ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝουΔοΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα παιδιά ως εστία υπερμετάδοσης: ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΣΙΟΔΡΑΣ !

 

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Επειδή αυτή η “μάχη” είναι της μνήμης ενάντια στην αμνησία, αρειμανίως και συστηματικώς καλλιεργούμενη, ιδού τι έλεγε ο “άγιος” Σωτήρης Τσιόδρας [“Χάρι Πότερ” κατά Χρήστο Χωμενίδη] πέρσι τον Απρίλιο για τα παιδιά ως εστία υπερμετάδοσης [βλ. βίντεο].

 

Συμληρωματικά, δημοσίευμα των Νέων της ιδίας περιόδου:

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΠΡΑΝΟΨΥΧΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα ενοχλητικά κατορθώματα του καθηγητή Τσιόδρα - Δώσε πόνο στους σκατόψυχους εθνικέ μας γίγαντα

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ένα λάθος του καθηγητή Τσιόδρα για τον ποιητή που έγραψε το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησε την καθημερινή ενημέρωση ήταν αρκετό όχι μόνο για να χλευαστεί από κάποιους συμπολίτες (λίγους αλλά πολύ θορυβώδεις, όπως συχνά συμβαίνει με τους λίγους) αλλά και για να αμφισβητηθεί η επιστημονική του επάρκεια. 

Φυσικά το να νομίζει ότι είναι του Ελύτη ένα ποίημα που δεν είναι του Ελύτη λέει για την επιστημονική επάρκεια του Τσιόδρα τόσα όσα λέει για την οδηγική ικανότητα του Χάμιλτον το να βράσει μακαρόνια και να τα λασπώσει, αλλά αυτό δεν εμπόδισε του κοπρανόψυχους από το να αποπειραθούν (προφανώς ματαίως) να τον μειώσουν. Κι αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο αν σκεφτούμε πόση πίκρα νιώθουν κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι με τα ενοχλητικά για τους ίδιους κατορθώματα του ανθρώπου που μέσα σε λίγους μήνες:
 

Έσωσε χιλιάδες ζωές

 
Ξέρετε τι είναι να επενδύεις πολιτικά και ιδεολογικά σε χιλιάδες θανάτους αλλά οι νεκροί να μένουν σε χαμηλό τριψήφιο;   

Ξέρετε τι είναι να τρίβεις τα χέρια σκεπτόμενος το πώς μπορείς να εκμεταλλευτείς τα στιβαγμένα φέρετρα, αλλά ο σωστός σχεδιασμός να μην αφήνει τα φέρετρα να στοιβαχτούν; 

Μάλλον όχι και για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ ξέρω, αλλά υποθέτω πως πρέπει να πονάει πολύ. Και σίγουρα κάνει πολύ δύσκολο να συγχωρήσεις τον άνθρωπο που έσωσε όλες αυτές τις χιλιάδες ζωές που ήλπιζες να χαθούν. 
 

Αποκατέστησε την εμπιστοσύνη στην επιστήμη και τους ειδικούς

 
Φυσικά πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν καλύτερα. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που επειδή κανείς δεν μπορεί να τους κοροϊδεψει έχουν πιστέψει ότι η Γη είναι επίπεδη. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που χωρίς να έχουν φάει πετριά στο κεφάλι δυσπιστούν απέναντι σ’ αυτούς που θα έπρεπε να εμπιστεύονται πιο πολύ απ’ όλους: τους ειδικούς. Ο καθηγητής Τσιόδρας με τον τρόπο του (με τους τρόπους του πιο σωστά) και τα αποτελέσματα κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Κι αυτή η εμπιστοσύνη δεν ήταν εμπιστοσύνη στον Τσιόδρα ή στην Επιτροπή. Ήταν εμπιστοσύνη στους επιστήμονες και τους ειδικούς. Κι αυτή η εμπιστοσύνη είναι ακριβώς αυτή που χρόνια τώρα παλεύουν να χαθεί οι πονηροί που ξέρουν ότι οι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται την επιστήμη και τους ειδικούς είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγηθούν. Οι πονηροί που καταλαβαίνουν πως όσο λιγότερο ακούγεται αυτός που μιλάει επειδή ξέρει, τόσο περισσότερο θα ακούγονται εκείνοι.
 

Απέδειξε ότι οι ήρωες δεν είναι απαραίτητα άμυαλοι γιουρουσατζήδες, αλλά μπορεί να είναι και μεθοδικοί σπασίκλες

 
Σε μια κοινωνία που γαλουχείται να διεκδικεί με άναρθρες κραυγές και να κερδίζει με τον τσαμπουκά του όχλου, ένας άνθρωπος απέδειξε ότι μπορείς να πετύχεις ακόμα κι αυτά που κανείς δεν περιμένει με το να είσαι εργατικός, μεθοδικός και χαμηλών τόνων. Χωρίς φανφάρες, χωρίς υψωμένες γροθιές και λάβαρα αλλά με δουλειά και σοβαρότητα. Όχι το καλύτερo που μπορεί να τύχει στους κατα φαντασίαν αγωνιστές που ξαφνικά πρέπει να μετρήσουν το ανάστημά τους δίπλα σε κάποιον που ο αγώνας του όχι μόνο είναι πραγματικός αλλά έχει και αποτέλεσμα.


Γκρέμισε στερεότυπα

 
Ο καθηγητής Τσιόδρας απέδειξε πώς ένας επιστήμονας μπορεί να είναι βαθιά θρησκευόμενος χωρίς να κάνει εκπτώσεις ούτε στην επιστήμη ούτε στην πίστη του. Απέδειξε πως μπορεί κάποιος να εργάζεται στο δημόσιο και να είναι και πολύ συνεπής και πολύ ικανός και πολύ εργατικός και πολύ αποτελεσματικός. Και τέλος απέδειξε αυτό που τόσο καλά συμπύκνωσε σε ενα τουίτ του ο aΝameΤoCome ο οποίος έγραψε: «ένας χλιαρός, αθόρυβος, συντηρητικός, προβλέψιμος άνθρωπος μπορεί να είναι εκατοντάδες φορές πιο χρήσιμος από όλοκληρη την συναρπαστική, αντισυμβατική, επαναστατική, διανόηση».

Προφανώς ο Τσιόδρας δεν είναι Ηρακλής και τα κατορθώματα του δεν είναι ατομική υπόθεση. Μαζί του ήταν κι άλλοι σπουδαίοι επιστήμονες, ήταν μια αποτελεσματική Πολιτική Προστασία με επικεφαλής τον Χαρδαλιά (με τον οποίο έφτιαξαν ένα δίδυμο που και ο πιο καλός casting director δύσκολα θα δημιουργούσε) και ήταν και μια κυβέρνηση που άκουγε.

Αλλά ο καθηγητής Τσιόδρας είναι αυτός που...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Με νοιάζει να σας θυμάμαι κ. Τσιόδρα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Και ενώ έφευγε με το άλογό του, τη Ντόλυ, έγραφε το εικονίδιο: «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόι». 

Αναφέρομαι στον Λούκυ Λουκ. Εκείνον της παιδικής μας ηλικίας. 

Μπορεί και να αναφέρομαι στον Σωτήρη Τσιόδρα. Τον ήρωα μιας κοινωνίας στη διαδρομή της προς την ενηλικίωση. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στην οθόνη της ζωής μας τον συνέδεσα με αυτήν, την τελευταία μελαγχολική εικόνα.

 Γιατί μέσα μου ένοιωθα, ότι άνθρωποι σαν τον συγκεκριμένο έχουν μια δική τους μοναχική διαδρομή πριν τους γνωρίσουμε εμείς και θα συνεχίσουν τον ίδιο βηματισμό και όταν αποχωρίσουν από τη σκηνή μας. Μια διαδρομή που λογοδοτεί στη συνείδηση τους και ταλανίζεται από την ατομική ευθύνη. Εναν μοναχισμό, όχι μονόχνωτο, αλλά αυτάρκειας και ταπεινοσύνης. Μια ολότητα που κατακτιέται από αρχές, ήθος, επιείκεια και αγάπη προς τον συνάνθρωπο.  

Αυτός ο άνθρωπος αν και εκθειάστηκε πολύ… Οπως εκθειάζουμε οι Ελληνες… 

Αρα στον επόμενο τόνο θα του οφείλαμε μια βαρβάτη αποκαθήλωση… Οπως αποκαθηλώνουμε οι Ελληνες ό,τι πρώτα χειροκροτήσαμε… Μια διαδρομή δηλαδή τρενάκι του τρόμου. Επάνω, επάνω, επάνω… Σαδιστικά χαιρέκακα κάτω…Από το Ζήτω στο Σταύρωσον!  

