ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι ύαινες πάνω από το πτώμα του ΣΥΡΙΖΑ

Αποκλειστικο 🚨
Διέρρευσαν οι πρώτες φωτογραφίες απ’ το συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ : pic.twitter.com/KBvdBNx5CS

— Σοράγια Μοντενέγκρο (@To_Evian) August 24, 2024

 Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Καμία έκπληξη. Μόνο πλήξη πια. Και αδιαφορία. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από εκείνο το 20%, έως τώρα, μέσες-άκρες έναν χρόνο μετά, είναι διαρκώς πτωτική. Αφήστε τα νούμερα (#διπλής) και τις δημοσκοπήσεις. Δείτε τους χαρακτήρες. Κρίνετε τις συμπεριφορές. Ανατρέξτε στα επεισόδια. 

Το ξέρω, απογοητευτήκατε, κουραστήκατε, βαρεθήκατε, αηδιάσατε ίσως, ακόμη και αν είστε από τους «απέναντι» που το διασκέδαζαν, κάπου και εσείς γκώσατε.

Λογικό. Και αναμενόμενο. Αυτή δεν είναι πτώση. Είναι έκπτωση, σε όλα τα επίπεδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εκπέσει σε ύφος, σε ήθος, σε ό,τι έχει να κάνει με την εικόνα του. Προφανώς βγάζει προς τα έξω την εσωτερική «ποιότητά» του, το πραγματικό ποιόν των τέως, νυν και επίδοξων ηγετών του.

Και συμβαίνει αυτό γιατί, όπως πάντα συμβαίνει, κανείς τελικά δεν μπορεί να πάει κόντρα στη φύση του. Κανείς από τους βασικούς πρωταγωνιστές αυτού του δράματος (και βάλτε όποια άλλη λέξη θέλετε μπροστά) δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι και από αυτό που φαίνεται. Και «χωριό» που φαίνεται… 

Πώς να μην είναι πέμπτο κόμμα στις τάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ποιος/ποια και με ποιο κουράγιο να απαντήσει ότι σήμερα υποστηρίζει ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ: 

Το «θέαμα» είναι αποκρουστικό. «Αντιτουριστικό» για τους συμπαθούντες και τους ουδέτερους. Οδυνηρό για τους υποστηρικτές που άλλα περίμεναν και προσδοκούσαν. Ακόμη και οι πιο παλιοί, που κάτι γνωρίζουν από τάσεις και διασπάσεις, έχουν να λένε πως τέτοιο όλεθρο δεν έχουν ξαναδεί ή ακούσει. Τέτοιο «επίπεδο» δεν θυμούνται ούτε σε περιθωριακά κομματίδια κάθε απόχρωσης, όχι σε αυτό που κάποτε εξέφραζε την (πιο) ευρωπαϊκή Αριστερά…

Και γιατί να δηλώσει κάποιος ΣΥΡΙΖΑ σήμερα; Για ποιον λόγο;

Για αυτό που ήταν κάποτε; Για αυτό που μπορεί να (ξανα)γίνει;

Γιατί προσφέρει μια εναλλακτική ελκυστική για την πολιτική και τη χώρα;

Υπάρχει στα αλήθεια ένας άνθρωπος που μπορεί ακόμη να εκτιμά ή να ελπίζει σε τέτοιο «θαύμα»;

Αν τον βρούμε, να τον προσέξουμε σαν τα μάτια μας…

Εξαιρούνται, βεβαίως, οι κ. Κασσελάκης, Πολάκης, Τσίπρας, Παππάς και οι συν αυτώ. Εκείνοι, δηλαδή, που, όπως οι ύαινες, «τρώγονται» για το ποιος θα ξεσκίσει πρώτος τις τελευταίες σάρκες από το κουφάρι που κάποτε ήταν κόμμα εξουσίας. Και αν σε όλα αυτά υπάρχει κάπου πλάκα, είναι στο ότι …

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το «μια από τα ίδια» αφήγημα της Νέας Αριστεράς

 

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Έπεσε στα χέρια μου (ή, μάλλον, στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου) το περασμένο Σαββατοκύριακο ένα φυλλάδιο της Νέας Αριστεράς σε σχήμα Α4, με τίτλο: Οι 6+1 προτεραιότητες της Νέας Αριστεράς για να αλλάξει η ζωή μας.

Το φυλλάδιο δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό, ώστε να σου τραβήξει την προσοχή, αλλά είναι… ΟΚ. Καταλήγει δε με το βασικό μήνυμα του κόμματος, τουλάχιστον για αυτή την περίοδο: «Η πολιτική επιστρέφει. Για να νικήσει το δίκιο. Για τη ζωή που μας αξίζει!». Μαζί και ένα qr code, που σε οδηγεί στην ιστοσελίδα της Νέας Αριστεράς. 

