ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το Τείχος ξαναχτίζεται στo λαθρολάγνο νεοκομμουνιστικό Συριζιστάν

Πενήντα πέντε χρόνια μετά την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου και 27 αφότου αυτό γκρεμίστηκε, η Ελλάδα έχοντας με πόνο και αίμα κατορθώσει να ξεφύγει από τον κομμουνιστικό εφιάλτη του Ψυχρού Πολέμου, ζει το «όνειρο» αλλιώς. 

Toυ Κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Τα όσα συμβαίνουν στην χώρα εξελίσσονται κατά μία θεώρηση σε τρία επίπεδα. 

Από την μία πλευρά μία καταφανώς νεοκομμουνιστική κυβέρνηση, ενεργεί βάσει σχεδίου εμφορούμενη από μαρξιστικές και ολοκληρωτικές ιδεοληψίες, τις οποίες εκδηλώνει πολυδιάστατα: στον τομέα της οικονομίας πνίγει κάθε δραστηριότητα δια της φορολόγησης, στους πολίτες που είχαν την αμερημνησία να προοδεύσουν στοιχειωδώς επιβάλλει εξοντωτικές φορολογικές «ποινές» που προοδευτικά οδηγούν στην δήμευση της περιουσίας τους, στα ιδιωτικά σχολεία επιβάλλει κομισάριους του δημοσίου, υπουργοί της απειλούν δημοσιογράφους, έλεγχος κεντρικός επιχειρείται στα ΜΜΕ, το δημόσιο ως μηχανή συναλλαγής, εξαγοράς, ρουσφετιού και εκβιασμού θεοποιείται, ο Πρωθυπουργός συμπεριφέρεται ως δικαστής και ζητεί τον λογαριασμό από κόμματα της αντιπολίτευσης για τα οικονομικά τους, ανεξάρτητες αρχές καταργούνται, πρόσωπα στοχοποιούνται αδιακρίτως και εν γένει καμία αναστολή δεν διαπιστώνεται στην εμπέδωση του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού. Το κερασάκι στην τούρτα αυτή του νεοκομμουνιστικού παραληρήματος ήταν η πρόσφατη αμφίεση του υπουργού Αμυνας Καμμένου, ο οποίος απουσία κάθε συναίσθησης περί του συμβολισμού, δεν δίστασε να φωτογραφηθεί με στολή παραλλαγής στο γραφείο του. 

 Την ίδια στιγμή, αυτή κυβέρνηση έπειτα από έναν χρόνο απραξίας, υποτίθεται για μία ακόμη φορά ότι διαπραγματεύεται με την Ευρώπη για κάτι που υποτίθεται ότι ήταν λυμένο. Την εφαρμογή μιας συμφωνίας που η ίδια υπέγραψε το προηγούμενο καλοκαίρι. Όμως η εφαρμογή της προϋποθέτει πολιτική και τεχνοκρατική επάρκεια, ενασχόληση με το έργο της διακυβέρνησης, αντίληψη του κόσμου που μας περιβάλλει (ως προς τα προβλήματα και τα ευεργετήματά του) και συναίσθηση της υπευθυνότητας που προϋποθέτουν όλα αυτά. Ο κίνδυνος πρόσκρουσης στον τοίχο, επειδή ο μαρξιστής Τσακαλώτος και ο καριερίστας καταληψίας προϊστάμενός του δεν θέλουν να μειώσουν το αφορολόγητο και αντιτίθενται στις ιδιωτικοποιήσεις-αποκρατικοποιήσεις ως αναπτυξιακού μέτρου, είναι και πάλι τεράστιος. Δεν απασχολεί όμως αυτό κανέναν, αφού η κυβέρνηση έχει στελέχη παλικάρια, όπως ο Πολλάκης που είναι κρητικός μουστακαλής και λεβέντης και απειλεί δημοσιογράφους, κανάλια και διαπλοκή, που ούτως ή άλλως φταίνε για την κατάντια της χώρας.  

Οσο όλα αυτά διαπιστώνονται καθημερινώς, η χώρα βρίσκεται σε ένα καθεστώς ιδιότυπης καραντίνας. 

 Λόγω του προσφυγικού ζητήματος και της διαχείρισης της «κυβέρνησης της λιακάδας» (βλ. Τασία Χριστοδουλοπούλου), τα σύνορα της Ευρώπης έχουν μεταφερθεί από το ανατολικό Αιγαίο στην μεθόριο Ελλάδας - πΓΔΜ. Εκεί έχει υψωθεί ως γνωστόν ένας φράχτης, από τον οποίο δεν περνάει «κουνούπι». Είναι το σύγχρονο Τείχος, το οποίο ήδη έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στην Ευρώπη, από τα οποία η Ελλάδα ουδόλως ευνοείται ή επωφελείται. 

  Θα μπορούσε να πει κάποιος: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το δις (γεωπολιτικώς) εξαμαρτείν του εθνικού μας τσαρλατάνου - Αν τριτώσει το κακό, θα είναι πολύ αργά.

