ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σφραγίστε τα κίνητρα, όχι μόνο τα σύνορα!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Θάνου Τζήμερου

Το μεταναστευτικό είναι ένα φυσικό φαινόμενο, σαν το ρεύμα. Όταν υπάρχει διαφορά δυναμικού σε ένα δίπολο, υπάρχει ροή ηλεκτρονίων. Κι όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά δυναμικού, τόσο εντονότερη η ροή, αυτό που οι ηλεκτρολόγοι λένε "τάση”.

Ο δυτικός κόσμος έχει ευημερία και υπογεννητικότητα. 

Ο τρίτος κόσμος, φτώχεια και υπεργεννητικότητα. 

Δηλαδή τεράστια διαφορά δυναμικού, δηλαδή τεράστια τάση, δηλαδή δισεκατομμύρια υποψήφιοι μετανάστες.

Το τι σημαίνει "τάση” στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι πολύ εύκολο να το αντιληφθούμε. Ο άνεργος Σομαλός, που όταν βρει κανένα μεροκάματο παίρνει 1 δολάριο τη μέρα, μαθαίνει ότι στην Ευρώπη δίνουν 1500 ευρώ τον μήνα σε "ασυνόδευτους ανήλικους". Είναι 100 φορές περισσότερα από αυτά που, αν είναι τυχερός, μπορεί να βγάλει τον μήνα. Είναι σαν να μαθαίνεις ότι κάπου στον κόσμο δίνουν 150.000 ευρώ τον μήνα, αν το εισόδημά σου είναι 1.500 ευρώ. Και όλα τα άλλα: φαγητό, ρούχα, σπίτι είναι τζάμπα. Δεν θα τέλειωνες την ανάγνωση αυτού του άρθρου. Θα είχες φύγει.

Τα κίνητρα ανεβάζουν την τάση. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον Έβρο και στα νησιά, ξεκίνησε πριν λίγο (ή περισσότερο) καιρό από την κουβέντα μιας παρέας σε ένα χωριό του Πακιστάν (του Μπανγκλαντές, της Σομαλίας, του Κονγκό, της Νιγηρίας…). Κάπως έτσι θα τα λέγαν, στην τοπική τους διάλεκτο:

- Ρε συ, μιλάμε για ζωή ζάχαρη! Σε περιμένουν με λουλούδια μόλις βγεις από τη βάρκα, σου δίνουν σπίτι, ρούχα, φαγητό και λεφτά.
 
- Καλά τώρα, τα πιστεύεις αυτά;

- Αλήθεια σου λέω! Ο ξάδερφος που πήγε, παίρνει 15.000 ρουπίες χωρίς να κάνει τίποτε! Κάθεται και τον πληρώνουν. Και όλα είναι τζάμπα.
 
- Έλα ρε, δεν είναι δυνατόν! Εδώ για να πάρουμε 15.000 ρουπίες ξεπατωνόμαστε όλη μέρα στη δουλειά.

- Αν δεν πιστεύεις, δες το.

Και θα του έδειχνε το επισυναπτόμενο βίντεο: στο οποίο ένας Πακιστανός εκπλήσσεται από τα "τζάμπα λεφτά” που παίρνει από το ΑΤΜ. (Ευτυχώς αυτός λέει κι ένα ευχαριστώ.) Θα του έδειχνε κι άλλα βίντεο: με τις διαδρομές, με τα περάσματα, με το ποιους θα συναντήσουν, με δασκάλεμα από αλληλέγγυους δικηγόρους για το τι θα δηλώσουν ώστε να θεωρηθούν "ευάλωτοι”.

Εκτός από τη διαφορά δυναμικού των δύο πόλων έχουμε και ένα ακόμα στοιχείο που διευκολύνει τη ροή: την αγωγιμότητα του κυκλώματος:  

Κάποτε, για να πας μετανάστης στην Αμερική, ταξίδευες 15 μέρες με πλοίο. Για την Αυστραλία ήθελες πάνω από μήνα. Σήμερα οι ροές παίρνουν το αεροπλάνο από το Μαρόκο ή το Πακιστάν, σε λίγες ώρες είναι στα παράλια της Μ. Ασίας και σε ένα 20λεπτο με το φουσκωτό έχουν περάσει στην Ευρώπη.  

Κάποτε ξεκινούσαν για το άγνωστο. Σήμερα ξέρουν τα πάντα. 

Κάποτε έφευγαν οι πολύ απελπισμένοι και οι πολύ ριψοκίνδυνοι. Σήμερα οι πάντες. "Μια χαρά περνάω στην Τουρκία, αλλά αφού στην Ευρώπη είναι καλύτερα, αποφάσισα να πάω εκεί” εξομολογήθηκε με κάθε ειλικρίνεια μια νεαρή Τουρκάλα, σε πρόσφατο ρεπορτάζ του Τ. Τέλογλου.

Πότε θα τελειώσει η ροή; 

Όταν μηδενιστεί η διαφορά δυναμικού. Όταν το Πακιστάν γίνει Ευρώπη ή η Ευρώπη, Πακιστάν.  

Τι θεωρείς πιθανότερο;  

Πόσοι είναι στην ουρά για να έρθουν;  

Τουλάχιστον 3,3 δισ. άνθρωποι. Τόσοι ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια τη μέρα. Το 1,3 δισ. από αυτούς ζουν με λιγότερα από 1 δολάριο τη μέρα.

 Άρα και μόνη η χρήση της λέξης "διαχείριση” του μεταναστευτικού δείχνει ότι όσοι την χρησιμοποιούν δεν έχουν πάρει πρέφα την ουσία του προβλήματος. 

Μπορεί η Ε.Ε. να διαχειρισθεί τέτοια μεγέθη;  

Η λύση είναι μία. Στον ηλεκτρισμό λέγεται διακοπή του κυκλώματος.  

Στο μεταναστευτικό λέγεται εξάλειψη κινήτρων:

  Για να σταματήσουν όλοι αυτοί να συσσωρεύονται στον Έβρο, θα πρέπει η συζήτηση που περιέγραψα πριν να έχει άλλη μορφή:

- Ετοιμαζόσουν να πας στην Ελλάδα;

- Ναι.

- Άσ’ το καλύτερα. Άλλαξαν τα πράγματα.

- Μα διάβασα ότι αν δηλώσεις ανήλικος παίρνεις 1500 ευρώ τον μήνα.

- Δεν ισχύει πια. Μου τηλεφώνησε ο ξάδερφος, που προσπάθησε να μπει από τον Έβρο, ότι τον έπιασαν, τον δίκασαν σε 4 χρόνια φυλακή και του έβαλαν 10.000 ευρώ πρόστιμο. Κι ότι κανένα αίτημα ασύλου δεν πρόκειται πια να γίνει δεκτό. Άπαξ και μπήκες παράνομα, σε πιάνουν, σε δικάζουν και σε κλείνουν στη φυλακή.

- Κι αυτά που ξέραμε για τα τζάμπα λεφτά, τα σπίτια, τα ρούχα, τα φαγητά;
 
- Κόπηκαν φίλε.

- Μήπως το ξαναλλάξουν το σύστημα αργότερα;

- Δεν ξέρω. Αλλά δεν το ρισκάρω. Δεν έχω καμιά όρεξη να καθίσω στη φυλακή 4 χρόνια και να φάω μια περιουσία πρόστιμο. Πού να τα βρω να τα πληρώσω;

Έτσι σφραγίζεις εκτός από τα σύνορα και τα κίνητρα. Δεν ξεκινάει ο άλλος από το χωριό του στα βάθη της Αφρικής ή της Ασίας, αν ξέρει ότι η μοναδική του προοπτική είναι η σύλληψη, η φυλάκιση και η απέλαση. Και όσοι είναι στον Έβρο, μαθαίνοντας τι θα τους συμβεί άμα περάσουν τον φράχτη, σιγά σιγά θα τα μαζέψουν και θα φύγουν.

Αυτό όμως θα πρέπει να εκφρασθεί με κάθε σαφήνεια από την πλευρά της Ελλάδας.  

Άτολμα μέτρα όπως η αναβολή για έναν μήνα της εξέτασης των αιτημάτων ασύλου δεν βοηθάει, γιατί αφήνει ένα παράθυρο ευκαιρίας.  