Συνήθως όλα αυτά τα διαφημιστικά/προωθητικά/κομματικά φυλλάδια τα πετάω στον πρώτο κάδο ανακύκλωσης.

Το συγκεκριμένο (που μοιάζει να είναι τυπωμένο σε «οικολογικό» χαρτί – μη μας κράξουν κιόλας οι ευαίσθητοι με το περιβάλλον) είπα να το μελετήσω. Να δω, ενάμιση μήνα πριν από τις Ευρωεκλογές, ποιες είναι αυτές οι προτεραιότητες και ποιες οι προτάσεις ενός πολιτικού σχηματισμού, που έχει το «νέο» στο όνομά του και κάποια πρόσωπα από ενδιαφέροντα έως συμπαθή, τουλάχιστον σε μένα. 

Όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες, οι 6 προτεραιότητες είναι:

1. Πόλεμος στην ακρίβεια

2. Φορολόγηση του πλούτου

3. Όχι στα F35 – Χρήματα για Υγεία και Παιδεία

4. Δίκαιη πράσινη μετάβαση

5. Στέγη για όλους και όλες

6. Χωρισμός κράτους-εκκλησίας

Κάθε μία από τις προτεραιότητες αναλύεται σε σύντομο κείμενο. 

 

Οι 6 πρώτες επικεφαλίδες είναι σε πράσινο φόντο, κάτι που βρίσκω σωστό και δίκαιο, με την έννοια ότι αποτίουν φόρο τιμής στο ΠΑΣΟΚ, από το «βαθύ» έως τον ΓΑΠ, αλλά και στο νυν (και αεί). Εντάξει, το «όχι στα F35» είναι διαχρονικό ΚΚΕ, αλλά η ουσία είναι ότι σε όλα αυτά δεν υπάρχει κάτι που να διαφέρει από τις θέσεις του ανδρουλακικού ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Ούτε στις επικεφαλίδες ούτε στα κείμενα που ακολουθούν.  Και πιθανότατα δεν θα διέφεραν ούτε από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν είχε προκύψει Κασσελάκης.

Τότε, όμως, μάλλον δεν θα είχε προκύψει και Νέα Αριστερά, και εμείς δεν θα χάναμε τον χρόνο μας διαβάζοντας φυλλάδια που, παρότι θίγουν θέματα αιχμής, δεν λένε τίποτα νέο, δεν προτείνουν τίποτα καινούργιο και δεν έχουν ούτε μια πρωτότυπη ιδέα, που θα μπορούσε να ταράξει τα νερά και από την οποία κάποιος θα μπορούσε να «πιαστεί».   

Το κερασάκι στην τούρτα είναι πάντα κόκκινο, το ίδιο και ο τίτλος στην 7η, μάλλον στην 6+1 προτεραιότητα: «Συγκάλυψη τέλος». Αν μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά από τις φωτογραφίες, αναφέρεται κυρίως στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά και στις «υποκλοπές, την αστυνομική αυθαιρεσία, τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου». Νομίζω ότι το κόκκινο, βασικό χρώμα του κόμματος μαζί με το πράσινο, το έβαλαν εδώ για να διαφοροποιηθούν κάπως από το ΠΑΣΟΚ, που λόγω του αρχηγού του, έχει σαφώς πλεονέκτημα στη συνείδηση του κόσμου, τουλάχιστον στο θέμα των υποκλοπών… 

Όπως και σε κάθε δραστηριότητα, έτσι και στην πολιτική, σημασία έχει το αφήγημα. Η ιστορία, δηλαδή, που λες και επικοινωνείς, τα μηνύματα που εκπέμπεις, ώστε να πείσεις τον κόσμο να σε «δει», να σε ξεχωρίσει, να ταυτιστεί μαζί σου και να σε ψηφίσει. Γιατί ο στόχος του πολιτικού είναι ένας: να τον ψηφίσουν. Να εκλεγεί, ή, ακόμη και αν δεν εκλεγεί, να έχει αφήσει ένα αποτύπωμα, να έχει κάνει κάπως, σε κάποιους, αισθητή την παρουσία του, να δείξει ότι διαφέρει από τους άλλους, ακόμη και (ή πολύ περισσότερο) από εκείνους που ιδεολογικά βρίσκονται κοντά…

