— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 25, 2026
Οι Βέλγοι δεν έχουν ούτε συρτάρια pic.twitter.com/jk0AaTka8g
— Ρεπλικα (@yorgisAnyfantis) June 30, 2026
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΝΔΑΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΝΔΑΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο κύριος τίποτας και οι Βέλγοι κερατάδες που δεν έχουν ούτε συρτάρια όπως ο Χρυσοχοϊδης!
ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ψάχνοντας τον «κερατά»
— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 26, 2026
Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Ποιος είναι ο «κερατάς» στον οποίο αρνείται να απολογηθεί ο Δημήτρης Αβραμόπουλος;
Οι διωκτικές αρχές που σπιλώνουν το όνομά του με ένα «άκυρο» ένταλμα σύλληψης;
Τέτοιες ακυρότητες δεν θα έπρεπε να εμπνέουν αγριάδες· αν η υπόθεση είναι πράγματι μια «μπούρδα», αυτό θα αποδειχθεί εύκολα και οι κατηγορίες θα καταπέσουν.
Μήπως τελικά οι κερατάδες δεν είναι οι φιλύποπτοι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αλλά οι Ελληνες πολίτες;
Αυτοί είναι οι αποδέκτες της είδησης – από την ψήφο τους αντλεί το κύρος και τη νομιμοποίησή του ο βουλευτής.
Οταν η υπόληψή σου κινδυνεύει από ένα σκάνδαλο, δεν φοβάσαι τόσο αυτούς που το ανέσυραν απ’ το σκοτάδι, όσο εκείνους που το υποστασιοποιούν στο φως.
Σημασία δεν έχει ποιος λέει ότι φταις, αλλά...
ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Κυρία Laura Kövesi σας ευχαριστώ!..
Δείτε/ακούστε τον Γ. Πιπερόπουλο ξεκινώντας στο 8ο λεπτό
Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος
Μας το είχε υποσχεθεί την Τετάρτη 22 Απριλίου η Ευρωπαία Εισαγγελεύς πριν μπει στο Γραφείο του Έλληνα Υπουργού Δικαιοσύνης κ Γιώργου Φλωρίδη ότι «θα σας τα πως όλα αύριο από τους Δελφούς…»
Το «αύριο» ήρθε την Πέμπτη 23 Απριλίου, ημέρα του Τροπαιούχου και Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, ημέρα της ονομαστικής μου εορτής και μας τα είπε «όλα!!...
Μας είπε πολλά η Ευρωπαία Εισαγγελεύς και «βούλωσε» κάποια «μπλε» πολιτικά στόματα που έχουν κουράσει με χυδαιότητες που εκστομίζουν ακατάπαυστα και μαζί κάποια «πράσινα» και «πολύχρωμα» στόματα που επικαλούνται «αθωότητα» λησμονώντας, σκοπίμως(;), ότι ο Θεσμός της «Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας» αριθμεί λίγα μόνο χρόνια ύπαρξης…
Κάλεσε έμμεσα η Κυρία Kövesi ΟΛΟΥΣ και ΟΛΕΣ τους έντιμους και έντιμες Έλληνες και Ελληνίδες που διαθέτουν ακόμη τις πατροπαράδοτες αξίες όπως κυμπαριλίκι, τσίπα και φιλότιμο να συλλογισθούμε και να προβληματιστούμε χωρίς πολιτικό «φόβο και πάθος» και χωρίς τις γνωστές παρωπίδες δηλώνοντας εμφαντικά ότι η Ελλάδα ΔΕΝ είναι στο θέμα της Διαφθοράς ΟΥΤΕ η χειρότερη αλλά ΟΥΤΕ και η καλύτερη χώρα-μέλος της Ε.Ε. αλλά την εκπλήσσει το γεγονός ότι η Ελλάδα, αυτή η ιστορική χώρα, είναι «κάπου στη μέση!…»
Αυτή η διαπίστωση Κυρία Ευρωπαία Εισαγγελεύς έφερε στα δικά μου και είμαι σίγουρος στα μάτια πολλών άλλων Ελλήνων και Ελληνίδων δάκρυα και για αυτό έβαλα τίτλο:
Κυρία Laura Kövesi σας ευχαριστώ!..
Με το θέμα «διαφθορά και διαπλοκή» έχω ασχοληθεί εδώ και πολλά χρόνια και οι απόψεις μου έχουν φιλοξενηθεί στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ…
Σημειώνω εμφαντικά ότι το πλέον πρόσφατο άρθρο μου με τον τίτλο «Διαπλοκή-Διαφθορά: Μήπως είμαστε Συνυπεύθυνοι» δημοσιεύθηκε εδώ στον αγαπημένο ισότοπο που με φιλοξενεί και με αφορμή τα όσα είπε η κ Κοβέση στο φετινό Οικονομικό Φόρους των Δελφών θα ολοκληρώσω την σύντομη σημερινή μου παρέμβαση δηλώνοντας πολύ πληγωμένος με Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ και λοιπά καλώντας σας φίλες και φίλοι αναγνώστες από βάθος καρδιάς:
Να μην συνεχίσουμε να εξαντλούμαστε στις αναφορές στη Διαφθορά και Διαπλοκή στα αρρωστημένα της Δημόσιας Διοίκησης αλλά να φροντίσουμε να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη μεγιστοποιώντας μετέτοιες διαδικασίες αυτά τα στοιχεία.
Καλώ σήμερα εμάς, άνδρες και γυναίκες «Δασκάλους» σε Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια, Πανεπιστήμια και μαζί τους συνετούς γονείς που θέλουν να απαλλαχτούμε από Κομματικές παρωπίδες, να θυμηθούμε τη δήλωση του Μεγάλου Αλέξανδρου: «Στους γονείς μου οφείλω το ζην αλλά στους δασκάλους μου το ευ ζην» και σκύβοντας ευλαβικά πάνω από το Συλλογικό μας Είναι να ανασύρουμε και να προβάλουμε τα θετικά μας στοιχεία!..
ΩΡΙΜΑΣΕ ο χρόνος και είναι ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ η ανάγκη να αναδειχθεί στο κοινωνικό μας σύστημα ως πραγματική ποθητή αξία η...
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Όχι, η κ. Κοβέσι δεν μίλησε πολιτικά
Να το αφήσω εδώ αυτό, για λίγο; pic.twitter.com/lp3J5slQYp
— Cpt Kouk (@cptkouk) April 23, 2026
Με την κάθε Λάουρα.
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) April 24, 2026
Οι επιθέσεις που δέχεται η Κοβέσι είναι η άλλη όψη του νομίσματος "μαντάμ Μερκελ γκόου χόουμ".
Τα εγχώρια λαμόγια επικαλούνται τον πατριωτισμό, μόνο όταν κάποιος τους χαλάει το πάρτι της ρεμούλας. pic.twitter.com/jIPtjoB1N9
Ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση κατά το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος επιτρέπει στο πολιτικό σύστημα να ασκεί ισχυρή επιρροή στη Δικαιοσύνη.
Ανθρωπίνως, οι ανώτατοι δικαστές εξελίσσονται επαγγελματικά μόνον με διατήρηση καλών σχέσεων με την εκάστοτε κυβέρνηση και την εκάστοτε αντιπολίτευση.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανεξαρτησία τους εναπόκειται αποκλειστικά στην προσωπική συγκρότηση του καθενός τους.
Τα παραπάνω ισχύουν εντονότερα για το εισαγγελικό λειτούργημα: Το άρθρο 28 παρ. 4 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών (ν. 4938/2022) ορίζει ότι: "Τους εισαγγελικούς λειτουργούς συνδέει σχέση ιεραρχικής εξάρτησης. Προϊστάμενος όλων είναι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.".
Στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ όμως αρμόδια είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η ηγεσία της οποίας δεν διορίζεται από την κυβέρνηση.
Εκεί λοιπόν η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει τη θέση της πλήττοντας την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Ο πρωθυπουργός υπονόησε πολιτική σκοπιμότητα σε χειρισμούς της.
Ευθέως αμφισβήτησε την αξιοπιστία της ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης, με ύφος ‘ανώτερου’ τάχα ιεραρχικώς κριτή της, παρότι θεσμικά η Δικαιοσύνη είναι κριτής και η εκτελεστική εξουσία κρινόμενη.
