ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Βιοψία στο ΕΣΥ? Που πας χωρίς "μέσον" ρε Καραμήτρο..

Της ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΪΤΑΝΙΔΗ

Ελληνας του εξωτερικού εντόπισε ύποπτη ελιά στο δέρμα του, ενόσω παραθέριζε στη γενέτειρά του - την Ιστιαία Εύβοιας. Απευθύνθηκε στο Κέντρο Υγείας, όπου ο γιατρός με περίσσιο ζήλο του την αφαίρεσε και έπειτα του την προσέφερε σε συσκευασία δώρου.

Βιοψίες πραγματοποιούνται μόνον στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, με τον ασθενή να αναλαμβάνει τη μεταφορά!

Με τη σακουλίτσα παραμάσχαλα και το κλειδί του αυτοκινήτου στο χέρι, το δύσκολο έργο ανέλαβε η κόρη του. 

Το... ξεβόλεµα µιας µετάθεσης

ΤΗΣ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΪΤΑΝΙ∆Η

Κάθονταν δίπλα δίπλα στο λεωφορείο. Ο συνδυασµός του µεσηµεριού και της ζέστης είχαν προκαλέσει µια γλυκιά υπνηλία στους συνεπιβάτες. Εκείνες όµως δεν ενέδωσαν. Εµειναν πιστές στην κουβεντούλα τους – και δυστυχώς για τουςυπολοίπουςδεν µιλούσαν χαµηλόφωνα. Ανέλυαν τα δικά τους – το ωράριό τους, τις συνθήκες εργασίας. 

Η µία εκ των δύο ακουγόταν προβληµατισµένη. Η εξήγηση δόθηκε σύντοµα. Επαιρνε µετάθεση στη Νέα Σµύρνη.

Τα ερωτήµατα για το άγνωστο ήταν αυτά που την παίδευαν. Και τότε επήλθε η αποκάλυψη. Οι δύο γυναίκες µοιράζονταν, εκτός από τη φιλία τους, και την ίδια εργασία: είχαν διοριστεί στο ∆ηµόσιο. 

Το οµολογούσαν ότι είναι καλοµαθηµένες, δεν έδειχναν όµως µετανοηµένες. Εξ ου και η έντονη ανησυχία. Γιατί η καθηµερινότητα στο γνώριµο περιβάλλον είναι στρωµένη. Αν αργήσω το πρωί (εκµυστηρεύτηκε η µία στηνάλλη), κάποιος συνάδελφος θα βρεθεί να µου χτυπήσει την κάρτα. Να ήταν µόνον αυτό; Οι συνάδελφοί της την κάλυπταν και όταν οι οικογενειακές υποχρεώσεις ή οι καταναλωτικές ανάγκες την οδηγούσαν στις κοντινές τράπεζες, στο σούπερ µάρκετ της γειτονιάς καιστα εµπορικά κέντρα της περιοχής. 

Το ξεβόλεµα ήταν αυτό που απασχολούσε τη γυναίκα που είχε λάβει το µαντάτο της αναγκαστικής µετάθεσης. Και η σύντοµα πρώην συνάδελφος - φίλη την κατανοούσε και τη συµπονούσε.

Ούτε ένα λεπτό δεν εξέφρασαν αγωνία για την επιβίωση τη δική τους ή του Ελληνικού ∆ηµοσίου. Μια κουβεντούλα που θύµιζε εποχές προ ∆ΝΤ, µε τις καµπάνες να ηχούν σε ρυθµούς «hard rock ∆ΝΤ».

Βοηθός σερβιτόρου µε πτυχία και... µέσον

ΤΗΣ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΪΤΑΝΙ∆Η

Προϋπηρεσία: οκτώ χρόνια σε πολυεθνική. 

Σπουδές: πτυχιούχος οικονοµικής σχολής. 

«Εξτρα» προσόντα: άριστη γνώση Αγγλικών, Γαλλικών και Ιταλικών. 

Το πρόβληµα: ενάµιση χρόνο άνεργη. 

Η έκπληξη: βρήκε την περασµένη εβδοµάδα δουλειά. 

Η θέση: βοηθός σερβιτόρου.

Τα πτυχία της έπιασαν τόπο. Εβαλε και µέσον… Οι υπεύθυνοι του εστιατορίου έµειναν εµβρόντητοι. ∆ήλωσαν ότι οι εµπειρίες της θα συµβάλλουν σηµαντικά στην εξυπηρέτηση των πελατών. Επέµειναν ότι οι ξένες γλώσσες ήταν προαπαιτούµενες για τη θέση. Οσο για το πτυχίο της – αυτό προφανώς αποτελεί απόδειξη της επιµέλειας και της ευρύτερης καλλιέργειάς της. Αυτό που η ίδια κρίνει ως έξτρα «ατού» (αν και δεν το συµπληρώνει στο βιογραφικό της) είναι το ύψος της που πάει «πακέτο» µε τα καλλίγραµµα πόδια της και το καλοσχηµατισµένο πρόσωπό της. Τα συγκεκριµένα προσόντα συνέβαλαν σηµαντικά – όχι µόνο για το προφανές, δηλαδή για την πρόσληψη – για την ασφάλισή της.

Βέβαια, δεν είναι σε θέση ακόµη να αποκαλύψει τα ακριβή σωµατοµετρικά προσόντα που αποτελούν «διαβατήριο» για τις θέσεις - κλειδιά. Πάντως, είναι σίγουρη πως εάν ήταν κοντή, µε παραπανήσια κιλά και απολυτήριο λυκείου θα την «έτρωγε» η λάντζα. Εάν πάλι έχει περιθώρια αναβάθµισης αυτό είναι άλλο «καπέλο». Κι όµως, αρκετοί είναι εκείνοι που τη φθονούν για την τύχη της. Αλλοι µπορεί να τη χαρακτηρίζουν ακόµη και αγνώµονα.

Πάντως, η δυσαναλογία του νέου αντικειµένου της µε το βιογραφικό της δεν έφερε σε αµηχανία τους εργοδότες. Η ανεργία ισοπεδώνει τα πάντα...

Η αλλόκοτη πραγµατικότητα µε µία λέξη

Της ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΪΤΑΝΙ∆Η

Οι Αµερικανοί, πέφτοντας πολλές φορές σε νοητικό κενό όταν προσπαθούν να εξηγήσουν µια έννοια µε µία µόνο λέξη, εγκαταλείπουν την προσπάθειά τους παραδεχόµενοι την ανωτερότητά µας, λέγοντας ότι «οι Ελληνες θα έχουν µια λέξη γι’ αυτό».

Ποια να είναι άραγε η ελληνική λέξη που περικλείει την αλλόκοτη κατάσταση που βιώνουµε τους τελευταίους µήνες; 

Ή µήπως µπερδευόµαστε µέσα στις λέξεις, χάνοντας την ουσία; Οποια εξέλιξη κι αν πρωταγωνιστεί στην καθηµερινότητα, πάντα υπάρχει και ένα «αλλά». Μια µανία αντίρρησης για το καθετί. Οι εύστοχες κινήσεις µετατρέπονται σε αποτυχίες και τούµπαλιν και οι αναιρέσεις διαδέχονται η µία την άλλη. 

Το παράδειγµα των δηµοσίων υπαλλήλων είναι χαρακτηριστικό – ανάλογα µε την περίσταση µετατρέπονται από «τεµπέληδες» σε «δουλευταράδες» και από «θύτες» σε οικονοµικά «θύµατα». Η συζήτηση εκτυλίσσεται ανάλογα πώς βολεύει… Ετσι, τη µια η ανταγωνιστικότητα γίνεται το ζητούµενο, µε τις δηµόσιες υπηρεσίες να αποτελούν τροχοπέδη στην εξέλιξη και από την άλλη οι συγχωνεύσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και η οποιαδήποτε αλλαγή που πιθανόν (και µε κάθε επιφύλαξη) µπορεί να σηµάνει τη βελτίωση δαιµονοποιούνται στον µέγιστο βαθµό. Ακόµη κι αν παραδεχόµαστε πως είµαστε απροσάρµοστοι και χωρίς τάξη, παραµένουµε κολληµένοι στις κακές µας συνήθειες, χλευάζοντας κατά βάθος τους καρτερικούς Ιάπωνες.

Κι ακόµη κι αν έχουµε κρυφό καµάρι την ύπαρξη της φοροδιαφυγής και της αυτοκαταστροφικής µας συµπεριφοράς, ξινίζουµε όταν ο Στρος - Καν λέει το αυτονόητο – πως δηλαδή «οι Ελληνες βρίσκονται βαθιά µέσα στα σκατά». 

 Να είναι λοιπόν η µεµψιµοιρία η σωστή λέξη; Μπορεί ναι, µπορεί και όχι.

Καµία «έκπτωση» στη ζωή

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Αναµενόµενο; Ναι. Ακόµη όµως και όταν κάποιος περιµένει τα χειρότερα – όχι λόγω απαισιοδοξίας αλλά επειδή απλά παρατηρεί τι συµβαίνει γύρω του φοβούµενος γι’ αυτά που έρχονται – η είδηση παραµένει θλιβερή και δυσοίωνη. Το περασµένο έτος 61 άνθρωποι επιχείρησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. 

Το Ιντερνετ ήταν η σωτηρία τους: επικοινώνησαν τη θλίψη που ένιωθαν, δήλωσαν εγκλωβισµένοι και ανυποχώρητοι για την απόφαση που πήραν προκαλώντας ανησυχία στο διαδικτυακό «περιβάλλον» τους. Κάπως έτσι, το κακό απετράπη… 

Ο αριθµός όµως παραµένει ιδιαίτερα ανησυχητικός εάν αναλογιστεί κανείς πως ο αντίστοιχος αριθµός για την τριετία 2006-2009 δεν ξεπερνά τους 80 συνανθρώπους µας.

Σύµφωνα µε τον Παγκόσµιο Οργανισµό Υγείας, κάθε ένα λεπτό σηµειώνεται και µία αυτοκτονία ανά τον κόσµο.

Κι αν κάποτε για την εξήγηση του φαινοµένου πρωταρχικό ρόλο είχαν οι ψυχολογικές προσεγγίσεις – που επικεντρώνονται στις εσωτερικές συγκρούσεις και στο ανικανοποίητο που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι –, σήµερα στο επίκεντρο µπαίνουν οι κοινωνιολογικές θεωρήσεις βάσει των οποίων η αυτοκτονία είναι ένα κοινωνικό πρόβληµα.

Η οικονοµική ανασφάλεια, η ανεργία, οι ανεξόφλητοι λογαριασµοί, η αγωνία των γονέων πως δεν θα µπορέσουν να εκπληρώσουν τα όνειρα των παιδιών τους, ο καθηµερινός εξευτελισµός των συνταξιούχων, η αβεβαιότητα των νέων για το επαγγελµατικό και προσωπικό τους µέλλον συνθέτουν ένα ζοφερό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο πως οι ψυχολόγοι λένε, σε κάθε ευκαιρία, ότι έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστηµα η πελατεία τους. Μάλιστα καταφεύγουν πλέον στη λύση των δόσεων και στις προσφορές (στις δύο συνεδρίες η µία δώρο) για να ικανοποιήσουν το αίτηµα των ασθενών τους για ψυχολογική υποστήριξη χαµηλού κόστους.

Οι εκπτώσεις στην ευτυχία, την ασφάλεια, την προοπτική και η έλλειψη ελπίδας δρουν καταλυτικά.

Πώς όµως, να δεχθείς την «έκπτωση» στη ζωή;

Χριστουγεννιάτικες αντιφάσεις

Tης Μάρθας Καϊτανίδη

Φόρεσε τον σκούφο του Αϊ-Βασίλη και πήρε το τρίγωνο στα χέρια της. Γύρισε όλα τα γραφεία της εταιρείας µε εορταστικό ενθουσιασµό. Συγκέντρωνε χρήµατα για φιλανθρωπικό σκοπό. Κάποιοι την κοίταξαν µε µισό µάτι, άλλοι έσκυψαν στον διπλανό τους µουρµουρίζοντας πως «έχασε τα λογικά της», ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τη µίσησαν για την καλή διάθεσή της.

Ολοι ήξεραν πως µετρά ηµέρες για την απόλυσή της...

Την ίδια ηµέρα, σε κεντρικό τραπεζικό κατάστηµα οι υπάλληλοι ετοίµαζαν ψιλά. Περίµεναν να φιλέψουν τους µπόµπιρες, που κάθε χρόνο µελοποιούν τον ερχοµό των Χριστουγέννων.

Ετσι έχει το έθιµο και όφειλαν να ειναι προετοιµασµένοι. Τα παιδιά που θα τραγουδούσαν «Καλήν εσπέραν άρχοντες» δεν εµφανίστηκαν ποτέ. Ακουσαν τα κάλαντα σε σπαστά ελληνικά από µεσήλικους αλλοδαπούς...

Λίγα 24ωρα νωρίτερα, καλοντυµένος κύριος, βηµατίζοντας µε τα σουέντ µοκασίνια του τους δρόµους του Κολωνακίου, µιλούσε απορροφηµένος στο κινητό του. Εψαχνε µε αγωνία τραπέζι για δύο σε χλιδάτο ξενοδοχείο για το βράδυ της παραµονής. Δεν ήταν εύκολο. Επρεπε να είχε προνοήσει µέρες πριν. Τελικά στάθηκε τυχερός. Το βράδυ έφτασε και ενόσω εκείνος και η καλήτου έπιναν σαµπάνια και γεύονταν γέµιση µε κάστανα χρεώνοντας την πιστωτική κάρτα µε 660 ευρώ, τα καζάνια για την προετοιµασία του συσσιτίου των απόρων κόχλαζαν και άχνιζαν.

Στο τραπέζι που στήθηκε στον Δήµο Αθηναίων µοιράστηκαν 5.000 µερίδες φαγητού. Ανάµεσα στους χιλιάδες που συγκεντρώθηκαν ήταν και χαµηλοσυνταξιούχοι, καταστηµατάρχες που έβαλαν «λουκέτο» λόγω κρίσης βλέποντας την περιουσία τους να χάνεται απο τη µία ηµέρα στην άλλη και άνθρωποι που έχασαν πρόσφατα τη δουλειά τους.

Οι αντιφάσεις και οι αλλαγές της άλλοτε «καλοβαλµένης» Ελλάδας...

Η ζητιανιά του συνταξιούχου

Της Μάρθας Καϊτανίδη

«∆εν είµαι αλλοδαπός. Ούτε επαγγελµατίας ζητιάνος. Συνταξιούχος είµαι»: αυτή ήταν η αποστοµωτική εισαγωγή ηλικιωµένου πωλητή, που γυρνούσε από τραπέζι σε τραπέζι στις καφετέριες του Χαλανδρίου, ζητώντας από τους θαµώνες λίγα ευρώ. Φορούσε γκρι σακάκι και παντελόνι µάλλινο και κρατούσε στα χέρια του µολύβια προς πώληση...

Λίγες ηµέρες αργότερα, σε φανάρι της λεωφόρου Μεσογείων, ένα δάχτυλο χτύπησε το κλειστό τζάµι του σταµατηµένου αυτοκινήτου. Ενας γκριζοµάλλης άντρας, γύρω στα 65, µε γυαλιά και µε την ντροπή ζωγραφισµένη στο πρόσωπο, πωλούσε χαρτοµάντιλα.

«∆εν είµαι ζητιάνος», είπε κι αυτός. «Προσπαθώ να βοηθήσω τον γιο µου και τα εγγόνια µου. Εµεινε άνεργος...» πρόσθεσε, µην µπορώντας να κοιτάξει τον οδηγό στα µάτια. 

Οι δύο παράλληλες αυτές ιστορίες µπορεί να αποτελούν σύµπτωση. Οι πιο δύσπιστοι πιθανόν να σκεφτούν πως πρόκειται για επιτήδειους που εκµεταλλεύονται την αθλιότητα των καιρών. Ισως να κάνουν σενάρια για κύκλωµα. Τι από όλα να ισχύει; Ποιος ξέρει!

Το βέβαιο όµως είναι πως είδα ανθρώπους να νιώθουν άβολα στη θέα του απελπισµένου συνταξιούχου. Παρατήρησα πολλά χέρια να ψαχουλεύουν αµήχανα στην τσέπη και να βγαίνουν µε χούφτες γεµάτες ψιλά. Επικρατούσε σιωπή. Κάποιων τα βλέµµατα µαρτυρούσαν συµπάθεια, άλλων αποστροφή για εκείνα που µας βρήκαν και για τα χειρότερα που έρχονται.

Η ζητιανιά του συνταξιούχου λειτουργεί ως υπενθυµιστικό εργαλείο της επικρατούσας τάσης: πως η σύνταξη είναι ζητιανιά. Πως οι συντάξεις είναι της ζητιανιάς. Πως η οικονοµική ανασφάλεια είναι το παρόν. Πως η εξαθλίωση είναι το πιθανότερο µέλλον. Πως το 2011 είναι µία δύσκολη χρονιά. Πως εκείνα που ξέραµε ως δεδοµένα δεν φαντάζουν πλέον τόσο σίγουρα. Πως η χώρα µας δεν µπορεί να διαφυλάξει τα δικαιώµατα της τρίτης ηλικίας.

Πως η χώρα µας δεν έχει τα µέσα να διαφυλάξει το δικαίωµα της αξιοπρέπειας γενικότερα.

Ο «θάνατος» της κασέτας

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Γενιές και γενιές µεγάλωσαν µε walkman στα αυτιά. Τα τραγούδια τα γράφανε από το ραδιόφωνο στις κασέτες. Πρόσφατα ανακοινώθηκε ο οριστικός «θάνατος» της κασέτας. Τα φορητά κασετόφωνα ανήκουν πλέον σε άλλον «αιώνα». Και όποιος τα αναπολεί µαρτυρά την ηλικία του.

Ποιος δεν έχει χορέψει µε τα ακουστικά στα αυτιά τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον, της Μαντόνα, των Wham, των Scorpions... Τέσσερα κουµπιά όλα κι όλα σε ένα φορητό κουτί ήταν αρκετά για να κάνουν την επανάσταση στην ψυχαγωγία.

Οποιος αναζητά ένα τεχνολογικό... µνηµείο, ίσα που προλαβαίνει να το προµηθευτεί. Μόλις εξαντληθεί το «στοκ» από τις ιαπωνικές αγορές θα περάσει και επίσηµα στην ιστορία.

Κάπως έτσι δεν συνέβη και µε τα βίντεο; Οι µεγαλύτεροι τα χειρίζονται µε προσοχή σαν κόρη οφθαλµού. Εχουν βολευτεί µε αυτά. Ξέρουν να τα λειτουργούν µε κλειστά τα µάτια. Και έχουν επίγνωση πως αν χαλάσει δεν θα βρουν καινούργιο. Αλλωστε, δυσεύρετες είναι πια και οι κασέτες του βίντεο  στις µαγνητικές ταινίες τους έχουν γραφτεί, σβηστεί και ξαναγραφτεί σειρές από την τηλεόραση και έργα.

Οι µποµπίνες τους γυρίζουν και ξαναγυρίζουν εδώ και χρόνια. Τώρα τρίζουν πού και πού, βγάζοντας έναν ενοχλητικό ήχο. Οι «βολεµένοι» όµως δεν τον ακούνε. Το εγχειρίδιο του DVD τους προβληµατίζει τόσο όσο και ο τετραγωνισµός του κύκλου τους µαθηµατικούς. Πού να τους κάνεις λόγο για στικάκια και media players.

Εδώ, πριν προλάβει να ξεπεραστεί η plasma τηλεόραση, οι κατασκευαστές ανακοινώνουν πως σύντοµα έρχονται νέες συσκευές που θα µεταδίδουν όχι µόνον εικόνα αλλά και µυρωδιές.

Ενας κοµψός τρόπος λοιπόν για να µάθει κανείς την ηλικία του συνοµιλητή του είναι αντί να τον ρωτήσει αν πρόλαβε τους ελεγκτές στα λεωφορεία, να τον βάλει να απαριθµήσει τη «χάι τεκ» ιστορία του.

Κυνηγώντας την αξιοπρέπεια εκτός Ελλάδας

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Είχε στρωµένη δουλειά σε λογιστικό γραφείο µεγάλης εταιρείας. Ούτε οι σπουδές της όµως µετρούσαν, ούτε η προϋπηρεσία της. Ο µισθός της παρέµενε χαµηλός. Προσδοκίες για άµεση βελτίωση δεν είχε.

Υπέβαλε την παραίτησή της.

