ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ακαδημαϊκό Άσυλο Ανιάτων

Του Θεοδόση Μπουντουράκη                  

Κάθε χρόνο 2-3 διεθνείς οργανισμοί αξιολόγησης αδιαμφισβήτητου κύρους, δημοσιεύουν τις παγκόσμιες λίστες κατάταξης όλων των μεγάλων Πανεπιστημίων.

Εκεί βλέπουμε παγίως να αναφέρονται στις πρώτες θέσεις σπουδαία και πασίγνωστα Πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ η Οξφόρδη ή το Κεϊμπριτζ.

Κάπου μεταξύ 300ου και 400ου κατατάσσονται και ορισμένα ελληνικά Πανεπιστήμια, όπως το ΕΜΠ ή το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Και πάλι καλά.

Τα αξιολογικά κριτήρια κατάταξης τα οποία χρησιμοποιούν οι εν λόγω οργανισμοί είναι σαφή και αντικειμενικά, όπως πχ οι επιστημονικές δημοσιεύσεις των καθηγητών, οι δυνατότητες εξεύρεσης εργασίας των αποφοίτων κάθε Πανεπιστημίου, η αναγνωρισιμότητα και άλλα συναφή.

Πρόσφατα είδαμε όμως και μια αντίστοιχη νεοελληνική εκδοχή κατάταξης των ελληνικών ΑΕΙ, όχι με κριτήριο όμως όχι την αριστεία, αλλά την ανομία και την βία.
 

Άλλη μια παγκόσμια νεοελληνική πρωτοτυπία! Πανεπιστημιακά καλλιστεία τραμπουκισμού και τσαμπουκά.

Εκεί λοιπόν έκπληκτος ο αναγνώστης διαβάζει ότι μόνο για το 2017, υπήρξαν 53 κρούσματα ενδοπανεπιστημιακής ανομίας και βίας στα ΑΕΙ μας. 

Αυτό είναι ένα κριτήριο κατάταξης το οποίον οι προαναφερθέντες διεθνείς οργανισμοί αξιολόγησης σίγουρα αγνοούν, και είμαι βέβαιος ότι θα προκαλούσε τεράστια έκπληξη και θυμηδία, αν επληροφορούντο ότι στη χώρα μας τα Πανεπιστήμια κατατάσσονται και με αυτό το κριτήριο.

Καμαρώστε τα περιστατικά ανομίας στα ΑΕI: Εισβολές κουκουλοφόρων, ομηρίες καθηγητών, καταστροφές πανεπιστημιακής περιουσίας, μέχρι και κατασκευές βομβών μολότοφ που τελικά χρησιμοποιούνται κατά της Αστυνομίας.

Εντυπωσιάζει το πάθος της ελληνικής πολιτείας να απορρίπτει κάθε συζήτηση για ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, και ταυτόχρονα να αδιαφορεί πλήρως για την διαφύλαξη των δημοσίων, και μάλιστα να ανέχεται τον διασυρμό τους, ώστε να τα αφήνει βορά στις ορέξεις των κουκουλοφόρων η να ανέχεται αυτά να παρέχουν άσυλο σε παράνομους πλανόδιους μικροπωλητές του πεζοδρομίου. Έτσι φαίνεται να αντιλαμβάνεται η ελληνική πολιτεία την διασύνδεση της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης με την επιχειρηματικότητα στην πράξη.

Οι πλανόδιοι μικροπωλητές να μπαινοβγαίνουν στο ΕΜΠ, για να αποφύγουν την Αστυνομία η οποία τους παρακολουθεί ανήμπορη απ’ έξω.

Και το περίφημο ακαδημαϊκό άσυλο αντί να αποτελεί ένα άβατο, όπου μπορούν ελεύθερα να αναπτύσσονται ιδέες και ακαδημαϊκός διάλογος, έχει καταντήσει να προσφέρει ποινικό άσυλο για κάθε λογής μπαχαλάκηδες και αναρχικούς ή περιθωριακούς.