Του Κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Τον προηγούμενο Ιούλιο ο Τσίπρας παρέλαβε έναν βαρύ τόμο. Ήταν ως γνωστόν το αναλυτικό σχέδιο για την έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ, την διαδικασία, τις συνέπειες και την επίπονη πορεία. 


 Τον μελέτησε (;) και πιθανώς αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους η «διαπραγμάτευση» διήρκεσε 17 ώρες και μας κουράζει έκτοτε με τις αναφορές του σε αυτή την ατυχή γι΄αυτόν στιγμή, με άδηλες προς το παρόν για εμάς συνέπειες - αν δηλαδή επίκεινται χειρότερα ή κάπου τελειώνει το δικό του όνειρο, που είναι ο εφιάλτης των υπολοίπων.

Τις τελευταίες ημέρες, φαίνεται πως ο Τσίπρας πληροφορήθηκε ότι εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει σε αυτόν τον Οργανισμό που η Ελλάδα συμμετέχει αλλά ο ίδιος φαίνεται πως αγνοεί, ένας άλλος τόμος περίπου 1000 σελίδων, με τίτλο «Συνθήκη Σένγκεν».  

Είναι ένα σύνθετο νομικό κείμενο, το οποίο ορίζει προϋποθέσεις, όρους, στόχους και συνθήκες συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών αρχών ασφαλείας για την διασφάλιση της ελευθερίας των μετακινήσεων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Με την ελαφρόμυαλη «στρατηγική» του επταμήνου της διαπραγμάτεσης Βαρουφάκη, η κυβέρνηση της Ελλάδας φάνηκε να αγνοεί το περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν.

Ο πόλεμος στη Συρία και οι μεταναστευτικές ροές ήταν για αυτήν ένα διαπραγματευτικό όπλο, γι' αυτό άλλωστε ο υπουργός Αμυνας Καμμένος και ο υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς το μεταχειρίστηκαν ως απειλή προς την Ευρώπη, όταν έλεγαν ότι θα «την γεμίσουμε τζιχαντιστές», αν μας αφήσουν να καταρρεύσουμε. Με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών φάνηκε και πάλι πως βαθιά ριζωμένη αντίληψη στα κέντρα αποφάσεων της ελληνικής κυβέρνησης, είναι η αντιδραστική προσέγγιση της Ευρώπης, η λογική της ασύμμετρης απειλής και η νοοτροπία του καμικάζι.

Επειδή όμως ο Τσίπρας δεν είναι πλέον ένα ξωτικό που η Ευρώπη δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί, αλλά ένας προβλέψιμος καιροσκόπος με άσφαιρα πυρά, ασκήθηκαν οι πιέσεις που τον έκαναν να υποχωρήσει με συνοπτικές διαδικασίες, να εγκαταλείψει την αντίδραση και να επικεντρωθεί στην συνεργασία.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν διεθνείς διπλωματικές πηγές που παρατηρούν με ανησυχία την τακτική της Αθήνας στην διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, «η Ευρώπη προχώρησε αντιμετωπίζοντας κρίσεις με μικρά βήματα». Η προσφυγική κρίση είναι μία τεράστια κρίση που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μικρά βήματα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αντιληφθεί την διαδικασία.

Αντί και σε αυτήν την περίπτωση να ανοίξει μέτωπο με το Βερολίνο και να επιχειρεί να συνδέσει το προσφυγικό με το οικονομικό πρόβλημά (της), θα όφειλε να έχει πράξει άλλα:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι εκλογές και η βλακεία...

Toυ Κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αλήθεια το λέει η κυβέρνηση ότι σκέφεται να κάνει εκλογές ή δημοψήφισμα; 


Γιατί άραγε; 


 Επειδή διαπίστωσε ότι ο διεθνής καπιταλισμός έχει καταστρώσει ένα σκοτεινό σχέδιο υπονόμευσής της, με αιχμή του δόρατος την ΕΚΤ, η οποία υποκύπτει σε πολιτικές πιέσεις και δεν αφήνεται να ενεργήσει αυτόνομα, σεβόμενη τις επιθυμίες του σοφού ελληνικού λαού, ο οποίος πάντοτε αποφασίζει ορθά και οδηγεί τον δρόμο της προόδου για ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο;

Κάπως έτσι φαίνεται ότι συνοψίζονται τα πράγματα - ο Πρωθυπουργός Τσίπρας μάλιστα έκανε και υποδείξεις στον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι ο Σάββατο το απόγευμα, λέγοντάς του ότι δεν πρέπει να υποκύπτει σε πολιτικές πιέσεις - είναι απολύτως βέβαιον πλέον ότι ο μεγάλος κίνδυνος για την χώρα έγκειται στο εξής: η ομάδα που κυβερνά δεν έχει παρά ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα. Και για να μην έχουμε αμφιβολίες, ο ευρωβουλευτής Κούλογλου σε ανάρτηση στο σάιτ που του ανήκει, υποστηρίζει ότι η Γερμανία, έλληνες εφοπλιστές και ο Σαμαράς, ετοιμάζουν πραξικόπημα ανατροπής της ελληνικής λαοπρόβλητης κυβέρνησης, προκειμένου να την αντκαταστήσουν με μία φιλική προς τις διαθέσεις του Σόιμπλε. Η σύζυγος Βαρουφάκη μάλιστα τον πίστεψε και ανήρτησε την «είδηση» στο facebook για να είναι ενήμεροι οι ανησυχούντες θαυμαστές της...