Οι υποψήφιοι εισβολείς θα περιμένουν να περάσει ο μήνας για να δουν τι θα γίνει μετά.  

Όπως δεν βοηθάει το ότι η κυβέρνηση δεν διευκρίνισε γιατί άρχισε ξαφνικά τις συλλήψεις μόλις την 1η Μαρτίου, ενώ επί 7 μήνες άφησε 70.000 περίπου εισβολείς (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας) να περάσουν ανενόχλητοι. Τι διαφορετικό από τον εισβολέα της 1ης Μαρτίου έκανε ο εισβολέας της 29ης Φεβρουαρίου; 

Δεν διευκρίνισε επίσης τι καθεστώς ισχύει για όσους μπήκαν παράνομα από τις 7/7/2019 μέχρι την 1η Μαρτίου, την εποχή που ο Κυριάκος ήταν περήφανος για τους μπολιαστές και το πολυπολιτισμικό μέλλον της χώρας, για να μην ρωτήσω τι ισχύει για όσους μπήκαν επί ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεν βοηθάει επίσης ο απαράδεκτος Νόμος 4636/2019 - ΦΕΚ 169/Α/1-11-2019 "Περί Διεθνούς Προστασίας και άλλες διατάξεις” ο οποίος θεωρεί πως η παράνομη είσοδος δεν αρκεί από μόνη της για να συλληφθεί κάποιος. Δείτε το απίστευτο άρθρο 46, παράγραφος 1 (σε άθλια Ελληνικά): "Υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής που αιτείται διεθνή προστασία, δεν κρατείται για τον λόγο μόνο ότι έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας, καθώς και ότι εισήλθε παράτυπα ή/και παραμένει στη χώρα χωρίς νόμιμο τίτλο διαμονής.”

Ούτε καν "παράνομη” δεν ονομάζει ο τόσο "φρέσκος” γαλάζιος νόμος την εισβολή. Την αποκαλεί "παράτυπη” λες και ο εισβολέας δεν παραβαίνει νόμους αλλά… τύπους. Αν η παράτυπη είσοδος δεν συνεπάγεται καμία ποινή, το αδίκημα παύει να υφίσταται.  

Πότε θα καταργηθεί αυτή η παγκόσμια πρωτοτυπία κράτους που καταργεί αυτοβούλως τα σύνορά του; 

Είναι σίγουρο ότι οι "αλληλέγγυοι” δικηγόροι που θα αναλάβουν την υπεράσπιση των εισβολέων στο εφετείο, αυτό θα επικαλεσθούν: "Μπήκαν παράτυπα και είχαν το αίτημα ασύλου στο χέρι κε Πρόεδρε αλλά εκείνη τη στιγμή τούς συνέλαβαν τους κακόμοιρους!”  

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το Εφετείο δεν θα τους απαλλάξει, καθώς αυτός ο νόμος είναι μεταγενέστερος του Νόμου 3907/2011 που μιλούσε ξεκάθαρα για σύλληψη όσων μπαίνουν στη χώρα παράνομα (άρθρο 13): "Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που συλλαμβάνονται να εισέρχονται παράνομα στη χώρα οδηγούνται άμεσα με ευθύνη της αρχής που διενήργησε την σύλληψη στο Κέντρο ή Μονάδα Πρώτης Υποδοχής στα όρια της τοπικής αρμοδιότητας των οποίων συνελήφθησαν.” Δηλαδή σήμερα, η χώρα έχει σε ισχύ δύο νόμους αντιφατικούς μεταξύ τους, που ισχύουν κατά (πολιτική) βούληση.

Επίσης, δεν μπορώ παρά να ρωτήσω γιατί ο νόμος, με τον οποίον από την 1η Μαρτίου και δώθε δικάζονται οι εισβολείς, δεν εφαρμόζεται και για τις ΜΚΟ που τους διευκολύνουν στην εισβολή. Είναι αυτός βάσει του οποίου διώκονται οι διακινητές και κατάσχονται τα αυτοκίνητά τους. Γιατί διώκεται αυτός που διευκολύνει τον εισβολέα στη διαδρομή Αλεξανδρούπολη – Θεσσαλονίκη, ενώ όλες τις ΜΚΟ που τον διευκολύνουν στη διαδρομή Έβρος – Αλεξανδρούπολη ή παραλία – εσωτερικό νησιού τις καμαρώνουμε; Δεν το λες και ξεκάθαρη κυβερνητική στάση.

Η Αυστραλία που πήρε εδώ και χρόνια "σκληρά” μέτρα για να κόψει μαχαίρι την παράνομη μετανάστευση φρόντισε να τα διαφημίσει στις χώρες προέλευσης των εισβολέων.  

Πόσο δύσκολο είναι να το κάνουμε κι εμείς αυτό; Με πληρωμένες καταχωρίσεις, με στοχευμένα banners στο διαδίκτυο, ακόμα και με συμμετοχή στις σχετικές συζητήσεις, στη γλώσσα τους, θα μπορούσαμε να σφραγίσουμε τα κίνητρα, πριν χρειαστεί να σφραγίσουμε τα σύνορα.

Και επιτέλους, πρέπει να τεθεί σε επίπεδο ΟΗΕ το θέμα της υπογραφής μιας νέας Σύμβασης σε αντικατάσταση της Σύμβασης της Γενεύης και του Πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης. Δεν είναι δυνατόν ένα κείμενο του 1951, που συντάχθηκε αποκλειστικά για τη διευθέτηση των προβλημάτων που προκάλεσε, κυρίως στην Ευρώπη, ο Β’ΠΠ, την εποχή που η ανθρωπότητα αριθμούσε 2,5 δισ. μέλη, να διέπει τις μετακινήσεις πληθυσμών το 2020 όταν οι επιβάτες της γης κοντεύουμε, ζωή νάχουμε, τα 8 δισεκατομμύρια. Ούτε είναι δυνατόν η Ύπατη Αρμοστεία, μια υπηρεσία του ΟΗΕ που συστάθηκε κι εκείνη την ίδια εποχή, για να βοηθήσει τους πρόσφυγες να επανεγκατασταθούν στις κατεστραμμένες πατρίδες τους, να δαπανά σήμερα για επανεγκατάσταση προσφύγων μόνο το 2% των 8,5 δισ. δολαρίων που διαχειρίζεται ετησίως και το υπόλοιπο να είναι παροχές σε οικονομικούς μετανάστες, παράνομους και μη, που δημιουργούν επιπλέον κίνητρο για μετανάστευση! Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κάποιος, αποκλείεται να μην σκεφθεί ότι ένας από τους λόγους που εφαρμόζει αυτή την πολιτική η Ύπατη Αρμοστεία είναι για να στηρίξει τον εαυτό της, τον ρόλο της και την επιρροή της, και για να συνεχίσουν να παίρνουν τους παχυλούς τους μισθούς οι 16.500 υπάλληλοί της ανά τον κόσμο, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει.

Μα, δεν πρέπει ο δυτικός κόσμος να φροντίσει για την εξάλειψη της δυστυχίας από τον πλανήτη;  

Μπορεί να συμβάλει στην άνοδο του εισοδήματος των χωρών προέλευσης των μεταναστών με επενδύσεις. Άλλωστε αυτό κάνει ήδη. Όχι όμως επειδή "πρέπει να φροντίσει”. 

Πρώτον, διότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει υιοθετήσει τον πλανήτη. 

Δεύτερον διότι δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. 

Και τρίτον, διότι...

ΚΟΣΜΟΣ: Ενας στους οκτώ ανθρώπους υποφέρει από υποσιτισμό

Ενας στους οκτώ ανθρώπους στον κόσμο υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό, σύμφωνα με έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO). 
 
Μάλιστα, ο Οργανισμός προειδοποίησε τους παγκόσμιους ηγέτες ότι ορισμένες περιοχές θα αποτύχουν να μειώσουν στο μισό τον αριθμό των ανθρώπων που πεινάνε μέχρι το 2015.
Στην πρόσφατη έκθεσή του για την επισιτιστική ανασφάλεια, ο FAO ανέφερε ότι 842 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από χρόνιο υποσιτισμό (ποσοστό 12% του πληθυσμού της γης).
 
