ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Από τον Paty στον Huntington

 

Κάποιοι Δυτικοί πιστεύουν πως ο Δυτικός Πολιτισμός δεν έχει πρόβλημα με το Ισλάμ αλλά μόνο με τους βίαιους εξτρεμιστές του Ισλάμ. ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΑΙΩΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΟΜΩΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ... (Samuel P. Huntington)

Του Πλάμεν Τόντσεφ 

Δεν μου άρεσαν ποτέ τα σκίτσα του Charlie Hebdo. Ούτε ιδιαίτερα έξυπνα τα βρίσκω, ούτε θεωρώ ότι έχουν κάποια εικαστική αξία από πλευράς τεχνοτροπίας: ίσα-ίσα, υποψιάζομαι ότι είναι σκοπίμως χοντροκομμένα στο πνεύμα ενός διεστραμμένου χιούμορ, για το οποίο πιθανότατα δεν μού φτάνει το IQ. Αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, οπότε πάσο σ’αυτό το θέμα.

Στέκομαι στην απόφαση των γαλλικών αρχών να αναρτήσουν σκίτσα του Charlie Hebdo σε δημόσια κτίρια ως απάντηση στον αποκεφαλισμό του άτυχου δασκάλου Samuel Paty και έμπρακτο δείγμα στήριξης της ελευθερίας του λόγου, όπως και του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Κατανοώ την ανάγκη άμεσης αντίδρασης των τοπικών και περιφερειακών αρχών, με την ανοχή –και πιθανώς την παραίνεση– της κεντρικής κυβέρνησης, ώστε να σταλεί ένα σαφές μήνυμα ότι η αποτρόπαιη ισλαμική τρομοκρατία δεν θα γίνει ανεκτή στη Γαλλία.

Ωστόσο, από την αρχή αναρωτιόμουν αν αυτή είναι η ενδεδειγμένη πολιτική απάντηση στη δολοφονία του Paty. Ήταν βέβαιο ότι η επιλογή αυτή θα προκαλούσε έκρηξη στις μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης και τον ευρύτερο αραβο-μουσουλμανικό κόσμο και, κατά πάσα πιθανότητα, νέο κύμα βίας. Ήταν βέβαιο ότι θα αποτελούσε πανηγυρική δικαίωση ενός άλλου Samuel, του καθηγητή Huntington που δημοσίευσε το 1993 το πολύκροτο άρθρο του –μετέπειτα και βιβλίο– για τη «σύγκρουση των πολιτισμών».

Προσωπικά, βρίσκω τη θεωρία του Huntington ελλιπή μεν, επίκαιρη δε.  

Εκτιμώ ότι απορρίφθηκε στην Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες βιαστικά, χωρίς να εξεταστούν σε βάθος οι προειδοποιήσεις του αμερικανού διανοητή. Η ειρωνεία της ιστορίας έγκειται στο γεγονός ότι η ίδια η Γαλλία στάθηκε αφορμή στην Ευρώπη να θυμηθούμε τον Huntington πριν από πέντε χρόνια, μετά την τρομοκρατική επίθεση έξω από το περιοδικό Charlie Hebdo και το μακελειό στο θέατρο Μπατακλάν.

«Alors, c'est la guerre!», λέει η Γαλλία, πενθώντας τον Patty και αποδεχόμενη τον Huntington. Κηρύσσει πόλεμο στην ισλαμική τρομοκρατία ή, ακριβέστερα, σηκώνει το γάντι που της πετάνε οι ειδεχθείς ισλαμιστές. Και σε μεγάλο βαθμό εμπλέκει όλη την Ευρώπη, η οποία πράγματι δεν μπορεί παρά να δείξει αλληλεγγύη και αμέριστη συμπαράσταση. Η σύγκρουση αυτή μοιάζει αναπόφευκτη, αλλά τίθενται εκ των πραγμάτων δύο κεντρικά ερωτήματα:

    Ξέρουμε ποιος ακριβώς είναι ο εχθρός; Είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε τους επίδοξους τρομοκράτες μέσα στις μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη; Διότι εάν επικρατήσει ένας γενικευμένος στιγματισμός των μουσουλμάνων, είναι ορατό το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουμε ευρείες διαθρησκευτικές και διεθνοτικές διενέξεις στην Γηραιά Ήπειρο, για τις οποίες δεν είμαστε έτοιμοι ούτε πολιτικά ούτε επιχειρησιακά    