Η είδηση έσκασε σαν «βόµβα». Οι περισσότεροι βιαστήκαµε και αρχίσαµε την κριτική. Σε τέτοιους καιρούς η παραίτηση είναι «αυτοκτονία». Ποιος θα της προσέφερε δουλειά; Και µε τι µισθό;

Να, όµως που εκείνη ήξερε καλύτερα. Εβγαλε άµεσα εισιτήριο: προορισµός η Καραϊβική.

Οχι, δεν αποτρελάθηκε. Οι διακοπές δεν ήταν η άµεση προτεραιότητά της. Πήγε να κυνηγήσει το πρόσφατο όνειρο της: να κερδίζει ικανοποιητικά χρήµατα. Ο αδερφός της εργάζεται εκεί ως σεφ, ανοίγοντάς της τους ορίζοντες.

Μια φορά και έναν καιρό, πίστευε πως η πανεπιστηµιακή της εκπαίδευση θα της άνοιγε τις «πόρτες» και πως η αναγνώριση των προσόντων θα της διασφάλιζαν παχυλές αποδοχές.

Επειδή όµως το παραµύθι έλαβε τέλος, οδηγήθηκε σε αναγκαστική αλλαγή πλάνου. Το να γίνει λαντζέρισσα και να κερδίζει 2.500 ευρώ το µήνα στην Καραϊβική φαντάζει πλέον πιο δελεαστικό, από τα να µένει στην Ελλάδα και να αποθεώνει τα πτυχία της που κρέµονται στο τοίχο  κενά υποσχέσεων.

Επόµενος στόχος είναι να γίνει πωλήτρια: και όποιος σκέφτεται πως το επιθυµεί γιατί δεν θέλει να κάνει τη λάντζα είναι βαθιά γελασµένος.

Η προοπτική των 7.000 ευρώ (µήνας µπαίνει, µήνας βγαίνει) είναι αυτό που την έχει πεισµώσει. Και θα το καταφέρει αφού µιλά άψογα αγγλικά  βασική προϋπόθεση για την άρτια εξυπηρέτηση των τουριστών.

«Παγώσαµε» µε τα νέα. Σκεφτήκαµε πως το νέο κύµα ελλήνων µεταναστών που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό έχει ήδη ξεκινήσει µε τους «δικούς» µας ανθρώπους να κυνηγάνε την αξιοπρέπειά τους εκτός Ελλάδας. Ή µήπως εκείνοι την έχουν βρει και άλλοι την ψάχνουν;

Οι χρυσοί κανόνες για ένα λαµπρό µέλλον

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Ή στραβά αρµενίζουµε ή στραβά πάει ο επαγγελµατικός προσανατολισµός στην Ελλάδα. Κάποιοι θα υποστηρίξουν πως πρέπει να κινηθούµε µε οδηγό τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ας µη γελιόµαστε, η χώρα διέπεται από τους δικούς της κανόνες. Λειτουργεί αυθαίρετα. Είναι µοναδική και σε αυτήν ακριβώς την ιδιαιτερότητά της στηρίζονται οι χρυσοί κανόνες για ένα λαµπρό µέλλον. Ολοι έχουν δικαίωµα στη «σιγουριά» που προσφέρει το Δηµόσιο και στη µονιµότητα. Ολοι µπορούν, µα µόνο λίγοι ξέρουν τον τρόπο (αρκεί να γνωρίζουν από ανταύγειες, ρεφλέ, σκιές µατιών και ρουζ)...

Κανόνας 1ος: Παιδί µου, δεν χρειάζεται να είσαι καλός µαθητής σε όλα τα µαθήµατα. Για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να είσαι καλός µαθητής.

Κανόνας 2ος: Ούτε επιµελής πρέπει να είσαι.

Γιατί; Οι απαντήσεις δίδονται στη συνέχεια.

Κανόνας 3ος: Η «διπλωµατία» και οι δηµόσιες σχέσεις δεν είναι, παιδί µου, ηµιµάθεια.

Αντίθετα, είναι η «µήτηρ της µαθήσεως». Πώς αλλιώς θα µπεις σε εκείνους τους κύκλους που θα σε προωθήσουν.