Αλλά ο Σωτήρης Τσιόδρας φρουρείται από ουσία και ουσιαστικά. Οπως ουσιαστικές σχέσεις. Ανήκει στην πάστα των ανθρώπων που καθρεπτίζουν τη διαδρομή τους στα μάτια των πολύτιμών του και μόνον. Σε σχέσεις όχι φευγαλέες αλλά δομημένες, δουλεμένες, αυτάρκεις. Στο αρχέγονο της επαρχίας «Ποιανού είσαι εσύ;» να λάμπουν τα μάτια των παιδιών σου από περηφάνια. 

Ούτε μια στιγμή δεν μπερδεύτηκε το βήμα του, ούτε μια στιγμή δεν κολακεύτηκε.  

Μας κοίταξε βαθιά όσο λίγοι, χωρίς να μας κοιτάει. 

 Αντιγράφω τις τελευταίες λέξεις ενός αποχαιρετισμού. Του δικού του προς όλους εμάς. «Μου φτάνει που μ΄αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ… Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ…Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι΄αυτούς. Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι. Που δε με νοιάζει να με θυμούνται. Που μπορώ και κλαίω ακόμα…».  

Ατιμο υποσυνείδητο… 

Ξανά και ξανά η τελευταία εικόνα του Λούκυ Λουκ ενώ αποχωρεί και στο εικονίδιο αναγράφει: «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόι»… Με μια παραλλαγή:

Μαθημένοι στη φθήνια, στα μικρά, στις φωνασκίες και στις μικρότητες ξεχάσαμε τι αληθινά ορίζεται ως πλούτος. Πλούτος αισθημάτων, συναισθημάτων, αρχών. 

Γνώρισα έναν βαθύπλουτο κάου μπόι. Τον λένε Σωτήρη Τσιόδρα. Και ναι! Με νοιάζει να τον θυμάμαι! Με νοιάζει ότι τον γνώρισα. 

Με νοιάζει πολύ και αυτός που τον επέλεξε. 

Με νοιάζει η παρακαταθήκη που αφήνει.  

Με νοιάζει να...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O εθνικός μας ΓΙΓΑΝΤΑΣ Σωτήρης Τσιόδρας ως “εκδίκηση” μιας Ελλάδας που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες εθεωρείτο ντεμοντέ...

Γράφει το EMO TEAM

Είναι δίχως αμφιβολία το πρόσωπο των τελευταίων εβδομάδων. Επικοινωνιακός, με αμεσότητα λόγου, ανθρώπινος, ένας άνθρωπος που λυγίζει μπροστά στο βάρος της ανθρώπινης τραγωδίας.

Αποθεώνεται στα σόσιαλ μίντια, και μάλιστα από πολλών και δίαφορων τύπων χρήστες, αν και παράλληλα “κατηγορείται” γιατί βρισκόταν λέει στα Σπάτα στην Εκκλησία, στο ψαλτήρι, τη μέρα  της Σταυροπροσκυνήσεως.

Είναι όμως και ο τύπος ανθρώπου που αν είχε εμφανιστεί στην επικαιρότητα σε προ κρίσεως εποχή θα είχαν ακουστεί από τους/τις large των δικτύων με τους χιλιάδες φόλοουερς διάφορα φαρμακερά σχόλια από αυτά που διανθίζουν τη συζήτηση. προκαλούν αντιπαραθέσεις, πέφτει και κανένα μπινελίκι για να ξεσπαθώσει ο καταπιεσμένος λαός:

-Ο “θεούσος”: βασικά του το προσάπτουν και τώρα μιας και εμφανίστηκε προ λίγου καιρού στο ψαλτήρι, αλλά φανταστείτε τι θα άκουγε προ covid-19.

-O “γιατρουδάκος”: “έλα μωρέ τώρα, τι να μας πει ο γιατρουδάκος, που έφτασε 40 για να πιάσει δικά του φράγκα, με το Σταυρό στο χέρι μια ζωή, όταν εμείς στύβαμε την πέτρα και κάναμε μπίζνες από τα 20”.

-Ο πολύτεκνος: “καλά η τηλεόραση είναι χάλια ως περιεχόμενο, αλλά μία συσκευή δεν έχει σπίτι του;

Του είπε κανείς πως υπάρχει και καλωδιακή;

Τι γίνεται ρε παιδιά; Παίζει κανά Πρωτάθλημα με ον Σπανούλη ποιος είναι ο καρπερότερος;”

–Μα καλά τι στυλ και τι αμφίεση είναι αυτή: σαν καθηγητής θεολογίας στα ΄90ς.

Ο κύριος Τσιόδρας φαίνεται παλαιάς κοπής, ιδίως στους Millennials, στους κάτω των 40 δηλαδή, άνθρωπος με στέρεο αξιακό σύστημα, επιστήμονας, σοβαρός και όχι  σοβαροφανής, γλυκύτατα αυστηρός, ακριβώς ο τύπος που δεν προωθείται καθόλου από τα media, γιατί δεν πουλάει, δε φέρνει νούμερα.

Και αυτός ο τύπος κάνει τρελό σουξέ και όχι μόνο εντός των τειχών: κάνει και διεθνή καριέρα, αποθεώνεται από τους Γάλλους.

Είναι η “εκδίκηση” μιας Ελλάδας που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες εθεωρείτο ντεμοντέ.
 
Δεν θα μας παραξενέψει αν οι 50+ προσπαθήσουν...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τον Τσιόδρα τον χρωστάμε στον Βαρουφάκη

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Χρήστου Χωμενίδη
 
Είναι πράγματι αξιοσημείωτη η πάνδημη αποδοχή του καθηγητή Τσιόδρα. Τα εγκώμια που του πλέκουν οι Έλληνες, η εμπιστοσύνη με την οποίαν τον περιβάλλουν. Με τι λαχτάρα στήνονται κάθε απόγευμα στις οθόνες τους για να αντικρύσουν τη μορφή του, να ακούσουν τη φωνή του που -και μαύρα να λέει μαντάτα- τους κατευνάζει! 

Εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σε τόσο έκρυθμες συνθήκες ως εκ της θέσεως του ο πατέρας του Έθνους (πάντα ο κόσμος συσπειρώνεται στα πολύ δύσκολα γύρω από τους ταγούς του, πόσω μάλλον που η σημερινή ηγεσία δείχνει αυξημένο αίσθημα ευθύνης), ο Σωτήρης Τσιόδρας έχει αναδειχθεί σε θεράποντα όλων μας. Σε γιατρό σωμάτων και πνευμάτων, κυρίως πνευμάτων. Οι ενημερώσεις του έχουν αποκτήσει χαρακτήρα ομαδικής ψυχοθεραπείας. Όσο κι αν μάς ταράζει ο καθηγητής, κατά βάθος μάς ανακουφίζει. Τον νιώθουμε σαν ώμο στιβαρό, που πάνω του μπορούμε να ακουμπήσουμε…

"Και πού είναι το παράξενο;" θα ρωτήσετε.

Στο γεγονός ότι ο ίδιος λαός, η ίδια ακριβώς κρίσιμη μάζα που διαμορφώνει την κρατούσα αντίληψη, πριν από πέντε μόλις χρόνια αποθέωνε τον Γιάνη Βαρουφάκη.  

Πίστευε -κι ας μην τους καταλάβαινε ακριβώς- τους "αιρετικούς" ισχυρισμούς του. 

Το "ιδιοφυές" του "σχέδιο". 

Παραληρούσε όταν τον έβλεπε να εξαντλεί τα διαπραγματευτικά όπλα της χώρας μας ειρωνευόμενος τον Γερούν Ντάισελμπλουμ. Δίνοντας σόου με πέτσινα ημίπαλτα και παρδαλά πουκάμισα στις συναντήσεις κορυφής. Παριστάνοντας το "τρομερό παιδί" της Ελλάδας, της Ευρώπης, τού σύμπαντος κόσμου.

Πώς από τον Γιάνη Βαρουφάκη πήγαμε στο ακριβώς αντίθετό του, στον Σωτήρη Τσιόδρα; 

Γιατί οι σημερινοί αλμπάνηδες, οι κομπογιαννίτες της πανδημίας -εκείνοι που αμφισβητούν τη σοβαρότητά της ή που προτείνουν "ανορθόδοξες λύσεις"- περιφρονούνται όταν δεν λοιδωρούνται από την κοινή γνώμη;  

Πώς και δεν έχει αναφυεί ένας Γιάνης ή ένας Αρτέμης Σώρρας του κορονοϊού;

Θα το πω ευθαρσώς. Τον Σωτήρη Τσιόδρα τον χρωστάμε στον Γιάνη Βαρουφάκη. Τη σημερινή, υποδειγματική πλην εξαιρέσεων, στάση μας την οφείλουμε στην κρίση.