    Δεδομένων των αντιδράσεων εκτός Ευρώπης, είμαστε σε θέση να σταθούμε με ασφάλεια ως «χριστιανική λέσχη» σε έναν εχθρικό μουσουλμανικό τόξο που εκτείνεται από την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή ως τις αφρικανικές ακτές του Ατλαντικού;

Ομολογώ ότι δεν έχω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Νομίζω ότι ως προς την επαπειλούμενη «σύγκρουση πολιτισμών» η Δύση έδειξε την ίδια αφέλεια που είχε στο θέμα της Τουρκίας ή της Κίνας, αυταρχικά κράτη που ευελπιστούσαμε μέχρι πρόσφατα ότι θα προσεταιριστούμε χάρη στην «ανωτερότητα» του δικού μας πολιτισμού. Προφανώς διαψευστήκαμε. Αλλά ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τρέξε, Αλέξη, τρέξε!

Toυ ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ


Στην ιδιαίτερη πρωτότυπη κωμωδία «Τρέξε, Λόλα, τρέξε» του Tom Tykwer (1998), μια κοκκινομάλλα νεαρά τρέχει ασταμάτητα στους δρόμους, για να σώσει τον αγαπημένο της Μάνι. Πρέπει εντός 20 λεπτών να βρει 100.000 μάρκα, ειδάλλως θα τον σκοτώσουν. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μάνι, ένας κακομοίρης απατεωνίσκος, πρέπει να παραδώσει αυτό το ποσό στην μαφία, αλλά ηλιθιωδώς ξεχνάει την τσάντα με τα χρήματα στο μετρό και, πανικόβλητος, παίρνει τηλέφωνο την Λόλα. Εκεί ξεκινάει το ατελείωτο τρέξιμο.


Ανάμεσα στις πολλές άλλες καινοτομίες της, η ταινία βασίζεται σε τρία εναλλακτικά σενάρια, μέχρι να εξασφαλιστεί το επιθυμητό αίσιο τέλος. Ο σκηνοθέτης δοκιμάζει το ένα, αλλά τζίφος – σκοτώνεται η Λόλα. Δοκιμάζει το άλλο – πάλι τζίφος: σκοτώνεται ο Μάνι. Έλα όμως που στο τρίτο σενάριο συνωμοτεί όλο το σύμπαν υπέρ του ζεύγους και εν τέλει επιτυγχάνεται ο σκοπός του παραμυθιού: «Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».


Κάπως έτσι και οι κακομοίρηδες απατεωνίσκοι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έζησαν την δική τους εικονική πραγματικότητα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δοκίμασαν διάφορα σενάρια, το ένα πιο παλαβό από τα άλλα και απέτυχαν παταγωδώς σε όλα.


Πήγαν να σκίσουν τα επάρατα μνημόνια, αλλά τζίφος – μέχρι και τρίτο μνημόνιο υπέγραψαν. 


Πήγαν να εκβιάζουν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά πάλι τζίφος – παραδόθηκαν σ’ αυτό άνευ όρων κι ας συνεχίζουν τα ανέξοδα Venceremos με υψωμένες γροθιές.

Πήγαν να διαγράψουν μονομιάς το επονείδιστο χρέος της Ελλάδας και το αύξησαν κατά 100 δισεκατομμύρια ευρώ, μετά από τα εξυπνακίστικα παίγνια του τσαρλατάνου Βαρουφάκη. 


Πήγαν να σώσουν τα σπίτια του κοσμάκη από τους μισητούς τραπεζίτες, αλλά οι πλειστηριασμοί τρέχουν με την ταχύτητα της Λόλας.


Πήγαν να εξαργυρώσουν το εκ προοιμίου ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και το έχωσαν τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, χάρη στις αβρότητες του Πολάκη. Η δε έμφυτη συστολή και μετριοφροσύνη της Αριστεράς έλαμψε με την ανωτερότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Ρένας Δούρου που φέρθηκαν εν πολλοίς ως Μαρίες Αντουανέτες. 


Πήγαν να φέρουν την απόλυτη διαφάνεια στον δημόσιο βίο κι ας μην μάθαμε ποτέ τί έγινε στο δυστύχημα της Αίγινας.


Πήγαν να εξυγιάνουν τα αμαρτωλά ΜΜΕ και κόλλησαν στα βοσκοτόπια της Ιθάκης. 