Υποθέτω ότι αυτός είναι και ο σκοπός της Νέας Αριστεράς και το συγκεκριμένο φυλλάδιο ένα μέσο προς την επίτευξή του. Το οποίο φυλλάδιο, όμως, όχι μόνο δεν προσθέτει ούτε μία νέα πρόταση στον πολιτικό διάλογο, όχι μόνο δεν περιέχει ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση, έτσι, για να ξεχωρίσει, αλλά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι 300 της Βουλής στο λεωφορείο της γραμμής

 

Toυ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Υπάρχει κανείς/καμία από τους 300 βουλευτές μας που να χρησιμοποιεί καθημερινά για τις μετακινήσεις του τα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς;  

Που να μπαίνει στον ΗΣΑΠ ή στα λεωφορεία, που να περπατάει με καύσωνα ή με βροχές την απόσταση από το σπίτι του έως τη στάση και από τη στάση έως τη δουλειά; 

Υπάρχει υπουργός ή υφυπουργός που να χρησιμοποιεί το ιδιωτικό του αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις του και να μη χρεώνει στο κράτος τα καύσιμα;  

Που να οδηγεί ο ίδιος ή, ακόμη και αν δεν οδηγεί, να απαρνείται το συνοδευτικό που του ανοίγει τον δρόμο, κλείνοντάς τον σε όλους τους άλλους; 

Υπάρχει προβεβλημένος πολιτικός μας που να πηγαίνει ο ίδιος να ψωνίσει στο σουπερμάρκετ ή στο μανάβικο της γειτονιάς για τον ίδιο και την οικογένειά του, που να διαβαίνει τη λαϊκή αγορά στα χρόνια μετά τις εκλογές και πριν από την επόμενη προεκλογική περίοδο;  

Υπάρχει οποιοσδήποτε εν ενεργεία πολιτικός μας που να έχει «κόψει» από διασκέδαση και ψυχαγωγία, ίσως και από βασικές ατομικές ανάγκες του, για να μπορεί να υποστηρίζει τα έξοδα για την εκπαίδευση και ανατροφή της οικογένειάς του; 

Υπάρχει πρόεδρος μεγάλου κόμματος που να ζει όπως ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας; 

Που τα παιδιά του να πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο και οι γονείς του σε δημόσιο νοσοκομείο χωρίς «μέσον»; 

Αν υπάρχει έστω και ένα «ναι» στα παραπάνω ερωτήματα (και δεν αφορά το ΚΚΕ), θα ήθελα να το γνωρίζουμε, θα έπρεπε να το γνωρίζουμε. Για να τον/την/τους ρωτήσουμε:  

Και πώς αντέχετε; Πώς αντέχετε τους θορυβώδεις συρμούς και τα ξεχαρβαλωμένα οχήματα;  

Πώς αντέχετε τα σπασμένα ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια; Πώς αντέχετε τα μποτιλιαρίσματα; Πώς αντέχετε τον Κηφισό; Πώς αντέχετε να πληρώνετε 2 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη και 50 ευρώ κάθε δυο-τρεις μέρες για να μισογεμίσετε;  

Πώς αντέχετε τις τιμές, την τρελή (παράλογη) ακρίβεια στο ράφι, στον πάγκο και στο καλάθι;  

Πώς αντέχετε να βλέπετε τα παιδιά σας να χάνουν το τρένο της εκπαίδευσης και τους γονείς σας εκείνο της ζωής, σε ένα ράντσο στον διάδρομο μιας εφημερίας; 

Πώς ζείτε; Πού ζείτε; Σας αρέσουν αυτά που ζείτε (αν τα ζείτε); Και τι ακριβώς είπαμε ότι κάνετε για να μην τα ζείτε και τα ζούμε; 

 Εκατομμύρια πολίτες αυτής της χώρας ζουν (με) όλα τα παραπάνω. Και κάπως αντέχουν. Επιβιώνουν με δυσκολίες, με στερήσεις, με ανατροπές όχι ευχάριστες στα προσωπικά και οικογενειακά πλάνα. Με μέτρια (επιεικώς) δημόσια Παιδεία, με βαθιά προβληματική δημόσια Υγεία και Περίθαλψη, χωρίς να τους επιστρέφεται η συμβολή τους στα δημόσια έσοδα, η συνεισφορά τους στην εθνική οικονομία, η προσφορά τους στη Δημοκρατία μας. 

 Ζουν. Ζούμε. Τα καταφέρνουμε. Κουτσά-στραβά. Με πολύ κόπο και «αίμα» (για κάποιους εκτός εισαγωγικών). Με άγχος και διαρκή πίεση. Με επιδόματα και χρέη. Με μαύρη και αδήλωτη εργασία. Με φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή.  