Ακούω συχνά συμπολίτες μας να υπογραμμίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινότερη θέση από την υπόλοιπη Ευρώπη καθώς μόλις ξεπερνούσε τα δεκαετή της βάσανα και ετοιμαζόταν να μπει για τα καλά στον δρόμο της ανάπτυξης, την έπληξε η νέα συμφορά.  

Εκ πρώτης όψεως έτσι είναι. Σκεφτείτε ωστόσο πώς θα αντιδρούσαμε στον Covid 19 -ο οποίος απειλεί όχι την τσέπη μας μα τη ζωή μας- αν μάς χτυπούσε στο δοξαπατρί τον καιρό της ανεμελιάς, πριν από το 2010… Εάν έπρεπε να μεταβούμε από τη μια μέρα στην άλλη από τον αστερισμό της αστακομακαρονάδας στον κατ’οίκον εγκλεισμό.

Έχει ειπωθεί ότι το πρώτο εξάμηνο του 2015, η παρωδία δημοψηφίσματος και η κωλοτούμπα που αμέσως έπειτα ακολούθησε στάθηκε για τους Έλληνες το πιο ακριβοπληρωμένο φροντιστήριο. Όσο και να μας κόστισε, χαλάλι. Το πήραμε, όπως αποδεικνύεται, το μάθημα. Διδαχθήκαμε στο πετσί μας πως δεν υπάρχουν θαυματοποιοί που σκίζουν μνημόνια για πρωινό, που βαράνε νταούλι και χορεύουν οι αγορές…  

Μπορεί να βγήκαμε με τα φτερά ψαλλιδισμένα από την εποχή της συλλογικής αφέλειας, της μαζικής ονείρωξης. Τώρα όμως, που τα ασύγκριτα πιο δύσκολα βρίσκονται εμπρός μας, τα πόδια μας πατούν γερά στη γη. Και τα μυαλά μας είναι μέσα στα κεφάλια μας.
 
Το πιο ευτράπελο που κυκλοφόρησε αυτές τις βασανιστικές ημέρες είναι ένα βίντεο στο οποίο φέρεται να ακούγεται ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε μια γερμανικής κατασκευής κουρσάρα με σανιδωμένο το γκάζι να μερακλώνει σιγοντάροντας τον Δημήτρη Μητροπάνο. Πρόκειται για προϊόν κατασκευής; Δεν διαψεύσθηκε πάντως.

Συγχωρήστε μου την αυτοαναφορικότητα, η παραπάνω ωστόσο εικόνα αποτελεί την περίτρανη δικαίωση όσων είχα επισημάνει προ τριμήνου, για την κατηγορία των συμπολιτών μας που διήγε χαριέντως και πολυτελώς (και καλά έκανε) μα εκτονωνόταν παράλληλα με επαναστατικά τραγούδια, βγάζοντας ντέρτια που μόνο κατά φαντασίαν είχε. 
 
Όσοι τότε μυγιάστηκαν με καταίγισαν με δηλητηριώδη βέλη. Σήμερα πλέον έχουν κι εκείνοι ακόμα καταλάβει πως το να ναρκισσεύεσαι επειδή δεν σκαμπάζεις τι λένε τα κομπιούτερ και οι αριθμοί σε καθιστά στην καλύτερη περίπτωση γελοίο.  

Στη δε χειρότερη...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το παράπονο του Αλέκου Φλαμπουράρη

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ


Δεν είναι να οργίζονται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κι ο κ. Τσίπρας; Να τα έχουν κάνει όλα σωστά και οι ψηφοφόροι να μην το εκτιμούν οι αχάριστοι; Να πιστεύουν τις άδικες κατηγορίες των ΜΜΕ της ελίτ εναντίον του κόμματός τους;  


Οι πολίτες δεν αντελήφθησαν τις πραγματικές διαστάσεις των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ και την προοδευτικότητά τους.


1. Ο κ. Θύμιος Λυμπερόπουλος που εντάχθηκε πρόσφατα στις προοδευτικές δυνάμεις αγωνίζεται χρόνια για την εφαρμογή καινοτόμων τεχνολογικών εφαρμογών σε ολόκληρη την οικονομία, αλλά λόγω της ευγένειας και αλτρουισμού που τον διακρίνει επιμένει να εφαρμοστούν όλες οι νέες τεχνολογίες πρώτα σε όλους τους άλλους κλάδους και τομείς και τελευταία στα ταξί.


2. Οι κυβερνητικές αποφάσεις για καταβολές που πιστώθηκαν στους λογαριασμούς των πολιτών τις παραμονές της ημέρας των εκλογών είναι ανεπίτρεπτο να χαρακτηρίζονται προεκλογικές παροχές, γιατί, πρώτο, μόλις εδώ και λίγες εβδομάδες βρήκε ο κ. Τσακαλώτος το δημοσιονομικό χώρο που έψαχνε τρία χρόνια και, δεύτερον, γιατί οι καταβολές αυτές δεν δόθηκαν στα πλαίσια προσπάθειας εξαγοράς, αλλά της προσπάθειας ευγενικής υπενθύμισης προς τους παραλήπτες ότι, αφού ανήκουν στους πολλούς, το κόμμα των πολλών πρέπει να ψηφίσουν, ανεξάρτητα αν το κόμμα τυχαίνει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα αρκούσε άλλωστε η εγγύηση του κ. Τσακαλώτου που είναι αρχηγός της αριστερής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (δεν γνωρίζω ποιος είναι αρχηγός της δεξιάς ομάδας, αλλά δεν μπορώ να αποκλείσω να είναι ο ίδιος).   


3. Το φαινόμενο μεταπήδησης βουλευτών στον ΣΥΡΙΖΑ κακώς αποκαλείται προσχώρηση έναντι ανταλλαγμάτων ή εξαγορά, διότι δεν υπήρξε κάποια συμφωνία υπουργοποίησης. Οι βουλευτές πρώτα συνειδητοποίησαν ότι συμφωνούν σε όλα με το ΣΥΡΙΖΑ, μετά το ανακοίνωσαν στην ηγεσία του, μετά προσχώρησαν χωρίς όρους και ανταλλάγματα και ακολούθως ο Πρωθυπουργός εκτίμησε ότι πρέπει να αξιοποιήσει τις μεγάλες ικανότητες των βουλευτών αυτών δίνοντας τους υπουργικούς θώκους. Επομένως οι προσχωρήσεις είχαν αμιγώς προοδευτικό χαρακτήρα, αφού έγιναν για την πρόοδο των πολλών.  

4. Είναι άδικες οι επικρίσεις σχετικά με την πρώτη ομιλία του κ. Τσίπρα το βράδυ των εκλογών, στην οποία μάλωσε τους ψηφοφόρους που δεν τήρησαν τη συμφωνία εισπράττοντας τα χρήματα αλλά μην ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό συνέβη γιατί είχαν πληροφορήσει κακώς τον κ. Τσίπρα οι συνεργάτες του. Αργότερα του εξήγησαν ότι τέτοια συμφωνία δεν υπήρχε και την επομένη ο κ. Τσίπρας επανόρθωσε λέγοντας ότι έλαβε το μήνυμα. Δεν διευκρίνισε ποιο ήταν το μήνυμα γιατί αυτό είχε αυστηρά προσωπική «απεύθυνση» προς τον κ. Πρωθυπουργό. Όταν ο λαός εξουσιοδοτήσει  τον κ. Τσίπρα με δημοψήφισμα να δημοσιοποιήσει το μήνυμα που του έστειλε, τότε θα μας το ανακοινώσει. Άλλωστε ο κ. Τσίπρας διαβεβαίωσε την Κεντρική Επιτροπή ότι «το κόμμα είναι με τους πολλούς». Το ξεκαθάρισε με τον πιο σαφή τρόπο. Η συμπεριφορά του Πρωθυπουργού ήταν άκρως προοδευτική με απόλυτο σεβασμό προς τους πολλούς.


5. Ο κ. Τσίπρας κρίνεται μόνο από τα πρόσφατα γεγονότα με αποτέλεσμα να ξεχνάμε ορισμένα από τα παλιά του επιτεύγματα. Αυτό είναι άδικο. Ας θυμηθούμε τις αρχές του 2015 που κυβερνητικά στελέχη εξέφραζαν την πεποίθηση ότι θα λάβουν χρήματα από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν. Προσπάθεια με ηρωικό χαρακτήρα. Μπορεί να έτυχε και να μην μπόρεσαν να τα συγκεντρώσουν, αλλά ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη λεβεντιά και τον ξεκάθαρα προοδευτικό χαρακτήρα. Εχει δίκιο ο Πρωθυπουργός που μαλώνει τον αγνώμονα λαό. Τόσα χρήματα είχε τάξει στους πολλούς. Έπρεπε οι πολλοί να είναι ικανοποιημένοι από την ηρωική προσπάθεια, ανεξάρτητα αν έτυχε να μην πετύχει γιατί πέσαμε στην πιθανότητα «μία στο ένα εκατομμύριο». Ο προοδευτικός χαρακτήρας της προσπάθειας ήταν πεντακάθαρος.