Πήγαν να εκσυγχρονίσουν τον σωφρονιστικό κώδικα και η χώρα γέμισε αποφυλακισθέντες εγκληματίες, για να μην μιλήσουμε για τις τσάρκες του Κουφοντίνα ή το σχεδόν καθημερινό γλέντι του Ρουβίκωνα.

Εναλλακτικά σενάρια δοκίμασαν και στην εξωτερική πολιτική – κρίμα που τείνουν να ξεχαστούν και ήταν τόσο εμπνευσμένα. Κάτι ανοίγματα προς Ρωσία, με αντίτιμο πέντε δισεκατομμύρια δολάρια στο χέρι. Ή μπίζνες με τον φάρο της διαρκούς παγκόσμιας επανάστασης, την αδελφική Βενεζουέλα. Κάτι διδακτορικά του Πανεπιστημίου της Σμύρνης στον Τσίπρα ή η υποδειγματική good diplomacy του Κοτζιά, με την Τουρκία να γίνεται όλο και πιο απειλητική.


Πήγαν να πλημμυρίσουν το Βερολίνο με τζιχαντιστές και την άκαρδη Ευρώπη με μετανάστες που τελικά τούς έμειναν αμανάτι στην Μόρια κι άλλους τρισάθλιους καταυλισμούς ανά την επικράτεια της χώρας. 


Πήγαν να προκαλέσουν την αυτοδιάλυση του ΝΑΤΟ (sic) και τελικά κάλεσαν την Πουγουδουμία να εισέλθει στην ιμπεριαλιστική συμμαχία βάσει μιας συμφωνίας, την οποία δέχεται ο ένας κυβερνητικός εταίρος και απορρίπτει με πολεμικές ιαχές ο άλλος. Θα τραβάει τα μαλλιά του ο Tykwer πώς και δεν σκέφτηκε ένα τόσο σουρεαλιστικό μοτίβο, για να εμπλουτίσει κι άλλο την ανατρεπτική ταινία του.


Πάντως, είναι θεαματική η αποτυχία όλων των εναλλακτικών σεναρίων! Πράγμα καθόλου εύκολο, αν το δει κανείς αντικειμενικά. Αλλά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατάφεραν να χαραμίσουν όλα τα σενάρια που δοκίμασαν χάρη στο γεγονός ότι είναι εκπληκτικοί ερασιψεύτες – συνδυάζουν κατά τρόπο μοναδικό το ψεύδος με τον ερασιτεχνισμό.


Τώρα τρέχουν! Όπως μπορούν και όσο μπορούν, βέβαια. 


Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να φανταστώ τον μαγκάκο Τσίπρα, πόσω μάλλον τον εμβληματικά αραχτό και φραπεδοφόρο Φλαμπουράρη, να τρέχουν με τον φρενήρη ρυθμό της κοκκινομάλλας Λόλας. Για την ακρίβεια, έχουν βάλει άλλους να τρέχουν. Έχουν βάλει εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες να τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, προκειμένου να πληρώσουν τους εξοντωτικούς φόρους τους. Έχουν βάλει μισό εκατομμύριο Έλληνες – κι ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς – να τρέχουν στην ξενιτιά αναζητώντας καλύτερες προοπτικές και κυρίως αξιοκρατία.


Παρ’ όλα αυτά τρέχουν και οι ίδιοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 


Τρέχουν στην κούρσα της κομματικής επιβίωσης σ’ ένα τοπίο καμένο σαν το Μάτι και εξαθλιωμένο σαν την Μόρια. 


Τρέχουν με την εμμονή ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα τούς κάτσει το ευτυχές σενάριο να συνωμοτήσει το σύμπαν υπέρ τους και να δικαιώσει όλες τις ονειρώξεις τους. Και το κυριότερο:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ελλάδα του Ογκουνσότο

Toυ  ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ




Σκίσιμο των μνημονίων πάπαλα (υπογράψαμε και τρίτο), εκδίωξη της τρόικας κλωτσηδόν πάπαλα (αν και της αλλάξαμε τα φώτα και την αναγκάσαμε να πάρει το όνομα «θεσμοί»), διαγραφή του χρέους πάπαλα (δεσμεύσαμε, μάλιστα, δημόσια περιουσία για έναν αιώνα), κατάργηση του ΕΝΦΙΑ πάπαλα (άσε που η εξαγγελία αυτή έγινε «περσινά ξινά σταφύλια»… Όλα πάπαλα, έστω και με την ομολογία για «αυταπάτες».


Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαερώνεται. Συρρικνώνεται, αλλά δεν πέφτει στο μονοψήφιο ποσοστό το οποίο προέβλεπαν διάφοροι αυτόκλητοι «προφήτες» που γράφουν με στόμφο και ύφος χιλίων καρδιναλίων. Ούτε είναι πιθανή κάποια θεαματική μεταπήδηση ψηφοφόρων του στη ΝΔ, παρά τα κατά καιρούς ευρήματα στις ιδιαιτέρως αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις. Και, πέραν του σκληρού πυρήνα που διατηρεί μέσω της άλωσης του κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμη εφεδρείες στις μάζες των Αγανακτισμένων/Ψεκασμένων/Αφιονισμένων, αρκεί να επαναφέρει την κατάλληλη στιγμή το «ριζοσπαστικό» αφήγημα που περισσότερο σε μίσος για τον αντίπαλο θα βασίζεται παρά κάποια οραματικά στοιχεία θα περιέχει.


Πώς γκένεν αυτό, που θα ’λεγε ο Πάτρικ Ογκουνσότο; 


Η ειρωνεία είναι ότι η εξήγηση ενδέχεται να βρίσκεται στην ψυχοσύνθεση του αξιολάτρευτου Νιγηριανού ποδοσφαιριστή που φαίνεται να χαρακτηρίζει πολλούς Ελληνες πολίτες εν έτει 2017. Με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, περιπλανώμενοι από θεωρία συνωμοσίας σε θεωρία συνωμοσίας (όπως ακριβώς ο Ογκουνσότο από ομάδα σε ομάδα), ευέξαπτοι και καβγατζήδες, οι Αγανακτισμένοι/Ψεκασμένοι/Αφιονισμένοι παραμένουν πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία.


Όπερ δεν σημαίνει ότι πρέπει –και μπορείς– να αλλάξεις κοινωνία. Μ’ αυτήν θα πορευτείς και μ’ αυτήν θα ζήσεις. Αλλά για να τη διαχειριστείς, πόσο μάλλον να την καθοδηγήσεις, πρέπει...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ερασιψεύτες

Toυ ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ

Ας μου επιτραπούν η αυθαιρεσία και ο νεολογισμός «ερασιψεύτες», αλλά δεν βρίσκω άλλη λέξη που να συνδυάζει τα δύο κύρια χαρακτηριστικά του κυβερνητικού συνασπισμού – είναι ερασιτέχνες και ψεύτες ταυτόχρονα.   Για την ακρίβεια, είναι παθολογικοί ψεύτες, εραστές του ψεύδους και το έχουν αναγάγει σε τέχνη.

Ο ερασιτεχνισμός τους φάνηκε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, με την αφελέστατη προσδοκία ότι ο –κατά τα λεγόμενά του– βασιλιάς της θεωρίας των παιγνίων Βαρουφάκης θακούφαινε τους πιστωτές με την ίδια άνεση, με την οποία είχε θαμπώσει τον ανίδεο περί τα οικονομικά Τσίπρα.

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ ο φακίρης Γιάνης έχει αποχωρήσει από την κυβέρνηση, η βαρουφάκειος «λογική» ζει και βασιλεύει. Μπορεί να μην περπάτησε η πρότασή του για αέναα ομόλογα (perpetual bonds) ώστε η Ελλάδα να συνεχίσει αμέριμνα να ξοδεύει δανεικό χρήμα, αλλά μια χαρά συνεχίζονται οι αέναες διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές.

Ο επαρχιώτικος ερασιτεχνισμός τους αποδεικνύεται καθημερινά σε πάμπολλες περιπτώσεις ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά τα πιο τρανταχτά παραδείγματα έχουν να κάνουν με την παντελή έλλειψη κατανόησης του πώς λειτουργούν οι διεθνείς οργανισμοί – είτε πρόκειται για την ΕΕ και την Ευρωζώνη, είτε για τον ΟΟΣΑ, είτε για το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Εξού και οι δοξασίες τους, μέχρι και σήμερα, ότι θα καταφέρουν να πείσουν τους δανειστές για το επαναστατικό τους δίκιο και θα αλλάξουν όλη την υφήλιο.