Το νούμερο αυτό είναι μειωμένο σε σχέση με τον προηγούμενο υπολογισμό, σύμφωνα με τον οποίο 868 εκατομμύρια άτομα υπέφεραν από χρόνιο υποσιτισμό.
Ωστόσο, η έκθεση αναφέρει ότι η πρόοδος να επιτευχθούν οι στόχοι ανάπτυξης της Χιλιετίας είναι άνιση και τονίζει ότι πολλές χώρες πιθανότατα δεν θα συναντήσουν τον στόχο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ , ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Παγκόσμιοι ηγέτες ανιστόρητοι, αλάστορες, ψιλοί

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του  Χρίστου Στεργ. Μπελλέ

chbelles@gmail.com

       Βιώνουμε έναν κόσμο ανισότητας και ποικιλότητας⁽¹⁾. Το χάσμα, σε  πλούτο και  υγεία ανάμεσα  στους πλούσιους και  φτωχούς,  χωρίζει τα έθνη  σε τρεις κατηγορίες: σε κείνα που ο πληθυσμός τους ξοδεύει αλογάριαστα χρήματα για να διατηρήσει χαμηλό βάρος (σιλουέτα)· σε κείνα που τρώει για να επιβιώσει· και σε κείνα που οι άνθρωποι  δεν ξέρουν πώς θα εξασφαλίσουν το επόμενο γεύμα. Οξύτατες οι αντιθέσεις στα ποσοστά ασθενειών και στο προσδόκιμο ζωής. Οι άνθρωποι των φτωχών χωρών προσπαθούν να παραμείνουν ζωντανοί, να εξασφαλίσουν τα γηρατειά τους, αν επιβιώσουν, κάνοντας πολλά παιδιά, που τ’  ανατρέφουν με αίσθηση  υιικής υποχρέωσης και όχι μόνο…

 Βιώνουμε έναν κόσμο ανισότητας και ποικιλότητας. Προκλητική  προμετωπίδα του η διαφορά στο κατά κεφαλή εισόδημα, 400 προς 1, ανάμεσα στην πλουσιότερη βιομηχανικά  Ελβετία και τη φτωχότερη   Μοζαμβίκη. Πριν 250 χρόνια τούτο το χάσμα εγγίζει ποσοστά  5 προς 1, ακόμη και 2 προς 1 (Ευρώπη - Ινδία).  Σε παγκόσμιο πληθυσμό 7 δισ. τα 2,9 δισ. ζουν κάτω απ’ το όριο της φτώχειας των 2 δολαρίων ημερήσια και 40.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερνά από πείνα, ενώ 6 πάμπλουτοι Αμερικανοί κατέχουν περσότερα χρήματα απ’ όσα οι υπόλοιποι στον πλανήτη. 

Βιώνουμε έναν κόσμο ανισότητας και ποικιλότητας. Κόσμο ασύστολο, κυνικό,   τραγικό, υβριστή  με την αρχαία του όρου έννοια. Έναν κόσμο, όπου κράτος κι εξουσία έχουν: ο πλούτος, η κρατική τρομοκρατία, ο πολύτροπος ιμπεριαλισμός, το δίκαιο του δυνατού. Ελεύθερο χρήμα.  Φυλακισμένοι άνθρωποι. Έγκλημά τους: «η έλλειψη χαρτιών». Αλήθεια, τι χαρτιά, τι διαβατήρια, τι συστατικές επιστολές, τι άδειες επιτηδεύματος,  προσκόμισαν στους ιθαγενείς των ακτών της Αμερικής, από την Ευρώπη της Αναγέννησης – ο Χριστόφορος Κολόμβος,  ο Φρανθίσκο Πιθάρο και τόσοι άλλοι «αριστοκράτες χούλιγκανς» κι οι σύντροφοί τους (κακοποιοί, λωποδύτες, τυχοδιώκτες, καιροσκόποι, πανούργοι, ρεμάλια, τρόφιμοι φυλακών κλπ.) –  πριν τους μακελέψουν, τους δολοφονήσουν, τους ξεκληρίσουν;

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ και ΠΑΙΔΕΙΑ: Η ψηφιακή τεχνολογία στην υπηρεσία της εκπαίδευσης αυτών που θέλουν να μάθουν. Ενα μικρό θαύμα σε ένα μικρό αιθιοπικό χωριό

Tης ΜΑΡΩΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο χρόνος είναι σαν μην πέρασε καθόλου από το Ουόνκι, στην Αιθιοπία. Και η τεχνολογία επίσης, έστω και αν το χωριό απέχει μόλις 80 χλμ. από την πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα. Επί αιώνες, η καθημερινότητα των κατοίκων - καμιά κατοσταριά όλοι κι όλοι - ήταν ίδια και απαράλλακτη: οι άνδρες πήγαιναν το πρωί για ψάρεμα, κυνήγι ή όργωμα. Τα γυναικόπαιδα έμεναν πίσω, χωρίς πολλά πράγματα για να γεμίσουν την ημέρα τους. Στο Ουόνκι δεν υπάρχει σχολείο, ούτε δάσκαλοι. Εως πρόσφατα, κανένας δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει. Τα περισσότερα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ μια λέξη τυπωμένη, ούτε καν πινακίδα στον δρόμο.  

Ολα αυτά άλλαξαν μέσα σε μία ημέρα∙ το πρωινό - πριν από περίπου δέκα μήνες - που κατέφθασε το φορτηγό του Νίκολας Νεγκροπόντε, φορτωμένο με ταμπλέτες της Motorola για όλα τα παιδιά του χωριού.

Προγραμματισμένες από εκπαιδευτικούς του Εργαστηρίου Πληροφορικής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), οι συσκευές έφθασαν με 1.000 εφαρμογές, όλες στα αγγλικά - γλώσσα παντελώς άγνωστη στους κατοίκους - και χωρίς οδηγίες. Μεταξύ άλλων, υπήρχαν εφαρμογές με φωνητικά βιβλία, κινούμενα σχέδια με υπότιτλους και πληθώρα λεξιλογικών παιχνιδιών. Κάθε εβδομάδα, στο χωριό επέστρεφε κάποιος από την επιστημονική ομάδα του MIT για να αναβαθμίσει την κάρτα μνήμης, χωρίς όμως να δώσει ποτέ τεχνολογικές κατευθύνσεις. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε επί μήνες σε ένα άλλο απομακρυσμένο χωριό της Αιθιοπίας, το Ουολονκέτε, στην Κοιλάδα Ριφτ.

Το Ουόνκι, το Ουολονκέτε, οι ταμπλέτες, τα παιδιά, όλα είναι μέρος του νέου εγχειρήματος του Νεγκροπόντε. Ακαδημαϊκός και διευθυντής της Motorola, ο ελληνικής καταγωγής θρύλος της τεχνολογίας μίλησε τον περασμένο μήνα στο MIT για τη νέα ψηφιακή μέθοδο εκπαίδευσης που έβαλε σε εφαρμογή στην Αιθιοπία. Αυτά που διαπίστωσε ξεπέρασαν ακόμη και τις δικές του προσδοκίες. 

«Αρχικά θεωρούσα ότι τα παιδιά θα έπαιζαν κυρίως με τις κούτες. Κι όμως. Μόλις σε τέσσερα λεπτά, ένα παιδί είχε ήδη ανοίξει μια κούτα, είχε βγάλει την ταμπλέτα και την είχε κιόλας ανοίξει. Εντός πέντε ημερών, κάθε παιδί χρησιμοποιούσε 47 εφαρμογές - κατά μέσον όρο - την ημέρα. Σε δύο εβδομάδες τραγουδούσαν το αγγλικό αλφάβητο και σε πέντε μήνες είχαν καταφέρει να διεισδύσουν στο λειτουργικό του Android!».

Τους τελευταίους εννέα μήνες, όλα τα παιδιά του χωριού, ηλικίας 4 έως 14 ετών, κυκλοφορούσαν με μία ταμπλέτα στο χέρι. Απασχολούνταν έως και έξι ώρες την ημέρα, ενώ κάποια αποκοιμιόντουσαν πάνω στο νέο τους παιχνίδι. Ενα αγοράκι, αφού εξάντλησε τα λεξιλογικά παιχνίδια με εικόνες ζώων, άνοιξε από μόνο του ένα πρόγραμμα ζωγραφικής και έγραψε στα αγγλικά τη λέξη λιοντάρι.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Μπίζνες εκατομμυρίων με τις... τρίχες φτωχών γυναικών !