6. Κακώς επικρίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ για την επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωσή του ότι η ΝΔ θα κάνει δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, θα βάλει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους να δουλεύουν 7 μέρες, θα κόψει τις συντάξεις, θα κλείσει τα δημόσια νοσοκομεία και θα φέρει κάθε είδους δεινά.  Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν τα νέα στοιχεία των μυστικών δημοσκοπήσεων που θα έρθουν μαζί με εκείνα που τεκμηριώνουν την ενοχή των πολιτικών κατηγορουμένων στην υπόθεση NOVARTIS. Οι νέες δημοσκοπήσεις δεν αποκλείεται, άλλωστε, να διαψεύδουν ακόμη και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.


Πώς το είπε ο κ.Φλαμπουράρης; «Οι ψηφοφόροι δεν κατάλαβαν τι ψήφισαν» ! 


Για να μην γίνει κανένα «λάθος» ξανά στις 7 Ιουλίου, αν μπορούσαν...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Μοντεσκιέ στη σκιά του Στάλιν

Του Δημήτρη Τσιόδρα

To Σάββατο τρεις δημοσιογράφοι του Φιλελεύθερου πέρασαν τη νύχτα στο κρατητήριο, ύστερα από μήνυση υπουργού επειδή τόλμησαν να ελέγξουν την εξουσία για τις απαράδεκτες συνθήκες στη Μόρια.  

Τη Δευτέρα ξεσηκώθηκε θύελλα λόγω των παρεμβάσεων στη δικαστική έρευνα για την τραγωδία στο Μάτι...

 

Σε τρεις μέρες, δύο υποθέσεις που συνδέονται απολύτως μεταξύ τους. Πρόκειται για άλλους δύο κρίκους στην αλυσίδα των ενεργειών που αποκαλύπτουν τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο πυρήνας των αντιλήψεων τους, όπως καταγράφεται στις δηλώσεις τους και ο τρόπος άσκησης της εξουσίας, δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τις θεμελιώδεις αρχές της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας. Παραπέμπουν σε ολοκληρωτικές λογικές παρότι προσπαθούν να τις ντύσουν με δημοκρατικά και δήθεν προοδευτικά σλόγκαν.

 

Τα παραδείγματα πολλά κι όχι από κάποια περιφερειακά στελέχη, αλλά από τον ίδιο τον Αλ.Τσίπρα και τους στενούς συνεργάτες του.

 

«Η δημοκρατία δεν πρέπει να είναι θεσμός που εξισορροπεί συμφέροντα και αποκοιμίζει συνειδήσεις, αλλά εργαλείο επιβολής της θέλησης των πολλών» είχε δηλώσει στις 25 Νοεμβρίου του 2017 ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός όχι μιας τριτοκοσμικής δικτατορίας αλλά μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε. αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία ως εργαλείο επιβολής της θέλησης των πολλών στους υπόλοιπους. Ο ορισμός της ολοκληρωτικής λογικής.

 

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση αλλά δεν έχει την εξουσία» δήλωνε ύστερα από λίγο καιρό η σύζυγός του, φράση που έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς και υπουργοί. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η κυβέρνηση πρέπει να ελέγχει, κρατική μηχανή, δικαιοσύνη, ΜΜΕ προκειμένου «να έχει την εξουσία». Ποια διάκριση των εξουσιών, checks and balances και κουραφέξαλα...». Όλη η εξουσία στην κυβέρνηση και δη στον πρωθυπουργό.

 

«Όσοι είναι αθώοι πρέπει να αποδείξουν την αθωότητά τους» έχει δηλώσει ο Υπουργός Εξωτερικών αμφισβητώντας τη βασικότερη αρχή ενός κράτους δικαίου που είναι το τεκμήριο της αθωότητας. 

Ο αναπληρωτής Υπουργός Υγείας καλούσε πριν από λίγο καιρό σε «φτύσιμο και δημόσιο ξεφτίλισμα» για την Μιράντα Ξαφά ενώ στη συνέχεια δημοσιοποιούσε τη διεύθυνση επιστήμονα επειδή το πόρισμά του κατέρριπτε τα κυβερνητικά επιχειρήματα.  

«Την αντικειμενικότητα των ειδήσεων ελέγχει το κράτος», είχε πει υπουργός Επικρατείας.

 

Τα παραπάνω δεν είναι γλωσσικά ολισθήματα. Αποκαλύπτουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί το 2014 δεν είναι 1981

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Πολλοί προεξοφλούν ότι αν οδηγηθούμε σε εκλογές και βγει νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που θα δούμε δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια επανάληψη του 1981, όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου έκανε ριζική στροφή, εγκαταλείποντας ριζοσπαστικά συνθήματα όπως «Εξω από την ΕΟΚ», «Εξω από το ΝΑΤΟ», «Εξω οι βάσεις».  

Η σύγκριση των δύο εποχών είναι απολύτως λανθασμένη. 

Τότε η Ελλάδα είχε μόλις ενταχθεί στην ΕΟΚ και η οικονομία της ήταν πολύ λιγότερο συνδεδεμένη με την ευρωπαϊκή. Διέθετε το δικό της νόμισμα, είχε απόλυτη δυνατότητα άσκησης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής και δεν είχε περιορισμούς από τις Βρυξέλλες στο όριο των ελλειμμάτων. Το χρέος της χώρας ανερχόταν στο 28,4% του ΑΕΠ. 

 Αυτά τα δεδομένα έδιναν στον Ανδρέα Παπανδρέου το περιθώριο κινήσεων. Ακολουθώντας επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, αύξησε μισθούς και συντάξεις, εκτόξευσε τις δημόσιες δαπάνες, έκανε αθρόες προσλήψεις στο Δημόσιο, διόγκωσε το χρέος. Δίχως να υπολογίζονται οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτών των επιλογών, το ΠΑΣΟΚ ενίσχυσε τη λαϊκή του υποστήριξη. Η αύξηση των εισοδημάτων (δίχως να εξετάζεται το «πώς» και το «γιατί») σε συνδυασμό με το ότι είχε δοθεί τέλος στο καθεστώς των πολιτικών διακρίσεων και «ο χωροφύλακας δεν ήταν πια έξω από το σπίτι», έκανε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού να νιώθουν ότι η «αλλαγή έγινε». Το γεγονός ότι δεν έφυγαν οι βάσεις και μείναμε στο ΝΑΤΟ, πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Οσο για την έξοδο από την ΕΟΚ, τα χρήματα που έρρεαν από τα κοινοτικά ταμεία σκέπασαν το σύνθημα για αποδέσμευση. 

 Ο Ανδρέας Παπανδρέου για να αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα στο ισοζύγιο και στην ανταγωνιστικότητα προχώρησε σε δύο υποτιμήσεις της δραχμής (15,5% τον Ιανουάριο του 1983, με υπουργό Οικονομίας τον Γ. Αρσένη, και 15% τον Οκτώβριο του 1985 στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος του Κ. Σημίτη).
Σήμερα, όσοι λένε «εντάξει θα βγει ο Τσίπρας και θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί και αυτός» ξεχνούν μερικά βασικά πράγματα (πέραν των τεράστιων διαφορών της προσωπικότητας του Ανδρέα Παπανδρέου με αυτή του Αλέξη Τσίπρα).
Ο Αλ. Τσίπρας, σε μια εποχή που η ελληνική οικονομία είναι απολύτως εξαρτώμενη από τη διεθνή, έχει τάξει άμεση βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αυξήσεις μισθών και συντάξεων και αύξηση των δημοσίων δαπανών. Και αυτό δίχως να έχει την παραμικρή δυνατότητα δημόσιου δανεισμού, με αυστηρό έλεγχο των δημοσιονομικών και του προϋπολογισμού από την Ευρωζώνη, με άσκηση της νομισματικής πολιτικής από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και με ανοιχτό το πρόβλημα χρηματοδότησης της χώρας. Η γρήγορη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των πολιτών είναι η μεγαλύτερη υπόσχεσή του. Για να γίνουν πράξη όλα αυτά, δηλώνει κατηγορηματικά ότι θα προχωρήσει σε κατά μέτωπον αντιπαράθεση με την ηγεσία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η στρατηγική της Αγκυρας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Αυτά που παρακολουθούμε να συμβαίνουν σε Κύπρο και Αιγαίο δεν αφορούν κάποια συγκυριακή επιλογή της Τουρκίας. Πρόκειται για κινήσεις που υπηρετούν μακροπρόθεσμους στόχους, όπως έχουν περιγραφεί με ακρίβεια εδώ και καιρό από τον Αχμέτ Νταβούτογλου. «Μια Τουρκία που έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο κι έχει περικυκλωθεί στα νότια από τη Ρωμαίικη Διοίκηση της νότιας Κύπρου σημαίνει ότι τα περιθώριά της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο έχουν περιοριστεί σημαντικά» επισημαίνει ο κ.Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος».
Η ανάλυσή του για τη σημασία της Κύπρου εξηγεί γιατί η Τουρκία δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια στις πρωτοβουλίες της Λευκωσίας. «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα... Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Αν. Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ και στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο» τονίζει ο Τούρκος πρωθυπουργός και προσθέτει ότι «η Τουρκία πρέπει να βλέπει το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε τη δεκαετία του 1970 (σ.σ.: εννοεί την κατοχή) ως ένα από τα διπλωματικού χαρακτήρα, βασικά στηρίγματα μιας επιθετικής στρατηγικής θάλασσας».
Η Αγκυρα χρησιμοποιεί την κατοχή για να διασφαλίσει τον ρόλο της στο σύνολο του νησιού και να αποτρέψει εξελίξεις σε βάρος της, μεταξύ των οποίων και ενδεχόμενη συμφωνία για οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, που θα δίνει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο.  