Είναι σαν να παίζεις ποδόσφαιρο με τα χέρια και να απαιτείς από τους αντιπάλους και τους διαιτητές να δεχθούν τους κανόνες σου, γιατί εσύ έχεις μια άλλη αντίληψη για την μπάλα. Απορρίπτεις τους άδικους νεοφιλελεύθερους κανονισμούς και επιμένεις να επιβάλεις τους δικούς σου, μια και βασίζονται στο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» και, άρα, είναι εξ ορισμού δίκαιοι. Τι δεν καταλαβαίνεις, να’ ούμ’;

Που κι αυτό σηκώνει κουβέντα, γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ τον κρατούν στην εξουσία οι ΑΝΕΛ – ένα κόμμα, τρόπος του λέγειν, που ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι είναι αριστερό. Κάθε άλλο! Ασε που ακούσαμε ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να οδύρεται επειδή στις πρόσφατες ολλανδικές εκλογές δεν κέρδισε η Άκρα Δεξιά! Οπότε το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς έχει πάει περίπατο καιρό τώρα και η επίκληση της όποιας αριστεροσύνης μόνο για τα μάτια του κόσμου γίνεται.

Επειδή, όμως, τρώνε συνεχώς κάρτες και αποβολές κατά την εθνικά υπερήφανη διαπραγμάτευση, κάπου-κάπου ψελλίζουν ότι ενδεχομένως είχαν ορισμένες «αυταπάτες» κι ότι αυτή τη στιγμή ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων μπορεί να μην είναι και τόσο ευνοϊκός για την επανάστασή τους. Στην ανάγκη, βάζουν κάποια στελέχη τους να ομολογήσουν ότι ναι μεν «ηττηθήκαμε», αλλά οι χαμένες μάχες δεν καθορίζουν την τελική έκβαση του πολέμου, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι την παντοτινή νήκη. Hasta la victoria siempre δεν είπε με υψωμένη γροθιά ο Τσίπρας στην Αβάνα, στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε για τον κομαντάντε Φιντέλ;

Πάντως, ενώ είναι τελείως ανυποψίαστοι για το τί συμβαίνει έξω από την χώρα και μαθητευόμενοι μάγοι κατά την άσκηση των κυβερνητικών τους καθηκόντων, είναι πολύ αποτελεσματικοί στο να πουλάνε ψέματα εντός της Ελλάδας. Ψέματα αριστοτεχνικά, εδώ που τα λέμε, τα οποία τα σκαρφίζονται με αχαλίνωτη φαντασία και ασύλληπτη ξετσιπωσιά.

Είναι πράγματι εντυπωσιακή η ικανότητα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και να την παρουσιάζουν εξωραϊσμένη, κατά τα καλύτερα πρότυπα της πάλαι ποτέ σοβιετικής σχολής προπαγάνδας. Διότι δύο χρόνια τώρα κυβερνούν με διαρροές στα ΜΜΕ για ανύπαρκτες επιτυχίες ή διαβεβαιώσεις ότι «θα τρίβουμε τα μάτια μας» με την ανάπτυξη που έρχεται.

Για όσους δε έχουν αμφιβολίες, η συμφωνία με τους δανειστές «καθαρογράφεται» ή «στόχος της κυβέρνησης» είναι η αξιολόγηση να κλείσει στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup. Μόνο που περνάνε οι συνεδριάσεις η μία μετά την άλλη και, εντωμεταξύ, η χώρα βυθίζεται στην οικονομική ασφυξία, την απελπισία και την απόλυτη διεθνή ανυποληψία.

Κι αν κάποιος δεν χάφτει τα χονδροειδέστατα ψέματά τους, επιστρατεύεται το βαρύ πυροβολικό του καφενειακού τσαμπουκά, με τις απειλές ότι θα χώσουν τους διαφωνούντες «τρία μέτρα κάτω από τη γη». Αλλά η χυδαιότητα αυτή τους βγαίνει αβίαστα, διότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Νεοέλλην ως σύγχρονος Πυγμαλίων

Του ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ


Όπως ο μυθικός βασιλιάς Πυγμαλίων ερωτεύτηκε ένα άψυχο άγαλμα και ζήτησε από τους θεούς να το μετατρέψουν στην αγαπημένη του Γαλάτεια, κάπως έτσι ο Νεοέλλην της μεταπολίτευσης αγάπησε το δικό του Greek Dream. 