Σχολίασε δε τη συνέντευξη της κ. Κοβέσι στους Δελφούς ως εξής (1:16 του παραπάνω βίντεο):
"Νομίζω ότι η ομιλία της ήταν λίγο πιο πολιτική. Μου φάνηκε πιο πολύ έτοιμη για υποψηφιότητα να πω την αλήθεια. Ήταν και λίγο έτσι θεατρική, τα είπε ωραία. Τώρα ποια είναι τα καθήκοντα των βουλευτών και ποια δεν είναι, ε, ας το αποφασίσουμε εμείς και ο ελληνικός λαός, δεν νομίζω ότι είναι θέμα εισαγγελέων.".
Χρειαζόμαστε 37 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα για να ακούσουμε ολόκληρη τη συνέντευξη της κ. Κοβέσι και να διαπιστώσουμε πως όσα λέει ο κ. Γεωργιάδης δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ούτε όσα γράφουν σχετικώς ο, επίσημος και ανεπίσημος, κυβερνητικός επικοινωνιακός μηχανισμός.
Η συνέντευξη Κοβέσι δόθηκε προς έμπειρο δημοσιογράφο, που ξέρει τη δουλειά του και προσπάθησε να ‘γεννήσει’ ειδήσεις, πετώντας επιδέξια κάθε πιθανή μπανανόφλουδα προς την κ. Κοβέσι.
Π.χ. μεταξύ 13:24 και 13:55 προσπαθεί να της εκμαιεύσει δήλωση ότι βλέπει τάχα και ως πολιτική αποστολή την καταπολέμηση της διαφθοράς.
Η κ. Κοβέσι απαντά: "As I said, we are prosecutors. We are here to do our job. And our job is to prove that law is equal for everybody. We are not investigating politicians because they are politicians".
Τίποτε "πολιτικό". Αναφορές αποκλειστικώς στα καθήκοντα ενός εισαγγελέα.
Παρακάτω εξηγεί η κ. Κοβέσι ότι ζήτησε άρσεις ασυλίας διότι δεν είχε καν δικαίωμα να εξετάσει τους υπόπτους βουλευτές.
Πράγματι, κατά την αριθ. 4/2012 Εγκύκλιο (https://eisap.gr/wp-content/uploads/2020/06/eg2012_004.pdf) του τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε, "δεν επιτρέπεται κλήση το[ύ] [βουλευτή] για παροχή εξηγήσεων ή απολογία" χωρίς άρση ασυλίας.
Ο κρίσιμος όρος είναι η "παροχή εξηγήσεων": Εξηγήσεις παρέχονται κατά την προκαταρκτική εξέταση, δηλαδή στο στάδιο χειρισμού των ποινικών υποθέσεων από τον εισαγγελέα.
Για να ολοκληρωθεί όμως μια προκαταρκτική εξέταση, πρέπει να κληθεί ο εμπλεκόμενος για παροχή εξηγήσεων. Συνεπώς, η άσκηση των εισαγγελικών καθηκόντων σε κάθε υπόθεση που εμπλέκεται βουλευτής απαιτεί υποχρεωτικώς άρση ασυλίας.
Αναφέρει παρακάτω η κ. Κοβέσι ότι κάποιες υποθέσεις εντέλει ίσως αρχειοθετηθούν. Ο ανεπίσημος κυβερνητικός επικοινωνιακός μηχανισμός προετοιμάζεται για αυτό, ετοιμάζοντας από τώρα αμφισβήτηση της κ. Κοβέσι, αν απαλλάξει κάποιους βουλευτές. Όμως, η EPPO δεν επιτρέπεται να ολοκληρώσει την έρευνα των στοιχείων εις βάρος βουλευτών, ακόμη κι αν τους απαλλάξει, αν δεν ζητήσει προηγουμένως άρση ασυλίας.
Καταλήγει στο 15:55 η κα. Κοβέσι: "It’s only about this: Respecting the rules".
Συνεχίζει περιγράφοντας πώς βελτιώθηκε ή μπορεί να βελτιωθεί η εργασία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Στο 26:20 εξηγεί πώς προσεγγίζει την Ελλάδα και κάθε χώρα: Κανένα υπονοούμενο για την Ελλάδα ως δήθεν "πιο διεφθαρμένη". Σημασία έχει, λέει, ότι και εδώ υπάρχουν εισαγγελείς με θάρρος, αποφασισμένοι να κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Οι δε πολίτες φέτος έστειλαν διπλάσιο αριθμό καταγγελιών προς την υπηρεσία της.
Στο 29:36 αναλύει το πρόβλημα της λάθος νοοτροπίας ("mentality"). Εκεί αναφέρει τη συκοφαντημένη από τον κυβερνητικό επικοινωνιακό μηχανισμό φράση ότι "κουράστηκε να ακούει ότι ‘έτσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα’.". Ο ακροατής διαπιστώνει ότι επικρίνει αποκλειστικώς τη νοοτροπία παραίτησης από την προσπάθεια τήρησης της νομιμότητας.
Στο 32:51 ο δημοσιογράφος ρώτησε αν δοκιμάζεται η ανεξαρτησία της. "Κάθε μέρα!", η απάντηση της κ. Κοβέσι, φέρνοντας ως παράδειγμα (34:04), την μη αποκρυπτόμενη κυβερνητική προσπάθεια να απορριφθεί η απόσπαση της κ. Παπανδρέου από τον Άρειο Πάγο, όπως ανέλυε εκτενώς στην αρχή της συνέντευξης (2:59).
Στο 35:27 ο δημοσιογράφος διερωτάται, μήπως οι απολογιστικές δράσεις της υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αξίζει να δει κανείς εκεί τη "θεατρική", κατά τον κ. Γεωργιάδη, απάντηση. Θεατρική μεν, καθόλου πολιτική δε: "Εντάξει, θα πω ότι δεν υπάρχει διαφθορά. Είστε ευχαριστημένοι;".
Τα περίφημα "καθήκοντα" των Ελλήνων βουλευτών μνημονεύονται μετά το 10:39.
Ξεκινά επισημαίνοντας ότι οι ρητορικές αυτές δεν είναι παρά θόρυβος που αποσκοπεί στο να συσκοτιστεί τι πραγματικά έγινε στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στο 11:42 η κα. Κοβέσι απαντά στον πυρήνα του ερωτήματος για τις "διαμεσολαβήσεις" βουλευτών περίπου όσα γράφαμε στις 21-4-2026 για τη συλλογική διαφθορά του δικαιικού μας κριτηρίου: Αν μια βουλευτική ‘διαμεσολάβηση’ αποτελεί ποινικό αδίκημα, τότε παραμένει ποινικό αδίκημα.
Πράξεις που οι ελληνικοί νόμοι τυποποιούν ως εγκλήματα δεν μπορεί να ανήκουν στα "καθήκοντα του βουλευτή". Το "ρουσφετάκι" αποτελεί υπερβολικά συχνά ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος.
Πώς μια καθαρά νομική αξιολόγηση επιτρέπει στον κ. Γεωργιάδη να μιλά τάχα για πολιτική "υποψηφιότητά" της;
Πολιτικό είναι βέβαια το αποτέλεσμα της συνέντευξης: Η ισχυρή εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιδιώκει, οι πολιτικοί να τελούν αδικήματα ατιμώρητοι.
Η κυβέρνηση στριμώχνεται και ηττάται από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση, αφοσιωμένη στη δουλειά της κ. Κοβέσι εντός έδρας, στο ισχυρό της πεδίο: Την επικοινωνία.
Αρκούν 37 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα για να διαπιστώσουν ακόμη και κακόπιστοι, πώς η κυβέρνηση…
ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ομορφάνδρας Λαζαρίδης, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο κ. Βαρτζόπουλος και ο Θουκυδίδης
« να'χει προσπαθήσει(η Κοβέσι)να καταστρέψει βουλευτές του🇬🇷κοινοβουλίου που
— Αρετή Θήτα (@Aretitheta) April 18, 2026
-έχουν ιδρώσει για να γίνουνβουλευτές
-έχουν τρέξει στα πεζοδρόμια
-έχουν σφίξει χέρια
ούτε ξέρει αυτή πόσοδύσκολο είναι»😢
Μην τον βγάζετε βουλευτή,μην τον ταλαιπωρείτε τόσο😅pic.twitter.com/MaO63EPFiy
Νοέμβριος 2023. Πολιτικός υποστηρικτής του πρωθυπουργού κατακεραύνωνε τους ελεύθερους επαγγελματίες, ενόψει της ψήφισης του ελάχιστου τεκμαιρόμενου εισοδήματος, ως "κρατικοδίαιτους".