Αν υπάρχει μια επιχείρηση που πηγαίνει θαυμάσια στη Βρετανία της κρίσης είναι το εμπόριο των «εξτένσιον». Οι πωλήσεις σε αυτά τα πρόσθετα μαλλιά, από ανθρώπινες τρίχες, που χρησιμοποιούν οι κομμωτές για να δώσουν μήκος και όγκο στα χτενίσματα έχουν αυξηθεί σε 74,6 εκατ. ευρώ τον χρόνο. «Αλλά πίσω από όλα αυτά κρύβεται μια ιστορία εκμετάλλευσης φτωχών γυναικών από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου», γράφει ρεπορτάζ του Guardian.

Κομμωτές που μίλησαν στην εφημερίδα είπαν ότι προτιμούν να αγοράζουν, σε μια κανονική τιμή, τρίχες από γυναίκες στη Βρετανία, παρά από εμπόρους που εκμεταλλεύονται γυναίκες και παιδιά στις πιο φτωχές χώρες του κόσμου.

Οι τρίχες των γυναικών ήταν πάντα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Από τις ορθόδοξες εβραίες, τις μουσουλμάνες και τις καλόγριες που καλύπτουν τα μαλλιά τους από ευσέβεια, μέχρι τον συμβολισμό τους για θηλυκότητα και ομορφιά σε παραμύθια όπως η Ραπουνζέλ, η γυναικεία κόμη έχει δυνατή μεταφορική σημασία.

Σήμερα, όμως, οι τρίχες είναι κάτι περισσότερο: μπίζνες εκατομμυρίων. Από την Ινδία μέχρι το Περού, το εμπόριό τους έχει εξαπλωθεί σε όλον τον κόσμο. Πέρυσι, η Βρετανία εισήγαγε τρίχες (από ανθρώπους ή ανάμικτες από ανθρώπους και ζώα) αξίας 47,3 εκατ. ευρώ.

Παρά την οικονομική κρίση, η βιομηχανία των «εξτένσιον» είναι σε εκρηκτική άνοδο. Η αξία της υπολογίζεται σε 56-74,6 εκατομμύρια ευρώ.

Αλλά αυτή η βιομηχανία έχει μια σκοτεινή πλευρά:

ΙΝΔΙΑ: Eπάγγελμα βουτηχτής αστικών αποχετευσεων !

Αν ακόμη νομίζετε, ότι η δουλειά σας είναι η χειρότερη στον κόσμο, να είστε σίγουροι ότι υπάρχουν και… χειρότερες!
 

Η ιστορία του 43χρονου Ινδού Devi Lal από το Νέο Δελχί αποτελεί άριστο παράδειγμα.
 

Καθημερινά βουτάει στα βρώμικα νερά των αστικών αποχετεύσεων, μέσα στα σκουπίδια και τα απόβλητα, προκειμένου να ξεβουλώσει τα φρεάτια, λαμβάνοντας μόλις 3,5 λίρες την ημέρα και ένα μουκάλι ποτό (τις καλές μέρες!)… 

Χωρίς ειδικά, προστατευτικά ρούχα, με γυμνά χέρια και πόδια, ο Levi και οι συνάδελφοί του περνούν πολλές ώρες της ημέρας μέσα στα βρώμικα νερά, κινδυνεύοντας διαρκώς να αρρωστήσουν αλλά και να χάσουν τη ζωή τους. Εκτιμάται ότι 61 εργάτες αποχετεύσεων έχασαν τη ζωή τους μέσα στο διάστημα των τελευταίων έξι μηνών μόνο!

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Ο Μπιλ Γκέιτς χρηματοδοτει την... τουαλέτα του μέλλοντος

Της ΜΑΡΩΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αφού κυρίευσε τον κόσμο με τα «παράθυρά» του και μετέτρεψε τους υπολογιστές σε αναλώσιμο είδος, ο Μπιλ Γκέιτς κάνει στροφή στα επιχειρηματικά και φιλανθρωπικά του ενδιαφέροντα. Αποφασισμένος να καταστήσει την υγιεινή προνόμιο και του Τρίτου Κόσμου, ο ιδρυτής της Microsoft και δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη ρίχνει τα λεφτά του στην τουαλέτα... του μέλλοντος.

Ασφαλώς και δεν είναι τυχαίο που ο Γκέιτς διάλεξε να επενδύσει 5,3 εκατ. ευρώ στην τουαλέτα, μια ευρεσιτεχνία που δεν έχει εξελιχθεί σχεδόν καθόλου από τότε που έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της, το 1775. Στόχος του, υποστηρίζει, είναι να βελτιώσει τις συνθήκες υγιεινής στις φτωχές χώρες, προσφέροντας μια εναλλακτική οικονομική λύση σε 2,6 εκατ. ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε σύγχρονα αποχωρητήρια. 

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ, περίπου τα μισά περιστατικά που χρήζουν νοσηλείας στον αναπτυσσόμενο κόσμο οφείλονται σε ελλιπείς συνθήκες υγιεινής, ενώ 1,5 εκατομμύριο παιδιά χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους από διάρροια. Οι ειδικοί τονίζουν πως όλα αυτά μπορούν να εκλείψουν με τρεις τρόπους: καλύτερα αποχετευτικά συστήματα, καθαρό πόσιμο νερό και βελτίωση των συνθηκών υγιεινής.

Εχοντας όλα αυτά κατά νου, ο Γκέιτς οραματίστηκε τις τουαλέτες νέας γενιάς που θα λειτουργούν χωρίς να σπαταλούν πολύτιμο πόσιμο νερό και ηλεκτρική ενέργεια και όχι με βάση τα συνήθη σηπτικά συστήματα (βόθροι). Αυτούς τους όρους έθεσε λοιπόν στους επιστήμονες κι εκείνοι, από όλο τον κόσμο, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του.

Οι προτάσεις υπήρξαν πολλές και οι περισσότερες είχαν πράγματι κάτι να πουν. Ωστόσο, από τα 28 σχέδια που παρουσιάστηκαν συνολικά στην έκθεση, τρία ξεχώρισαν για τη λειτουργικότητά τους, τα οποία και θα χρηματοδοτηθούν προκειμένου να μεταφερθούν από το εργαστήριο στις πόλεις με τις μεγαλύτερες ανάγκες:

ΙΝΔΙΑ: H παγκόσμια πρωταθλήτρια της "υπαίθριας αφόδευσης" -- Περισσότερα τα τηλέφωνα από τις τουαλέτες!

Δόθηκαν στην δημοσιότητα τα στοιχεία της απογραφής του ινδικού πληθυσμού που ολοκληρώθηκε το 2011 - στοιχεία που επιβεβαιώνουν κάτι που πολλοί υποπτεύονταν: ότι ένα μεγάλο ποσοστό Ινδών έχει πρόσβαση στις τελειότερες τεχνολογικές συσκευές, όπως π.χ. σε «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα, αλλά εξακολουθεί να στερείται βασικών ανέσεων, όπως ας πούμε μια κανονική τουαλέτα (μέσα) στο σπίτι τους!

Από την απογραφή του 2011 σχετικά με τις κατοικίες, τις ανέσεις και τα περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών προκύπτει ότι το 63,2% των σπιτιών διαθέτουν σταθερό τηλέφωνο.

Από τα 246,6 εκατ. νοικοκυριά που καταγράφονται στη χώρα, λιγότερο από τα μισά (46,9%) διαθέτουν εγκαταστάσεις υγιεινής στο σπίτι τους, ενώ ένα ποσοστό 49,8% των, συνολικά 1,2 δισ. ανθρώπων στην Ινδία, εξακολουθούν να κάνουν τις σωματικές τους ανάγκες στην ύπαιθρο, και το υπόλοιπο 3,2% χρησιμοποιούν τις δημόσιες τουαλέτες.

Περίπου το 77% των σπιτιών στην ανατολική πολιτεία της Τζαρκάντ δεν έχουν τουαλέτες, ενώ τα ποσοστά είναι 76,6% για την Ορίσα και 75,8% στο Μπιχάρ. Και οι τρεις είναι από τις πιο φτωχές πολιτείες της Ινδίας με τεράστιους πληθυσμούς που ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.