 Αρχικά, το όραμά του περιελάμβανε ένα διώροφο σπίτι, με το μαγαζί στο ισόγειο και την κατοικία στον πρώτο όροφο, ώστε ο ιδιοκτήτης-μαγαζάτορας να ανεβοκατεβαίνει με τις παντόφλες. 


Το κτίσμα αυτό πάντα κοσμούσαν τα πανωσηκώματα, με την προοπτική κάποια στιγμή στο μέλλον τα παιδιά να προσθέσουν τα δικά τους σπίτια και όλο το σόι να απολαμβάνει την οικογενειακή θαλπωρή. 


Συστατικό στοιχείο του Greek Dream ήταν τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειας να έχει σταθερή δουλίτσα στο Δημόσιο και να πληρώνεται βρέξει-χιονίσει, χωρίς να πολυζορίζεται κιόλας. 


Στη συνέχεια, το όραμα εμπλουτίστηκε με αξιοπρεπές αυτοκίνητο, εξοχικό σπίτι, δύο-τρία-τέσσερα διαμερίσματα προκειμένου να εισπράττουμε ενοίκια και να ζούμε σαν εισοδηματίες, δαπανηρές εξόδους στα «πολιτιστικά μέγαρα» της νύχτας, διακοπές σε κοσμοπολίτικα μέρη (ακόμη και με διακοποδάνεια), τζόγο στο Χρηματιστήριο (κι ας μην έχουμε ιδέα πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα), ταξίδια στο εξωτερικό. 


Η κατάργηση των συνοριακών ελέγχων εντός της ζώνης Σένγκεν και το κοινό νόμισμα δημιούργησαν στον Νεοέλληνα την ακλόνητη πεποίθηση ότι είναι Ευρωπαίος με τα όλα του – η Ευρώπη οφείλει τον πολιτισμό της στην Ελλάδα αφού.  


Εντωμεταξύ, ξοδεύθηκαν κάμποσα χρήματα για τα φροντιστήρια και τις σπουδές των παιδιών –είτε στα μπαχαλοκρατούμενα ελληνικά ΑΕΙ είτε σε άσημα βρετανικά πανεπιστήμια είτε στα ΤΕΙ της Κωλοπετεινίτσας–, προκειμένου να αποκτήσουν μπόλικα πτυχία αμφιβόλου αξίας και συχνά άνευ αντικρίσματος στην αγορά εργασίας. Κι επειδή, εκτός από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους, υπάρχει και εξίσου πλούσια νεοελληνική μυθολογία, καθιερώθηκε το κλισέ για την «πιο μορφωμένη νεολαία που είχε ποτέ αυτός ο τόπος» – μόνο που πρόκειται για την πιο «πτυχιωμένη» νεολαία ever, ενώ η πραγματική παιδεία είναι κάτι ελαφρώς διαφορετικό.


Τέσπα, όπως λέει η πιο μορφωμένη νεολαία της Ελλάδας, ήταν πανέμορφο το Greek Dream που πήρε σάρκα και οστά μετά το 1981 και κράτησε περίπου 30 χρόνια. Κι ήταν μεγάλη η αγάπη του Νεοέλληνα για τη δική του Γαλάτεια. 'Ωσπου...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΛΑΘΡΟΛΑΓΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νόμπελ Ειρήνης ή μήπως ΝΟΜΠΕΛ ΕΘΝΙΚΗΣ Μ@Λ@ΚΙ@Σ ? (Δεν μας φτάνουν οι μουσαφιραίοι που έχουμε, το Νόμπελ μας λείπει ως μαγνήτης Ισλαμομαχμούτηδων για να μας έρθουν κι άλλοι !!!)

Toυ ΠΛΑΜΕΝ ΤΟΝΤΣΕΦ

Kυκλοφορεί αυτές τις μέρες στην πλατφόρμα Avaaz μια έκκληση να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους «ήρωες του Αιγαίου» για τη βοήθεια που προσέφεραν στους μετανάστες τo 2015. Πρόκειται για πρωτοβουλία εκ πρώτης όψεως συμπαθητική, αλλά εντέλει λάθος. Κι εντελώς λάθος.

Είναι αλήθεια ότι τα νησιά του Αιγαίου σήκωσαν –και εξακολουθούν να σηκώνουν– τεράστιο βάρος με τις αφίξεις των μεταναστών και οι κάτοικοί τους δίνουν άνισο αγώνα με το ανθρώπινο «τσουνάμι» προς την Ευρώπη που σάρωσε και την Ελλάδα στο διάβα του. 