Επισημάνθηκε τότε στον εν λόγω υπερασπιστή της κυβέρνησης ως πιθανό κίνητρο του, ότι η εταιρία του είχε επιχορηγηθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης με σημαντικό ποσό, για να το επενδύσει σε καινοτόμες start-ups.
Ευρισκόμενος εκείνες τις ημέρες στη Γερμανία ανέφερα σε φίλο μου, διακεκριμένο καθηγητή Νομικής, μεταξύ άλλων και τον παραπάνω κυβερνητικό ευεργετηθέντα με επιχορήγηση από το ΤΑΑ.
"Θα συμμετέχει το κράτος ή η Ε.Ε. στις start-ups;", ρώτησε.
"Νομίζω ότι επιχορηγήθηκε η εταιρία για επενδυτής και μέτοχος", του απάντησα.
"Τότε είναι υπόθεση για την OLAF (το ευρωπαϊκό ΣΔΟΕ)", κατέληξε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο φίλος μου είχε δίκιο: Το κράτος (προς το οποίο έδινε η Ε.Ε. χρήματα) δεν έπαιρνε τίποτε από την επένδυση του λήπτη της επιχορήγησης στις start-ups. Ούτε όμως έδινε τα χρήματα απευθείας προς τον παραγωγό καινοτομίας, προς τον οποίο θα είχε νομικό, οικονομικό και πολιτικό νόημα η επιχορήγηση. Αντιθέτως επιχορηγούσε έναν εντελώς αχρείαστο ενδιάμεσο τρίτο, που θα επωφελούνταν αυτός οικονομικά από τη συμμετοχή του σε start-ups της επιλογής του.
Από το δικό μου δικαιικό μου κριτήριο, δεν είχε περάσει ούτε καν ως υποψία μέχρι τότε, περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Αλλά ούτε και από το μυαλό κανενός άλλου στην Ελλάδα που γνώριζε το θέμα (το οποίο δεν ήταν κρυφό, αντιθέτως).
Η στάση μου εκείνη έδειχνε ότι η νοοτροπία που επικρατεί στον δημόσιο βίο έχει αποδεχθεί την ευνοιοκρατία σε βαθμό έως και διαφθοράς του κριτηρίου μας για το σωστό και το λάθος.
Αυτό αποδείχθηκε στην περίπτωση του παραιτηθέντος κ. Μακαρίου Λαζαρίδη: Η βαθύτερη αιτία εκφοράς από τον κ. Λαζαρίδη της προκλητικής φράσης "προσλήφθηκα γιατί ήμουν ωραίος", είναι ακριβώς η συλλογική διαφθορά του δικαιικού μας κριτηρίου.
Ο κ. Λαζαρίδης παραιτήθηκε εντέλει, έχοντας κάνει σε λίγες ημέρες περισσότερη ζημιά στον εαυτό του και στο κόμμα του, από ό,τι θα έκανε ο χειρότερος εχθρός τους.
Αλλά η έστω και καθυστερημένη παραίτησή του αποδεικνύει ότι η κατά βάθος ορθή δικαιική συνείδηση της κοινωνίας επικρατεί, έστω κι αν χρειάζεται να δοθεί μάχη. Ευτυχώς, δεν έχουν χαθεί τα πάντα.
Τέτοια μάχη όμως δεν χρειάζεται να δοθεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Η ιεραρχία λειτουργεί εκεί με επικεφαλής δικαιικούς νόες, το κριτήριο των οποίων για το σωστό και το λάθος δεν έχει υποστεί τη διαφθορά του δικού μας.
Το 2012 ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας Christian Wulff παραιτήθηκε, επειδή τηλεφώνησε σε συντάκτη εφημερίδας, απειλώντας τον με αγωγές για δημοσιογραφικές αποκαλύψεις σχετικές με υπόθεση φερόμενης διαφθοράς του ιδίου. Το τηλεφώνημα επιβεβαιώθηκε από τρεις συνολικά μάρτυρες. Τελικά ο Wulff παραιτήθηκε από Ομοσπονδιακός Πρόεδρος.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Wulff αθωώθηκε από τις κατηγορίες διαφθοράς. Δεν είχε όμως σημασία αυτό.
Ο διεφθαρμένος δικαιικά νεοελληνικός μας εγκέφαλος ίσως δεν αντιλαμβάνεται γιατί ήταν αδιάφορη η αθωότητά του. Ασχέτως αυτής, η κοινή γνώμη είχε πάντως δικαίωμα να ενημερωθεί για την υπόθεση. Οι απειλές για αγωγές έπλητταν αυτό το δικαίωμα.
Για λόγο όμοιο με του κ. Wulff έχει νόημα το αίτημα άρσης της ασυλίας ακόμη και του κ. Βαρτζόπουλου. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στον κ. Βαρτζόπουλο, που είναι ο βουλευτής με το φαινομενικά ελαφρύτερο κατηγορητήριο (μήνυμα με περιεχόμενο "δες το αν μπορείς").
"Τι έκανε ο άνθρωπος", διερωτώνται στην κυβέρνηση, βρίσκοντας απήχηση και εκτός του στενού κομματικού πυρήνα.
Μα αγαπητοί αναγνώστες, το πράγμα είναι απλό: Εάν μπορούσε η δουλειά του πολίτη τον οποίο ‘εξυπηρετούσε’ ο κ. Βαρτζόπουλος να γίνει νόμιμα, δεν υπήρχε λόγος για μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου.
Το ότι όμως επικοινωνεί, σημαίνει για το μη διεφθαρμένο δικαιικό κριτήριο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ότι επιχειρούσε να επιτύχει κάτι κατά τεκμήριο παράνομο. Αν ήταν νόμιμο, δεν είχε λόγο να επικοινωνήσει.
Ίσως το μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου δεν υπέκρυπτε τίποτε παράνομο.
Ομοίως, ούτε το τηλεφώνημα του κ. Wulff προς τον δημοσιογράφο δεν ήταν παράνομο. Ενείχε όμως κατάχρηση της προεδρικής εξουσίας. Γι’ αυτό και παραιτήθηκε.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν εξετάζει λοιπόν αν όντως τελέστηκε το αδίκημα. Τηλεφώνημα ή μήνυμα προσώπου με πολιτική εξουσία για υπόθεση υπηρεσιακώς ξένη προς τον ίδιο και το αξίωμά του, ενέχει καθαυτή τεκμήριο παράνομης δράσης. Αν όχι επαρκές για καταδίκη, πάντως επαρκές για ποινική δίωξη και έρευνα, με βάση δικαιικώς ορθά κριτήρια.
Πολιτικά εμένα πάντως δεν με εξοργίζει ο κ. Βαρτζόπουλος. Με εξοργίζουν αντιθέτως ο πρωθυπουργός και ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης.
Ο τελευταίος έφθασε μάλιστα στο σημείο να επικαλεστεί την αρχαία Ελλάδα "του 5ου π.Χ. αιώνα" που "διαβάζει στον Θουκυδίδη", για να δικαιολογήσει συλλήβδην τα νεοελληνικά μας αίσχη, που δεν ξεκίνησαν λέει το 2019.
Ναι, δεν ξεκίνησαν το 2019 τα νεοελληνικά ρουσφέτια. Για πρώτη φορά όμως η κυβέρνηση που εξελέγη το 2019 επιδιώκει θρασύτατα να νομιμοποιήσει πολιτικά αυτές τις συμπεριφορές ως κάτι δήθεν φυσιολογικό.
Ψάξτε κ. Γεωργιάδη έστω ένα χωρίο του Θουκυδίδη, όπου αυτός να αναφέρεται σε τέτοιες "εξυπηρετήσεις". Είτε του Περικλή, είτε των αναξίων διαδόχων του. Δεν θα βρείτε.