Ακόμη και κατά τις προεκλογικές επαφές και συνεννοήσεις της με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, είναι πλέον προφανές ότι η ομάδα που κυβερνά σήμερα άλλα άκουγε, άλλα καταλάβαινε και άλλα μετέφερε από τις συζτήσεις με τον Ντράγκι και τους λοιπούς.
 

Δεν εξηγείται αλλιώς το να έχουν ποντάρει όλες τους τις ελπίδες στην ΕΚΤ και να εκπλήσσονται δυσάρεστα κάθε ημέρα που περνάει μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου με τις αποφάσεις της ΕΚΤ. Παρεμπιπτόντως αυτές τις αποφάσεις όλοι οι άλλοι τις ανέμεναν, η αρθρογραφία τις προεξοφλούσε, πλην όμως οι επίδοξοι κυβερνώντες κατήγγειλαν όσους τα επισήμαιναν ως κινδυνονόλογους και υπονομευτές της μεγάλης δημοκρατικής αλλαγής. Σήμερα, οι κινδυνολόγοι καταγέλλονται περίπου ως συνωμότες και τα σοφά παιδιά της κυβέρνησης δεν είναι σε θέση να δουν το απλούστατο: η εκπλήρωση μερικών εκκρεμοτήτων τώρα θα έβαζε τη χώρα στο γιγαντιαίο παιχνίδι της χρηματοδότησης μέσω ΕΚΤ αυτομάτως. Η πεισματική άρνηση λόγω ιδεοληψίας ή αλλων ελλειμμάτων, την αφήνει απ' έξω και σε ένα ιδιότυπο καθεστώς πρώιμου de facto grexit. Η τέλος πάντων σε μία καραντίνα εντός ευρωζώνης.

Επειδή τα πράγματα ζορίζουν, ας επανελθουμε στην διαφυγή που φαίνεται ότι εξετάζει η κυβέρνηση, σύμφωνα με τα όσα είπε ο Βαρουφάκης στην Κοριέρε ντε λα Σέρα, ότι δηλαδή μπορεί να γίνουν εκλογές ή δημοψήφισμα αν οι εταίροι δεν κάνουν δεκτό το καταπληκτικό του σχέδιο. Κάτι που παρεμπιπτόντως καθόλου δεν διέψευσε το Μέγαρο Μαξίμου.

Αν δεν κάνουν δεκτό το μεγαλοφυές σχέδιό του λοιπόν, η κυβέρνηση τον επόμενο μήνα θα έχει δύο δυνατότητες για να καλύψει τις υποχρεώσεις της: 

Να βάλει χέρι στις καταθέσεις των ιδιωτών ή να μην πληρώσει μισθούς και συντάξεις.
 

Τον μεθεπόμενο μήνα το ίδιο, όπως και κατά τους μήνες που θα ακολουθήσουν.
 

Θα έχουν βέβαια προηγηθεί τα καραβάνια μεταναστών και τζιχαντιστών που θα στέλνει η ελληνική κυβέρνηση στο Βερολίνο, όπως «προειδοποίησε» την Κυριακή ο Καμμένος.
 

Μετά θα πλησιάζει το καυτό δίμηνο Ιουλίου - Αυγούστου, όπου θα εκκρεμούν οι μεγάλες υποχρεώσεις με τις λήξεις ομολόγων - προς την ΕΚΤ και μόνο περισσότερα από 6 δισ. (ευρώ).
 

Υπό αυτές τις συνθήκες, η λήξη της συμφωνίας παράτασης που υπογράφηκε στις 20 Φεβρουαρίου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος όπως όλα δείχνουν να εκπνεύσει χωρίς να έχει σημειωθεί η παραμικρη πρόοδος και η χώρα να πτωχεύσει για μερικά ψωροδισεκατομμύρια, έστω κι αν αυτό δεν χωράει στο μυαλό και των πιο πεφωτισμένων ΣΥΡΙΖΑίων.

Υπό ποίες συνθήκες λοιπόν η κυβέρνηση θα κάνει εκλογές ή δημοψήφισμα; 

 Εχοντας τσεπώσει τις καταθέσεις των πιστών της οπαδών για να πληρώσει τα στοχειώδη; Η μην πληρώνοντας καν τα στοχειώδη και καταγγέλλοντας τον διεθνή καπιταλισμό για τα δεινά που μας βρήκαν;

Δύσκολες συνθήκες για εκλογές, ειδικώς δε αν αναλογιστεί κανείς ότι ο μισός ΣΥΡΙΖΑ, ο αριστερός, θα επιμένει ότι «ήλθε η ώρα να φύγουμε από το ευρώ να τελειώνουμε».
 

Το μεγάλο ερώτημα υπό αυτές τις συνθήκες είναι: