"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Strange Attractor. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Strange Attractor. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο KΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ο Θανασάκης, η Πόπη, οι μπάμιες και τα… γελάδια!

 

Του Strange Attractor

Ο Θανασάκης είναι αγρότης… από μικρό παιδί.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό του…

Άλλοι έπαιζαν με πλαστελίνες και βλέπανε στρουμφάκια, κι εκείνος έπαιζε με τις λάσπες.

Άλλοι φοβόντουσαν τα φίδια στα βιβλία της Βιολογίας, εκείνος τα χαιρετούσε (και μερικά τα έπνιγε με τα χέρια) στο χωράφι.

Η ζωή του δεν ήταν ποτέ εύκολη. Το πρωί στα χωράφια, το μεσημέρι στον καύσωνα, το απόγευμα να υπολογίζει αν τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα (πράγμα που συνήθως δεν χρειαζόταν καν υπολογισμό) και το βράδυ να κοιμάται σαν… νεκρός από την κούραση.

Η μόνη περίοδος χαλάρωσης που έζησε ήταν όταν πήγε φαντάρος για 18 μήνες… ακόμη αναπολεί εκείνες τις μέρες «ξεκούρασης».

Δικό του τρακτέρ δεν είχε ποτέ. Κάθε εποχή νοίκιαζε ένα, πληρώνοντας όσο όσο, λες και έκλεινε σουίτα σε πεντάστερο ξενοδοχείο. Και κάθε φορά που χαλούσε, ο ιδιοκτήτης τού έλεγε το κλασικό: «Εσύ μάλλον κάτι του έκανες».

Λες και το τρακτέρ είχε ψυχή, και του κρατούσε κακία επειδή το ζόριζε μέσα στις λάσπες.

Το βράδυ, όμως, μετά από δώδεκα ώρες μάχης με χώματα, πέτρες, φίδια, ζιζάνια, κουνούπια, και κυρίως λογαριασμούς, ο Θανασάκης είχε το δικό του καταφύγιο….

Το φέσιμπουκ. Με το οποίο χαλάρωνε.

Έφτιαχνε έναν ελληνικό καφέ, καθόταν στον καναπέ, και άρχιζε το ατελείωτο σκρολάρισμα. Εκεί δεν υπήρχαν χωράφια. Δεν υπήρχαν εφορίες. Δεν υπήρχαν γεωπόνοι…

Υπήρχε μόνο η Πόπη, η Ποπάρα!

Η Πόπη ήταν ξανθιά. Εκτυφλωτικά ξανθιά.

Από αυτές που ακόμα και ο ήλιος φοράει γυαλιά ηλίου όταν ανεβάζουν selfie.

Κάθε μέρα και μια νέα ανάρτηση…

 

«Καλημέρα γατάκια»!

Δέκα χιλιάδες τα likes…

«Σήμερα για καφέ στο Ντουμπάι».

Είκοσι χιλιάδες καρδούλες…

«Λίγη ξεκούραση στις Μαλδίβες».

Τριάντα χιλιάδες σχόλια από ανθρώπους που τη θαύμαζαν, κι από άλλους (ελάχιστους) που αναρωτιούνταν πώς γίνεται κάποιος να είναι διαρκώς σε διακοπές.

Τη μία φωτογραφιζόταν πάνω σε μια Lamborghini. Την άλλη οδηγούσε κάμπριο Ferrari…

Μετά έκανε ηλιοθεραπεία πάνω σε γιοτ. Ύστερα πόζαρε δίπλα σε ιδιωτικό τζετ… κ.ο.κ

Ο Θανασάκης την κοιτούσε με δέος.

«Να, υπάρχουν και άνθρωποι που τα κατάφεραν», σκεφτόταν.

Και ξαναγύριζε στην πραγματικότητα, όπου το μεγαλύτερο όχημα που είχε οδηγήσει τελευταία ήταν το αγροτικό του γείτονα, γιατί το δικό του το σαραβαλάκι ήταν στο συνεργείο, και δεν μπορούσε να το πάρει διότι δεν είχε λεφτά. Ακόμη περίμενε μια αποζημίωση για χαλάζι που ρήμαξε τις καλλιέργειές του προ… τριετίας.

Ώσπου μια μέρα…

Εκεί που η εφορία τον κυνηγούσε, η τράπεζα του τηλεφωνούσε ανά μία ώρα, και οι πιστωτές είχαν αρχίσει να μετράνε στρέμματα αντί για ευρώ, έσκασε η είδηση! Σε όλα τα σάιτς… ακόμη και στο φέσιμπουκ.

Η διάσημη Πόπη ερευνάται!

Γιατί;

Για παράτυπες αγροτικές επιδοτήσεις!!!

Ο Θανασάκης διάβασε τον τίτλο…

Τον ξαναδιάβασε.

Έβγαλε τα γυαλιά.

Τα ξαναφόρεσε.

Άνοιξε άλλο ειδησεογραφικό site.

 

Ίδια είδηση…

«Η γνωστή influencer μπλα μπλα που δραστηριοποιείται ως αγρότισσα και κτηνοτρόφος… μπλα μπλα μπλα»…

«Άκου να δεις… WTF»!!!

Κόντεψε να πνιγεί με τον καφέ.

Ποια αγρότισσα;

Η Πόπη; Η Ποπάρα;

Αυτή που ανέβαζε φωτογραφίες με ροζ σαμπάνιες στις Σεϋχέλλες;

Αυτή που δήλωνε μόνιμος κάτοικος Μαϊάμι;

Η ίδια…

Μάλιστα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, διατηρούσε και… κτηνοτροφική μονάδα, με γελάδια!

«Πού;» αναρωτιόταν ο Θανασάκης.

Μάλλον κάπου ανάμεσα στο γιοτ της και στο αγαπημένο της beach bar στη Χονολουλού…

Και δεν σταμάτησαν εκεί οι αποκαλύψεις.

Λέγεται ότι διέθετε και Lamborghini… τρακτέρ! Τρία μάλιστα.

Όχι για τις βόλτες, όπως η κίτρινη με την οποία φωτογραφίζονταν, αλλά για να πηγαίνει, λέει, στα γελάδια.

Ο Θανασάκης κοίταξε το νοικιασμένο τρακτέρ, που μόλις είχε επιστρέψει από το βουλκανιζατέρ.

Το χάιδεψε σχεδόν συγκινημένος.

«Εσύ ούτε ραδιόφωνο δεν έχεις…»

Οι φήμες συνέχιζαν… νυχθημερόν.

Η Πόπη, λέει, είχε και ελικόπτερο!

Όχι για πολυτέλεια, ούτε για φιγούρα…

Για να επιθεωρεί, είπε, τις μπανανοφυτείες της στις… απάτητες κορυφές του Ολύμπου!

Εκεί ο Θανασάκης σταμάτησε να διαβάζει. Τον έπιασε ένα τρέμουλο…

«Μπανανιές στον Όλυμπο;»

 

Κιτρίνισε… ήπιε 2 λίτρα νερό για να συνέλθει.

«Και εγώ παλεύω να φυτρώσει το καλαμπόκι… και να βγουν οι… μπάμιες;»

Η πραγματικότητα είχε πλέον ξεπεράσει κάθε φαντασία.

Ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε ένα μεταχειρισμένο Fiat, μάθαινε ότι κάποιοι «συνάδελφοί» του πήγαιναν για άρμεγμα με… Lamborghini.

Και όχι μόνο αυτό.