ΚΟΣΜΟΣ: Ομηροι της πείνας 1 δισ. άνθρωποι

Της ΜΙΝΑΣ ΑΓΓΕΛΙΝΗ

Αν και ο κόσμος μας μπορεί να παραγάγει αρκετή τροφή για όλους, εν έτει 2011, ένας στους επτά πολίτες της Γης δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό. Ανήμερα της χθεσινής Παγκόσμιας Ημέρας Διατροφής, τα στοιχεία του ΟΗΕ για τη φτώχεια είναι ζοφερά. Η φτώχεια αναδεικνύεται ως η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα αυτήν τη στιγμή, ενώ σε λίγες ημέρες (στις 31 Οκτωβρίου) η Γη θα... συνωστίζεται.

Το ανθρώπινο είδος θα αριθμεί πλέον και επισήμως επτά δισεκατομμύρια και, δυστυχώς, σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, η κλιματική αλλαγή, η διαφθορά και η αποτυχημένη πολιτική των κυβερνήσεων να διαχειριστούν τα επισιτιστικά προγράμματα, οδηγούν σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στο έλεος της φτώχειας.

"Οι ολοένα αυξανόμενες τιμές των τροφίμων, οι ένοπλες συγκρούσεις, αλλά και τα αυταρχικά καθεστώτα δικαιολογούν, σε μεγάλο βαθμό, τη σημερινή άθλια κατάσταση που επικρατεί σε πολλά σημεία του πλανήτη", υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση του ΟΗΕ, που δόθηκε στη δημοσιότητα ένα 24ωρο πριν από τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψης της Φτώχειας.

Για τη Διεθνή Αμνηστία, "η φτώχεια είναι η χειρότερη κρίση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο".  

"Η μάχη για τον τερματισμό της φτώχειας είναι ο μεγαλύτερος αγώνας αυτής της γενιάς. Θα νικήσουμε αν θέσουμε στον πυρήνα της την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα", δήλωσε η γ.γ. της οργάνωσης, Αϊρίν Χαν, καλώντας τους ηγέτες να ασχοληθούν σοβαρά με την αντιμετώπισή της.

ΝΕΑ ΓΟΥΙΝΕΑ: Η φυλή tribe βλεπει λευκους για πρωτη φορα. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ βιντεο του 1976 !!!

Το είδα στο ιστολόγιο WWW.OLYMPIA.GR

ΣΟΜΑΛΙΑ: Eνας φαυλος κύκλος 20 χρόνων φρίκης (Le cercle infernal de la guerre et de la famine en Somalie)

Του Bernard Juan / Le Monde 

(Ο Μπερνάρ Ζουάν είναι μέλος των Γιατρών του Κόσμου )

Πάνω από είκοσι χρόνια φρίκης, πείνας, σφαγών, επιδημιών, άγνοιας, αυθαιρεσιών, βιασμών, θανάτων, βρώμικου χρήματος: ο λόγος που ο πόλεμος διαρκεί τόσον καιρό στη Σομαλία δεν είναι ότι βολεύει για κάποιους λόγους τους Σομαλούς, αλλά ότι αντίπαλες δυνάμεις έχουν συμφέρον να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η κατασκευή και πώληση όπλων είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες σε έναν κόσμο όπου η ελευθερία αφορά πρωτίστως τα αγαθά και σπανίως τους ανθρώπους. Οι Σομαλοί ζουν αυτή την πραγματικότητα σε καθημερινή βάση. Ο λαός αυτός είναι κλεισμένος σε μια φυλακή με ανοιχτό ουρανό, από την οποία μόνο οι πιο ευκατάστατοι ή πιο τυχεροί μπορούν να δραπετεύσουν για να πάνε σε μια άλλη φυλακή, από την άλλη πλευρά των συνόρων: στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Κένυας, της Υεμένης ή της Αιθιοπίας, όπου οι πολιτικοί «πουλάνε» φιλανθρωπία.

Είναι η πείνα τετριμμένη;

Tης ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ

Ακούγεται τετριμμένο, μπορεί αφελές, ακόμα και βαρετό στην επανάληψή του. Αλλά πώς γίνεται στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα να πεθαίνουν κατά εκατομμύρια άνθρωποι από την πείνα;  

Σήμερα, καθώς διαβάζετε , 1.500 άνθρωποι θα περνάνε τα σύνορα από τη Σομαλία στην Κένυα και την Αιθιοπία αναζητώντας τροφή - και είναι οι τυχεροί. Σε αυτόν τον αριθμό δεν περιλαμβάνονται καν οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι που μένουν πίσω, ούτε τα παιδιά που πεθαίνουν στον δρόμο.

ΣΟΜΑΛΙΑ: Τα ΠΟΛΙΤΙΚΑ αίτια ενός λιμού

Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

«Με εκπλήσσει το γεγονός ότι ο κόσμος βλέπει την πείνα ως αποτέλεσμα της ξηρασίας και της έλλειψης τροφής». Τη δήλωση αυτή έκανε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης Ντόναλντ Ταμπερούκα, σχετικά με το λιμό που πλήττει αυτή την εποχή την Σομαλία.

Εκπληξη, με τη σειρά της, προκαλεί η δήλωση στον περισσότερο κόσμο: Αν η πείνα δεν οφείλεται στην ξηρασία, τότε τι φταίει; Αυτή είναι η πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση του προβλήματος. Γιατί, σε αντίθεση με την ξηρασία και τη βροχή, η πείνα δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά βαθιά πολιτικό. Στη Σομαλία σήμερα, στην Αιθιοπία παλαιότερα ή οπουδήποτε αλλού.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Θαύμα κατά της φτώχειας στη χώρα των αθλίων

Προσέξτε αυτό το άρθρο και θα καταλάβετε οτι ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι ακατόρθωτο αν μια χώρα δεν την κυβερνούν ΝΤΕΝΕΚΕΔΕΣ

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΜΠΕΛΛΗ

Οικονομική ανάπτυξη, ισχυρή κοινωνική πολιτική και γενική ικανοποίηση στις αγορές:Το τριπλό θαύμα της Βραζιλίας, το «ανθρώπινο θαύμα» διά χειρός Λουίς Ινάθιο Λούλα ντα Σίλβα, έχει αποδέκτες τους εκατομμύρια Βραζιλιάνους που βγήκαν από τη φτώχεια για να ενταχθούν στη μεσαία τάξη και να μπορέσουν, επιτέλους, να κατακτήσουν το μέλλον που τους ανήκει. Εχει επίσης αποδέκτες πολιτικούς ηγέτες ανά τον κόσμο που, εν μέσω της σφοδρής οικονομικής κρίσης, αναζητούν παραδείγματα προς μίμηση με στόχο την εφαρμογή τους όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Μία έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας από το Ιδρυμα Γκετούλιο Βάργκας επιβεβαίωσε θριαμβευτικά όσους πίστεψαν ότι η κοινωνική πολιτική του πρώτου «εργάτη» στο πηδάλιο της Βραζιλίας θα αποφέρει καρπούς και θα εξαλείψει μακροπρόθεσμα τη φτώχεια από τη χώρα: Την οκταετία 2003  2011, 40 εκατομμύρια Βραζιλιάνοι ξέφυγαν από τα δεσμά της φτώχειας και εντάχθηκαν στη μεσαία τάξη, η οποία, μόνον το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011, περιέλαβε επιπλέον δέκα εκατομμύρια ανθρώπους. Η πολιτική του Λούλα φέρνει αποτέλεσμα πριν καν συμπληρωθεί μία δεκαετία από την ανάρρησή του στην εξουσία.