Αντιθέτως, αν διαβάζατε Πλούταρχο (31,5), θα βλέπατε με πόσο μειωμένη προσωπική εξουσιαστική ισχύ περιβαλλόταν ο Περικλής στην Αθήνα της εποχής εκείνης: Δεν μπόρεσε ούτε να προστατεύσει από τις διαθέσεις του όχλου τον προσωπικό του φίλο και μέγιστο γλύπτη Φειδία.
Ο Φειδίας καταδικάστηκε και πέθανε στη φυλακή, επειδή φέρεται να απεικόνισε στην ασπίδα της θεάς Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματός της του Παρθενώνα μορφές, που τάχα έμοιαζαν στον ίδιο και στον Περικλή.
Πάλι καλά που ο Περικλής, γνωρίζοντας τον όχλο, είχε συμβουλέψει τον Φειδία να κατασκευάσει το άγαλμα με αποσπώμενα τμήματα, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζυγιστεί η ποσότητα του χρυσού ("τὸ γὰρ χρυσίον οὕτως εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τῷ ἀγάλματι προσειργάσατο καὶ περιέθηκεν ὁ Φειδίας γνώμῃ τοῦ Περικλέους, ὥστε πᾶν δυνατὸν εἶναι περιελοῦσιν ἀποδεῖξαι τὸν σταθμόν").
Συμπεριφέρθηκε με τέτοια διαφάνεια η κυβέρνησή σας κ. Γεωργιάδη στον ΟΠΕΚΕΠΕ όπως ο Περικλής στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. ή όχι;
Επειδή δεν συμπεριφερθήκατε έτσι, καλύτερα να…
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κυνική κυβερνητική πολιτική του «6-7»
Και γιατί να μην θεσπίσουμε το ασυμβίβαστο βουλευτή - πρωθυπουργού; Ή ακόμα καλύτερα το ασυμβίβαστο πρωθυπουργού - απατεώνα;
— aNameToCome (@aNameToCome) April 6, 2026
Της Ξένιας Κουναλάκη
«Η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. βράζει», μια φράση τόσο αυτονόητη τις τελευταίες ημέρες όσο ότι και η Γη γυρίζει.
Οι βουλευτές αισθάνονται ότι απαξιώνονται, γιατί εμμέσως ο πρωθυπουργός με παράδοξες προτάσεις, όπως αυτές για το ασυμβίβαστο, είναι σαν να λέει ότι εκλογή από τον λαό και ηθική ακεραιότητα είναι έννοιες που αλληλοεξουδετερώνονται – ασχέτως αν μερικούς μήνες νωρίτερα έλεγε το ανάποδο. Ανάδειξη από την κάλπη οδηγεί νομοτελειακά σε διαφθορά, είναι το (πιο πρόσφατο) συμπέρασμά του.
Ανάλογο κυνισμό επιδεικνύουν και πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης, που υποβαθμίζουν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και καταγγέλλουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.
Τα «ξένα κέντρα» και οι «ολιγάρχες» επιστρατεύονται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι άλλωστε έννοιες αρκετά αόριστες ώστε να ταιριάζουν με όλα, ακόμη κι όταν η κυβέρνηση έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις με επιχειρηματίες και την Ευρώπη. «Περίεργες και απαράδεκτες πρακτικές» βλέπουν οι υπουργοί, «διαρκή αιχμαλωσία» της Βουλής, η Ε.Ε. απονομιμοποιείται έτσι ως αντιδημοκρατική δύναμη, μια ολόκληρη δεκαετία μετά τις διαδηλώσεις του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη».
Η ρητορική αυτή έχει στόχο την κανονικοποίηση της ρουσφετολογίας (80 διευκολύνσεις την ημέρα) και την εγκαθίδρυση ενός οριενταλισμού του είδους «έλα μωρέ, Βαλκάνια, αυτή είναι η χώρα, αυτό και το πολιτικό προσωπικό της».
«Φραπέδες», «φορετά και χεράτα» συνθέτουν το ανανεωμένο λεξιλόγιο της ελληνικής πελατειακής σχέσης. Οποιος προσπαθεί να διαρρήξει τον νεοοθωμανισμό επιβουλεύεται τη yolo κουλτούρα μας, πάει να μας φορέσει ζουρλομανδύα Βρυξελλών και να ψαλιδίσει την ανεμελιά μας.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό τέλμα, η απροκάλυπτη αλλαγή ατζέντας είναι εξοργιστικά προκλητική για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων. Εν μέσω πολέμων, ακρίβειας, σκανδάλων υποκλοπών και ΟΠΕΚΕΠΕ, άρσης ασυλίας βουλευτών, απευθείας αναθέσεων και βαθιάς πολιτικής κρίσης, ο πρωθυπουργός με αμήχανες χειρονομίες, σαν θείος που θέλει να καθίσει με τη νεολαία, προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή μας με «6-7». Αποφασίζει μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα να αποκοιμίσει την κοινή γνώμη με απαγορεύσεις στα σόσιαλ μίντια, κάτι που έχει εξαγγείλει πολλάκις, καλοπιάνοντας τους γονείς και εξοργίζοντας τους εφήβους – εξάλλου, δεν είναι ψηφοφόροι.
Δεν έχει σημασία που πιθανότατα η απαγόρευση δεν θα εφαρμοστεί και θα έχει πενιχρά αποτελέσματα. Γιατί, μήπως θα εφαρμοστεί το ασυμβίβαστο υπουργών – βουλευτών;
Από μια άποψη, το «6-7» της Μ. Εβδομάδας είναι ...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Je suis ΟΠΕΚΕΠΕ;
Να θυμηθώ πάλι εκείνη τη φράση που μου είπε κάποτε ένας ψευδολόγιος ταξιτζής και είναι παντοτινή: «Τι τα θέλετε, κύριέ μου, είμεθα κράτος αναπόφευκτον».
Διαχρονική ρήση και all time classic. Αναπόφευκτη. Που σημαίνει πως το ρουσφέτι είναι κακό πράγμα, αλλά αν αιφνιδίως έπαυε να υπάρχει σε όλη την επικράτεια, θα είχαμε αποχή στις εκλογές της τάξεως του 90%.
Διότι ποιο ενδιαφέρον θα έβρισκε πλέον στην πολιτική ο μέσος Ελλην, ιδίως ο agricola, εφόσον ο εντεταλμένος βουλευτής θα σταματούσε να τον εξυπηρετεί;
Ποιο το νόημα πια για τον αγρότη, τον σιδερά, ή τον υπάλληλο στην τράπεζα; Θα τον ένοιαζε αν επαληθευτούν οι δέκα θέσεις για τον Φόιερμπαχ, ή αν έπεσε έξω ο Πουλαντζάς στις μάταιες αναλύσεις του για το καπιταλιστικό κράτος;
Κλάιν μάιν. Ο βουλευτής ήταν ανέκαθεν ένα εργαλείο και έκανε πάντα και μια συμπληρωματική δουλειά: εξυπηρέτηση του πολίτη, διεκπεραίωση εργασιών, διευκόλυνση, παρέμβαση στο κεντρικό κράτος για να λυθούν προβλήματα – κυρίως: ο βουλευτής ήταν σχεδόν ένας μάνατζερ του κτηνοτρόφου. Η σχέση μεταξύ τους ήταν δυνατή, ξεκάθαρη, σίγουρη και αιώνια. Ούτε ιδέες, ούτε ιδεολογήματα, ούτε ουμανισμοί, ούτε χαζομάρες. Απλό πράγμα: συμφέρον.
Αλλιώς τι να τον κάνεις τον βουλευτή;
Να τον πληρώνεις και να τον καμαρώνεις ως ξόανο του αεροδρομίου;
Μην κοιτάς τώρα τους ψεύτες που ξαφνικά ανακάλυψαν το αδιανόητο, το τερατώδες, το απαράδεκτο: ότι υπάρχει ρουσφέτι.
Η ίδια η λέξη «ρουσφέτι» που μάλλον είναι τούρκικη δείχνει εξάλλου και την αδιατάρακτη συνέχεια της Ιστορίας: απ’ το μπαχτσίσι ως το ρουσφέτι και πάντα με επίκεντρο τον παρά η διαδρομή είναι ευθεία και καθαρή, χωρίς παρεξηγήσεις και φιοριτούρες. Σαφής, σταθερή και αδιατάρακτη. Το νόημα διαυγές.
Και μην μου πει κάποιος πως δεν το ξέρει αυτό – βέβαια ο Ελλην εξεγείρεται όταν το ρουσφέτι συμφέρει στον γείτονα, αλλά αν είναι να βοηθήσει τον ίδιο, τότε είναι νόμιμο και τι καλό παιδί είναι ο βουλευτής που μας εξυπηρέτησε και το αναπόφευκτον κράτος.
Δεν πάμε, λέω εγώ, να ξύσουμε πατσές;
Δηλαδή, τι θέτε, να φτάσουμε σε τέτοια παρακμή, σε τέτοια απόλυτη αλλοίωση της πολιτικής, σε τέτοιο ξεπεσμό ώστε να καταργήσουμε το ρουσφέτι;
Τόσα χρόνια, μάς λέει η ρουμάνα εισαγγελέας, η κ. Κοβέσι, δεν καταλάβατε τίποτε;
Εμ, εσύ κυρία μου, είχες πενήντα χρόνια κομμουνισμό, Τσαουσέσκου, και δεν το κατάλαβες, άρα πώς να μας εντυπωσιάσει εμάς κάτι που είναι η ίδια η ουσία της πολιτικής εν Ελλάδι, που είναι η ίδια η Ρωμιοσύνη; (Νάτη, πετιέται αποξαρχής!).
Το ξέραμε, το ασκούσαμε (το ρουσφέτι) το θεωρούσαμε αυτονόητο και κινητήρια δύναμη της πολιτικής και της Ιστορίας. Το πιο ουσιώδες κίνητρο – δεν είναι η βία η μαμά της Ιστορίας που λέει ο Γκλέτσος, αλλά το ρουσφέτι, που δίνει την κίνηση, που είναι καύσιμο και ποιητικό αίτιο της προόδου.
Μπορείς άραγε να κάνεις κάτι στην Ελλάδα, να διοριστείς οπουδήποτε, σε κάποια καλή θέση, χωρίς τη μεσολάβηση της πολιτικής, ή την κάλυψή της;
Οχι.
Επομένως τι μας λέει τώρα η εισαγγελεύς ενώ αγνοεί τη βασική δομή και κίνηση της ελληνικής κοινωνίας;
Να τα καταστρέψουμε, δηλαδή, όλα;
Και μήπως τα λεγόμενα «ταξικά κόμματα» τι άλλο κάνουν από το να πρακτορεύουνε ευθέως και απροκάλυπτα τα οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων ανθρώπων;
Προσέξτε, όχι συνολικά της χώρας ως οφείλουν, όχι του σύνολου κράτους, όχι όλου του λαού και του έθνους, αλλά συγκεκριμένης τάξης, κι επιπλέον, κάποιοι μιλάνε και για ταξικό μίσος. Συνεπώς, ποιο το πρόβλημα;
Κόμματα εξυπηρετούν επισήμως ολόκληρες τάξεις, και στελέχη τους μεμονωμένους, ταλαιπωρημένους πολίτες, ή, λαμόγια, που είναι και το συνηθέστερο – αν και η έννοια της λαμογιάς είναι κάτι πιο γενικευμένο.
A propos, δε, βλέπω και βαθιές συγγένειες με τη μασονία, ή οποία σε τι βαθμό κάνει κάτι το διαφορετικό απ’ τα κόμματα ή τον συνδικαλισμό; Κι αυτή στηρίζεται στην αλληλεγγύη των μελών και στο έμμεσο ή άμεσο ρουσφέτι κάποιου δικού μας. (Αλληλοβοήθεια, το λένε αυτό).
Ετσι συμβαίνει, διότι, μόνο με ιδέες δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, ούτε το ζωικό κεφάλαιο. Τα αμέτρητα βόδια.
Ολοι χρειάζονται και υλική βοήθεια εκτός από τα ευγενικά ιδεώδη. Μεσολάβηση.
Βέβαια, τώρα, στο όνομα της ανειλικρινούς εντιμότητας και ενός προσχηματικού φαίνεσθαι, γίνεται φασαρία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά μάλλον με πενιχρά, τελικά, αποτελέσματα – κράτα και μικρό καλάθι.
Το ουσιώδες: όποιος πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική κι όχι μόνο εν Ελλάδι (που δεν είμαστε και οι χειρότεροι απατεώνες) χωρίς ρουσφέτι και διαμεσολάβηση, είναι είτε επιθετικά αφελής, είτε γιγαντιαίος ψεύτης.
Και, θα το δούμε: μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, το ρουσφέτι πάλι θα ανθίσει, θα ενισχύσει τους δεσμούς του λαού με την πολιτική, και θα θριαμβεύει επί των μεγάλων, ανύπαρκτων ιδεών.
Και το κράτος, κύριέ μου, θα παραμείνει πάλι και για πάντα αναπόφευκτον.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η μόνη διαχρονική πραγματικότητα και δεν θα πεθάνει ποτέ, απλώς θα μειωθεί πρόσκαιρα, θα μεταλλάσσεται αενάως, θα γίνει πιο κομψός, πιο επιδέξιος, θα μετονομαστεί, θα…
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Χέρια!!!
«Για το σκάνδαλο του #ΟΠΕΚΕΠΕ έχω να πω εγώ πρώτη απ΄ όλους ότι δεν θα επιτραπεί καμία παρανομία και καμία ασυδοσία...»
— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) April 4, 2026
Αυτά δήλωνε η Κατερίνα Παπακώστα σε αγρότες.
Και πράγματι!
Αλήθεια έλεγε!
Πρώτη απ' όλους κατηγορείται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ. pic.twitter.com/CXKcHw8YtG
Το καλοκαίρι του 2025, η πρώην υφυπουργός και βουλευτής Τρικάλων της ΝΔ, Κατερίνα #Παπακώστα, έσπευδε να δηλώσει ότι δεν έχει καταχραστεί ούτε μισό ευρώ και ότι είναι πολύ αυστηρή με το δημόσιο χρήμα.#ΟΠΕΚΕΠΕ #Δικογραφια #ΝΔ #Μητσοτακης #Κυβερνηση_Μητσοτακη #ΟμαδαΜνημης pic.twitter.com/Woe4IgqX2V
— Ομάδα Μνήμης (@OmadaMnimis) April 3, 2026
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Χρειάστηκε, λέει, «διόρθωση στην κτηνιατρική βάση δεδομένων» ώστε να μειωθεί το «ποσοστό επιλέξιμων θηλυκών ζώων». Εν τέλει, όμως, επετεύχθη η «ενεργοποίηση δικαιωμάτων βοσκότοπου». Διαβάζει κανείς τη δικογραφία στο κεφάλαιο που αναφέρεται στις –φορτικές, όπως φαίνεται– επικοινωνίες που είχε η βουλευτής Τρικάλων Κατερίνα Παπακώστα με τον επικεφαλής του oργανισμού διανομής των επιδοτήσεων. Διαβάζει και συνειδητοποιεί ότι η γραφειοκρατία δίνει τελικά λόγο ύπαρξης στον πολιτευτή-παράγοντα. Χωρίς αυτήν, και τα παράθυρά της, που επιτρέπουν «χεράτες» διευθετήσεις, δεν θα υπήρχε το «λειτούργημα» του αιρετού fixer.
Κρήτη, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι βουλευτές που εκλέγονται στις αγροτικές περιφέρειες είναι σοκαρισμένοι. Είναι αυτά που περιγράφονται στα εισαγγελικά πορίσματα ποινικά αδικήματα;
Μα, η καθημερινότητά τους είναι ένας διαρκής κατακλυσμός από τέτοια αιτήματα.
Αν δεν ακούν αυτές τις εκκλήσεις, τότε τι ρόλο παίζουν;
Τι σόι «εκπρόσωποι» είναι;
Εντάξει, δεν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις. Αλλο να ζητάς επιείκεια για έναν ατυχήσαντα επιδοτούμενο στο όριο των κανόνων. Κι άλλο να ζητάς να επιδοτηθούν βόδια που ξέρεις ότι δεν υπάρχουν. Η πολιτική κουλτούρα, όμως, στο περιβάλλον της οποίας ο βουλευτής οφείλει να λειτουργεί σαν «πύλη» του κράτους για τον ψηφοφόρο, δεν αλλάζει. Ακόμη και στις αστικές εκλογικές περιφέρειες, όπου στον ανταγωνισμό μετράει πολύ περισσότερο η προβολή στα media από την προσωπική επαφή, η αντιπροσώπευση νοείται από ένα μέρος του εκλογικού σώματος ως σχέση προσωπικής εντολής.
Ποια θεσμική αρχιτεκτονική θα μας σώσει από το ρουσφέτι;
Φταίει άραγε μόνο το σύστημα;
Αν, όπως προτείνεται, αναγκάζαμε τους πολιτευτές να κάνουν διάλειμμα από την καριέρα τους, για να αναλάβουν υπουργικά καθήκοντα, θα κόβαμε τους πελατειακούς δεσμούς;
Θα έμπαινε ο ρουσφετολόγος σε αναστολή;
Δεν θα είχε προσδοκία επανεκλογής;
Κι αν καθιερώναμε το απόλυτο ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή;
Θα στεγανοποιούσαμε την εξουσία από πελατειακούς καταναγκασμούς. Ομως θα στερούσαμε από φορείς της την άμεση νομιμοποίηση που τώρα απολαμβάνουν. Θα περιορίζαμε την ανάγκη τους για λογοδοσία.
Αυτές οι σταθμίσεις αφορούν τη φύση του πολιτεύματος. Μάλλον είναι επικίνδυνο να επιχειρούνται στην καυτή ατμόσφαιρα που δημιουργεί ένα πολιτικό σκάνδαλο. Η «μεταρρυθμιστική» φούρια που προκύπτει από την ανάγκη διαχείρισης του πολιτικού κόστους οδηγεί σε θεσμικές ανορθογραφίες. Οδηγεί και στην ψευδαίσθηση ότι φταίνε πρωτίστως οι κανόνες. Οτι αν αλλάζαμε το εκλογικό σύστημα θα εκμαιεύαμε την επόμενη ημέρα και ένα άλλο προσωπικό. Οτι, μ’ ένα άρθρο, η τιμή της πολιτικής δεν θα κινδύνευε πια από τους πολιτικούς.
Οι αλλαγές μάλλον πρέπει να γίνουν ανάποδα.
Προτού δούμε τη θεσμική αρχιτεκτονική, καλό είναι να έχουμε εγγυηθεί ότι …
ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι όμηροι της ασυλίας
Άδωνις Γεωργιάδης:
— Morena.. (@Lady_S99) April 7, 2026
Εμπιστεύομαι μόνο την ελληνική δικαιοσύνη.
Η ευρωπαϊκή εισαγγελία δεν είναι θεσμός.
Δεν την εμπιστεύομαι.
🤡🤡🤡🤡🤡🤡
🤭🤭🤭🤭🤭🤭
🤣🤣🤣🤣🤣🤣#apokalypseis
Oπου σταθεί ο Αδωνις Γεωργιάδης δηλώνει την πίστη του στη Δικαιοσύνη. «Είχα πάντα εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη», είπε με αφορμή την αρχειοθέτηση του φακέλου για την υπόθεση Novartis (24.1.2022). «Εχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη, που έχει γνώση όλης της δικογραφίας, ότι θα βρει λύση», έγραφε με αφορμή την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι κ.λπ. (Χ, 8.10.2025).
Φαίνεται ότι η εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη έχει σύνορα. Εμπιστεύεται την εγχώρια και ουχί την ευρωπαϊκή. Η δεύτερη, ίσως επειδή η ηγεσία της δεν διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, «είναι σαν να κρατάει τη χώρα, το πολιτικό σύστημα σε ομηρία» (Action 24, 3.4.2026).
Είναι τα εμπλεκόμενα στελέχη της Ν.Δ. ολόκληρο το πολιτικό σύστημα;
Είναι είκοσι βουλευτές που κατηγορούνται ολόκληρη η χώρα;
Ας το προσπεράσουμε.
Υπάρχει «ευθεία πολιτική παρέμβαση στη χώρα», έγραψε. «Διαρροές από τον Σεπτέμβριο για κάτι που ήρθε τον Απρίλιο. Τώρα νέες διαρροές για έναν, δύο, τρεις κ.λπ. φακέλους που ετοιμάζονται κ.λπ. αδιανόητα και από δικαστικής απόψεως πράγματα. Και φυσικά ένα Κοινοβούλιο που έτσι μένει διαρκώς αιχμάλωτο. Εάν έχει κάτι τόσο σοβαρό είχε όλο τον χρόνο να τα στείλει όλα μαζί» (Χ, 5.4.2026).
Η αλήθεια είναι ότι και η ελληνική Δικαιοσύνη λειτουργεί με δόσεις. Εισαγγελέας έστειλε τη δικογραφία για τη Novartis στη Βουλή, δικαστικό συμβούλιο την έβαλε στο αρχείο πέντε χρόνια μετά. Ο Αρειος Πάγος αρχειοθέτησε το σκάνδαλο των υποκλοπών το 2024, ένα πλημμελειοδικείο το 2026 ανακάλυψε σημεία και τέρατα.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν ελέγχει βουλευτές και υπουργούς, ασχέτως αν συνεχώς σκοντάφτει σε δαύτους.
Ελέγχει τα πεπραγμένα του ΟΠΕΚΕΠΕ, που σκόρπιζε τα ευρωπαϊκά κονδύλια «φορετά» και «χεράτα». Ανά έτος…
Δεν γνωρίζουμε πόσο βαθιά γνώση των ερευνών έχει ο κ. Γεωργιάδης, ώστε να αποφαίνεται κατηγορηματικώς ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «είχε όλο τον χρόνο να τα στείλει όλα μαζί».
Ισως να συνήθισε τους ρυθμούς της ελληνικής Δικαιοσύνης που –σε ό,τι αφορά μόνο το πολιτικό σύστημα– τα βρίσκει όλα καλά στο τσακ μπαμ. Πήρε μόνο εννέα μήνες στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να εκδώσει το πόρισμα για τις υποκλοπές, αλλά παρέλειψε πολλά. Δεν κάλεσε σε κατάθεση ούτε τον κάτοχο της πιστωτικής κάρτας από την οποία πληρώθηκαν τα παράνομα και μολυσμένα sms.
Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι διαρκώς «όμηρος» της Δικαιοσύνης.
Για την ακρίβεια, κάθε μία από τις τρεις εξουσίες πρέπει ...
ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ουστ από δω!
Αυτόν τον προσέχει κανείς?
— Κim. (@thomas310773562) April 9, 2026
Γιατί κάπου άκουσα ότι εχει το διαβατήριο του θείου του με τό όνομα Τριανταφυλλίδης. pic.twitter.com/lo9UCUkofX
Του Βασίλη Βέργη
«Η πολιτική για μένα δεν είναι αυτοσκοπός» δήλωσε ο Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέως, ανακοινώνοντας ότι δεν πρόκειται να θέσει υποψηφιότητα στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.
Ενα δάκρυ κύλησε τη στιγμή που αυτός ο «τιτάνας» της πολιτικής προχώρησε στο… ρεσιτάλ (δήθεν) ευθιξίας.
Δύο μικρές λεπτομέρειες:
1 Ο «δεν είναι αυτοσκοπός» λησμόνησε να παραδώσει την έδρα του, προφανώς θέλοντας μέχρι το φινάλε να διατηρεί όποια «θωράκιση» (μαζί και τη βουλευτική αποζημίωση, βεβαίως βεβαίως) του προσφέρει αυτή, σε συνδυασμό με το ισχυρό επίθετο εντός του κυβερνώντος κόμματος.
2 Ο «δεν είναι αυτοσκοπός» όχι μόνο δεν είχε ανακοινώσει κάτι αντίστοιχο μετά το έγκλημα των Τεμπών, όντας υπουργός Μεταφορών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά πίεσε ώστε να μπει στις λίστες των υποψηφίων και… φυσικά να εκλεγεί από την κοινωνία των Σερρών, η οποία δίχως την παραμικρή αιδώ έδωσε την ψήφο της στον πολιτικό υπεύθυνο για μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες, με 57 νεκρούς, στη χώρα. Στον υπουργό που λίγες ημέρες πριν από το έγκλημα κούναγε το δάχτυλο στη Βουλή και φώναζε στην αντιπολίτευση «Είναι ντροπή και ντρέπομαι που θέτετε θέμα ασφαλείας».
Ως γνωστόν, όταν μιλάει ο συγκεκριμένος Καραμανλής του Αχιλλέως για «ντροπή», ντρέπεται και η (πραγματική) ντροπή!
Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιβεβαιώθηκε πως, όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να παραποιήσουν την αλήθεια, έρχεται η μοίρα -η οποία ουδέποτε λησμονεί!- και αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Εκείνο που με περίσσια αλαζονεία αλλά και προσβολή προς τη μνήμη των νεκρών και τον πόνο των συγγενών τους είχε αρνηθεί να πράξει ο Μητσοτάκης, δηλαδή να τον πετάξει εκτός κόμματος και λίστας υποψηφίων, εκείνο που αρνήθηκαν να πράξουν οι πολίτες των Σερρών, δηλαδή να τον «μαυρίσουν», το έπραξε η Ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι: Τον «τσίμπησε» για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τον τύλιξε σε μια δικογραφία για κακούργημα και τον στέλνει εκεί που πρέπει, στο δικαστήριο.
Είναι προφανές πως για την… ευθιξία του Καραμανλή του Αχιλλέως έπαιξε ρόλο ο πανικός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης των υποδίκων, ο πρωθυπουργός που αρνήθηκε ακόμη και χθες στην τηλεοπτική του δήλωση να ψελλίσει τη λέξη «συγγνώμη», αλλά θέλησε να κάνει… μαθήματα ρουσφετιού (!), θεώρησε ότι με αυτόν τον τρόπο (και φυσικά τον άμεσο ανασχηματισμό) θα πετύχει να πείσει τον κόσμο ότι πολλοί δίπλα του μπορεί να είναι «βουτηγμένοι στο μέλι» αλλά ο ίδιος παραμένει άτεγκτος.
Το παραμύθι της «κυβέρνησης των αρίστων» θα μείνει στην ιστορία ως…
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Μακάριος Λαζαρίδης, ο υφυπουργός με το «διορθωμένο» βιογραφικό
#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/whd99tVWHx
— Billy Idiot (@BillyIdiot2) April 10, 2026
Τώρα έγινε δημόσιο πανεπιστήμιο!
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 9, 2026
Τι ψεύτης θεέ μου. pic.twitter.com/kz3OOK1oxK
Υπάρχουν και σταυροί μετά την Ανάσταση. Κι ένας από αυτούς περιμένει τον νεοαφιχθέντα υφυπουργό Μακάριο Λαζαρίδη. Έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο να μακροημερεύσει.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Όσοι γνωρίζουν τον Μαργαρίτη Σχοινά, βεβαιώνουν ότι δεν του αρέσει να έχει, ως «βεντούζα» του Μεγάρου Μαξίμου δίπλα του, κάποιον που μιλάει στην ορκωμοσία… πριν από αυτόν!
Άλλωστε δεν έχει λόγο να μετατραπεί στο υπουργείο του σε μηχανισμό εκπλήρωσης της αποστολής Λαζαρίδη: να κοντύνει στην Καβάλα τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, που κρατάει σταθερά την πρώτη θέση εκλογής
Μεταξύ μας: χλωμό δείχνει. Στις τελευταίες εκλογές ο «καραμανλικός» πήρε 26.000 σταυρούς και ο «άνθρωπος του Κυριάκου» μόλις 7.000 .
Οι εξελίξεις διευκολύνουν Μαργαρίτη: θα τον ξεφορτωθεί, χάρη στη μοίρα της πολιτικής που έπαιξε πάλι το παιχνίδι της.
Η κυβερνητική θητεία Μητσοτάκη ξεκίνησε με την αναγκαστική αποπομπή ενός υφυπουργού, που είχε πρόβλημα με τα πτυχία του και κλείνει με την αναμενόμενη αποπομπή ενός άλλου, που έχει επικαλεσθεί ενώπιον των αρχών και του κοινού, πτυχίο που δεν υπάρχει.
Η κλεψύδρα μπήκε σε κίνηση για τον υφυπουργό με το «διορθωμένο» βιογραφικό, από τη στιγμή που αντί να αποστομώσει τους επικριτές του, με την επίδειξη του πανεπιστημιακού τίτλου του, άρχισε να σφυρίζει κλέφτικα
Επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ, επειδή «καταψήφισε τα μέτρα στήριξης των κτηνοτρόφων και την αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού». Άλλα λόγια, ν ΄αγαπιόμαστε.
Έτσι αποδείχθηκε ότι καμιά φορά χρειάζεται και ο Κασσελάκης, που άνοιξε το θέμα.
Αλλά και Πολάκης, που ξετίναξε τον Λαζαρίδη και τον άφησε να μασάει τα λόγια του – για ένα θέμα που τον αφορά προσωπικά.
Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι «ουρά» του Πολάκη και του Κασσελάκη, όπως είπε, «χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σοβαρότητα, με μοναδικό εργαλείο την τοξικότητα». Αλλά αυτό δεν αίρει την υποχρέωσή του να αποδείξει τους ισχυρισμούς του για την εκπαίδευσή του. Από που κι ως που, είναι «τακτική της λάσπης και των fake news», όταν από τη Χαρ. Τρικούπη ζητούν το αυτονόητο, για δημόσιο πρόσωπο.
Αν ο Ανδρουλάκης «ονειρεύεται συγκυβέρνηση με τον Πολάκη», όπως λέει στα ξεκούδουνα ο Λαζαρίδης -ως ηχώ του Γεωργιάδη– δεν αντισταθμίζει την έλλειψη ακαδημαϊκό τίτλο, ενώ τον επικαλείται.
Ο Λαζαρίδης είτε ανήκει σε όσους «έχουμε τελειώσει δημόσιο πανεπιστήμιο» όπως έλεγε ως πρόσφατα, είτε κορόιδευε τον κόσμο, οπότε «είναι απατεώνας εδώ και 20 χρόνια», όπως τον καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Είχε την ευκαιρία του να απαντήσει και τα σκυλιά δεμένα, αλλά την έχασε -μάλλον ταπεινωτικά- οπότε θα υποστεί τις συνέπειες.
Αλλά ας μην κρυβόμαστε.
Δεν πρόκειται πλέον για θέμα Λαζαρίδη. Μετατοπίσθηκε ήδη εκεί που προτάσσουν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ: στο μέγαρο Μαξίμου.
-«Έχει αναζητήσει εξηγήσεις από τον υφυπουργό; Ο Πρωθυπουργός της αριστείας θα απαντήσει;». Προφανώς, και δεν του έφταναν οι άλλες σκοτούρες έχει τώρα και το «σκάνδαλο Λαζαρίδη». Σκανδαλάκι έστω…
Από εμπειρία γνωρίζουμε ότι Μητσοτάκης έχει μια ιδιοτροπία: φορτώνει σε άλλους τις αμαρτίες του, ακόμη και επικαλούμενος άγνοια, αλλά...
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: OceaΝΔ_11: και οι έντεκα (δεν) ήταν υπέροχοι
#ΝΔ_εγκληματική_οργάνωση pic.twitter.com/4h7k6ZLamu
— Nikos t (@NikosS_nt) April 3, 2026
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Τον Ιούλιο του 2019, στην παρθενική του δήλωση μετά την εκλογή του στο αξίωμα που έκτοτε κατέχει, ο πρωθυπουργός με στόμφο είχε διατρανώσει πως «η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η λογοδοσία επιστρέφουν στη χώρα».
Επτά χρόνια αργότερα εκείνη η εξαγγελία τον στοιχειώνει.