Τους έψαχναν, λέει, για μαϊμού επιδοτήσεις εκατομμυρίων.

Ο Θανασάκης έμεινε σιωπηλός.

Έκλεισε το κινητό.

Κοίταξε το ταβάνι.

Κοίταξε τα χέρια του, γεμάτα ρόζους.

Κοίταξε τις λασπωμένες γαλότσες του.

Και κάπου εκεί… κάτι έσπασε μέσα του.

Την επόμενη μέρα εξαφανίστηκε.

Ούτε στο καφενείο.

Ούτε στα χωράφια.

Ούτε στον συνεταιρισμό.

Ούτε καν  στο φέσιμπουκ.

Άλλοι έλεγαν πως πήγε μετανάστης στο εξωτερικό. Βοηθός σερβιτόρου σε γκρικ ρεστοράν στο Λεβερκούζεν.

Άλλοι πως έγινε… μοναχός.

Άλλοι πως τον απήγαγαν εξωγήινοι για να κάνουν πειράματα γονιμότητας στο σμιλεμένο κορμί του!

Μέχρι που άρχισαν να κυκλοφορούν νέες πληροφορίες, από κάποιους που τον είδαν να πίνει φραπουτσίνο στο Κολωνάκι.

Ο Θανασάκης, λένε, εργάζεται πλέον ως μετακλητός σύμβουλος αγροτικής παραγωγής σε υφυπουργό Γεωργίας, χάρη σε ένα κονέ… ο νονός του ήταν παλιός αφισοκολλητής του μπαμπά του νυν πρωθυπουργού!

 

Άκου να δεις…

Δεν καλλιεργεί πια χωράφια.

Δεν κυνηγάει φίδια.

Δεν νοικιάζει τρακτέρ.

Κλείνει δουλειές…

Και το σημαντικότερο;

Δεν αγχώνεται αν θα βρέξει, ή αν θα ρίξει χαλάζι..

Αγχώνεται μόνο αν θα πέσει η κυβέρνηση… και χάσει την ξάπλα.

Η δε Ποπάρα;

Εκείνη συνεχίζει απτόητη.

Η υπόθεσή της μπήκε στο αρχείο… κλασικά, με την ίδια να δηλώνει θύμα… πολιτικής δίωξης!

Από το Μπαλί αυτή τη φορά…

Και ξανά μανά… φωτογραφία με μπικίνι.

Στο ένα χέρι τεκίλα, στο άλλο πούρο!

Με ένα χαμόγελο που σαν να γράφει «η ζωή είναι μικρή»…

Λεζάντα: «Να κυνηγάτε τα όνειρά σας, γατάκια!»

Πενήντα χιλιάδες likes.

Και από κάτω εκατοντάδες σχόλια…

«Πρότυπο!»

«Βασίλισσα!»

«Θεά λέμε!»

«Τι ωραία που τα λες!»

«Δώσε πόνο…!»

Κανείς δεν ρώτησε ποτέ αν το μυστικό ήταν η σκληρή δουλειά, οι αγελάδες που δεν είδε κανείς, ή οι μπανανοφυτείες στις πλαγιές του… Ολύμπου.

Γιατί …

 

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Επιστρέφει το «μπουλούκι» με τον Tzok;onto ξανά στο τιμόνι;

 

Image 

 

Του Strange Attractor

Ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο πλανάται πάνω από την Ελλάδα, η οποία είναι ήδη σκεπασμένη από μελανόμορφα νέφη χάρη στον «σμιλεμένο γόνο».

Ένα σύννεφο που απειλεί να μας πνίξει αν αρχίσουν οι βροχές…

Για την ΕΛ.ΑΣ του Τσίπρα μιλάω…

Μπορεί η Ελλάδα να μην παράγει τίποτα το αξιοσημείωτο, ούτε καν μπανάνες, αν και μπανανία, αλλά παράγει μπόλικους σωτήρες.

Και μάλιστα κάποιοι εξ αυτών, δεν φτάνει που μας έσωσαν μια φορά, αλλά επανέρχονται για να μας ξανασώσουν.

Κάτι σαν την ημέρα της Μαρμότας δηλαδή.

Αναφέρομαι στον ώριμο πλέον Αλέξη, τον συνετό, που έμαθε, λέει, από τα λάθη του, και επιστρέφει δριμύτερος για να μας ξαναφέρει σε επαφή με την ελπίδα…

Μάλιστα! Ο Αλέξης. Το γελαστό παιδί…

Ίσως ο πιο ανερμάτιστος, αγράμματος, και ανεύθυνος πολιτικάντης της σύγχρονης ιστορίας μας.

Ο άνθρωπος που μας πήγε ένα βήμα πριν τον γκρεμό, και την τελευταία στιγμή έκανε πίσω με μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. Ευτυχώς…

Ναι, αλλά δεν ήταν μόνος στον όμορφο εκείνο αγώνα για λευτεριά και προκοπή.

Είχε και μπόλικους, εξίσου ανισόρροπους, συντρόφους.

Άσχετα αν τώρα, στην ωριμότητά του, τους κάνει πέρα, με εκείνους να αγκομαχούν για ένα νεύμα του, μπας και συνεχίσουν τη βουλευτική… ξάπλα, μιας και ο Σύριζας πνέει τα λοίσθια, μας άφησε χρόνους…

Μερικούς από αυτούς τους σωτήρες μας τους θυμάμαι ακόμη με ιδιαίτερη ζέση.

Αναφέρω ενδεικτικά τον περίφημο δόκτορα… τον φαλακρό αετό.

Τον θυμάμαι χρόνια πριν βγει ο Σύριζας, να συνδέεται σχεδόν καθημερινά μέσω Σκάιπ με τους τσάκαλους δημοσιογράφους μας, ή να συμμετέχει σε πάνελ «σοφών», μέσα από τα οποία ΜΜΕ κήρυττε την οσονούπω «απαραίτητη» χρεοκοπία μας, και τη μοναδική λύση για τη χώρα που ήταν (κατ’ αυτόν) η αποχώρησή μας από την ευρωζώνη, και η επιστροφή στην περήφανη δραχμή…

Πλασάροντας τον εαυτό του ως έναν διεθνή γκουρού της οικονομίας, δήθεν καθηγητή, με τους δημοσιογράφους που λέγαμε να βαράνε προσοχή στην κάθε παπάτζα που ξεστόμιζε, και τους τηλεθεατές να τον βλέπουν και να σεληνιάζονται, θεωρώντας ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο μεσσία, ένα κράμα Κέινς, Γκάλμπρεϊθ, Μαρξ… μπορεί και Άνταμ Σμιθ, που θα έπρεπε να τιμηθεί με το Νόμπελ Οικονομίας… τουλάχιστον.

Ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας ακόμη σκιτζής, ένας πάσχων από κακοήθη ναρκισσισμό αρχιψευταράς, που όμως μάγεψε τον ημιμαθή Αλέξη, όπως μάγεψε τα ΜΜΕ και τον λαό, με αποτέλεσμα να χριστεί υπουργός Οικονομικών στην πιο δύσκολη φάση της σύγχρονης ιστορίας μας… άσχετα αν πιο πριν στο Σκάιπ, που λέγαμε, επέμενε πως ό,τι κάνει και ό,τι λέει, το κάνει  για το καλό μας, γιατί νοιάζεται για τον τόπο(!) και όχι για να πολιτευτεί… and the rest is history.