Οταν ο Λούλα ανέλαβε την προεδρία της Βραζιλίας το 2002, ήταν έντονοι οι φόβοι των οικονομικών κύκλων στη χώρα: Ενας ακραίος αριστερός, με λαϊκιστική πολιτική, ήταν απειλή στη μακροοικονομική σταθερότητα. Ο Λούλα τους διέψευσε γρήγορα. Και ευχάριστα. Η πολιτική που ακολούθησε ευνόησε -κατά γενική ομολογία- σχεδόν το σύνολο του λαού της χώρας, με αποτέλεσμα στην επόμενη αναμέτρηση, το 2006, ο Λούλα να επανεκλεγεί πανηγυρικά, με το 60,83% των ψήφων. Πολλοί έσπευσαν τότε να αποδώσουν τη νίκη του στις «πελατειακές σχέσεις» που έκτισε μέσω του Προγράμματος Οικογενειακού Επιδόματος, του κέντρου, δηλαδή, της κοινωνικής πολιτικής του. Ισως πράγματι να υπήρχαν κάποιες πελατειακές σχέσεις, σίγουρα όμως δεν κάλυπταν το 61% των Βραζιλιάνων.

Το «θαύμα», συνεπώς, έγκειται στο γεγονός ότι η μάχη του Λούλα κατά της φτώχειας, αποδείχθηκε πολύτιμο εργαλείο για την ανάπτυξη στη χώρα. Και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια: Χρειάστηκε απλώς μία ουσιαστική αναθεώρηση της πολιτικής χορήγησης επιδομάτων, ώστε να σταματήσει η «χρηματοδότηση» και να υιοθετηθεί ένα «σύστημα ανταμοιβής». Η Βραζιλία είναι μία από τις πρώτες χώρες που εφάρμοσε τα ανταποδοτικά επιδόματα, τη χορήγηση δηλαδή οικονομικής βοήθειας σε όσους πληρούν προϋποθέσεις που συμβάλλουν ταυτόχρονα τόσο στην εξάλειψη της φτώχειας όσο και στη διεύρυνση, βελτίωση του εργατικού δυναμικού.

Ετσι, όταν το 2004 εξαγγέλθηκε το Πρόγραμμα Οικογενειακού Επιδόματος, ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, παρουσιάστηκε όχι ως απλώς ένα πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας αλλά ως ένα ουσιαστικός μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας. Και αποδείχθηκε ακριβώς αυτό.

Μέχρι το 2009, είχαν ανασυρθεί από τη φτώχεια 21 εκατομμύρια Βραζιλιάνοι και είχαν δημιουργηθεί 15 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Επιπλέον, το χρηματιστήριο εξαπλασίασε την αξία του, η οικονομία αναπτύχθηκε με ρυθμούς διπλάσιους από την προηγούμενη οκταετία και ο πληθωρισμός υποχώρησε κατά ένα τρίτο. Το εισόδημα των πολύ φτωχών αυξήθηκε κατά 68% και των πολύ πλουσίων κατά 10%.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, το 2010, ο Λούλα, έχοντας εξαντλήσει τις δύο θητείες που προβλέπει το σύνταγμα, αποχώρησε από την προεδρία με τη δημοτικότητά του στα ύψη και το μοναδικό προνόμιο να αποτελεί το σημαντικότερο πολιτικό στη χώρα για το 85% των ψηφοφόρων.

Και δεν είναι επίσης τυχαία διάδοχος του Λούλα και πνευματικό του παιδί, η Ντίλμα Ρουσέφ, δήλωσε, την επαύριον της νίκης της, ότι στόχος της πλέον είναι η πλήρης εξάλειψη της φτώχειας στη Βραζιλία. Και πριν από ακριβώς ένα μήνα, στις 2 Ιουνίου, η Ρουσέφ εξήγγειλε το δικό της πρόγραμμα: «Βραζιλία Χωρίς Μιζέρια». 

«Δεν είναι στατιστικές, είναι ανθρώπινες ζωές, είναι τα όνειρα και οι εμπειρίες», δήλωσε, ανακοινώνοντας επιδόματα για εκπαιδευτικά και επαγγελματικά σεμινάρια, οικονομική βοήθεια για την έναρξη μικρών επιχειρήσεων και ειδικά μέτρα για την τιμολόγηση των τροφίμων που παράγονται από τους «μικρούς καλλιεργητές». Στόχος της, βεβαίωσε, είναι η εξάλειψη της απόλυτης φτώχειας έως το 2014, η έξοδος δηλαδή από τη μιζέρια των περίπου 16 εκατομμυρίων ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν με εισόδημα μικρότερο των 44 δολαρίων τον μήνα. Αν θέλει, μπορεί?

Τα πρόσωπα-κλειδιά για την κυβέρνηση

ΔIKAIOYXOI

1η κατηγορία: Oικογένειες στην απόλυτη φτώχεια, που ζουν με λιγότερο από 50 ρεάλ* το μήνα.

2η κατηγορία: Oικογένειες που ζουν με 100 ρεάλ το μήνα, με γυναίκα που περιμένει παιδί ή με παιδιά ηλικίας από 0 - 15.

EΠIΔOMATA

1η κατηγορία: Bασικό επίδομα και επιπλέον κυμαινόμενο επίδομα: 15 ρεάλ ανά παιδί ηλικίας από 0 - 6 και από 12 έως 15. Eύρος επιδόματος: 65-90 ρεάλ το μήνα.

2η κατηγορία: Δικαιούται το κυμαινόμενο επίδομα, βάσει των παραπάνω κριτηρίων. Eύρος επιδόματος 15-45 ρεάλ το μήνα

ΠPOΫΠOΘEΣEIΣ

Φοίτηση στο σχολείο και κανονική παρακολούθηση των μαθημάτων για παιδιά ηλικίας 6-15 ετών.

Eμβολιασμοί όλων των παιδιών ηλικίας 0-6 ετών.

Tακτικές προγεννητικές επισκέψεις για τις εγκύους στην οικογένεια.

Oλα τα μέλη πρέπει να τηρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις.

ΠAPAKOΛOYΘHΣH

H τήρηση των προϋποθέσεων από πλευράς δικαιούχων παρακολουθείται από το υπουργείο Kοινωνικής Aνάπτυξης.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Μια παγκόσμια συμμαχία κατά της πείνας

Του ΛΟΥΛΑ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ

Προέδρου της Βραζιλίας από το 2003 έως το 2010

Ο αγώνας κατά της πείνας και της φτώχειας πρέπει να τοποθετηθεί στην κορυφή της ατζέντας κυβερνήσεων, οργανισμών και ΜΚΟ.

Το 2050 ο παγκόσμιος πληθυσμός θα φτάσει τα 9 δισ. Για να διασφαλιστεί η ικανοποίηση των αναγκών του ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) υποστηρίζει ότι απαιτείται αύξηση της παραγωγής τροφίμων. Η παραγωγή της Αφρικής θα πρέπει να αυξηθεί πέντε φορές. Η παραγωγή της Λατινικής Αμερικής θα πρέπει να διπλασιαστεί.

Ο FAO εκτιμά ότι το 90% των αναγκών θα καλυφθούν με αύξηση της παραγωγικότητας. Γνωρίζουμε επίσης ότι το πρόβλημα της πείνας είναι στην ουσία πρόβλημα πρόσβασης στην τροφή. Η παγκόσμια πρόκληση σχετικά με τη διάθεση τροφίμων είναι ιδιαίτερα περίπλοκη και ο FAO μπορεί -και πρέπει- να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στον αγώνα καταπολέμησης της πείνας, να προωθήσει την παραγωγή τροφίμων μέσω της αειφόρου ανάπτυξης και να καλέσει τις κυβερνήσεις να μεριμνήσουν για τη διατροφική ασφάλεια.

Ποτέ στον παρελθόν δεν ήταν τόσο απαραίτητη η συνεργασία σε αυτό τον τομέα. Η πείνα και η φτώχεια βαδίζουν χέρι χέρι και μπορούμε να βοηθήσουμε στην αντιμετώπιση των ευρύτερων προκλήσεων της παγκόσμιας αειφόρου ανάπτυξης, σε μια περίοδο αυξανόμενης αστάθειας και δεινών σε πολλές περιοχές της υφηλίου.

Οι οικογένειες αντιμετωπίζουν πιέσεις λόγω της κατάστασης και δεν αναμένεται βελτίωση στο κοντινό μέλλον. Αυτό το μήνα ο FAO δημοσιοποίησε προβλέψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι υψηλές τιμές των αγαθών πρώτης ανάγκης θα διατηρηθούν για το υπόλοιπο αυτής της χρονιάς και τις αρχές της επόμενης.