Κανόνας 4ος: Να σέβεσαι τους γονείς σου και να ελπίζεις να έχουν κανέναν κουµπάρο, ξάδελφο, µπατζανάκη, γαµπρό, νύφη, δευτεροξάδερφο που να έχει κονέ µε µεγαλοστελέχη. Κι αν δεν έχει το σόι απευθείας πρόσβαση στον «µεγάλο», αρκεί να γνωρίζει τον οδηγό του, τη γραµµατέα του, τη µάνα του, την κοµµώτρια της µάνας του, τη µανικιουρίστα...

Κανόνας 5ος: Και µιας και το έφερε η κουβέντα, το πτυχίο τριτοβάθµιας εκπαίδευσης δεν είναι το Α και το Ω. «Μάθε τέχνη κι άσ τηνε κι αν πεινάσεις πιάσ τηνε», έλεγαν οι παλιοί. Αυτοί ήξεραν καλύτερα. Σήµερα γνωρίζουν ακόµη καλύτερα οι µακιγιέζ, οι κοµµωτές, οι εισαγωγείς καφέ, οι ιδιοκτήτες µπαρ...

Κανόνας 6ος: Παιδί µου, µάθε Ιντερνετ. Τα βιογραφικά κατατίθενται στο Διαδίκτυο... µη σε πουν και αγράµµατο.

Η Ελλάδα έχει ταλέντο (στους δηµοσίους υπαλλήλους).

Ψευδαισθήσεις τέλος

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Εν µέσω της αναπτυξιακής «φούσκας» και της πλασµατικής ευηµερίας - ένα παραµύθι που κράτησε για περίπου τρεις δεκαετίες - η γενιά των σηµερινών 30άρηδων «σφραγίστηκε» ως η γενιά των µεγάλων προσδοκιών. Οι νέοι που γεννήθηκαν για να σπουδάσουν µαζικά, είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, να γίνουν επιστήµονες και να αρπάξουν την ευκαιρία.

Τα δάνεια έτρεχαν - και οι γονείς τους βούλιαζαν µέσα σε αυτά, θυσιάζοντας τον ήρεµο ύπνο τους για να αποκτήσουν τη δική τους πρώτη κατοικία - το Χρηµατιστήριο ανέβηκε - κάποιοι κέρδισαν υπέρογκα ποσά, διδάσκοντας στους µικρότερους την τέχνη της απόκτησης γρήγορου και εύκολου κέρδους - η κατανάλωση απογειώθηκε - µετατράπηκε σε συνήθεια και έπειτα µετεξελίχθηκε σε ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης.

Τα πούρα άναβαν κάθε φορά που ένα από τα τέκνα - που στο µέλλον θα γεννούσε το χρυσό αυγό - έπαιρνε το πτυχίο του. Οι απαιτήσεις όµως δεν σταµατούσαν: ακολουθούσαν µεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο και µετά βουρ για διδακτορικό - όλα συνέβαιναν µε τέτοια συχνότητα που «πήξαµε» στους doctors.

Η φοιτητική ζωή δεν ήταν και εύκολη. Το σλόγκαν που κυκλοφορεί στους διαδρόµους των πανεπιστηµίων είναι χαρακτηριστικό και ενδεικτικό της νεοελληνικής κουλτούρας: «Κουβάλα τον προτζέκτορα για να σε κάνω λέκτορα»!

Οµως, οι κόποι τους θα «καρποφορούσαν». Θα είχαν αντίκρυσµα στο µέλλον - κάπως έτσι τους καθησύχαζαν οι γονείς τους, όταν µε αδιαµφισβήτητες προγνωστικές µεθόδους κατέληγαν στην εκτίµηση πως τα παιδιά τους είχαν κερδίσει το στοίχηµα της ζωής, που µεταφραζόταν σε έναν παχυλό µισθό.

Ετσι, κύλησαν τα χρόνια των µεγάλων προσδοκιών. Οι γονείς των 30άρηδων µεγάλωσαν - µέσα στην άγνοιά τους - τους νέους οικονοµικούς µετανάστες. Εξειδικευµένους επιστήµονες που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό, αφού η χώρα τους δεν τους σηκώνει. Οσοι πάλι παραµείνουν πεισµατικά εντός των συνόρων, θα αρκεστούν στα λίγα και όχι στα πολλά - όπως προσδοκούσαν οι γονείς τους.

Ονειροπολήσεις και ψευδαισθήσεις τέλος...