Το καθεστώς του πνευματικού πανεπιστημιακού ασύλου είναι ήδη κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα. Όλες οι άλλες νομοθετικές παρεμβάσεις της Πολιτείας είναι τόσο βλακώδεις ή σκοπίμως κατασκευασμένες, ώστε στην ουσία να προσφέρουν στέγη και άσυλο σε κάθε λογής παράνομους εισβολείς, οι οποίοι φθάνουν στο σημείο να απειλούν μέχρι και την σωματική ακεραιότητα διδασκόντων και διδασκομένων. Και ουδείς τολμά να διαμαρτυρηθεί. 

Οι μεν καθηγητές φοβούνται, οι δε φοιτητές υπομένουν καρτερικά. 

Και μέχρι τώρα δεν έχουμε πει τίποτα για την φυσική κακοποίηση και την πρωτοφανή ρύπανση των πανεπιστημιακών κτιρίων. Οι διάφοροι αντιεξουσιαστές αναρχικοί και λοιπές νεοελληνικές έμπνευσης συλλογικότητες, όταν δεν εισβάλλουν στους πανεπιστημιακούς χώρους για να ασκήσουν βία στους καθηγητές ή τους φοιτητές, φροντίζουν να εκδηλώνουν τα καλλιτεχνικά τους ένστικτα ρίχνοντας μπογιές και βρωμίζοντας με κάθε δυνατό τρόπο τα κτίρια.

Έτσι ένα πρόβλημα που μπορεί να λυθεί με απλούστατο και αμεσότατο τρόπο, και που μόνο στην ευκλεή χώρα μας συναντάται, έχει καταντήσει να μας απασχολεί επί χρόνια, αλλά και να αποτελεί και αντικείμενο ατελείωτων και περισπούδαστων νομικών και συνταγματικών αναλύσεων.

Αντί άμεσης λύσης, διαβάζω ότι το Υπουργείο Παιδείας συνέστησε λέει μια επιτροπή η οποία θα μελετήσει το θέμα και θα υποβάλει προτάσεις στους υπουργούς Εσωτερικών, Παιδείας και Δικαιοσύνης. Πάλι καλά που δεν φώναξαν και τον Αρχιεπίσκοπο! ΄

Άλλη μια κλασική εκδήλωση της ελληνικής γραφειοκρατίας. Όταν δεν θέλεις να λύσεις ένα πρόβλημα, φτιάξε μια επιτροπή!

Εδώ έχουμε μια από τις πιο ακραίες εκφάνσεις της πλήρως παρεξηγημένης δημοκρατικής ελευθερίας. Η βία και ανομία των ολίγων γίνεται ανεκτή και ταλανίζει τους πολλούς. 

Και τελικά το ερώτημα είναι: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: O πλατωνικός δασάρχης

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Θεοδόση Μπουντουράκη 

Γεωπόνοι, δασολόγοι, βιολόγοι και λοιποί συναφείς επιστήμονες σκίστε τα πτυχία σας!

Αυτά που γνωρίζατε μέχρι τώρα και μας διδάσκατε στο Γυμνάσιο κατέπεσαν εν μια νυκτί.

Λάθος μας μαθαίνατε ότι ένα δασόβιο δένδρο και ένα δάσος θέλει τουλάχιστον 50 χρόνια για να αναπτυχθεί, (αν εν τω μεταξύ δεν το κάψουν οι μερακλήδες οικιστές ή γιδοβοσκοί).

Προχθές ο Δασάρχης Πειραιά ανακοίνωσε μια τεράστια επιστημονική ανακάλυψη στον τομέα σας. Κατάφερε να δημιουργήσει δάσος εντός μιας ημέρας και διά μιας υπογραφής.