Για να πετύχει «πάγωμα» αυτών των κινήσεων δεν αποκλείεται να δημιουργήσει ακόμη και «θερμό επεισόδιο», παρά τους κινδύνους να θεωρηθεί διεθνώς ένας ακόμη αποσταθεροποιητικός παράγοντας στην ευρύτερη περιοχή.
Στο Αιγαίο, η Τουρκία ποτέ δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια για αλλαγή προς όφελός της του status που προκύπτει από τις διεθνείς συνθήκες. Γι’ αυτό υπενθυμίζει τις επιδιώξεις της με διαρκείς παραβιάσεις. 

 «Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία, αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της θαλάσσιας πολιτικής της Τουρκίας. Τα νησιά αποτελούν φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της Mικράς Ασίας και ο πολιτικός διαχωρισμός που έχει προκύψει με τις διεθνείς συνθήκες κι έχει προσκυρωθεί υπέρ της Ελλάδος παρέχει το κατάλληλο έδαφος για να αναφύονται διάφορα ζητήματα όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος» κατά τον κ. Νταβούτογλου.  

Αναλύει δε ως εξής την κατάσταση στο Αιγαίο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μια άλλη ματιά της Μεταπολίτευσης

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Πολλοί και με διαφορετική οπτική έχουν επιχειρήσει την αποτίμηση των 40 χρόνων της Μεταπολίτευσης, αν και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας (όπως είναι οι παρούσες γενιές) δεν μπορούν να είναι και οι ψύχραιμοι συγγραφείς της. 

Ενας τρόπος που βοηθάει στην αποτίμηση κάποιων πλευρών της επίμαχης περιόδου είναι η σύγκριση:  

Τι έκαναν αυτά τα 40 χρόνια οι άλλες χώρες με τις οποίες συνυπάρχουμε στην Ε.Ε. 

Μειώσαμε την απόσταση από εκείνους που ήταν οικονομικά πιο αναπτυγμένοι από εμάς; 

Βρισκόμαστε σήμερα σε καλύτερη μοίρα από εκείνους με τους οποίους ξεκινούσαμε στην ίδια αφετηρία;  

Λαμβάνοντας ως μέτρο σύγκρισης το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, προκύπτουν πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 2.722 δολάρια το 1974, σχεδόν το μισό από αυτό της Γερμανίας και της Γαλλίας (5.456 και 5.269 δολάρια αντίστοιχα). 

 Εκείνη την περίοδο άλλες δύο χώρες, η Πορτογαλία και η Ισπανία, έμπαιναν στη δική τους μεταπολίτευση (η Ισπανία 2 χρόνια αργότερα). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν περίπου κατά 1/3 υψηλότερο από αυτό της Πορτογαλίας (1.972 δολάρια) και ίδιο περίπου με εκείνο της Ισπανίας (2.686 δολάρια). Σημειωτέον επίσης πως το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν κατά 10% υψηλότερο από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιρλανδίας.
Τα 40 χρόνια που ακολούθησαν ήταν χρόνια σημαντικής οικονομικής ανάπτυξης για την Ευρώπη και η διαδικασία ενοποίησης αναμφισβήτητα βοήθησε σ’ αυτό. Ετσι λοιπόν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας, παρά τη σημαντική μείωσή του τα τελευταία χρόνια, ήταν το 2013 στα 21.910 δολάρια (από τα 28.695 δολάρια που ήταν το 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γερμανίας ήταν 45.805 δολάρια (ο μέσος όρος μειώνεται λόγω Ανατολικής Γερμανίας όπου το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι σημαντικά χαμηλότερο) και της Γαλλίας 41.421 δολάρια. Το ΑΕΠ της Ελλάδας παραμένει λοιπόν σήμερα στο μισό, της Γερμανίας-Γαλλίας, όπως ήταν και το 1974.  

Πώς τα πήγαν Πορτογαλία και Ισπανία στη δική τους μεταπολίτευση;

 Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Πορτογαλίας το 2013 ήταν 21.910 δολάρια (σχεδόν ίσο με αυτό της Ελλάδας), άρα στη διάρκεια αυτών των 40 χρόνων η Πορτογαλία κάλυψε την απόσταση του 1/3 που μας χώριζε, ενώ η Ισπανία με 29.150 δολάρια βρίσκεται κατά περίπου 25% πάνω από μας. Πήγαν λοιπόν πολύ καλύτερα. Και οι τρεις χώρες ύστερα από 40 χρόνια μεταπολίτευσης πέρασαν (και περνούν) τις δικές τους περιπέτειες, αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της αδύναμης θεσμικής τους συγκρότησης. Οσο για την Ιρλανδία που ξεκινούσε από χειρότερη αφετηρία, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της είναι από τα υψηλότερα στην Ε.Ε., υπερδιπλάσιο από το δικό μας, στα 47.400 δολάρια. 

Μολονότι δεν μπορείς να οδηγηθείς σε συμπεράσματα με μοναδικό δείκτη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, οι αριθμοί δείχνουν πολλά. 

ΘΡΑΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H αλήθεια των αριθμών

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Η μειονότητα της Θράκης έγινε απροσδόκητα κεντρικό θέμα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, με αφορμή την επιλογή της Σουλεϊμάν Σαμπιχά από τον ΣΥΡΙΖΑ για τη θέση της υποψήφιας ευρωβουλευτού από τον χώρο της μειονότητας. Υστερα από σφοδρές αντιδράσεις, η υποψηφιότητα άλλαξε και το θέμα της μειονότητας αποσύρθηκε από την επικαιρότητα το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε. Ούτε η πρωτιά του μειονοτικού DEB-Κόμματος Ισότητας Ειρήνης Και Φιλίας (ΚΙΕΚΦ) απασχόλησε, πέραν κάποιων σύντομων σχολίων.  

Η ακτινογραφία του αποτελέσματος ωστόσο είναι εξαιρετικά χρήσιμη για την εξαγωγή συμπερασμάτων αλλά και για την κατάρριψη κάποιων βολικών μύθων.
 

Το ΚΙΕΚΦ έλαβε 42.620 ψήφους (0,71%) πανελλαδικά. Στη Ροδόπη και στην Ξάνθη ήταν πρώτο κόμμα. Στον Νομό Ροδόπης έλαβε 25.857 ψήφους (ποσοστό 41,64%) με δεύτερη τη Ν.Δ. (10.182 ψήφους και ποσοστό 16,36%). Στον Νομό Ξάνθης έλαβε 15.378 ψήφους (ποσοστό 24,97%) με δεύτερη επίσης τη Ν.Δ. (17,71%). Στον Νομό Εβρου το ΚΙΕΚΦ έλαβε 1,46% (1.220 ψήφους), ενώ ανύπαρκτη ήταν η καταγραφή του στην υπόλοιπη Ελλάδα, παρότι αρχικά γινόταν συζήτηση για ενδιαφέρον από πλευράς μειονότητας για καταγραφή σε κάποιες περιφέρειες. Στα Δωδεκάνησα έλαβε μόλις 15 ψήφους ενώ σε ολόκληρη την Αττική μόλις 1 ψήφο στη Β΄ Αθηνών.
 

Το μεγάλο ενδιαφέρον δεν εστιάζεται μόνο στην πρωτιά του κόμματος σε δύο νομούς, αλλά στο ότι οι μουσουλμάνοι ψήφισαν μαζικά το ΚΙΕΚΦ κι όχι τους υποψήφιους της μειονότητας στους υπόλοιπους συνδυασμούς (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., «Ελιά», ΚΚΕ). Παρά την έντονη συζήτηση για τη διαφοροποίηση τουρκογενών, Πομάκων και Ρομά, στην κάλπη δεν εκφράστηκε ποικιλομορφία στις προτιμήσεις τους. Ψήφησαν ενιαία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον Δήμο Αρριανών στη Ροδόπη (κατοικούν τουρκογενείς και Πομάκοι), το ΚΙΕΚΦ έλαβε το εντυπωσιακό 90,14% (10.800 ψήφοι), με δεύτερο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ με μόλις 1,98% (237 ψήφοι). Αντιστοίχως, στον Δήμο Μύκης στην Ξάνθη το ΚΙΕΚΦ έλαβε το 70,37%. Οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές Μεστάν Οσμάν Ουμίτ του ΣΥΡΙΖΑ, Καρανταή Ηλιάζ της Ν.Δ. και Χατζόγλου Μουράτ του ΚΚΕ, όπως δείχνουν τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών για τους σταυρούς που έλαβαν, αγνοήθηκαν πλήρως από τη μειονότητα, διαλύοντας τις αυταπάτες των ηγεσιών στην Αθήνα ότι θα αποσπάσουν ψήφους.
 

Οι αριθμοί δείχνουν ότι όταν τουρκογενείς και Πομάκοι είχαν επιλογή ανάμεσα σε δικό τους κόμμα και σε μειονοτικούς υποψήφιους σε ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΚΚΕ κ.λπ., η επιλογή ήταν καθαρή: ψήφος στο μειονοτικό κόμμα. 

Οι ευρωεκλογές προσφέρονταν για τεστ καταμέτρησης. Επειδή ο εκλογικός νόμος προβλέπει το όριο του 3% για την είσοδο στην ελληνική Βουλή, είναι προφανές ότι το μειονοτικό κόμμα δεν θα έχει τύχη. Ως εκ τούτου η μειονότητα θα συνεχίσει τη γνωστή τακτική, να τοποθετεί υποψηφίους στα υπόλοιπα κόμματα και να τους πριμοδοτεί για να την εκφράζουν. 

Μην κάνουμε πως πέφτουμε από τα σύννεφα λοιπόν όταν υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ φωτογραφίζονται κάτω από φωτογραφίες του Κεμάλ με Τούρκους πολιτικούς. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Κριμαία και ο κίνδυνος του ντόμινο

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Πριν από περίπου έναν αιώνα, το 1910, ο Norman Angell έγραφε το περίφημο βιβλίο του «The Great Illusion» («Η μεγάλη αυταπάτη»). Στις σελίδες του εξηγούσε γιατί η παγκόσμια οικονομική άνθηση και η αλληλεξάρτηση των οικονομιών καθιστούσαν καταστροφικό το αποτέλεσμα ενός πολέμου. 

Αυτό δεν εμπόδισε τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, τέσσερα χρόνια αργότερα, να οδηγηθούν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία τον τελευταίο χρόνο έχει τον τίτλο «The Sleepwalkers» («Οι υπνοβάτες»). Ο συγγραφέας Christofer Clark εξηγεί πως δίχως καλά καλά να το αντιληφθούν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις οδηγήθηκαν σε αυτή την αιματηρή σύγκρουση.
Σήμερα η Ευρώπη, με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία, αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη γεωπολιτική πρόκληση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μολονότι ουδείς, ούτε τα πιο σκληρά «γεράκια» στις ΗΠΑ, μιλάει για πόλεμο αλλά για οικονομικές κυρώσεις, η κλιμάκωση της κρίσης μπορεί να έχει συνέπειες που καθόλου αμελητέες δεν θα είναι.
 

Η Ρωσία δεν επιθυμεί αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου, όμως δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει την Ουκρανία να περάσει στη δυτική σφαίρα επιρροής. Γι’ αυτό δύσκολα θα αρκεστεί στη διασφάλιση μόνο της Κριμαίας.
Στις ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα δέχεται ήδη σκληρές επικρίσεις από τους Ρεπουμπλικανούς, πως με την ανεκτική στάση του άνοιξε την όρεξη του Βλαντιμίρ Πούτιν και ότι έχει αποδυναμώσει τη διεθνή θέση των ΗΠΑ όπως φαίνεται σε άλλα μέτωπα (Συρία, Ιράν). Τον πιέζουν λοιπόν για πιο επιθετική πολιτική και απομόνωση της Μόσχας.
 

Στην Ε.Ε., τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Σκληρές οικονομικές κυρώσεις (και όχι απλώς πάγωμα κεφαλαίων κάποιων προσώπων) θα έχουν βαρύτατο αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή οικονομία, η οποία βρίσκεται ήδη σε δύσκολη φάση. Το 2012 το εμπόριο της Ρωσίας με την Ε.Ε. ήταν 267 δισ. ευρώ (18% του ρωσικού ΑΕΠ και μόλις 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε.) ενώ το 30% της ενέργειας στην Ευρώπη προέρχεται από τη Ρωσία. Σκληρές οικονομικές κυρώσεις θα κατέστρεφαν οικονομικά τη Ρωσία (και θα αύξαναν το μίσος για τη Δύση), αλλά θα είχαν επιπτώσεις και σε ευρωπαϊκές χώρες. Τα μεγαλύτερα συμφέροντα προς Ανατολάς έχει το Βερολίνο με το διμερές εμπόριο να φθάνει τα 75 δισ. δολάρια, ενώ 6.000 γερμανικές επιχειρήσεις έχουν σημαντικές εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία. Προβλήματα στην ευρωπαϊκή οικονομία θα έπλητταν ΗΠΑ και Κίνα.
 

Η Δύση δεν θέλει να αφήσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν δίχως αντίμετρα, γιατί αυτό θα ενθαρρύνει τη ρωσική επιθετικότητα. Ζυγίζει όμως και τους κινδύνους.
Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν πως ύστερα από έντονη διαμάχη θα υπάρξει κάποιος συμβιβασμός κοντά στο πλαίσιο που περιέγραψε πρόσφατα ο 90χρονος H. Kissinger:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Τα όνειρα ενός σουλτάνου

Του Δημητρη Τσιοδρα

Εως τον προηγούμενο Ιούνιο, ο Τ. Ερντογάν εμφανιζόταν ως απόλυτος κυρίαρχος στο εσωτερικό της Τουρκίας και διακήρυττε με στόμφο ότι η χώρα του σε λίγα χρόνια θα είναι στις 10 ισχυρότερες του κόσμου. 

Προνομιακός συνομιλητής των ΗΠΑ ο Τούρκος πρωθυπουργός, εμφανιζόταν ως ο ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου που μπορεί να συνδυάσει την πίστη στις παραδοσιακές ισλαμικές αρχές με την οικονομία της αγοράς, το άνοιγμα στο διεθνές κεφάλαιο και την προώθηση δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.  

Λίγους μήνες αργότερα, όλα αυτά μοιάζουν πολύ μακρινά. Το Σάββατο ο Αμερικανός πρέσβης στην Αγκυρα ανέβαλε τη συνάντησή του με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αχ. Νταβούτογλου. Η αναβολή δεν οφείλεται μόνο στις δηλώσεις που «φωτογραφίζουν» τις ΗΠΑ και τον εξόριστο στην Πελσιλβάνια ιμάμη κι εσωτερικό αντίπαλο του Ερντογάν στο ισλαμικό κίνημα, Φετουλάχ Γκιουλέν, πίσω από τις πρόσφατες αποκαλύψεις, αλλά έρχεται ως συνέχεια της καχυποψίας που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σε Αγκυρα και Ουάσιγκτον εδώ και καιρό.

  Από την άνοιξη του 2013, ο Τ. Ερντογάν έχει δείξει ότι δεν είναι ο πιστός σύμμαχος που επιθυμούσε ο Μπαράκ Ομπάμα. Στην Αίγυπτο η Τουρκία υποστήριξε τον έκπτωτο πρόεδρο Μ. Μόρσι κι αντιτάχθηκε στην παρέμβαση του στρατού. Στη Συρία στηρίζει ανοιχτά την ισλαμική αντιπολίτευση και πίεσε τις ΗΠΑ για στρατιωτική παρέμβαση. Η τράπεζα Halkbank, που εμπλέκεται στις υποθέσεις δωροδοκίας, έχει καταγγελθεί από τις ΗΠΑ ότι παραβίαζε συστηματικά το εμπάργκο κατά του Ιράν και είχε συναλλαγές με την Τεχεράνη βοηθώντας ουσιαστικά στην υλοποίηση του ιρανικού ατομικού προγράμματος. Η τελευταία κίνηση της Τουρκίας ήταν η παραγγελία αμυντικών πυραύλων σε κινέζικη εταιρεία που έχει καταγγελθεί από τις ΗΠΑ για πωλήσεις όπλων στη Β. Κορέα, τη Συρία και το Ιράν.