Θυμάμαι επίσης τη φιλεύσπλαχνη κυρά Τασία, που είχε κάνει τεράστια καριέρα επί χρόνια πουλώντας (επαγγελματική) αλληλεγγύη μέσω της ΑΝΑΣΑΣ, και η οποία αποτελούσε για τον Σύριζα μια σύγχρονη Μητέρα Τερέσα, η οποία θα διόρθωνε όλα τα κακά του κόσμου, και θα βοηθούσε με την τεχνογνωσία και τον ανθρωπισμό της στην ενσωμάτωση των δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων προσφύγων πολέμου στη χώρα μας. Μια ακάματη εργάτρια της ανθρωπιάς, που θα έβαζε τέλος στις ανάλγητες πολιτικές των γερμανοντυμένων σαμαροβενιζέλων, που το μόνο που ήθελαν είναι να βυθίζουν τις βάρκες με τους κακόμοιρους που έρχονταν στις ακτές μας προκειμένου να λιαστούν, και μετά να προκόψουν…

Θυμάμαι και εκείνον τον απόστρατο ταξίαρχο, που έγινε υπουργός Προστασίας του Πολίτη της Πρώτη Φορά Αριστεράς, εκείνον δηλαδή τον αριστερό φιλάνθρωπο, που όμως είχε μπει στη Σχολή Ευελπίδων το 1968, επί χούντας, εποχή που άμα είχες ακόμη και μακρινό συγγενή αριστερό δεν μπορούσες να βγάλεις ούτε δίπλωμα για μοτοποδήλατο… τόσο αριστερός κι αυτός.

Και χάρη στον οποίον η Αθήνα κατάφερε επιτέλους να γίνει Μπογκοτά, η Θεσσαλονίκη Μογκαντίσου, και ολάκερη η Ελλάδα Ντιτρόιτ των ‘80ς, όπου καθημερινά σημειώνονταν (και σημειώνονται) μαχαιρώματα, δολοφονίες, εκτελέσεις, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Θα μου πείτε, κάνε υπομονή, κάτσε να φύγει ο Σύριζας, κι όλα αυτά θα αλλάξουν ρε ποταπέ…

 

Και θα σας θυμίσω ότι ο Σύριζας έφυγε εδώ και επτά χρόνια, αλλά άφησε πίσω βαρβάτη παρακαταθήκη, που οι (δήθεν) νοικοκυραίοι τιμούν με ευλάβεια, όπως π.χ. τον νόμο Κατρούγκαλου (για να μην ξεχνιόμαστε).

Ευτυχώς βέβαια, που στο θέμα της (λαθρο)μετανάστευσης οι άριστοι όντως είχαν σχέδιο και πέτυχαν, αν μη τι άλλο, τη μείωση των παράνομων (δήθεν) προσφύγων.

Πώς το κατάφεραν αυτό;

Τους νομιμοποίησαν απαξάπαντες!

Πάμε παρακάτω…

Θυμάμαι και τη Βαλαβάναινα, που από αρχιέρεια του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, διορίστηκε από τον Αλέξη υφυπουργός Οικονομικών(!) με αρμοδιότητα τα… δημόσια έσοδα!

Μιλάμε για μοναδική φαρσοκωμωδία… αλλά θα μου πείτε εδώ διόρισε τον Χαϊκάλη υπουργό Εργασίας, στη Βαλαβάναινα θα κολλούσε;

Με αποτέλεσμα, η Πασιονάρια αυτή του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ να μας νουθετεί να «πλΕρώνουμε τους φόρους» (που θα καταργούσε ο Σύριζας, όπως και τα ΜΑΤ) δηλώνοντας ανερυθρίαστα πως οι φόροι είναι ευλογία…

Τα θυμάστε όλα αυτά, ή είμαι ο μόνος;

Και πάνω απ’ όλους, πιο πολύ θυμάμαι τον τιτανοτεράστιο Παρασκευόπουλο, που θα μείνει στην ιστορία ως ο εμπνευστής του περίφημου νόμου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, χάρη στον οποίο άδειασαν όντως οι φυλακές, και γέμισαν οι δρόμοι με καλασνικοφόρους Τσετσένους και Γεωργιανούς, χώρια οι Αφγανοί, και λοιποί μαχαιροβγάλτες, που άμα λάχει σε σφάζουν στο γόνατο για ένα ευρώ, ή σιδερώνουν τη γιαγιά σου για τη σύνταξή της…

Χάρη στον οποίο Παρασκευόπουλο, όποιον κακοποιό συλλαμβάνει η αστυνομία τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύεται σεσημασμένο μπουμπούκι που έχει αφεθεί ελεύθερο χάρη στον πονόψυχο νόμο του.

Και που ευθύς μόλις συλληφθεί, τα αστυνομικά όργανα τον παραπέμπουν στον εισαγγελέα προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος… για να συνεχίσει την αγαθοεργή δράση του.

Με τον Παρασκευόπουλο να δηλώνει (ανερυθρίαστα κι αυτός) ότι χάρη σε αυτόν και τον νόμο του μειώθηκε η εγκληματικότητα!

Έτσι, με όλους αυτούς τους «σωτήρες» που προανέφερα, και με άλλους τόσους, η χώρα μας, επί  αριστερής διακυβέρνησης, εκτός από τα οικονομικά της χάλια, είχε καταφέρει να είναι πρώτη στην Ευρώπη σε φόρους, χαράτσια, και διόδια, πλημμυρισμένη από δυστυχείς πρόσφυγες πολέμου (από χώρες που δεν έχουν πόλεμο), και με μια εγκληματικότητα πρωτάκουστη για τα δικά μας δεδομένα.

Που ακόμη κι όταν αντιμετωπίζονταν από την αστυνομία (λέμε τώρα) δεν υπήρχε καμιά τιμωρία, χάρη στον Παρασκευόπουλο που λέγαμε…

Τέλος, μια τιμητική αναφορά στον Μπάνο, τον Συγκαμένο κομάντο, που χάρη σε αυτόν μας κυβέρνησαν τα αριστερά σούργελα, και ο οποίος, πιο κομψός από ποτέ, ξαναβγήκε στο προσκήνιο (λόγω Σαμαρά) απειλώντας να επιστρέψει στην πολιτική αν τολμήσει ο «μπροδότης» καλαματιανός να απειλήσει την αυτοδυναμία του σμιλεμένου και ανέμελου γιου του ψηλού «αποστάτη»,  στο όνομα του οποίου έπινε κάποτε νερό…

Λέτε να πραγματοποιήσει την απειλή του;

Μπρρρρρ…

Μόνο και μόνο γι αυτό το ενδεχόμενο, κάνω έκκληση στον Σαμαρά να το ξανασκεφτεί, και να μην προχωρήσει σε ίδρυση κόμματος, μιας και ο Μπάνος καιροφυλακτεί…

Όλοι αυτοί λοιπόν, και πολλοί ακόμη, που μεγαλούργησαν κάτω από τη μεθοδική μπαγκέτα του γελαστού παιδιού, ασελγώντας επί της χώρας, αντί να εξαφανιστούν πολιτικά επανέρχονται δριμύτεροι.

Έχοντας δυστυχώς ελπίδες να ξανακυβερνήσουν, αφού …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τη φανέλα στην… καρέκλα!

Image 

 

Του Strange Attractor

Κάποτε το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε μια αφέλεια, που για όσους την προλάβαμε, σήμερα μοιάζει σχεδόν συγκινητική.

Οι ομάδες είχαν αποκλειστικά Έλληνες ποδοσφαιριστές, οι περισσότεροι έμεναν χρόνια στην ίδια φανέλα, δεμένοι με ισχυρά συμβόλαια, και ο κόσμος πίστευε ότι ο αρχηγός της ομάδας θα προτιμούσε να του κόψουν το πόδι παρά να φορέσει τη φανέλα του αιώνιου αντιπάλου…

Μετά όμως ήρθε ο επαγγελματισμός.

Και μαζί του ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη, ότι τελικά οι περισσότεροι δεν αγαπούσαν τη φανέλα. Αγαπούσαν τον τραπεζικό λογαριασμό που κρυβόταν μέσα της.

Θυμόσαστε επί Κοσκωτά, που μέσα σε μία μέρα ο ΟΣΦΠ αγόρασε 4 παίκτες του προαιώνιου εχθρού του ΠΑΟΚ, μαζί και τον προπονητή του (Λίμπρεχτ, αν θυμάμαι καλά);

Ξαφνικά δηλαδή, οι ομάδες έγιναν πολυεθνικές, και οι παίκτες commodities.

Χώρια που γεμίσαμε ξένους!

Έντεκα ξένοι στην ενδεκάδα, άλλοι δέκα στον πάγκο, και ο μοναδικός Έλληνας ήταν ο… φροντιστής που μοίραζε τις πετσέτες.

Ο ποδοσφαιριστής που μέχρι χθες φιλούσε το έμβλημα της ομάδας, την επόμενη χρονιά φιλούσε το…  έμβλημα της νέας του ομάδας, με την ίδια συγκίνηση, την ίδια κατάνυξη, και φυσικά με πολύ καλύτερες αποδοχές.

Οι δηλώσεις πάντως παρέμεναν ίδιες… σαν να ακούς τον Χάρη (διά τούτο λέγω) Καστανίδη φερ’ ειπείν, ή τον αείμνηστο Άκη, που κατάφερναν να μιλάνε επί ώρες, χωρίς να λένε τίποτα…

«Από μικρός υποστήριζα αυτή την ομάδα, ο πρόεδρος με εμπιστεύτηκε, μπλα μπλα μπλα»…

Το περίεργο είναι ότι το ίδιο είχε δηλώσει και στις τρεις προηγούμενες μεταγραφές του!

Πρέπει να είχε πολύ μπερδεμένα παιδικά χρόνια ο καψερός.

Και οι οπαδοί;

Υπόδειγμα συγχώρεσης.

 

Μέχρι χθες τον αποκαλούσαν «παλτό», «μισθοφόρο», και «παρτάλι». Σήμερα, επειδή φόρεσε τη δική τους φανέλα, έγινε «ψυχάρα», «στρατιώτης», και «γεννημένος αρχηγός»…

Η συλλογική μνήμη των «οπαδών» αποδεικνύεται μικρότερη ακόμη και από τα βίντεο του TikTok.

Κάπου εκεί, όμως, το ποδόσφαιρο σταμάτησε να είναι άθλημα και έγινε σεμινάριο πολιτικής καριέρας.

Οι πολιτικοί παρακολουθούσαν με προσοχή, και όχι μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά για να παίρνουν μαθήματα.

Είδαν ότι οι μεταγραφές όχι μόνο συγχωρούνται, αλλά χειροκροτούνται. Και αποφάσισαν να εφαρμόσουν το ίδιο σύστημα.

Έτσι γεννήθηκε ο επαγγελματίας πολιτικός-γυρολόγος.

Σήμερα δεξιά.

Αύριο αριστερά.

Μεθαύριο στο κέντρο…

Υπάρχει π.χ. το παράδειγμα μιας ξανθιάς (από μπουκάλι) «αγαναΧτίστριας», που πρώτα εξελέγη με ακροδεξιό κόμμα, μετά με ριζοσπαστικό αριστερό, και στη συνέχεια κατέληξε σε… ριάλιτι σόου επιβίωσης, όπου τσακώνονταν για μια καρύδα με άλλους «σελέμπριτι» μαϊντανούς!

Με το χειροκρότημα του σοφού λαού να τη συνοδεύει παντού…

Κομματικοί γυρολόγοι λοιπόν, και αν στραβώσει η δουλειά, τους βλέπουμε σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ να αναλύουν γιατί έκαναν όλες τις προηγούμενες κυβιστήσεις… συνήθως «από ευθύνη απέναντι στη χώρα», και «για την προκοπή του τόπου».

Αυτό όμως δεν είναι πολιτική πορεία.

Είναι το «Around the World in 80 Days» σε επίπεδο συνεπούς (χα χα) ιδεολογίας.

Οι εξηγήσεις πάντως είναι υψηλού επιπέδου.

«Οι συνθήκες άλλαξαν».

«Η κοινωνία έχει νέες ανάγκες».

«Έκανα την… υπέρβαση».

 

Σωστά. Η υπέρβαση είναι πάντα ακριβώς μέχρι την επόμενη υπουργική καρέκλα.

Στην πραγματικότητα, η ιδεολογία έχει αποκτήσει ημερομηνία λήξης μικρότερη από το φρέσκο γάλα. Αν δεν σε βολεύει, την αλλάζεις. Όπως αλλάζεις πάροχο κινητής, ασφαλιστική εταιρεία, ή ομάδα στο Fantasy League…

Η ιδεολογία έχει μετατραπεί σε εφαρμογή κινητού. Την κατεβάζεις, τη χρησιμοποιείς όσο σε εξυπηρετεί, και μετά την απεγκαθιστάς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το μόνο που μένει σταθερό είναι η ανάγκη να βρεθείς κοντά στην εξουσία. Οι αρχές είναι πλέον σαν τις ρήτρες στα συμβόλαια, υπάρχουν, αλλά κανείς δεν τις διαβάζει.

Και ο πολίτης;

Ο πολίτης παρακολουθεί το πρωτάθλημα από την εξέδρα. Κάθε τέσσερα χρόνια αγοράζει εισιτήριο, φωνάζει συνθήματα, τσακώνεται με τον διπλανό του, και στο τέλος βλέπει τους πρωταγωνιστές να αλλάζουν ομάδα, να αγκαλιάζονται μεταξύ τους, και να συνεχίζουν κανονικά την καριέρα τους.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη επιτυχία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν ήταν ότι κατάργησε την έννοια της φανέλας.

Ήταν ότι έγινε το καλύτερο σχολείο για την ελληνική πολιτική.

Εκεί όπου η πίστη κρατάει μέχρι την επόμενη πρόταση, η ιδεολογία μέχρι την επόμενη δημοσκόπηση, και η συνέπεια μέχρι να αδειάσει μια καρέκλα.

Το εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη οπαδοί που τσακώνονται φανατικά για τα κόμματα, όπως τσακώνονται (και σφάζονται) για τις ομάδες.

Οι πολιτικάντηδες μπορεί να βρίζονται το πρωί, να συνεργάζονται το βράδυ, αλλά οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι διεξάγεται ιδεολογικός πόλεμος!

Όχι. Διεξάγεται… μεταγραφική περίοδος.

Μόνο που αντί για σέντερ φορ αγοράζονται βουλευτές.

Και αντί για μπόνους συμμετοχών υπάρχουν… υπουργεία… καρέκλες.

Κάποτε ο κόσμος ψήφιζε ιδέες.

Σήμερα ψηφίζει βιογραφικά.

Αύριο πιθανότατα θα ψηφίζει… followers.

Το μόνο που μένει σταθερό είναι…

 

ΝουΔο--ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΤΡΟΜΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εγκληματικότητα: Εμείς και τα… αμερικανάκια!

 

Του Strange Attractor

Θυμόσαστε τότε επί Σύριζα, που είχε επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη μας, και το μέλλον φάνταζε ρόδινο;

Ναι, ζούσαμε το όνειρο στο πεδίο της οικονομίας, ονειρευόμασταν τη δραχμή και το σκίσιμο των μνημονίων, ακολουθούσαμε πιστά τον Δρα Μπαρουφάκη στο όραμά του, αλλά στο θέμα της εγκληματικότητας όλα πήγαιναν στραβά.

Ποιος να ξεχάσει τον «εγκληματολόγο» Πανούση, που μόλις ανέλαβε υπ. ΠροΠο άνοιξε την Αμυγδαλέζα, κι άλλες τέτοιες δομές, κι άφησε χύμα στο κύμα χιλιάδες «πρόσφυγες πολέμου» από χώρες χωρίς πόλεμο;

Ποιος θυμάται την Κυρά Τασία, της συνιστώσας «Ανάσα», που μας έλεγε ότι «λιάζονται και μετά εξαφανίζονται», άσχετα αν στο ενδιάμεσο σε έσφαζαν στο γόνατο για ένα κινητό;

Και τέλος, ξεχνάει κανείς τον «καθηγητή» Παρασκευόπουλο, που άνοιξε όλες τις φυλακές αμολώντας χιλιάδες κατάδικους, ακόμη και δολοφόνους με τρις ισόβια, ακόμη και Γεωργιανούς που σιδέρωναν γιαγιάδες για να τις πάρουν το σταυρουδάκι;

Αυτά ζούσαμε επί πρώτης φοράς αριστεράς…

Και μετά ήρθαν οι νοικοκυραίοι, οι άριστοι, οι επιτελικοί…

Και πάρε να ‘χεις!

Κάποτε η Δικαιοσύνη είχε έναν απλό σκοπό: να προστατεύει την κοινωνία από εκείνους που παραβιάζουν τους κανόνες της.

Τα τελευταία 20 χρόνια όμως, στην Ελλάδα, δίνει συχνά την εντύπωση ότι πρωταρχικός της στόχος είναι να προστατεύει τον εγκληματία, και να τον αφήνει ατιμώρητο.

Και να ‘ταν μόνο αυτό;

Η ατιμωρησία κυριαρχεί παντού. Έχω π.χ. μια συνάδελφο, που σε οποιαδήποτε ευνομούμενη και συντεταγμένη χώρα θα ήταν κλεισμένη ή σε θάλαμο με λαστιχένιους τοίχους, ή με φίμωτρο, και δεμένη χεροπόδαρα σε δομή για τους criminally insane

 

Εδώ όμως όχι μόνο μεγαλουργεί με τη σφραγίδα της, όχι μόνο πληρώνεται αδρά, αλλά κάνει και κουμάντο γενικώς! Ποιος να την κουνήσει;

Τέλος πάντων…

Κάθε φορά που ένας δολοφόνος, ένας βιαστής, ή ένας αδίστακτος κακοποιός οδηγείται στο δικαστήριο, ξεκινά μια παράλληλη αφήγηση. Η ζωή του, τα τραύματά του, η δύσκολη παιδική ηλικία, οι ψυχολογικές του μεταπτώσεις, η ευπαθής ομάδα στην οποία ανήκει, οι πιθανότητες επανένταξης…

Ποια επανένταξη ρε παιδιά;

Κοροϊδευόμαστε;

Και το θύμα;

Το θύμα γίνεται μια φωτογραφία στο δελτίο ειδήσεων, ένα όνομα σε μια δικογραφία, μια οικογένεια που θα συνεχίσει να πενθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ένα κράτος δικαίου πρέπει να λειτουργεί με εκδικητική διάθεση. Ούτε ότι πρέπει να στερεί από κάθε κρατούμενο τα δικαιώματά του. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ανθρωπισμό και στην επιείκεια, που υπονομεύει το αίσθημα δικαιοσύνης. Και αυτή η γραμμή εδώ και χρόνια έχει αρχίσει να θολώνει.

Δεν είναι τυχαίο ότι, κάθε φορά που συλλαμβάνεται κάποιος οδηγείται στον εισαγγελέα προκειμένου… να αφεθεί ελεύθερος.

Και έπειτα από σχεδόν κάθε πολύκροτη υπόθεση, η ίδια απορία επανέρχεται: «Θα μπει μέσα, κι αν ναι, πόσα χρόνια θα μείνει τελικά στη φυλακή;».

Η ερώτηση αυτή γεννιέται από την αίσθηση ότι η απόσταση ανάμεσα στην ποινή που ανακοινώνεται στην αίθουσα του δικαστηρίου, και στην ποινή που τελικά εκτίεται είναι τεράστια, και δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει κατανοητή από την κοινωνία, και από τον απλό νομοταγή πολίτη.

Μια δημοκρατία οφείλει να σέβεται ακόμη και τον πιο σκληρό εγκληματία. Το ίδιο όμως οφείλει να σέβεται και τον φόβο του πολίτη που βλέπει την εγκληματικότητα να απασχολεί ολοένα και περισσότερο την καθημερινότητά του.

Η ασφάλεια δεν είναι συντηρητική εμμονή ούτε λαϊκιστικό σύνθημα. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα.

 

Και ο  πραγματικός ανθρωπισμός αρχίζει από την προστασία του αθώου, κι όχι από την προστασία του κάθε θύτη.

Από την οικογένεια που αξίζει να πιστεύει ότι, αν κάποιος αφαιρέσει μια ζωή, η Πολιτεία θα απαντήσει με αποφασιστικότητα, και όχι με αμφιθυμία και φιλευσπλαχνία.

Η Δικαιοσύνη δεν χρειάζεται να γίνει σκληρότερη για να γίνει αξιόπιστη. Χρειάζεται όμως να είναι σταθερή, συνεπής, και κατανοητή.

Οι νόμοι πρέπει να προστατεύουν τα δικαιώματα όλων, αλλά δεν πρέπει να αφήνουν την εντύπωση ότι η ζυγαριά γέρνει συστηματικά προς την πλευρά εκείνου που παραβίασε τον νόμο, κάτι που στη μπανανία μας γίνεται κατά κόρον.

Γιατί όταν οι πολίτες αρχίσουν να πιστεύουν ότι το κράτος δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στον θύτη παρά απέναντι στο θύμα, τότε η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι μόνο η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Είναι η εμπιστοσύνη στην ίδια τη δημοκρατική της αποστολή, όποια κι αν είναι αυτή, στη χώρα που ζούμε…

Ναι, λένε κάποιοι, αλλά είμαστε σύγχρονη και δημοκρατική χώρα.

Ναι, αλλά το ίδιο είναι και η Αμερική, που στα 200 και κάτι χρόνια από συστάσεώς της δεν είχε ούτε δικτατορίες, ούτε χούντες, και ούτε τα χάλια που έχουμε εμείς οι… δημοκράτες.

Και ας μην ξεχνάμε, όσοι το γνωρίζουμε, ότι στις ΗΠΑ οι πάντες είναι εκλεγμένοι, από τον πρόεδρο, μέχρι τον εισαγγελέα, μέχρι τον σερίφη, μέχρι και τον αρμόδιο της… υδροδότησης σε κάποια πόλη… πιο δημοκρατική χώρα δεν γίνεται.