Σε μια περιοχή που επί δεκαετίες ήταν στρωμένη με άσφαλτο, στο Ελληνικό, ξεφύτρωσε μέσα σε μια μέρα ένα μαγευτικό δάσος, κατόπιν αποφάσεως του. Αν αυτό δεν είναι μια επανάσταση στον τομέα της βιολογίας, τότε τίποτα δεν είναι. Ούτε καν η κλωνοποίηση.

Ασχέτως πλάκας όμως, καλό θα ήταν κάθε σκεπτόμενος Έλληνας να μπει στον κόπο να διαβάσει την "πράξη χαρακτηρισμού" του αρμόδιου Δασάρχη.

Είναι ο απόλυτος καθρέφτης του ερεβώδους λαβυρίνθου που απεικονίζει τις άκρως απροσπέλαστες και σκόπιμα ακατανόητες διαδικασίες της Δημόσιας Διοίκησης εν γένει. 

Ο σχολαστικισμός των βυζαντινών μοναχών περί του γένους των αγγέλων είναι γάργαρο νεράκι μπροστά στην κρυπτογραφική μεθοδολογία της Δημόσιας Διοίκησης .

Αρχίζει η απόφαση λαμβάνοντας υπ’ όψιν πάνω από δυόμιση πυκνογραμμένες σελίδες με 9 παραγράφους, που βρίθουν από διατάξεις και άρθρα Νόμων οι οποίοι παραπέμπουν ή συμπληρώνουν άλλους νόμους και διαδικασίες άρθρων νόμων. Ένα μνημείο χαοτικής και σκοταδιστικής ασάφειας. Και καταλήγει χαρακτηρίζοντας το συγκεκριμένο κομμάτι ως δασική έκταση κατά την "έννοια" των διατάξεων κάποιων απίθανων νόμων. 

 Εδώ η Διοίκηση φαίνεται ότι ασπάζεται πλήρως την πλατωνική κοσμοθεώρηση περί εννοιών, που προηγούνται των πραγμάτων.

 Η έννοια του δάσους υπερτερεί του πραγματικού δάσους! 

Καλού κακού όμως περιλαμβάνεται και μια έκθεση αυτοψίας των αρμοδίων υπαλλήλων. Προφανώς οι αυτόπτες διαπιστωτές μπόρεσαν να δουν την έννοια του δάσους, διενεργώντας αυτοψία στον πλατωνικό κόσμο των ιδεών.

Το πιο χαριτωμένο όμως είναι ότι η έκθεση αναρτάται στο διαδίκτυο στα πλαίσια της "διαφάνειας".

Τουλάχιστον διαθέτουμε χιούμορ. Μαύρο αλλά χιούμορ.

Τα πάντα όμως εξηγούνται. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο κουμπάρος μου ο φιλελεύθερος

Του Θεοδόση Μπουντουράκη 

Οικονομολόγου

 

Τις προάλλες λίγο πριν τον μεγάλο χιονιά, αποφάσισα να πάω να δω τα πεθερικά μου στην Πάτρα. Πήρα μαζί και τον κουμπάρο μου γιατί είχαμε καιρό να βρεθούμε.

Με τον κουμπάρο ήμασταν συμμαθητές στο σχολείο. Μετά αυτός έφυγε και πήγε στην Αγγλία για σπουδές. Καλά τα κατάφερε. Έμεινε εκεί χρόνια, πάλεψε αγωνίστηκε και έκανε μια καλή καριέρα. Τώρα έρχεται στην Ελλάδα για διακοπές.

Εγώ μπήκα με την τρίτη προσπάθεια στην Πάντειο. Τι ωραία χρόνια! Ακόμα θυμάμαι τις καφετέριες στη διπλανή πλατεία. Μου πήρε 7-8 χρόνια να τελειώσω αλλά την τελείωσα.

Έκανα και Αγγλικά. Όταν πια με το καλό πήρα το πτυχίο και το Lower έπρεπε να βρω δουλειά. Έτσι πήγα στον πεθερό μου που είχε πολλές γνωριμίες. Παλιός Πασόκος αυτός και κολλητός του Κατσιφάρα. 

Γράψου στο κόμμα μου λέει και θα τα βρούμε. Γράφτηκα κι εγώ στην τοπική νεολαία και κούναγα τα πλαστικά σημαιάκια στις ομιλίες του Ανδρέα.  

Σε λίγο ο πεθερός κατάφερε να με διορίσει στο Υπουργείο. Δεν κατάλαβα τι δουλειά έπρεπε να κάνω αλλά μου είπαν: "κάτσε εδώ σ΄αυτό το γραφείο με τους άλλους πέντε και θα σε ενημερώσουμε". Ακόμα περιμένω...

Καλά τα περάσαμε στην Πάτρα, αλλά χάλασε ο καιρός και άρχισε να ρίχνει πυκνό χιόνι. 

Το είχανε πει στα δελτία, αλλά αυτοί πέφτουν έξω. Είχανε πει μάλιστα να έχουμε αλυσίδες, αλλά σιγά μη πάω να δώσω 150 ευρώ να πάρω αλυσίδες! Μήπως ξέρω να τις βάζω; Τι είμαι; κανένας λοκατζής;

Έτσι ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα, αλλά στα μισά της διαδρομής έκλεισε η Εθνική από το χιόνι και μείναμε 5-6 ώρες εγκλωβισμένοι.

"Τα βλέπεις;" λέω στον κουμπάρο. "Που είναι το κράτος; Δεν δουλεύει τίποτα . Έπρεπε να στείλουν τα μηχανήματα να μας απεγκλωβίσουν. Τι τους πληρώνουμε τους φόρους;"

Τότε ο κουμπάρος άρχισε να μου λέει κάτι περίεργα περί ατομικής ευθύνης. Ότι έπρεπε να έχω αλυσίδες και ότι δεν μπορώ να τα περιμένω όλα από το κράτος. Ότι η ευθύνη δεν είναι μόνο του κράτους αλλά είναι και δική μου. 

Και μετά άρχισε τις θεωρίες του. Ότι κάθε πολίτης έχει ατομική ευθύνη και ότι αυτό είναι προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας. Ότι αν εκχωρήσουμε την ατομική μας ευθύνη και την προσωπική μας κρίση στο κράτος και τα περιμένουμε όλα από αυτό, τότε μετατρεπόμαστε σε άβουλα όντα. Και τότε είναι που αρπάζουν την ευκαιρία οι λαϊκιστές να υποσχεθούν τα πάντα. Και εφόσον εμείς δεν ασκούμε την ατομική μας ευθύνη και κρίση παραδινόμαστε ανήμποροι στις υποσχέσεις τους και η Δημοκρατία αποκτά αυταρχικά και ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

Και ότι αν τα περιμένεις όλα από το κράτος, τελικά του ανοίγεις την πόρτα να μπει στο σπίτι σου και να σου υπαγορεύει ακόμη και ποια κανάλια θα έχει η τηλεόραση. 

"Να ξέρεις ότι όσο το κράτος μεγαλώνει τόσο η προσωπική σου ελευθερία μικραίνει" κατέληξε ο κουμπάρος. 

Κουταμάρες του κουμπάρου. Αυτός μας είπε ότι είναι φιλελεύθερος. Και εγώ φιλελεύθερος είμαι, γιατί είμαι υπέρ της ελευθερίας και κατά της δουλείας. Αλλά φαίνεται ότι εκείνος το εννοεί διαφορετικά.

Φιλελεύθερος είναι -λέει- εκείνος που θέλει να παίρνει τις αποφάσεις για την τύχη του μόνος του. Εκείνος που θέλει να διαχειρίζεται τη ζωή του και την περιουσία του χωρίς περιορισμούς και παρεμβάσεις από την αυταρχική κρατική εξουσία. Προϋπόθεση βέβαια είναι ο απόλυτος σεβασμός στα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, αυτά της ζωής, της ιδιοκτησίας και της προσωπικής ελευθερίας. Με άλλα λόγια να συμπεριφέρεσαι προς τους άλλους, όπως θα ήθελες και οι άλλοι να σου συμπεριφερθούν.

Και αυτός είναι ο βασικός ρόλος του κράτους. Να διασφαλίζει τα ίσα δικαιώματα των πολιτών στα βασικά αγαθά της ζωής και της ελεύθερης αυτοδιαχείρισης.

Πολύ ψαγμένος μου φαίνεται ο κουμπάρος ! Τόσα χρόνια στην Ευρώπη κάτι παραπάνω έμαθε. 

Εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο απλά. Όλους αυτούς τους φιλελεύθερους τους λέει ο Τσίπρας "νεοφιλελεύθερους" όπως εκείνη η Θάτσερ, και καθάρισε.

Αυτό τού το έμαθε ο Φλαμπουράρης που την πρόλαβε τη Θάτσερ, και έχει ιδίαν άποψη για το έργο της. Νομίζω ότι και τα αγγλικά του ο Τσίπρας από τον Φλαμπουράρη τα έμαθε, αφού αυτός ήξερε από Αγγλία και Θάτσερ.

Τέλος πάντων πέρασε η ώρα και αρχίσαμε σιγά-σιγά να προχωράμε προς Αθήνα.
 

Βάζω να ακούσω τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο και τι ακούω ! Ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος;

Του Θεοδόση Μπουντουράκη

Κουίζ: Ποιος είναι ο αρχικός εμπνευστής της κίνησης "δεν πληρώνω";

Αν απαντήσατε ότι είναι ο πάντα ειλικρινής και απολύτως αξιόπιστος πρωθυπουργός μας, πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός, χάσατε! 

Η ανατρεπτική αυτή προτροπή στην οποία αγελαία τσίμπησαν πολλοί αφελείς κρυπτομπαταχτσήδες συμπολίτες μας, με αποτέλεσμα να τον βγάλουν πρωθυπουργό, δεν ελέχθη αρχικά απ’ αυτόν. Πρώτος την διακήρυξε κατά την δεκαετία του 1960 ο Αμερικανός γλωσσολόγος και φιλόσοφος Νόαμ Τσόμσκι.

Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι μια εξαιρετικά σημαντική πνευματική και επιστημονική μορφή του 20ου αιώνα. Για μας όμως -τον εξυπνότερο λαό του κόσμου- νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ένα μικρό μέρος του έργου του, αυτό που αφορά την κρατική προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, καθώς και συγκεκριμένες τεχνικές χειραγώγησης των μαζών και της σκέψης του κοινού.

Ο Τσόμσκι πρεσβεύει ότι όταν τα ΜΜΕ τελούν υπό τον έλεγχο των λάθος ανθρώπων, ή ολοκληρωτικών καθεστώτων, αυτό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εργαλείο καταστολής των μαζών και εξυπηρέτησης των συμφερόντων μιας κυρίαρχης κάστας η κυβερνητικής ομάδας

Μας θυμίζει τίποτα αυτό σε σχέση με την σημερινή νεοσταλινική Ελλάδα; 

Αναλύει επίσης ο Τσόμσκι τις τεχνικές χειραγώγησης των μαζών τις οποίες συνοψίζει σε συγκεκριμένες στρατηγικές και τις οποίες στερεοτύπως εφαρμόζουν οι ακραιφνείς λαϊκιστές και λαοπλάνοι πολιτικοί και τα απολυταρχικά καθεστώτα.  

Παραθέτω ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα τρόπων χειραγώγησης των μαζών κατά Τσόμσκι, που νομίζω ότι μας αφορούν άμεσα:

Η στρατηγική της αναβολής
Για να γίνει αποδεκτή μια απόφαση που συγκρούεται με το "λαϊκό αίσθημα" και με τον κρατούντα λαϊκισμό την παρουσιάζουμε ως οδυνηρή αλλά αναγκαία. Στη συγκεκριμένη ελληνική περίπτωση βάζουμε και μερικούς υπουργούς να δακρύζουν και να κόπτονται διότι δυστυχώς, παρά την θέληση τους, είναι αναγκασμένοι να υποστηρίξουν τα συμφωνημένα και ψηφισμένα μνημονιακά μέτρα.

Η τεχνική της ενθάρρυνσης του κοινού να αρέσκεται στη μετριότητα
Και να συκοφαντείς την αριστεία και τη διάκριση, θα πρόσθεταν ορισμένοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί και ιδεολογικοί Ηρακλείς του πάντα ειλικρινούς και αξιόπιστου πρωθυπουργού μας.

Η μετριότητα ευδοκιμεί εκεί όπου απουσιάζει ο ανταγωνισμός και η αξιολόγηση, έννοιες που προκαλούν ιδεολογική αλλεργία σε εμμονικούς σταλινόφρονες,  που ναι μεν δεν τελείωσαν το Πανεπιστήμιο, πλην όμως κανοναρχούν τα της Παιδείας στη χώρα μας. 

Η στρατηγική της επίκλησης του συναισθήματος του κοινού παρά της λογικής
Κλασική τεχνική όλων των μεγάλων λαϊκιστών και καταστροφικών πολιτικών ανδρών!

Η σύγχρονη ελληνική Ιστορία έχει πολλά τέτοια παραδείγματα να επιδείξει, με πλέον πρόσφατο τον άκρατο λαϊκισμό του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η λογική και η αναζήτηση της αλήθειας  προϋποθέτουν πνευματική ωριμότητα και ερευνητική διάθεση. Σε υποχρεώνουν να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα, να αποδεχθείς τις δικές σου ευθύνες και να συγκρουστείς με τη νοοτροπία του μαζικού βολέματος και της μετριοκρατίας. Πράγματα που αποτελούν κατάρα για πολλούς συμπολίτες μας.

Αν μάλιστα πασπαλίσεις τη συνθηματολογία που απεθύνεται  στο  συναίσθημα, με μερικούς διανουμενίστικους νεολογισμούς, τότε ακούγεσαι πιο πειστικός και βαρύγδουπος στον μέσο ψηφοφόρο. Αυτός εντυπωσιάζεται από λέξεις που δεν κατανοεί, και αισθάνεται το δέος που εμπνέει η κάθε μορφής αυθεντία προς τον απλό απαίδευτο άνθρωπο.

Διερωτώμαι πόσες φορές συναντάται σε όλη την ελληνική γραμματεία ο όρος "αριστερό πρόταγμα", ή ο όρος "προοδευτικό επίδικο". Και ναι μεν οι  φοιτητοπατέρες που τους επινόησαν μπορεί να  παρέμειναν αιώνιοι φοιτητές, αλλά οι πιο ταλαντούχοι στην τέχνη της αριστερίστικης γλωσσοπλασίας θα μπορούσαν να συντάξουν το "Νεοελληνικό Λεξικό της Ακατάσχετης Μπουρδολογίας", ώστε να βγάλουν και το σχετικό χαρτζιλίκι, μέχρι να ενταχθούν στο φιλόξενο ψηφοδέλτιο του επόμενου ριζοσπαστικού κομματικού εξαμβλώματος. 

Επανερχόμενος στον Νόαμ Τσόμσκι, προσωπικά διαφωνώ με τις πολιτικές θέσεις του οι οποίες προωθούν μεταξύ άλλων αυτό που οι κριτικοί του αποκάλεσαν "μόνιμη αντίρρηση" και ενθάρρυνση του ακραίου "αναρχοσυνδικαλισμού".  Όμως ο Τσόμσκι από επιστημονικής πλευράς θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης γλωσσολογίας, γιαυτό και διετέλεσε καθηγητής στο περίφημο αμερικανικό πανεπιστήμιο ΜΙΤ για πάνω από 50 χρόνια! 

Παρά το γεγονός ότι συχνά στράφηκε εναντίον του ίδιου του Πανεπιστημίου, αυτό ουδέποτε διανοήθηκε να τον απομακρύνει, ακόμα και όταν το ζήτησε ο πρόεδρος Νίξον. Εκεί βλέπετε λειτουργούν αλλιώς τα πανεπιστήμια. Δεν έχουν ακόμη οι δυστυχείς ανακαλύψει την μαγική συριζαϊκή φόρμουλα  του μαζικού εκδημοκρατισμού!

Βέβαια...

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι αστοί του Δημοσίου

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΘΕΟΔΟΣΗ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΑΚΗ

OIKONOMOΛΟΓΟΥ

Η ​​αστική τάξη, ως ευρύ κοινωνικό στρώμα, άρχισε να διαμορφώνεται στη χώρα μας ουσιαστικά περί τη δεκαετία του ’70, και με καθυστέρηση άνω των εκατό ετών σε σχέση με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές εξελίξεις. Απέκτησε όμως τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της και εδραιώθηκε ως ελληνική αστική τάξη από τη δεκαετία του ’80 και μετά. Μέχρι το ’60 η Ελλάδα ήταν μια φτωχή καθημαγμένη χώρα, στην οποία οι μικρές δυναμικές και παραγωγικές πληθυσμιακές ομάδες αναζητούσαν διέξοδο στη μετανάστευση μάλλον, παρά στη δημιουργία αστικών πλουτοπαραγωγικών κέντρων.
 

Το νέο ανατρεπτικό πολιτικό σκηνικό που προέκυψε από το ’81 και μετά, το οποίο αυτοχαρακτηριζόταν «σοσιαλιστικό», επέφερε όχι μία αλλά δύο μεγάλες αλλαγές:

Η πρώτη «σοσιαλιστική» αλλαγή ήταν η καθιέρωση του εξωτερικού δανεισμού, αλλά και των πρώτων προγραμμάτων ενίσχυσης από την τότε ΕΟΚ ως πηγής εύκολης και γρήγορης παραγωγής πλούτου. Μέχρι τότε η χώρα ζούσε με τις ίδιες πτωχές δυνάμεις. Αυτός ο καινοφανής και δάνειος πλούτος άρχισε να κατευθύνεται, από τη νεοπαγή αστική τάξη κυρίως, προς την κατανάλωση, εξ ου και το έκτοτε χρόνιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας. Η οικοδομή επίσης απορρόφησε ένα σοβαρό μέρος του νέου πλούτου. Το «διαμέρισμα πολυκατοικίας» σε εκείνη την ιστορική συγκυρία έπαιξε έναν διπλό ρόλο. Αφ’ ενός παρέσχε μοντέρνα και ζηλευτή στέγη στα όνειρα των φρέσκων αστών, αφ’ ετέρου προσέφερε και τη μοναδική επενδυτική διέξοδο σε όσους ήθελαν να αποταμιεύσουν μέρος του νέου πλούτου τους, εφόσον, τότε, άλλες επενδυτικές δυνατότητες πλην της οικοδομής ουσιαστικά δεν υπήρχαν.

Η δεύτερη μεγάλη «σοσιαλιστική» αλλαγή ήταν η δημιουργία ενός απαραίτητου μηχανισμού διανομής του νεοαποκτηθέντος δανειακού πλούτου. Τον ρόλο αυτό ανέλαβε το ίδιο το κράτος, το οποίο έκτοτε άρχισε να γιγαντώνεται και να υιοθετεί νέους ρόλους, όπως αυτούς του εργοδότη, του εμπόρου και του βιομηχάνου. Προς ενίσχυση και διεύρυνση των σοσιαλιστικών αυτών κρατικών δραστηριοτήτων, άρχισε να ξεφυτρώνει πληθώρα δημοσίων επιχειρήσεων, οργανισμών, ιδρυμάτων κ.λπ., τα οποία έκτοτε και μέχρι σήμερα ταλανίζουν τον πολιτικό βίο και αφαιμάσσουν την οικονομία.
 