Ο Τ. Ερντογάν κινείται όπως οι σουλτάνοι: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Τα νέα ήθη των «παιδιών» του Ερντογάν

Του Δημητρη Τσιοδρα

Ο Ταγίπ Ερντογάν πληρώνει το τίμημα της επιτυχίας του. Αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα των αλλαγών που επήλθαν στη γειτονική χώρα την τελευταία δεκαετία. Η στρατηγική του Τ. Ερντογάν ήταν να χρησιμοποιήσει την ισλαμική ταυτότητα της Τουρκίας ως πλεονέκτημα και διαπραγματευτικό χαρτί με τη Δύση, η οποία επιζητούσε προσέγγιση με τις μουσουλμανικές χώρες κι ένα πρότυπο στην ευρύτερη περιοχή που θα αποδείκνυε ότι οι αρχές του Ισλάμ δεν είναι ασύμβατες με τις δυτικές αξίες της δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς. 

Γι’ αυτό ο Τ. Ερντογάν από το 2002, όταν κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές, συνέχισε την ευρωπαϊκή πορεία και προχώρησε σε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας (ποινικός κώδικας, οικογενειακό δίκαιο, δικαστικό σύστημα). Επίσης, περιόρισε σημαντικά τον ρόλο του στρατού. Οταν το 2006 οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατέστησαν σαφές ότι δεν επιθυμούν την Τουρκία ως πλήρες μέλος της Ε.Ε., ο Τ. Ερντογάν οριστικοποίησε τη στροφή στην ενίσχυση του περιφερειακού ρόλου της χώρας. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι χρησιμοποίησε την ευρωπαϊκή πορεία και τις αλλαγές για να ενισχύσει την προσωπική του εξουσία. 

Μολονότι η Τουρκία απέχει πολύ από το να είναι μια σύγχρονη δημοκρατική χώρα, δεν είναι η χώρα των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Εχουν πραγματοποιηθεί σαφή βήματα εκσυγχρονισμού και οι νέες γενιές (η Τουρκία είναι από τις χώρες με τον νεότερο πληθυσμό) έχουν μεγαλώσει σε ένα σαφώς πιο ελεύθερο περιβάλλον. Η δεκαετία του 2000 δεν σφραγίστηκε μόνο από την πολιτική κυριαρχία του Ερντογάν, αλλά και από τη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, μετά το 2001, όταν η Τουρκία προσέφυγε στο ΔΝΤ και ακολούθησε με επιτυχία πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, αρχιτέκτονας του οποίου ήταν ο Κ. Ντερβίς. Η δομή της οικονομίας άλλαξε εντελώς και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ από 3.553 δολάρια το 2001 εκτινάχθηκε στις 10.600 δολάρια το 2012, δίχως την ανάγκη εξωτερικού δανεισμού (το εξωτερικό χρέος της Τουρκίας είναι μόλις 36% του ΑΕΠ). Οι ξένες επενδύσεις από το 2001 ώς το 2012 έφθασαν στα 114 δισ. δολάρια. Στην Τουρκία δραστηριοποιούνται σήμερα 32.604 εταιρείες ξένου κεφαλαίου. 

Οι οικονομικές αλλαγές δημιουργούν νέο τρόπο σκέψης. Ετσι, και στην Τουρκία, οι ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις έφεραν αλλαγές στα ήθη και στον τρόπο συμπεριφοράς. Διαμορφώθηκε μια νέα γενιά, πολύ πιο ανοιχτή στον κόσμο, με άλλη κουλτούρα κι άλλες εμπειρίες. Στα πανεπιστήμια δεν μπήκε μόνο η μαντίλα, αλλά έγιναν πιο ανοιχτά στη γνώση, προκειμένου να υπηρετηθούν οι νέες οικονομικές ανάγκες. Οι νέοι ταξιδεύουν περισσότερο, ενημερώνονται σε μεγάλο βαθμό από το Ιντερνετ κι επικοινωνούν μέσω αυτού (στις πρόσφατες κινητοποιήσεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης). 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Προσπάθειες διαλόγου στη χώρα των μύθων

Του Δημητρη Τσιοδρα

Αν είναι κάτι που κάνει πιο δύσκολη την προσπάθεια εξόδου από την κρίση ακόμη κι από τη χρηματοδοτική ασφυξία, είναι η αδυναμία διαλόγου στη χώρα. Εκείνοι που προσπαθούν να απαντήσουν στα προβλήματα, να εξηγήσουν τις αιτίες και να βρουν λύσεις μέσα από τον «ορθό λόγο» αποτελούν ισχνή μειοψηφία. Η μεγάλη πλειοψηφία εξηγεί τη χρεοκοπία, όχι με ανάλυση των δεδομένων, αλλά με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Για τη χρεοκοπία της Ελλάδας φταίει «το διεθνές κεφάλαιο που θέλει να κυριαρχήσει στη χώρα γι’ αυτό σκοπίμως οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο», «η Goldman Sachs», «οι τραπεζίτες», «οι ξένοι που μας μισούν».... Ποτέ εμείς.

Στη χώρα όπου γεννήθηκε ο ορθός λόγος, σήμερα κυριαρχούν η πίστη στην αυθεντία και στην απόλυτη αλήθεια (της θρησκείας, του κόμματος κ.λπ.), τα κλισέ και τα συνθήματα. Αντί για διάλογο έχουμε παράλληλους μονολόγους. Στα επιχειρήματα, αντιπαραβάλλονται συνθήματα. Οι επικλήσεις στην ανεργία, «στον λαό που υποφέρει», στη φτώχεια, δίχως να προτείνεται καμία απολύτως λύση, εκλαμβάνονται όχι ως λαϊκισμός, αλλά ως κοινωνική ευαισθησία.

Μεγαλωμένοι με μύθους (ξεκινώντας από τη διδασκαλία της Ιστορίας), με γνώση βασισμένη στο σύστημα της παπαγαλίας στο σχολείο, πασπαλισμένη με κομματικά τσιτάτα, πολλοί αδυνατούν να αναλύσουν την πραγματικότητα. Δεν διαθέτουν τα ερμηνευτικά διανοητικά εργαλεία για κάτι τέτοιο. Αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους δίχως την καθοδήγηση κάποιου άλλου (ιεράρχη, κομματικού καθοδηγητή, ακαδημαϊκού, δημοσιογράφου). Οτιδήποτε δεν χωράει στον απόλυτα δομημένο κόσμο τους, είναι εξοβελιστέο. Κι αυτοί που εκφράζουν διαφορετικές θέσεις δεν είναι κάποιοι με τους οποίους διαφωνούν, όπως είναι απολύτως λογικό στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής συζήτησης, αλλά είναι προδότες, παπαγαλάκια, πράκτορες, εκπρόσωποι σκοτεινών δυνάμεων κ.λπ. τους οποίους δεν πρέπει να ακούς αλλά να μισείς. Κι όσα χαστούκια κι αν δίνει η πραγματικότητα στον κόσμο της ιδεολογικής βεβαιότητας τόσο χειρότερο, για την πραγματικότητα. Η αμφιβολία, που είναι αρχή για κάθε πρόοδο, δεν χωράει στον κόσμο της απόλυτης αλήθειας τους. Η πρόοδος στο μυαλό των φανατικών είναι ταυτισμένη με κλισέ και συνθήματα (στο όνομα του λαού συνήθως, του οποίου η φωτισμένη πρωτοπορία γνωρίζει την αλήθεια). Οτιδήποτε δεν χωράει στην προκρούστεια κλίνη της ορθότητας και της προοδευτικότητας, που αυτοί έχουν ορίσει τα μέτρα της, είναι από συντηρητικό έως ύποπτο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΑΔΑ: Ντεπαρντιέ, φορολογικοί πρόσφυγες και ΣΥΡΙΖΑ

Του Δημητρη Tσιοδρα

Ο Ζ. Ντεπαρντιέ είναι ο διασημότερος φορολογικός μετανάστης της εποχής. Η απόκτηση της ρωσικής υπηκοότητας, προκειμένου να αποφύγει τη φορολόγηση με συντελεστή 75% φέρνει με θεαματικό τρόπο στο προσκήνιο το τεράστιο παγκόσμιο πρόβλημα της μείωσης των κοινωνικών ανισοτήτων μέσω της φορολόγησης του πλούτου. 

Ο Φ. Ολάντ εμφανίστηκε συνεπής με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, όμως το αποτέλεσμα δεν είναι η είσπραξη 300 - 500 εκατομμυρίων ευρώ, όπως υπολόγιζε, αφού πολλοί Γάλλοι με υψηλά εισοδήματα εγκαταλείπουν τη χώρα τους και αναζητούν υπηκοότητα εκεί όπου θα τους επιτραπεί να απολαύσουν τον πλούτο που απέκτησαν.