Σε μια χώρα που διαρκώς διολισθαίνει στη διεθνή κατάταξη για το κράτος δικαίου λόγω υποκλοπών, γενικευμένης διαφθοράς, πλημμελούς, βραδυκίνητης και (τουλάχιστον εν μέρει) ελεγχόμενης από την κυβέρνηση δικαιοσύνης, καθώς και λόγω της άσκησης ισχυρής κυβερνητικής επιρροής επί του (εν πολλοίς κρατικοδίαιτου και συνεπώς ελεγχόμενου) Τύπου, οι εξ εσπερίας ειδήσεις αποτελούν οάσεις αντικειμενικότητας: Eurostat, ΟΑΣΑ, Δ.Ν.Τ. και πλείστοι άλλοι διεθνείς οργανισμοί μας επαναφέρουν στη ζοφερή- όταν δεν είναι επιτηδευμένα φτιασιδωμένη από τα κυβερνητικά ελεγχόμενα ΜΜΕ – πραγματικότητα. Η θέση μας μεταξύ των ουραγών στην αγοραστική δύναμη, την παραγωγικότητα και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τα πρωτεία μας στην παραγωγή λειτουργικά αναλφάβητων αποφοίτων (ακόμα και) ΑΕΙ διαψεύδουν εκκωφαντικά το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ανάπτυξης», «κανονικότητας» και δικής της «χρηστής διακυβέρνησης».
(ΑΝ-) ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ
Παρά τα πρώτα ελπιδοφόρα δείγματα διακυβέρνησης, η παρούσα κυβέρνηση αποδεικνύει πως στο βαθύ πυρήνα του το κυβερνών κόμμα παραμένει περισσότερο μια καλλωπισμένη Ε.Ρ.Ε. του 1960 (ίσως και του ’50), παρά ένα σύγχρονο συντηρητικό κόμμα. Η συλλογή βιογραφικών προς δημιουργία ενός μητρώου ικανών ανθρώπων, οι οποίοι ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης υποτίθεται θα στελέχωναν τον κρατικό μηχανισμό αμά τη αναλήψει της εξουσίας από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση αποδείχτηκε αμιγώς προσχηματική, αφού στις περισσότερες θέσεις- κλειδιά βρέθηκαν (και πάλι) κομματικοί παράγοντες άνευ αξιόλογων επαγγελματικών ενσήμων ή σημαντικής κοινωνικής προσφοράς, με μόνα τους εχέγγυα τις κομματικές τους περγαμηνές.
Advertisement
Περίτρανο παράδειγμα και δραματικό επιστέγασμα αυτής της φαυλοκρατίας, του ανορθολογισμού αλλά και μιας αφ’ υψηλού αδιαφορίας για την ασφάλεια ακόμα και της ζωής των πολιτών, η τοποθέτηση ενός αχθοφόρου στην πλέον- αν όχι μοναδική- νευραλγική, κομβική θέση του (ούτως ή άλλως απισχνασμένου) σιδηροδρομικού δικτύου, εκείνη του μοιραίου σταθμάρχη στη Λάρισα, με κριτήριο αντί των ικανοτήτων, την κομματική του ταυτότητα.
(Α-) ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ
Την τελευταία 7ετία έχουν δαπανηθεί 12 δισ. σε απευθείας και άλλα 8 δισ. σε έργα με μόνο έναν υποψήφιο ανάδοχο. Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των παροικούντων την Ιερουσαλήμ ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι η πλέον πρωθυπουργοκεντρική και ότι οι καλές σχέσεις με το Μαξίμου δεν εξασφαλίζουν απλά ευνοϊκή μεταχείριση, αλλά ενίοτε αποτελούν προϋπόθεση κρατικής (συνήθως υπερκοστολογημένης) εργολαβίας.
Πακτωλοί χρημάτων εξακολουθούν και δαπανώνται σε αντιπαραγωγικά, ανούσια έργα βιτρίνας, σαν να μην ήταν αυτή ακριβώς η συνταγή που μόλις προ δεκαετίας οδήγησε τη χώρα (κατ’ ουσίαν) στην χρεοκοπία και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στην ξενιτιά.
Επαναλαμβάνουμε εμμονικά αυτούσια τη συνταγή της αποτυχίας μας προς χάριν μιας μειοψηφικής, καλοβολεμένης, κοντόθωρης πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ και εις βάρος της κοινωνίας και των παιδιών μας: πόση αυτοκαταστροφή μπορεί ν’ αντέξει ένας τόπος;
ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ (Ή ΟΜΕΡΤΆ);
Το πρόσφατο αίτημα άρσης της βουλευτικής ασυλίας έντεκα (επιπλέον) εμπλεκόμενων με το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ κυβερνητικών στελεχών από πλευράς της ευρωπαϊκής εισαγγελίας αποδεικνύει περίτρανα ότι η εγχώρια θέμιδα υπολειτουργεί, δικαιολογώντας παράλληλα το χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης που (δεν) απολαμβάνει από την κοινωνία: η ανάγκη έξωθεν δικαστικής παρέμβασης προς διερεύνηση πιθανής τέλεσης αξιόποινων πράξεων εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού εμπεδώνει στην κοινωνίας το αίσθημα της ανισονομίας και της (αδικαιολόγητης) ασυλίας που χαίρουν κάποιοι για πράξεις ή ακόμα και παραλείψεις τους.
Η επιχειρούμενη νομιμοποίηση και δικαιολόγηση των οπισθοδρομικών, πελατειακών, ψηφοθηρικών πρακτικών εκδούλευσης και μεσολάβησης στελεχών του κυβερνώντος κόμματος μεταξύ πολιτών και κέντρων εξουσίας αποτελούν ευθεία προσβολή της μνήμης και της νοημοσύνης των πολιτών, καθιστώντας το κυβερνητικό αφήγημα της «Ελλάδας 2.0» κακοφορμισμένο ανέκδοτο.
ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ…
Μετά από μια τραγικά αναποτελεσματική διακυβέρνηση από μια ανίερη συμμαχία που συνδύαζε ιδεοληψίες, πατριδοκαπηλία και λαϊκισμό όλων των αποχρώσεων η ελληνική κοινωνία ήλπισε ότι το 2019 θα γύριζε επιτέλους σελίδα. Η αρχικά επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας, η άρτια διοργάνωση των εμβολιασμών και η αποτελεσματική απώθηση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο το Μάρτιο του 2020 έδειχναν πως όντως ίσως κάτι να είχε αλλάξει επί τω βελτίω.
Επτά χρόνια μετά, ο χάρτινος πύργος του εκσυγχρονισμού, της ψηφιοποίησης και του συνολικού μετασχηματισμού του Κράτους γκρεμίζεται στις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η υπόσχεση για διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία και για ένα «επιτελικό Κράτος των αρίστων» από πλευράς του εν ενεργεία πρωθυπουργού δεν αποτελεί απλά άλλη μια διάψευση, μιας και διαδέχεται εκείνες των ομογάλακτων προκατόχων του αφενός περί «σεμνής και ταπεινής επανίδρυσης του Κράτους», αφετέρου περί «αντιμνημονιακού αγώνα» με τα «Ζάππεια Ι και ΙΙ», ενώ χρονικά έρχεται αμέσως μετά (και εν πολλοίς εξαιτίας) της ασυνέπειας στην εξαγγελία της κατάργησης των μνημονίων «μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο, μέρα- μεσημέρι, με νταούλια και ζουρνάδες» (sic).
Κοινό γνώρισμα όλων αυτών των ανεδαφικών, ανεκπλήρωτων εξαγγελιών είναι ότι αποτελούν το καλύτερο λίπασμα για το δέντρο του αντισυστημισμού, ρίχνοντας νερό στο μύλο της οργής και της εχθροπάθειας των εκατέρωθεν άκρων και βάλλοντας ευθέως κατά του κύρους της Δημοκρατίας και των θεσμών.
Όμως τα όρια της υπομονής και της ανοχής των πολιτών στις αλλεπάλληλες διαψεύσεις από πλευράς του πολιτικού προσωπικού που (υποτίθεται πως) τους εκπροσωπούν είναι πεπερασμένα.
Το μείζον ζήτημα δεν είναι πλέον απλά το πόσες απογοητεύσεις μπορεί ν’ αντέξει μια κοινωνία, αλλά ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