Στην πραγματικότητα, ο λογαριασμός για τις διεθνείς εισαγωγές τροφίμων αναμένεται να φτάσει φέτος το υψηλότερο επίπεδο στην Ιστορία -1,29 τρισ. δολάρια- αλλά το βάρος αυτού του κόστους δεν θα κατανεμηθεί ισομερώς. Οι χώρες που ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει «λιγότερο αναπτυγμένες του κόσμου» θα ξοδέψουν 30% περισσότερο σε εισαγωγές τροφίμων το 2011, αυξάνοντας τις δαπάνες τους για τρόφιμα στο 18% του συνόλου των εισαγωγών τους έναντι ενός παγκόσμιου μέσου όρου γύρω στο 7%. Αυτή η κατάσταση απλώς δεν συμβάλλει στην παγκόσμια σταθερότητα.

Οσον αφορά την αντιμετώπιση των προκλήσεων της πείνας και της φτώχειας, η Βραζιλία έχει ισχυρά διαπιστευτήρια. Το πρόγραμμα «Zero Hunger» («Μηδενική Πείνα») που δημιουργήθηκε το 2003 από τον δόκτορα Ζοζέ Γκρατσιάνο ντα Σίλβα, ο οποίος ήταν και ο συντονιστής του, συνδύαζε τις επείγουσες δράσεις με τα διαρθρωτικά μέτρα για την επισιτιστική ασφάλεια. Ηταν η αφετηρία για όλες τις άλλες πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα επόμενα χρόνια. Προγράμματα μεταφοράς εισοδήματος όπως το «Bolsa Familia» -το οποίο στηρίζει πάνω από το ένα τέταρτο του βραζιλιάνικου πληθυσμού- συνδυάζουν επισιτιστική ασφάλεια, πρόσβαση στην εκπαίδευση και τις υπηρεσίες υγείας και μέτρα για την ενθάρρυνση της τοπικής ανάπτυξης, ιδίως στις αγροτικές περιοχές.

Η ενθάρρυνση της οικογενειακής γεωργίας υπήρξε θεμελιώδης για την επιτυχία της κοινωνικής πολιτικής στη Βραζιλία. Οι οικογενειακές καλλιέργειες είναι υπεύθυνες για το 70% της εγχώριας κατανάλωσης τροφίμων και αντιπροσωπεύουν το 10% του ΑΕΠ της Βραζιλίας. Τα αποτελέσματα αυτά δεν θα ήταν εφικτά χωρίς, μεταξύ άλλων, γεωργική έρευνα, αγροτική μεταρρύθμιση και αναδασμό, τεχνική βοήθεια, πρόσβαση σε πιστώσεις και ασφάλιση. Με την πολιτική που υιοθέτησε η Βραζιλία, 32 εκατομμύρια άνθρωποι ξεπέρασαν τη φτώχεια. Το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει παραπάνω από το 16% του πληθυσμού.

Σταθερή στις εσωτερικές προσπάθειές της για αντιμετώπιση της φτώχειας και της πείνας, η Βραζιλία εργάζεται και σε διεθνές επίπεδο, προκειμένου να συμβάλει σε μια ισορροπημένη και κοινωνικά δικαιότερη παγκόσμια τάξη. Η προσέγγιση της Βραζιλίας βασίζεται στη δόμηση οριζόντιων και ισότιμων συνεργασιών με αναπτυσσόμενες χώρες στη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ασία και τον Ειρηνικό.

Η ιεράρχηση του αγώνα κατά της πείνας και της φτώχειας ως μία από τις υψηλότερες διεθνείς προτεραιότητες είναι έτσι μια δέσμευση για τη χώρα μου. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ως πρόεδρος της Βραζιλίας είχα το προνόμιο να παρουσιάσω στα τέλη του 2010 τον δρα Γκρατσιάνο ντα Σίλβα ως υποψήφιο για τη θέση του γενικού διευθυντή του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO).

Η Βραζιλία θεωρεί ότι καμία χώρα δεν μπορεί να επιτύχει αειφόρο ανάπτυξη χωρίς να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του λαού της, και η εμπειρία της δείχνει ότι για να ξεπεραστεί η πείνα απαιτούνται συντονισμένες προσπάθειες, πολιτική βούληση και συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας. Με την υποψηφιότητα του δρος Γκρατσιάνο για τον FAO, η Βραζιλία επιβεβαιώνει τη δέσμευσή της στην παγκόσμια ατζέντα για την καταπολέμηση της φτώχειας και της πείνας.

© GLOBAL VIEWPOINT/ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 2011

Αν χορηγούνταν τα καθιερωμένα εμβόλια της Δύσης σε φτωχές χώρες, θα σώζονταν 6,4 εκατ. παιδιά!

Εκατομμύρια παιδικές ζωές θα μπορούσαν να σωθούν αν υπήρχαν περισσότερα διαθέσιμα εμβόλια σε 72 από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, επισημαίνουν οι επιστήμονες σε μια σειρά ερευνών που δημοσιοποιήθηκαν χθες στην επιθεώρηση Health Affairs.

Εάν στις χώρες αυτές χορηγούνταν στο 90% των παιδιών όλα τα καθιερωμένα εμβόλια της Δύσης συν το εμβόλιο κατά της ελονοσίας θα σώζονταν μέσα σε 10 χρόνια 6,4 εκατομμύρια ζωές. Θα εξοικονομούνταν επίσης πάνω από 151 δισεκατομμύρια δολάρια από έξοδα θεραπείας και χαμένη παραγωγικότητα, αποφέροντας συνολικά οικονομικά οφέλη 231 δισ. δολαρίων.

Οπως όμως τονίζει η Παγκόσμια Συμμαχία για τα Εμβόλια και την Ανοσοποίηση (GAVI), οι φτωχές χώρες δεν θα μπορούσαν ν' ανταποκριθούν στο κόστος των εμβολίων χωρίς τη βοήθεια δωρητών.

Ετσι, η οργάνωση διοργανώνει την ερχόμενη εβδομάδα στο Λονδίνο μια διάσκεψη δωρητών με στόχο να συγκεντρώσει τα 3,7 δισ. δολάρια που της υπολείπονται για να συνεχίσει τα προγράμματα εμβολιασμού που έχει σχεδιάσει για τις αναπτυσσόμενες χώρες μέχρι το 2015.

Χάρη στα προγράμματα αυτά η GAVI έχει συμβάλει, όπως λέει, στην πρόληψη 5 εκατ. παιδικών θανάτων την τελευταία δεκαετία και με τους απαραίτητους πόρους θα συμβάλει στη διάσωση άλλων τεσσάρων εκατ. παιδιών ώς το 2015. Πολλές γνωστές φαρμακοβιομηχανίες ανακοίνωσαν τη Δευτέρα ότι θα στηρίξουν την προσπάθεια αυτή μειώνοντας τις τιμές των εμβολίων για τις αναπτυσσόμενες χώρες.

(Πηγές: Ρόιτερς-Γαλλικό)

Η Αφρική στα νύχια των πανεπιστηµίων

Το Χάρβαρντ και άλλα µεγάλα αµερικανικά πανεπιστήµια χρησιµοποιούν ιδιωτικά επενδυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds) από τη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειµένου να αγοράσουν ή να ενοικιάσουν τεράστιες περιοχές εύφορης αφρικανικής γης. Ορισµένες από τις συµφωνίες αυτές καταλήγουν στο να εκδιώκονται πολλές χιλιάδες άνθρωποι από τα µέρη όπου ζουν, σύµφωνα µε νέα έρευνα.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου του Οκλαντ κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι οι επενδυτές επωφελούνται από «αρπαγές εδαφών» και συχνά δεν υλοποιούν τις υποσχέσεις τους για δηµιουργία θέσεων εργασίας και οικονοµική ανάπτυξη, ενώ δεν αποκλείεται να προκαλούν περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα σε µερικές από τις πιο φτωχές χώρες του κόσµου.  

Οπως γράφει η εφηµερίδα «Guardian», η νέα έρευνα για απόκτηση γαιών σε επτά αφρικανικές χώρες δείχνει ότι το Χάρβαρντ, το Βάντερµπιλντ και πολλά άλλα αµερικανικά πανεπιστήµια που δέχονται πολύ µεγάλες δωρεές, έχουν επενδύσει σηµαντικά ποσά σε αφρικανική γη τα τελευταία χρόνια. Πολλά από τα χρήµατα λέγεται ότι διακινούνται µέσω της επενδυτικής εταιρείας Emergent , που έχει έδρα το Λονδίνο και χειρίζεται ένα από τα µεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια για απόκτηση γης στην Αφρική, µε επικεφαλής πρώην στελέχη της JP Morgan και της Goldman Sachs.