Ζούμε όπως ζούμε, και αυτό βεβαίως έχει μεγάλη σημασία, δεν βλέπετε τι γίνεται λίγο πιο «κάτω»; 

Κάποιοι από εμάς ελπίζουμε κιόλας ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, περάσαμε και χειρότερα άλλωστε, ε; 

Ελπίζουμε και ψηφίζουμε γι’ αυτό. Ολο και λιγότεροι. Και αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε πολύ σοβαρά να απασχολεί τους εκλεγμένους της Δημοκρατίας μας – και όσους ήθελαν ή θα ήθελαν να εκλεγούν. Γιατί οι μισοί και βάλε που ΔΕΝ πάνε έως το εκλογικό κέντρο εκείνες τις Κυριακές, δεν ελπίζουν. Μένουν μακριά γιατί νιώθουν τους πολιτικούς μας μακριά τους.  

Είναι δυσάρεστο, είναι επικίνδυνο, και όσο η απόσταση μεταξύ τους μεγαλώνει, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καλυφθεί.  

Και επειδή όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πάει το βουνό στον Μωάμεθ, ίσως δεν είναι καθόλου κακή ιδέα κάποιοι από τους 300 μας να...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο «παρτάκιας» λαός και ο παραπλανημένος ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Το να κατηγορείς τον λαό γιατί ψήφισε όπως ψήφισε, πολύ περισσότερο όταν έχει καταψηφίσει εσένα, θυμίζει το ανέκδοτο με τον οδηγό στην Πανεπιστημίου. Εκείνον που οδηγούσε κόντρα στο ρεύμα, ακούει στο ραδιόφωνο «προσοχή, ένας τρελός οδηγεί αντίθετα στην Πανεπιστημίου», και αναφωνεί: «Τι ένας, χιλιάδες!». 

Εκτός από αστείο, δεν είναι έξυπνο (αφού σε κανέναν δεν αρέσει να τον «βρίζουν» για την επιλογή του), δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό, δείχνει ότι συνεχίζεις να ζεις στον δικό σου κόσμο και να μην έχεις επαφή με την πραγματικότητα.  

Είναι ασφαλώς και άκοπο, αφού δεν προϋποθέτει να κάνεις κάτι, να βάλεις τον πισινό σου κάτω, να αναλύσεις τα αποτελέσματα, να δεις πού (πρωτο)έκανες λάθος και να αναζητήσεις τους δρόμους και το μονοπάτια που θα ακολουθήσεις για να το μαζέψεις, να ανασυνταχθείς σταδιακά και να διεκδικήσεις την επιστροφή. Ολα αυτά, δηλαδή, που θέλουν χρόνο, θέλουν κόπο, θέλουν και χρήμα (να αποταθείς στους ειδικούς, να γίνουν οι έρευνες, να πάρεις τις εκτιμήσεις και τις προτάσεις τους), πρωτίστως θέλουν γνώση του «πώς γίνεται η δουλειά» και απαιτούν διαρκή και σταθερή αποφασιστικότητα. 

Για όλους όσοι εκτίθενται ατομικά ή επιχειρηματικά στην ελεύθερη αγορά, τα παραπάνω είναι «πρώτη δημοτικού». Δεν βρίζεις τον πελάτη σου που δεν σε αγοράζει, δεν λες «δεν με κατάλαβαν», γιατί και αυτό ακόμη δική σου ευθύνη είναι. Κοιτάς να δεις τι κάνεις λάθος, να το αλλάξεις (δύσκολο, αλλά πιο εύκολο από το να «αλλάξεις» τον πελάτη), να βελτιώσεις το προϊόν και την υπηρεσία, μπας και «γυρίσει». Και αν δεν τα καταφέρεις, πτωχεύεις και πάμε για άλλα.  

Δεν μπορώ να προδικάσω προς τα πού θα κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και σχεδόν μία εβδομάδα μετά τις εκλογές τα σημάδια παραμένουν μακριά από την κατεύθυνση της λογικής και της ενσυναίσθησης. 

Το πιο ανησυχητικό για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι, παρότι βρέθηκε τέσσερα γεμάτα χρόνια στην κυβέρνηση και πάνω από επτά στην αξιωματική αντιπολίτευση, δείχνει να μη θέλει να αποδεχθεί τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζουν οι Ελληνες, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος.  

Μιλούν και κάνουν στον ΣΥΡΙΖΑ σαν να μην έχουν κατανοήσει ούτε γιατί νίκησαν το 2015 (τότε ήταν «σωστός» ο λαός και οι «ηλίθιοι» ήταν «έξυπνοι»;) ούτε γιατί από τότε χάνουν από τα αποδυτήρια. 

Ούτε παραπλανημένος ούτε «μαγεμένος» είναι ο ψηφοφόρος.

 Αν υπάρχει μια λέξη που τον χαρακτηρίζει (και ΔΕΝ μπορούν να πουν οι πολιτικοί) είναι: «παρτάκιας». 

Είναι «παρτάκιας» ο λαός, τι να κάνουμε… «Παρτάκιας» και κυνικός. Κοιτάζει την πάρτη του, την τσέπη του, το στενά ατομικό, άντε οικογενειακό, συμφέρον. Μεταξύ «δικαιοσύνης παντού» και χρημάτων «παντού», θα επιλέξει το δεύτερο. Και αν έρθεις εσύ μετά να πλειοδοτήσεις, απλώς είσαι δεύτερος. 

Το ανέκδοτο δεν μας λέει αν ο οδηγός τράκαρε ή κατάφερε να γλιτώσει.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο παππούς, ένα χρέος και το «τέρας»

 

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ
 

Οταν χάθηκε ο πατέρας της οικογένειας (πλήρης ημερών), κανείς από τους κληρονόμους του δεν σκέφτηκε να κάνει αποποίηση κληρονομιάς. Και οι τρεις θεώρησαν πως δεν υπήρχε λόγος. Η όποια περιουσία είχε μεταβιβαστεί με γονικές παροχές αρκετά χρόνια νωρίτερα. 

Το μοναδικό «αγκάθι» ήταν ένα χρέος στον ΕΦΚΑ, το οποίο ο συγχωρεμένος πλήρωνε κάθε μήνα με κράτηση 100 ευρώ από τη σύνταξη των 500 ευρώ που λάμβανε. Είχε, μάλιστα, αποπληρώσει σχεδόν όλο το κεφάλαιο και απέμεναν τόκοι και προσαυξήσεις, που είχαν διπλασιάσει το ποσό. 

Στην πορεία αποδείχτηκε ότι υπήρχε μια ακόμη εκκρεμότητα: οι κληρονόμοι είχαν λαμβάνειν από τον ΕΦΚΑ το ποσό των 700 ευρώ, περίπου, υπόλοιπο ενός παραπληγικού επιδόματος που δεν είχε καταβληθεί στον πατέρα.  

Δεκατέσσερις μήνες μετά τον θάνατο, οι δυο εκκρεμότητες παραμένουν εκκρεμότητες. Οχι επειδή οι κληρονόμοι δεν έσπευσαν άμεσα να τις τακτοποιήσουν, αλλά γιατί το ελληνικό κράτος έχει τους δικούς του ρυθμούς. Και τους δικούς του (όχι σπανίως παράλογους) κανόνες.  

Για το μεν χρέος, λοιπόν, οι κληρονόμοι ζήτησαν να διαγραφούν τόκοι και προσαυξήσεις και να πληρώσουν εφάπαξ το υπόλοιπο ποσό. Χμ… Επειδή ο συγχωρεμένος είχε υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης, έπρεπε πρώτα να εκδικαστεί εκείνη η ένσταση (του πεθαμένου!), να κοινοποιηθεί η απόφαση στους κληρονόμους και μετά οι κληρονόμοι να κάνουν νέα ένσταση, ζητώντας το ίδιο ακριβώς πράγμα: τη διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων.  

Λεπτομέρεια: η εκδίκαση της πρώτης ένστασης έγινε τέσσερα χρόνια μετά την υποβολή της… 

Μάταια οι κληρονόμοι ζήτησαν να μπει όλο το ποσό (με τις προσαυξήσεις και τους τόκους) στη ρύθμιση των 100 δόσεων που είχε θεσπίσει πέρυσι η κυβέρνηση. Σκόπευαν να πληρώσουν εφάπαξ, επειδή για όποιον πλήρωνε σε μια δόση, ο νόμος προέβλεπε τη διαγραφή προστίμων, τόκων και προσαυξήσεων. Δεν γινόταν, τους εξήγησαν, επειδή η οφειλή δεν είχε διαβιβαστεί στο ΚΕΑΟ… 

Για τη δε είσπραξη της οφειλής από τον ΕΦΚΑ, τους ζήτησαν οκτώ (8), συνολικά, πιστοποιητικά. Ανάμεσά τους και ένα από το Πρωτοδικείο «περί μη αμφισβήτησης της διαθήκης από όλους τους κληρονόμους». Μένω στο τελευταίο. Δεν θα μπορούσε να καλύπτεται με υπεύθυνες δηλώσεις των τριών κληρονόμων ότι δεν έχουν απαιτήσεις από τους άλλους;  

Οοοοχι, πρέπει να πάνε και οι τρεις στο Πρωτοδικείο, που όλοι ξέρουμε πόσο επιβαρυμένο είναι (και προ CoVid-19, πόσο μάλλον τώρα), και κάποιος ή κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι να απασχοληθούν για να εκδώσουν τα πιστοποιητικά.  

Πότε;  

Το νωρίτερο σε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ψηφοφόροι στα γήπεδα #not

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Ναι, αλλά τα δικά σας δεν τα λέτε… 

Ναι, αλλά όταν τα έκαναν οι άλλοι, δεν τα γράφατε αυτά… 

Ναι, αλλά ξεχάσατε τι κάνατε εσείς… 

Μετρήστε πόσες φορές μέσα στη μέρα ακούτε (ή και λέτε) μία από τις παραπάνω φράσεις – ή κάποια παρεμφερή… Στο ταξί, στο καφενείο, στην παρέα, κάτω από ένα ποστάρισμα στα social media, ήταν και είναι τα συνηθέστερα σχόλια. 

Δεν κρίνουν αυτό που γράφεις ή λες, δεν μένουν σε όσα γίνονται σήμερα, «απαντούν» με κριτήριο το χθες, παραπέμπουν στις αμαρτίες του παρελθόντος, για να ξεπλύνουν, νομίζουν, τις τωρινές, τις μελλοντικές και πάει λέγοντας… 

Ξέχασα στα παραπάνω και έναν ακόμη χώρο: τη Βουλή…  

Ποδόσφαιρο, πολιτική, κοινωνία. Ολοι και όλα γυρίζουν γύρω από το παρελθόν. Το «τα ίδια δεν έκαναν και οι άλλοι;», ως ρητορική ερώτηση έρχεται να γίνει «ακλόνητο επιχείρημα» στα χείλη και τα δάχτυλα των κάθε φορά υπασπιστών και υπερασπιστών της (όποιας) ανομίας, παρανομίας, παρασπονδίας… 

Ουδείς αναμάρτητος, ΟΚ. Αλλά τι θα γίνει ρε παλικάρια, έτσι θα πάμε; 

Δεν πρέπει κάποια στιγμή να μηδενίσουμε και να ξεκινήσουμε να κάνουμε (έστω να λέμε) τουλάχιστον τα αυτονόητα; 

«Μπα; Από εμάς θα ξεκινήσουμε; Βρείτε άλλο θύμα!». 

Θύμα μπορεί να βρεις (τόσες «μικρές» ομάδες υπάρχουν, αν θέλουμε να μιλήσουμε επίκαιρα), άκρη όμως δεν θα βρεις ποτέ. 

Γιατί ...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Ακριβές» πίτες και φτηνά κιμπαριλίκια

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Ειλικρινά, δεν με ενόχλησε καθόλου το κονδύλι των 12.000 ευρώ για την εκδήλωση κοπής της πίτας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Το βρίσκω λογικό, μέσα στα όρια του ανεκτού, και #pestenamefate, που λένε και στα social media.   

Mε ενοχλεί πολύ, όμως, όταν βγαίνει ο υπουργός και λέει σε όσους (κακώς, επαναλαμβάνω) ενοχλήθηκαν, αλλά και προς όλους εμάς, ότι θα τα πληρώσει από την τσέπη του. Οπως και αν τη «γέμισε».  

Πόσο φτηνό, πόσο δεύτερο…  

Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι οι σφουγγοκωλάριοι θα τον υμνούν: «Πω πω, υπουργάρα μας, τι τους έκανες, τους έσκισες τους ζαίους με αυτό που είπες», και άλλα τέτοια που συντελούν σε μια ωραία, μεταξύ τους, ατμόσφαιρα. Και αυτό (και αυτούς) προφανώς είχε στο μυαλό του ο ευφυής κατά τα λοιπά Μάκης Βορίδης. Να «την πει», να «τη βγει» στους Συριζαίους για την κριτική που του άσκησαν, απευθυνόμενος σε κοινά που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους ποδοσφαιρικής «θύρας». 

Για εκείνους –λίγους ή πολλούς– που κρίνουν αστείο το (μη) θέμα περί σπατάλης, αλλά και γελοίο το «κιμπαριλίκι» ενός υπουργού, δεν ενδιαφέρεται ο Μάκης Βορίδης. Ούτε ο κύκλος των χαμένων στα τηλεοπτικά πάνελ πολιτευτών (και ψηφοφόρων τους)…  

Στην τελική, πάντως, αν ήθελε να κάνει (τον) καλό και όχι τον καμπόσο...

OΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: Οταν (δεν) μας πιάνουν «ντοπέ»

Toυ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Η ιστορία με το ντόπινγκ είναι μια ακόμη τεράστια υποκρισία του σύγχρονου πολιτισμού. Ολοι, πολύ περισσότερο από εμάς όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με τον υψηλό αθλητισμό, γνωρίζουν ότι η υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων, αυτό που εμείς χειροκροτούμε και αποθεώνουμε ως μεγάλα ρεκόρ και μετάλλια, πολύ απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ χωρίς επιστημονική υποστήριξη. Οπου «επιστημονική υποστήριξη» και η χρήση αναβολικών ουσιών.

Αυτό ισχύει για Ελληνες, Τούρκους, Αφρικανούς (που θα έλεγε και μια ψυχή), Αυστραλούς, για όλους. 

Και οι αθλητές το ξέρουν. Και οι προπονητές τους. Και, βεβαίως, οι αθλητικές και πολιτικές αρχές, οι μέγιστοι των υποκριτών, οι οποίες μάλιστα πληρώνουν κατ΄ ουσία τον λογαριασμό για «φάρμακα» και «μάσκες» (τις ουσίες που ενίοτε «καμουφλάρουν» τα αναβολικά κατά τους ελέγχους). Με δεδομένο μάλιστα ότι ο αθλητισμός στην Ελλάδα είναι χρηματοδοτούμενος από το κράτος, ο τελικός λογαριασμός έρχεται στους φορολογούμενους…

Σε ποιο βαθμό η χρήση αναβολικών αλλοιώνει τον ανταγωνισμό, κατά πόσο εκθέτει σε κινδύνους την υγεία των αθλητών, ποιοι και πόσοι κερδίζουν (πολλά!) μαύρα χρήματα από όλο αυτό το αλισβερίσι κλπ, είναι θέματα που χρόνια απασχολούν την αθλητική και επιστημονική κοινότητα. Θα απασχολούν και εμάς κάθε φορά που προκύπτει ένας «Χονδροκούκης».

Προτάσεις υπάρχουν για νομιμοποίηση των αναβολικών, με στόχο να παταχθούν λαθρέμποροι και απατεώνες - «ειδικοί», αλλά και για να γνωρίζουν όλοι την αλήθεια. 

Αλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι το παιχνίδι του «πιάσε με αν μπορείς», μπορεί να κρύβει περίσσια υποκρισία, αλλά είναι το τελευταίο καταφύγιο «του γνήσιου, του ωραίου και του αληθινού» απέναντι στην αμείλικτη εμπορευματοποίηση, τις απαιτήσεις των ανήθικων παραγόντων και των αχόρταγων χορηγών. Και ότι χωρίς λίγη αφέλεια, κανένα «παραμύθι» δεν γίνεται πιστευτό…

Το βέβαιο είναι ότι τα αναβολικά είναι απάτη: συνειδητή και εκούσια. Είναι επίσης παράνομα – τελεία και παύλα. Όμως, το ίδιο βέβαιο είναι πως δεν σε κάνουν από μόνα τους πρωταθλητή. Γι’ αυτό είναι εν μέρει άδικο να μηδενίζουμε χιλιάδες ώρες προπόνησης και χρόνια προετοιμασίας, για κάθε αθλητή που «πιάνεται». Σήμερα, μια βελτίωση ως 5-7% στις επιδόσεις, θεωρείται «φυσιολογική» και «ανεκτή». Αλλά υπάρχει και ένα 90% πάνω-κάτω, που είναι αυθεντικό, ανθρώπινο, θαυμαστό… 

Ο τυχοδιώκτης κ. Τσίπρας

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον αντίπαλό σου είναι να τον υποτιμήσεις. Το έκαναν ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία πριν από τις εκλογές. Το κάνουν και μετά. Με τον Αλέξη Τσίπρα.

Βλέπουμε έτσι τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να είναι σταθερά ένα βήμα μπροστά. Από τα κόμματα της έως τώρα εξουσίας, από το ΚΚΕ, από τους «ευρωπαϊστές», «μνημονιακούς» και όλους όσοι εκφράζουν θέσεις άλλες από εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι λαϊκιστής. Θα έπρεπε πρωτίστως γι’ αυτό να τον υπολογίζουν σοβαρά οι «άλλοι», οι πρωτομάστορες του είδους. Ομοιος ομοίω αεί πελάζει...

Ναι, παίζει με τη φωτιά. Μόνο που δεν την άναψε αυτός. Και το γνωρίζουμε όλοι.

Ναι, αν υποθέσουμε ότι θα κάνει όσα λέει, η χώρα θα πάει άλλα 50 χρόνια πίσω. Με τη διαφορά πως αυτό συνέβαινε και έως τώρα –από τους «άλλους». 

Ναι, αφήνει στελέχη του να λένε δεξιά και αριστερά μπαρούφες, όταν δεν τις λέει ο ίδιος. Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν το κάνει επίτηδες – όσο βλέπει ότι το αποτέλεσμα τον «δικαιώνει».

Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αδίστακτος, αμοραλιστής. Το γνωρίζουν πολύ καλά πρώτα εκείνοι που τον βοήθησαν να αναδειχθεί, τέως και νυν σύντροφοί του.

Ναι, είναι και τυχοδιώκτης. Είναι ένας από ΑΥΤΟΥΣ. Και αποδεικνύεται ανώτερος από τους σημερινούς αντίπαλούς του. Ενας μαθητής που ξεπερνάει τους «δασκάλους» του.

Σύμφωνοι, όλα αυτά και όσα μπορούμε ακόμη εκ του ασφαλούς να του καταλογίσουμε, δεν είναι εκείνα που θα θέλαμε από έναν ελπιδοφόρο νεαρό, επικεφαλής μιας Αριστερής παράταξης. Όχι πάλι μια από τα ίδια, έναν από τους ίδιους…

Ε και; Ποιος νοιάζεται τι θέλουμε «εμείς»; Και ποιοι είμαστε «εμείς»; Πόσοι;

Οι Αξιοι! Ή μια από τα ίδια;

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Στην Ελλάδα, ως γνωστόν, σπανίως κρίνεσαι με βάση την αξία σου και από το αποτέλεσμα της δουλειάς σου. Υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις σε όλους τους τομείς, αλλά ο κανόνας είναι η αναξιοκρατία, η (φ)αυλοκρατία, οι σχέσεις εξάρτησης και υποτέλειας.

Η πολιτική όχι μόνο δεν ανήκει στις εξαιρέσεις, αλλά αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του εθνικού καρκινώματος. Με την ευθύνη, αυτονόητα, να βαραίνει κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα – καθώς και τους ψηφοφόρους τους.

Το βλέπουμε και τώρα, με το επιχείρημα του «τρόμου», που σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις προτάσσουν πριν από τις εκλογές.

Η Νέα Δημοκρατία και (περισσότερο) το ΠαΣοΚ επιχειρούν να ενισχύσουν στον κατά παράδοση συντηρητικό (όχι με τη στενή κομματική έννοια) Ελληνα το σύνδρομο του «λιγότερο κακού».

Οι άλλες δυνάμεις, με ελάχιστες πάλι εξαιρέσεις, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον θυμό που οι περισσότεροι πολίτες αισθάνονται – και δεν έχουν πού να (τον) ξεσπάσουν: οι κάλπες είναι μια καλή ευκαιρία, λένε.

Πώς άραγε πρέπει να «ανταμειφθούν» τα δύο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια και βαρύνονται με τη σημερινή κατάσταση της χώρας;  

Με την εκ νέου ψήφο μας;

Από ποιους θα «επιβραβευτούν» τα κόμματα της Αριστεράς, που δεν μπορούν μισό αιώνα τώρα να συνεννοηθούν στα βασικά και αρέσκονται στα «μην» και τα «δεν», αντί να παρουσιάσουν μια πρόταση διακυβέρνησης και ένα πρόγραμμα συμβατό με την εποχή και τις προκλήσεις της;

Γιατί να «πριμοδοτηθούν» οι ακραίες «λαϊκές» φωνές της Δεξιάς, που προσπαθούν να μαζέψουν όποιον να ΄ναι, απ’ όπου να’ ναι, με «βάθος» και «βιτρίνα» που προκαλούν γέλιο ή (και) αποστροφή;

Εν τέλει, τι από όλα όσα κάνουν ή λένε τα κόμματα που μετά βεβαιότητας θα συγκεντρώσουν τη συντριπτική πλειοψηφία ξεκινάει από και έχει κατάληξη το «άξιος»;

Ποιος λέει «ψηφίστε με γιατί είμαι ο καλύτερος, διότι αξίζω, διότι έχω να επιδείξω αυτό στη ζωή μου και εκείνο στην πολιτική μου καριέρα»; Οι περισσότεροι δεν τολμούν – τι να πουν; Και όσοι (πόσοι άραγε;) τους παίρνει να ξεμυτίσουν, πέφτουν πάνω στο τοίχος της οργής ή του φόβου.