Η συζήτηση για το πώς θα αυξηθεί η φορολόγηση του πλούτου έχει τεθεί όχι μόνον από κυβερνήσεις, αλλά και από δισεκατομμυριούχους όπως ο Γουόρεν Μπάφετ, ο οποίος εδώ και χρόνια σημείωνε ότι είναι παράλογο να φορολογείται ο ίδιος με συντελεστή 10%, όταν η γραμματέας του φορολογείται με συντελεστή 30%. 

Η λογική της δημιουργίας ελκυστικού φορολογικού πλαισίου για την προσέλκυση κεφαλαίων αυξάνει τον συνολικό πλούτο της κοινωνίας, αλλά οδηγεί στη δημιουργία τεράστιων ανισοτήτων. Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο Τζ. Στίγκλιτζ στο βιβλίο του «Το τίμημα της ανισότητας», από το 2002 ώς το 2007 το πλουσιότερο 1% στις ΗΠΑ καρπώθηκε το 65% της αύξησης του εθνικού εισοδήματος που σημειώθηκε σε αυτά τα χρόνια. Μετά την ανάκαμψη από την πρόσφατη κρίση, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε ακόμη περισσότερο. Το 1% κέρδισε το 93% του επιπλέον εισοδήματος που αποκτήθηκε στις ΗΠΑ το 2010, σε σύγκριση με το 2009.

Μια κίνηση των ΗΠΑ για υπερβολική φορολόγηση των πλουσίων (προσφάτως, ύστερα από σκληρή μάχη, συμφωνήθηκε αύξηση των φορολογικών συντελεστών για όσους κερδίζουν πάνω από 400.000 δολάρια τον χρόνο στο 39,6%), ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που θεσπιζόταν (το πολιτικό σύστημα είναι αντίθετο σε αυτήν τη λογική) είναι απολύτως βέβαιο ότι θα είχε παρόμοια αποτελέσματα όπως αυτά στη Γαλλία.

Η φορολόγηση του πλούτου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο μιας χώρας. Από τη στιγμή που υπάρχει ελευθερία στην κίνηση κεφαλαίων, γεγονός που έχει βοηθήσει στην παγκόσμια ανάπτυξη, οι πλούσιοι θα μεταφέρουν τα χρήματά τους εκεί όπου θα πληρώνουν λιγότερους φόρους. Κι αυτό το αντελήφθη καλύτερα η μετακομμουνιστική Ρωσία, από την καπιταλιστική Γαλλία. Μόνον η ρύθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο και ο έλεγχος των «φορολογικών παραδείσων» θα αντιμετώπιζαν το πρόβλημα.

Το ΠΑΣΟΚ και το παρελθόν

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

«Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ». Είναι η φράση που ακούς πολύ συχνά από τα χείλη «πράσινων» στελεχών που νοσταλγούν τις μέρες που τους υποδέχονταν στις πλατείες και τα καφενεία με καλωσορίσματα και κεράσματα κι όχι με βρισιές και γιαούρτια, όπως συμβαίνει σήμερα που το ποσοστό που καταγράφει το κόμμα τους στις δημοσκοπήσεις είναι λίγο πάνω από το 13,58% που κατέγραψε στην παρθενική του εμφάνιση στις εκλογές του 1974. 

Πράγματι «αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ». Μήπως όμως αυτοί που νοσταλγούν το «ένδοξο» παρελθόν, πρέπει να καθήσουν να σκεφθούν για το ποιος ευθύνεται που φθάσαμε στο σημερινό χάλι; Γιατί το ΠΑΣΟΚ μαζί με τη Ν.Δ. έχουν την πλήρη ευθύνη.

Ο Α. Παπανδρέου με το αίτημα της «αλλαγής» εξέφρασε τον κόσμο που είχε περιθωριοποιηθεί από το κομματικό κράτος της δεξιάς και ήλπιζε σε καλύτερες μέρες, χωρίς αποκλεισμούς και διαχωρισμό σε πολίτες α' και β' κατηγορίας. Αντί όμως να πει «τέρμα αυτά που ξέρατε, από δω και πέρα θα ισχύει αξιοκρατία» είπε «εσείς είστε τώρα εξουσία και μπορείτε να κάνετε τα ίδια». Και το μισό της κοινωνίας που ήταν στην απέξω έγινε σαν το άλλο μισό που μέχρι τότε εξουσίαζε. 

Το κόμμα, αντιγράφοντας το σοβιετικό πρότυπο, έγινε κυρίαρχο στην κοινωνία. Διόριζε όποιους ήθελε, μοίραζε αξιώματα, επιδοτήσεις, δάνεια, προνόμια. Αξιοποίησε το δημόσιο χρήμα για να οικοδομήσει ένα μηχανισμό εξουσίας, αντίστοιχο με αυτόν που είχε φτιάξει (και συνέχιζε να συντηρεί οποτε έκτοτε ερχόταν στην εξουσία) η Ν.Δ. Με τα χρήματα εκείνων που πλήρωναν φόρους μοιράζονταν κρατικά συμβόλαια σε ημέτερους (σε πολλές περιπτώσεις με το αζημίωτο). Ετσι ο μηχανισμός εξουσίας απέκτησε βαθιές και στέρεες βάσεις και περίμενε ύστερα από την διακυβέρνηση του άλλου μηχανισμού εξουσίας (της Νέας Δημοκρατίας), τη σειρά του για να απολαύσει ξανά θέσεις και προνόμια. Οταν γινόταν λόγος για λαό, αφορούσε τους «δικούς μας».

Το πραγματικό ερώτημα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Η συζήτηση περι πιθανής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ήταν αδιανόητη πριν από δύο χρόνια.

Τώρα, όχι μόνο βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, αλλά έφθασε να απασχολεί, διά χειλέων του ίδιου του πρωθυπουργού, την ελληνική Βουλή. Το να πάψουμε να στρουθοκαμηλίζουμε είναι μια καλή αρχή, αλλά για να μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να αντιληφθούμε πού ακριβώς βρισκόμαστε. Γιατί δυστυχώς, ακόμη και τώρα, ένα μεγάλο τμήμα της δημόσιας συζήτησης κινείται γύρω από μύθους, φανταστικούς εχθρούς, εύκολα κλισέ και τις γνωστές συνωμοσιολογικες θεωρίες.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Είναι περίπου κοινή πεποίθηση στην Ε.Ε. ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη ήταν λάθος. Οχι επειδή το έλλειμμα ήταν 3,3% κι όχι 2,9%, όπως απαιτούσαν οι συνθήκες, αλλά επειδή η ελληνική οικονομία δεν μπορούσε να σταθεί σε συνθήκες ανοιχτού ανταγωνισμού. Αντί στη συνέχεια να εκμεταλλευτεί τη νομισματική σταθερότητα και το φθηνό χρήμα, για να βελτιώσει τις οικονομικές δομές της και να προσελκύσει επενδύσεις, αύξησε τον δημόσιο και τον ιδιωτικό δανεισμό, δημιουργώντας φούσκα στην οικοδομή και γεμίζοντας τον κόσμο με μικρομάγαζα που υπηρετούσαν την κατανάλωση, κατά βάση εισαγόμενων προϊόντων.

Με ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μονίμως σοβαρά ελλειμματικό, δημόσιο χρέος στο 120%, έλλειμμα 15% κι επειδή ουδείς πλέον μας δάνειζε (ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντ. Μεντβέντεφ προέτρεψε τον Γ. Παπανδρέου στο Κρεμλίνο, στις 16 Φεβρουαρίου 2010, να απευθυνθεί στο ΔΝΤ, ενώ ο κινεζικός οίκος αξιολόγησης Dagong μάς υποβάθμιζε μαζί με τη Moody's) οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, για να αποφευχθεί ένα τεράστιο κραχ που θα έπληττε πρώτα απ' όλα τις τράπεζές τους, συμφώνησαν να μας δανείσουν αυτές και το ΔΝΤ. Υπό τρεις όρους: ότι θα συμμαζέψουμε τα δημοσιονομικά, θα προχωρήσουμε σε εσωτερική υποτίμηση και αλλαγή των δομών της οικονομίας, ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να μην είμαστε συνεχώς με το χέρι απλωμένο. 

Εμείς, αντί να συζητήσουμε τι πρέπει να κάνουμε, αρχίσαμε να μιλάμε λες και θα βρισκόταν κανείς να μας δανείζει διαρκώς (γιατί συνεχίζουμε να έχουμε ελλείμματα) και μάλιστα χωρίς ορους. Αντί λοιπόν να κουβεντιάσουμε για το ποιοι είναι οι όροι και για δίκαιη κατανομή των βαρών ώστε να μην πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι, άρχισε μια προσχηματική συζήτηση: «μνημόνιο» ή «όχι μνημόνιο» κι όχι «ποιο μνημόνιο», λες και θα μπορούσαμε να επιλέξουμε να ζούμε όπως χθες.