Φυσικά, η νέα γενιά πολιτικών και λοιπών παρατρεχάμενων είχε δύο κοινούς παρονομαστές:
 

Κατά πρώτον, όλοι οι διοικούντες ήσαν κομματικοί δερβίσηδες, οι οποίοι ανταγωνίζονταν σε επίδειξη κομματικού φανατισμού

Kατά δεύτερον, ήσαν βαθύτατοι κρατιστές, οι οποίοι αναθεμάτιζαν την ύπαρξη και λειτουργία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. 

Σε αυτό το περιβάλλον άρχισε να συγκροτείται η νέα τάξη της νεοελληνικής κοινωνίας, η αστική τάξη, με βασικό σημείο αναφοράς το Δημόσιο. 

 

Οι πολλοί υπήχθησαν σε άμεση εξάρτηση με αυτό, αφού προσελήφθησαν ως δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ οι λιγότεροι είχαν έμμεση εξάρτηση, αφού άρχισαν να συναλλάσσονται επαγγελματικά, όμως υπό καθεστώς προστατευτισμού και ειδικών προνομίων, ως προμηθευτές, εργολάβοι κ.λπ.
 

Οσοι ήσαν εκτός Δημοσίου αποτελούσαν προφανές πεδίο ψηφοθηρίας και πολιτικών εκβιασμών. 

Οσοι δε ήσαν εντός επεδίωκαν να προασπίσουν και να προαγάγουν τα συμφέροντά τους – τα περίφημα «κεκτημένα». 

Ως φύλακας άγγελος των εν λόγω κεκτημένων ανεπτύχθη μια νέα κατηγορία αξιωματούχων, οι συνδικαλιστές του δημοσίου τομέα. Αυτοί, αν και τύποις αιρετοί, στην ουσία απεδείχθησαν ισόβιοι επαγγελματίες συνδικαλιστές και κομματικά στελέχη. Αυτονομημένοι και παντοδύναμοι, τύποις εκπρόσωποι των εργαζομένων, ουσιαστικά εξυπηρετούσαν δικά τους και κομματικά συμφέροντα, και διοικούσαν τις δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες, αφού εκ του νόμου συμμετείχαν στα διοικητικά συμβούλια. Αποτελούσαν δε φόβητρο και γι’ αυτές τις κομματικές διοικήσεις, οι οποίες αν δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις των συνδικαλιστών, τον λόγο είχαν τα απεργιακά συνθήματα και οι «αγωνιστικές κινητοποιήσεις».
 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναπτύχθηκε η νεοελληνική τάξη των αστών, η οποία από κοινωνικής και οικονομικής πλευράς κάλυψε το κενό μεταξύ της αγροτικής και της όποιας άρχουσας τάξης υπήρχε τότε στη χώρα μας. 

Δεν κατάφερε όμως να αποκτήσει τα αισθητικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Δυτικοευρωπαίων αστών. Σε σχέση με τους γνήσιους Ευρωπαίους αστούς, οι Ελληνες εύστοχα χαρακτηρίσθηκαν «μικροαστοί». 

Οι Ευρωπαίοι αστοί είχαν αναπτύξει την ιδεολογία τους και είχαν κατακτήσει τα προνόμιά τους αγωνιζόμενοι. 

Στους Ελληνες μικροαστούς ιδεολογία δεν χωρούσε, τα δε προνόμια είχαν παραχωρηθεί από τους κομματικούς Γουλιμήδες, οι οποίοι μάλιστα προωθούσαν την οργάνωση της νέας αυτής τάξης σε συντεχνίες.