Εκπρόσωπος της Emergent δήλωσε ότι όλες οι συµφωνίες γίνονται µε υπευθυνότητα. «Τα κεφάλαια που επενδύονται ώστε να έχουν έσοδα τα πανεπιστήµια αποτελούν µακροπρόθεσµες επενδύσεις. Επενδύουµε στην αφρικανική γεωργία, δηµιουργούµε επιχειρήσεις και απασχολούµε εργαζόµενους. ∆εν αρπάζουµε εδάφη. Θέλουµε να κάνουµε αυτή τη γη να πάρει αξία». 

Σύµφωνα όµως µε το Ινστιτούτο του Οκλαντ, δυτικά επενδυτικά κεφάλαια βρίσκονται πίσω από τις πιο µεγάλες συµφωνίες. Η έρευνα αναφέρει πως οι επενδυτές υπερ βάλλουν για τα οφέλη προς τις τοπικές κοινότητες. «Οι εταιρείες δηµιουργούν πολύπλοκα στρώµατα εταιρειών και θυγατρικών τους προκειµένου να ξεγελάσουν τις αδύναµες Αρχές. Η ανάλυση των συµβολαίων όµως αποκαλύπτει ότι πολλές από αυτές τις συµφωνίες θα δηµιουργήσουν ελάχιστες θέσεις εργασίας και θα αναγκάζουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη γη τους», λέει η διευθύντρια του Ινστιτούτου Ανουράντα Μιτάλ.

ΣΤΗΝ ΤΑΝΖΑΝΙΑ το µνηµόνιο προθέσεων µεταξύ της τοπικής κυβέρνησης και της αµερικανικής εταιρείας AgriSol Energy, η οποία συνεργάζεται µε το Πανεπιστήµιο της Αϊόβα, αναφέρει ότι οι δύο βασικές περιοχές – Κατούµπα και Μισάµο – για το σχέδιο είναι καταυλισµοί προσφύγων, όπου φιλοξενούνται 162.000 άνθρωποι. Οι καταυλισµοί αυτοί πρέπει να κλείσουν πριν αρχίσει να εφαρµόζεται το σχέδιο αξίας 700 εκατ. δολαρίων. 

Στην Αιθιοπία, µια διαδικασία αστυφιλίας από την κυβέρνηση έχει ως αποτέλεσµα να µετακινούνται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από παραδοσιακές περιοχές σε νέες πόλεις και χωριά, ενώ µεγάλες αγροτικές περιοχές παραχωρούνται σε ξένες πολυεθνικές.

«Κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι αυτοί οι επενδυτές βρίσκονται εκεί προκειµένου να ταΐσουν λιµοκτονούντες Αφρικανούς, να δηµιουργήσουν δουλειές ή να βελτιώσουν την κατάσταση», λέει ο Οµπάντ Μέτο από το Κίνηµα Αλληλεγγύης στη Νέα Αιθιοπία. «Αυτές οι συµφωνίες φέρνουν µόνο δολάρια στις τσέπες διεφθαρµένων ηγετών και ξένων επενδυτών».

ΗΑRVARD: Εκανε επιστήµη το... real estate

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ Harvard Management διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 27,6 δισ. δολαρίων που έχουν προέλθει κυρίως από δωρεές. Αλλα πανεπιστήµια χρησιµοποιούν εξωτερικούς µάνατζερ, όµως το Χάρβαρντ προτιµά στελέχη του τα οποία σπανίως αποκαλύπτουν τη στρατηγική τους. Οι επενδυτές υπό την πρόεδρο Τζέιν Μεντίλο εξερευνούν τις διεθνείς αγορές µε δεδηλωµένο στόχο να εντοπίσουν αναντιστοιχίες τιµής και αξίας, «διευρύνοντας τα όρια του παραδοσιακού µάνατζµεντ κεφαλαίων και προσθέτοντας νέες επενδύσεις σε φυσικές πηγές, γεωργία και ακίνητα». 

Από το 2005 έως το 2010 διπλασιάστηκαν οι επενδύσεις σε αναπτυσσόµενες αγορές σε ποσά που ξεπερνούν το 10% τουχαρτοφυλακίου. Οταν ανέλαβε η Μεντίλο, η εταιρεία βρισκόταν σε κρίση. Πέρσι η αξία της αυξήθηκε κατά 11% – προκλήθηκε όµως σάλος για την αγορά 17.600 στρεµµάτων στη Νέα Ζηλανδία έναντι 34 εκατ. δολαρίων και για τον σκανδαλώδη µισθό του Στίβεν Μπλάιθ, διευθυντή της Harvard Management: 8,4 εκατοµµύρια δολάρια. 

TA NEA

Χωματερή ευρωπαϊκών τοξικών αποβλήτων ο 3ος κόσμος

Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ

Στην πλάτη της Αφρικής και εν μέρει της Κίνας έχει φορτώσει η «πολιτισμένη» Ευρώπη εκατομμύρια τόνους επικίνδυνα και τοξικά απόβλητα που παράγει, κατά παράβαση του Κοινοτικού Κανονισμού του 2007, ο οποίος και... απαγορεύει την αποστολή τοξικών αποβλήτων σε τρίτες χώρες για ταφή.

Χημικές και βεβαιωμένα τοξικές ουσίες, ραδιενεργά υλικά, βαρέα μέταλλα και ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τηλεοράσεις, υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα, που περιέχουν τέτοιες ουσίες, μεταφέρονται παράνομα από την Ευρώπη σε τρίτες χώρες, για να παρακαμφθεί η αυστηρή και σχετικά δαπανηρή ευρωπαϊκή νομοθεσία για την ασφαλή διάθεσή τους.

Το θέμα έθεσαν, την περασμένη βδομάδα, με ερωτήσεις τους προς την Κομισιόν όλες σχεδόν οι πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου, αναζητώντας απαντήσεις για το πού ακριβώς πάει το 70% των ευρωπαϊκών ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών απορριμμάτων και το 19% των επικίνδυνων αποβλήτων που διαπιστωμένα μεταφέρονται με τρόπο που παραβιάζει τη σχετική κοινοτική νομοθεσία.

Η Κομισιόν, λένε στην ερώτησή τους οι ευρωβουλευτές, έχει μεν προτείνει την αναθεώρηση, επί το αυστηρότερον, της νομοθεσίας, αλλά οι παράνομες εξαγωγές τοξικών αποβλήτων συνεχίζονται, με προορισμό την Αφρική και την Κίνα, χαρακτηριζόμενες «μεταχειρισμένες συσκευές», αν και στην πραγματικότητα δεν αποτελούν πλέον παρά μόνον επικίνδυνα σκουπίδια.

Αγνοούμε, αναφέρουν, το πού καταλήγει σχεδόν το 70% των ηλεκτρονικών αποβλήτων της Ε.Ε., ενώ μόνο το 33% των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών αποβλήτων αναφέρεται ότι υφίσταται την επεξεργασία που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία.

Σύμφωνα, μάλιστα, με στοιχεία της ίδιας της Κομισιόν, το 19% των μεταφορών αποβλήτων πραγματοποιείται κατά παραβίαση του κανονισμού περί μεταφορών αποβλήτων, από τα ευρωπαϊκά λιμάνια που διακρίνονται για την... αναποτελεσματικότητα των ελέγχων τους. Επικαλούμενοι στοιχεία του ΟΟΣΑ οι ευρωβουλευτές αναφέρουν ότι έως το 2020 η Ε.Ε. ενδέχεται να παράγει 45% περισσότερα απόβλητα απ' ό,τι το 1995.

Ερευνες δείχνουν ότι οι χώρες του Τρίτου Κόσμου έχουν καταστεί ο κατ' εξοχήν προορισμός επικίνδυνων αποβλήτων. Η Αφρική, για παράδειγμα, σταδιακά γίνεται ο κύριος τόπος προτίμησης για τις εταιρείες διάθεσης αποβλήτων.

sisour@orange.fr