Αν όμως συγκρίνει κανείς την Ελλάδα με τις ΗΠΑ, οι διαφορές στη φιλοσοφία του ποινικού δικαίου είναι χαώδεις.

Οι ΗΠΑ ακολουθούν γενικά ένα πιο τιμωρητικό μοντέλο, ίσως επειδή έχουν γνωρίσει τη σκληρή εγκληματικότητα στο πετσί τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ενώ η Ελλάδα, όπως και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην επανένταξη (χα χα χα) του κρατουμένου στην κοινωνία.

Ας υποθέσουμε δύο πανομοιότυπες υποθέσεις: ένας δράστης δολοφονεί τέσσερα άτομα.

Στην Ελλάδα πιθανότατα θα καταδικαστεί σε πολλαπλά ισόβια, αλλά ο νόμος προβλέπει ότι μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ζητήσει υφ’ όρον απόλυση μετά την έκτιση του ελάχιστου χρόνου που ορίζει ο νόμος. Άρα, το πολύ σε 20-25 χρόνια, με μπόλικες άδειες ενδιάμεσα,  θα ‘ναι ελεύθερος κι ωραίος! Το βλέπουμε καθημερινά…

 

Στις ΗΠΑ, ανάλογα με την πολιτεία, μπορεί να του επιβληθούν: τέσσερις φορές ισόβια, ισόβια χωρίς δυνατότητα πρόωρης αποφυλάκισης, ή ακόμη και θανατική ποινή, όπου αυτή προβλέπεται (σε αρκετές πολιτείες).

Γιατί πολλοί Έλληνες πιστεύουν ότι στην Αμερική, οι δικοί μας εγκληματίες, που κυκλοφορούν ελεύθεροι και συνεχίζουν τις «αγαθοεργίες» τους, εκεί δεν θα έβγαιναν ποτέ, και θα πέθαιναν μέσα στα τέσσερα ντουβάρια, ντυμένοι με πορτοκαλί φόρμες;

Ψέματα είναι;

Η αντίληψη αυτή βασίζεται σε πραγματικές διαφορές. Σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, ένας καταδικασμένος για ειδεχθή ανθρωποκτονία μπορεί πράγματι να περάσει όλη του τη ζωή στη φυλακή, χωρίς καμία δυνατότητα αποφυλάκισης.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, ακόμη και στα ισόβια (λέμε τώρα) υπάρχει μηχανισμός επανεξέτασης της κράτησης, σύμφωνα με τις αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου… Τρίχες δηλαδή κατσαρές.

Αυτός όμως είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η ελληνική νομοθεσία θεωρείται πολύ πιο χαλαρή από την αμερικανική σε ό,τι αφορά τις ανθρωποκτονίες, και όχι μόνο, με τους κακοποιούς παντός είδους να ζουν το όνειρο…

Μπορεί αυτό να αλλάξει;

Μπορεί κι εμείς να γίνουμε αμερικανάκια;

Χλωμό…

Άλλωστε …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι λαγοκέφαλοι ως… μοχλός ανάπτυξης για κάποιους!

 

Του Strange Attractor

Επί επτά ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση των «αρίστων» δουλεύει νυχθημερόν μεθοδικά και συστηματικά. Για την προκοπή του τόπου. Να τα λέμε όλα…

Άλλοι λαοί χτίζουν νοσοκομεία, άλλοι φτιάχνουν δρόμους, άλλοι επενδύουν στην παιδεία.

Εμείς επιλέξαμε έναν πιο δημιουργικό δρόμο: φόροι, σκάνδαλα, μίζες, απευθείας αναθέσεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, και ένα ατελείωτο πανηγύρι γαλάζιων ημετέρων.

Και ενώ όλοι αναρωτιούνταν τι άλλο μπορεί να πάει στραβά στη μπανανία μας, εμφανίστηκε η νέα μεγάλη απειλή για τη χώρα, οι δολοφόνοι λαγοκέφαλοι!

Με τους παρουσιαστές και πανελίστες των καναλιών, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, να γίνονται τώρα ειδικοί «ιχθυολόγοι»!

Λαγοκέφαλοι λοιπόν…

Όχι, δεν πρόκειται για νέο κόμμα, που ιδρύει ο Καιρίδης (όπως διαδίδουν κάποιοι κακοπροαίρετοι) ούτε για κάποιο νέο έντεχνο συγκρότημα που ετοιμάζει συναυλία με συμμετοχή του Νταλάρα, όπως λένε οι πιο υποψιασμένοι…

Πρόκειται όμως για τα γνωστά τοξικά ψάρια που έχουν κατακλύσει τις ελληνικές θάλασσες, και απειλούν την αλιεία, το οικοσύστημα και, όπως πληροφορούμαστε τελευταία, ακόμη και τον τουρισμό! Τη βασική πηγή εισοδήματος της χώρας, που κατά τα άλλα δεν παράγει ούτε… φελλούς, αλλά πρέπει να διατηρεί και να συντηρεί δεκάδες υπουργεία, με εκατοντάδες υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, μετακλητούς, και λοιπούς παρατρεχάμενους… 

Γιατί, λένε τα κανάλια (που ξεχάσανε την Πισπιρίγκου, τη Μουρτζούκου, τον Μίχο, κ.ά), ποιος ξένος θα έρθει να κολυμπήσει, και να πληρώσει 40 ευρώ για μια χωριάτικη (χωρίς λάδι) όταν υπάρχει ο φόβος να συναντήσει έναν λαγοκέφαλο, και να χάσει κανένα δάκτυλο;

Βέβαια, αν άντεξε ο τουρίστας τις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των εκατό ευρώ, τα διόδια, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, και την τιμή της χωριάτικης που λέγαμε, χώρια την αστακομακαρονάδα των 500 ευρώ, δύσκολα θα τρομάξει από ένα ψάρι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας…

 

Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα κάθε πρόβλημα αποτελεί ταυτόχρονα και μια επιχειρηματική ευκαιρία. Είμαστε καπάτσος λαός, τι να λέμε;

Έτσι, μόλις ανακοινώθηκε ότι θα δοθούν επιδοτήσεις για κάθε λαγοκέφαλο που αλιεύεται, άρχισαν τα θαύματα.

Ξαφνικά, άνθρωποι που μέχρι χθες δήλωναν αγρότες, κτηνοτρόφοι, ή επαγγελματίες ταβλαδόροι, και αφισοκολλητές, ανακάλυψαν μια βαθιά σχέση με τη… θάλασσα, που είχαν παιδιόθεν.

Π.χ. ο φίλος μου ο  Μήτσος από τα ορεινά Γρεβενά, που δεν ξεχώριζε τον γαύρο από το σκουμπρί, και μια δυο φορές τον χρόνο κάνει μπάνιο σε πισίνα, με μπρατσάκια, δήλωσε αλιέας τρίτης γενιάς!

Ο ξάδελφός του, που έχει δει βάρκα μόνο σε καρτ ποστάλ, απέκτησε αλιευτική συνείδηση μέσα σε μία νύχτα, και ψάχνει για δίχτυα και αγκίστρια στο… Μέτσοβο!

