηγέτες μία χώρα της οποίας το μότο είναι: η αριστεία είναι ρετσινιά;  

Πού η αναξιοκρατία είναι κανόνας και μαγκιά; 

Πού σε κάθε νόμο υπάρχουν 1000 εξαιρέσεις που τις βαφτίζουν με «πιασιάρικα» ονόματα (κατά προτεραιότητα, με κοινωνικά κριτήρια, κλπ) για να «τρουπώσουν» κάποιοι; 

Προτεραιότητα παντού πρέπει να έχουν οι άριστοι. 

Τα σοβαρά κράτη τα έχουν λύσει προ πολλού αυτά. Δίνουν ένα επίδομα στον πολύτεκνο, ένα χρηματικό έπαθλο στον Ολυμπιονίκη αλλά σε καμία περίπτωση δεν μετατρέπουν τη Δημόσια Διοίκηση σε άσυλο ηλιθίων, ούτε γεμίζουν τα Πανεπιστήμιά τους με ανίκανους που «τρούπωσαν» και αύριο θα διεκδικήσουν την ηγεσία της χώρας. Αυτά μόνον στην Ουγκάντα των Βαλκανίων!

Η αναξιοκρατία οδηγεί σε γενικευμένη απαξίωση των θεσμών. Ποιος θα σεβασθεί τον αμόρφωτο διευθυντή - κομματόσκυλο; 

Τα δε επιχειρήματα των απατεώνων; Ωμός φιλοτομαρισμός επενδεδυμένος με ευήκοες λέξεις. «Είναι πολιτική η θέση», «χρειαζόμαστε έμπιστους ανθρώπους για να εφαρμόσουμε την πολιτική μας».

Ο θρίαμβος της μετριότητας, της αναξιοκρατίας, της ασυνειδησίας, της ασυδοσίας, η επιβράβευση της αγραμματοσύνης και της αναίδειας των ηλιθίων.  

Μία χώρα που...