Άλλος, που μέχρι χθες κυνηγούσε επιδοτήσεις για ελιές (και μπανάνες) που δεν υπήρχαν, τώρα ορκίζεται ότι από παιδί είχε όνειρο να γίνει ψαράς, και μάλιστα ανοικτής θαλάσσης. «Θέλω να ψαρεύω τόνους ανοιχτά της Λιβύης», λέει στους έκθαμβους συγχωριανούς του σε καφενείο της ορεινής Γορτυνίας!

Οι γνωστές γαλάζιες ακρίδες λοιπόν, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Αν χρειαστεί, θα δηλώσουν μούτσοι αλιευτικού, δύτες, ωκεανογράφοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, ακόμη και εκπαιδευτές δελφινιών, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα, επιδότηση, κονδύλι, και… η κατάλληλη σφραγίδα.

Οι λαγοκέφαλοι, άλλωστε, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν ψηφίζουν.

Οι επιδοτούμενοι, αντιθέτως, ψηφίζουν κανονικά, και οι Φερράρι τους πληρώνουν και τέλη κυκλοφορίας συμβάλλοντας στην οικονομία.

Και κάπως έτσι, το ψάρι μετατρέπεται σε… αναπτυξιακό εργαλείο, και η «απειλή» σε… μασαμπούκα!

Ήδη, σε κάποιες περιοχές κυκλοφορεί η φήμη ότι σύντομα θα υπάρχουν περισσότεροι (δηλωμένοι και επιδοτούμενοι) ψαράδες από λαγοκέφαλους. Θα βλέπεις στη μαρίνα εκατοντάδες ανθρώπους με ναυτικές τραγιάσκες, γαλότσες, νιτσεράδες, και καλάμια, έτοιμους να σώσουν το έθνος από την εισβολή του τοξικού ψαριού, φυσικά με το αζημίωτο.

Η χώρα έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει κάθε κρίση σε μηχανισμό επιδοτήσεων, και σε ευκαιρία για επιτήδειους.

 

Ας μην ξεχνάμε πως οι πιο παλιοί  πλούσιοι της Ελλάδος πλούτισαν επί… κατοχής! Τυχαίο;

Είχαμε επιδοτήσεις για χωράφια, για μπανάνες, για κάνναβη, για γίδια, για αναδασώσεις, για ανεμογεννήτριες, για ενεργειακές αναβαθμίσεις, για ψηφιακούς μετασχηματισμούς, για άγονες γραμμές, για τους Γερμανούς ιδιοκτήτες των αεροδρομίων που «επλήγησαν» από τον κόβιντ, για αδέσποτα, για ΜΚΟ, και για ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους…

Γιατί λοιπόν να λείψουν οι λαγοκέφαλοι;

Αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση, δεν αποκλείεται να δούμε και νέες ειδικότητες.

Πιστοποιημένος κυνηγός λαγοκέφαλων, σύμβουλος διαχείρισης λαγοκέφαλων, ειδικός στρατηγικής αντιμετώπισης λαγοκέφαλων, ψυχολόγος λαγοκέφαλων, παρατασιούχος συμβασιούχος κυνηγός λαγοκέφαλων, ενεργειακός θεραπευτής θυμάτων λαγοκέφαλου, κ.ο.κ

Και, φυσικά, θα συσταθεί και κάποια «τριμελής» επιτροπή (από καμιά εικοσαριά κομματικούς «ειδήμονες») παρακολούθησης του φαινομένου με ημερήσια αποζημίωση, και μπόλικα υπηρεσιακά ταξίδια στα νησιά μας (μόνο καλοκαίρι) με εκτός έδρας αποζημιώσεις…

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η χώρα επί «αρίστων» μοιάζει να…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λούλης Κουκλεντές… ένας συνεπής και ιδεολόγος «νεοδημοκράτης»!

 

Του Strange Attractor

Ο Λούλης Κουκλεντές ήταν ανέκαθεν δεξιός. Έτσι έλεγε…

Και μάλιστα το δήλωνε παντού με στόμφο, και με τέτοια βεβαιότητα που θα νόμιζε κανείς ότι είχε γεννηθεί κρατώντας γαλάζια κομματική ταυτότητα αντί για ληξιαρχική πράξη γέννησης.

«Εγώ είμαι δεξιός αναμπάμ μπαμπαντάμ!» φώναζε καθημερινά στο καφενείο, χτυπώντας το τραπέζι τόσο δυνατά που αναπηδούσαν τα τάβλια.

Και όταν κάποιος τολμούσε να τον αμφισβητήσει, ο Λούλης επικαλούνταν πάντα το ίδιο ιστορικό επιχείρημα: «Ο παππούς μου εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ! Θα σέβεστε!».

Το γεγονός ότι ο παππούς είχε συνεργαστεί με τους Ναζί, και ήταν γνωστός στα περίχωρα της Δράμας ως ο «Λούλης ο κομμουνιστοφάγος», ήταν, κατά τον Λούλη, μια ασήμαντη λεπτομέρεια, που οι κακοπροαίρετοι φίλοι του στο καφενείο επέμεναν να του θυμίζουν.

Παρά τη βαθιά και αδιαπραγμάτευτη δεξιά του ταυτότητα όμως, ο Λούλης ψήφιζε επί χρόνια το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Κρυφίως.

Όχι βέβαια από ιδεολογική συμφωνία. Κάθε άλλο…

«Εγώ δεξιός είμαι», εξηγούσε στη συμβία του, που ήταν η μόνη που ήξερε τι παίζει.

«Απλώς έχω κάτι μετοχούλες στις Αποθήκες Λαναρά, και θέλω να πάει καλά το χρηματιστήριο».

Το ότι ήταν διορισμένος στον ΟΤΕ από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, για τον οποίο κολλούσε αφίσες κρυφά τα βράδια, αποτελούσε απλά μια καθαρά επαγγελματική σχέση, χωρίς καμία πολιτική προέκταση.

Όπως άλλωστε έλεγε, «ο διορισμός δεν έχει χρώμα. Είναι επιβίωση, αλλά και οικογενειακή ανάγκη, ειδικά όταν πρέπει να ταΐσεις τα παιδιά σου».

Τα χρόνια πέρασαν, ο Λούλης βγήκε στη σύνταξη, πήρε και βαρβάτο εφ’ άπαξ, αγόρασε και Μερσεντές, και ήρθε ξανά στα πράγματα μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τον Σαμαρά στο τιμόνι.

 

Εκεί ο Λούλης έκανε μια στρατηγική αναπροσαρμογή.

Παρέμεινε φυσικά δεξιός, και νεοδημοκράτης παιδιόθεν, όπως έλεγε, αλλά ψήφισε τους… Ανεξάρτητους Έλληνες, που έχουν έναν «πατριώτη ηγέτη, που δεν σκύβει το κεφάλι στους τοκογλύφους, έναν από εμάς», όπως διατυμπάνιζε όπου βρίσκονταν.

«Μα γιατί;» τον ρωτούσαν στο καφενείο.

«Για να μη πληρώνω ΕΝΦΙΑ, και άλλα τέτοια κερατιάτικα», απαντούσε, «για να ζούμε ελεύθεροι», συμπλήρωνε…

«Μα δεν είσαι νεοδημοκράτης;»

«Βεβαίως και είμαι. Αλλά πρώτα είμαι ελεύθερος άνθρωπος, με κεφαλαίο το Ε και το Α. Ο Σαμαράς δεν είναι νεοδημοκράτης, που συγκυβερνάει με τους προδότες του Πασόκ».

Εκεί σταματούσε η συζήτηση, και ξεκινούσαν τα ζάρια και τα τσίπουρα, με τους συνδαιτυμόνες να κουνάνε απορημένοι το κεφάλι τους.

Η δε πολιτική επιστήμη ακόμα προσπαθεί να κατανοήσει αυτή τη σχολή σκέψης.

Λίγο αργότερα, ο Λούλης ανακάλυψε το… Ποτάμι.

Του άρεσε επειδή ήταν κάτι το καινούριο. Κάτι το «άφθαρτο», όπως έλεγε…

«Τι ακριβώς πρεσβεύει;» τον ρώτησε ένας φίλος.

«Δεν ξέρω», απάντησε ειλικρινά ο Λούλης. «Αλλά έχει ωραίο λογότυπο, και ωραίο κόσμο, όπως τους ποδηλάτες».

«Μα κόβει ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία», του ανταπαντούσαν…

Εκεί ο Λούλης σιωπούσε.

Το 2015, μέσα στη γενική αναστάτωση, τότε που ήρθαν τα πάνω κάτω, ο Λούλης μεταμορφώθηκε σε αγανακτισμένο πολίτη.

Κατήγγειλε τα μνημόνια, τους δανειστές, τις αγορές, τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια «που μας πατάνε σαν χταπόδια», τις Βρυξέλλες και, για ένα διάστημα, ακόμα και τον… ΠΑΟΚ».

Τόση ήταν η οργή του…

Έτσι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, για την προκοπή του τόπου, όπως έλεγε στον εαυτό του.

«Εσύ δεν ήσουν δεξιός;» τον ρώτησαν ξανά στο καφενείο.

 

«Είμαι», απάντησε. «Αλλά πρέπει να γλιτώσουμε από τα μνημόνια».

«Και πώς συνδυάζονται αυτά; Πώς θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια; Με χρεοκοπία; Με συσσίτια;»

«Δεν ξέρω, αλλά το φώναζαν πολλοί μαζί στην πλατεία, και μου φάνηκε λογικό».

«Μα αυτοί είναι κομμουνιστές, δεν είναι νοικοκύρηδες, όπως εσύ».

«Γιατί δηλαδή; Αυτοί δεν έχουν δίκιο; Δεν ξέρει ο Δρ Μπαρουφάκης, και ξέρετε εσείς; Δεν είναι νοικοκύρης ο Κατρούγκαλος;»

«Μα σκότωσαν τον παππού σου… σαν το σκυλί»…

«Περασμένα ξεχασμένα. Πρέπει να εξελισσόμαστε σε αυτή τη ζωή, αν θέλουμε να προκόψει ο τόπος»!

Με αυτά και με αυτά, οι μέρες, οι μήνες, και τα χρόνια περνούσαν, με τον Λούλη να δηλώνει πιστός στην επανάσταση του «γελαστού παιδιού», που κυβερνούσε τη χώρα με… αριστερό πρόσημο!

Όταν όμως αργότερα ήρθαν νέα μνημόνια, νέα διόδια, έκλεισαν οι τράπεζες, τσεκουρώθηκε η σύνταξή του, και η επανάσταση αργούσε, ο Λούλης αποφάσισε ότι τελικά είχε πέσει θύμα παραπληροφόρησης, ότι οι κομμουνιστές δεν αλλάζουν ποτέ, και έτσι επέστρεψε στη φυσική του κατάσταση… στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Τα τελευταία επτά χρόνια δηλώνει και είναι φανατικός υποστηρικτής του Κυριάκου Μητσοτάκη, του «αρχιερέα της νοικοκυροσύνης», όπως τον αποκαλεί.

Και όχι απλώς υποστηρικτής, αλλά σχεδόν επίσημος αγιογράφος του!

Στο καφενείο μπορεί να μιλάει τρεις ώρες συνεχόμενα για τις αρετές της κυβέρνησης, και για τη σταθερότητα της χώρας,  χωρίς να πάρει ανάσα.

Και ξυπνάει μάλιστα από τα άγρια χαράματα για να παρακολουθεί το ίνδαλμά του, τον Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ, «που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα»!

«Με Κυριάκο στο πηδάλιο, θα δανείζουμε και τους Κινέζους», αρέσκεται να λέει πάνω στα τσίπουρα.

«Μια δυο θητείες ακόμη, και θα πάμε και στο φεγγάρι»… συμπληρώνει.

 

Στο μεταξύ, κατάφερε να βάλει και τα δύο παιδιά του μετακλητούς σε γραφεία υφυπουργών, τους οποίους έπεισε με ατράνταχτα επιχειρήματα πως είναι εγγεγραμμένος νεοδημοκράτης και μητσοτακικός… παιδιόθεν.

«Είμαστε ανέκαθεν Νέα Δημοκρατία, θα τους πείτε», έλεγε στα παιδιά του, πριν παρουσιαστούν για εργασία στα γραφεία των υφυπουργών.

«Μα μπαμπά, δεν ψηφίζαμε ΣΥΡΙΖΑ το 2015;»

«Αυτά είναι οικογενειακές λεπτομέρειες. Τσιμουδιά! Η ιστορία γράφεται από τους νικητές».

«Και το ΠΑΣΟΚ, που το ψήφιζες πριν;»

«Μην κολλάτε στις τεχνικές λεπτομέρειες… ξυπνάτε ζαγάρια».

Σήμερα ο Λούλης θεωρεί τον εαυτό του υπόδειγμα πολιτικής συνέπειας, και νεοδημοκρατικής αφοσίωσης.

Η διαδρομή του από το ΠΑΣΟΚ στους ΑΝΕΛ, από το Ποτάμι στον ΣΥΡΙΖΑ, και από εκεί στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου, της οποίας συνεχίζει να δηλώνει οπαδός και ψηφοφόρος από τα παιδικά του χρόνια, κατά τη γνώμη του, αποδεικνύει ακριβώς αυτή τη συνέπεια.

Δεν είμαι τυχάρπαστος, ούτε επιτήδειος, λέει στον εαυτό του τα βράδια πριν κοιμηθεί, όταν τον επισκέπτονται οι Ερινύες….

«Πάντα τα ίδια πίστευα», επιμένει στις παρέες.

«Και ποια ακριβώς είναι αυτά;»

«Να είμαι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας».

«Και ποια είναι αυτή;»

Ο Λούλης εδώ χαμογελά, και απαντάει με ύφος που προδίδει αμέτρητη πολιτική σοφία.

«Αυτή που βολεύει τον τόπο, αλλά και εμένα, περισσότερο εκείνη τη στιγμή».

Και τους κοιτάζει με ύφος διδάκτορα της Οικονομίας και των Πολιτικών Επιστημών ταυτόχρονα…

Για παν ενδεχόμενο, βέβαια, είναι εγγεγραμμένο μέλος, με πληρωμένη συνδρομή, και σε δύο ακόμη κόμματα, το ένα από αυτά ονόματι ΕΛΑΣ… με τον ίδιο να το διασκεδάζει. «Έγινα Ελασίτης κι εγώ», σκέφτεται, «σαν τα φίδια που σκότωσαν τον παππού μου»…

Δεν συμμετέχει όμως ενεργά, απλά πληρώνει κανονικά τις συνδρομές του.

 

«Μα γιατί βρε Λούλη;» τον ρωτάει η σύζυγος κάθε πρωί, την ώρα του Πορτοσάλτε..

Εκείνος σηκώνει το φλιτζάνι του καφέ, κοιτάζει συνωμοτικά γύρω του, και απαντά:

«Στην πολιτική Σούλα μου…