Είναι αλήθεια ότι είδαμε πολλά συγκινητικά παραδείγματα αυταπάρνησης και αλληλεγγύης από απλούς ανθρώπους που συνέδραμαν τους μετανάστες ενάντια στους θαλασσοπνιγμούς κι όλη την τραγωδία της προσφυγιάς. Σε μια χώρα χωρίς στοιχειώδεις υποδομές, αλλά και σε μια Ευρώπη απροετοίμαστη στο σύνολό της γι’ αυτό το «τσουνάμι».

Ωστόσο, η αντιμετώπιση του κύματος μεταναστών, μεταξύ των οποίων και προσφύγων που χρήζουν αλληλεγγύης και προστασίας, δεν προσφέρεται για βραβεία – κάθε άλλο! Και είναι κάμποσοι οι λόγοι, για τους οποίους η πρωτοβουλία αυτή είναι λάθος.

Η έκρηξη στις μεταναστευτικές ροές δεν προκλήθηκε μόνο από τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και το Ιράκ, όπως κι από τη βαρβαρότητα του Ισλαμικού Κράτους. Ο πόλεμος εκεί μαίνεται από το 2011. 

 Η συγκεκριμένη έκρηξη το 2015 προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από εσφαλμένη ανάγνωση της πραγματικότητας κι από την παλαιομαρξιστική ιδεοληψία της κυβέρνησης Τσίπρα υπέρ των αναξιοπαθούντων και κατατρεγμένων της υφηλίου που για κάποιον λόγο θεωρούνται εξ ορισμού αδέλφια μας. Για πολλούς μήνες η ελληνική κυβέρνηση έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ όλους, στους οποίους συγκαταλέγονται συλλήβδην Σύριοι, Ιρακινοί και Αφγανοί πρόσφυγες (λιγότεροι από τους μισούς αιτούντες άσυλο) και οικονομικοί μετανάστες (από πολλές άλλες χώρες), ενώ αντίθετα αδιαφόρησε πλήρως για τα αδέλφια μας στην καπιταλιστική Ευρώπη...

Προκλήθηκε, επίσης, από τη φαυλότητα της λογικής: «Ας επωμιστούν οι Ευρωπαίοι το βάρος της μετανάστευσης», αυτό δεν ήταν το ανομολόγητο σκεπτικό των δηλώσεων «Ασε τους μετανάστες να λιάζονται» (μέχρι να φύγουν προς την Ευρώπη) και «Δεν είναι δουλειά μας να ξέρουμε ποιος φεύγει από την Ελλάδα» (αρκεί να φύγει);  

Δηλαδή, εμείς είμαστε ωραίοι και ανθρωπιστές, ενώ οι άλλοι Ευρωπαίοι που καλούνται να φιλοξενήσουν τους μετανάστες είναι άκαρδοι και ρατσιστές;

Η υποκρισία της κυβέρνησης Τσίπρα αποκαλύφθηκε από τις ίδιες τις εξελίξεις. Όσο οι μετανάστες περνούσαν προς την Ευρώπη, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και εκτελούσαμε το ανθρωπιστικό μας χρέος (sic). Οταν, όμως, άρχισαν να ανεγείρονται τείχη στη διαδρομή προς την Ευρώπη και διαφάνηκε ο κίνδυνος η Ελλάδα να καταστεί «χωματερή ανθρώπινων ψυχών», δηλαδή να μας μείνουν αμανάτι οι μετανάστες, η αλληλεγγύη μας εξατμίστηκε ως διά μαγείας. Έπεσαν οι «ανθρωπιστικές» μάσκες και η «ουμανιστική» στάση της ελληνικής κυβέρνησης αποδείχθηκε μια ανέξοδη ρητορεία χωρίς κανένα αντίκρισμα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά φάνηκε ότι το «ουμανιστικό» μήνυμα της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα ήταν μεγάλο σφάλμα.

Διότι το μήνυμα που δόθηκε από την κυβέρνησή του προς τα δίκτυα διακίνησης των μεταναστών το 2015 ήταν τουλάχιστον αφελές. Αλλά ήταν και βαθύτατα αντιευρωπαϊκό – η λογική «Ελάτε κι εμείς θα σάς προωθήσουμε στην ΕΕ» αποτελεί δικαίωση του Καμμένου και της απειλής του προς τους Ευρωπαίους «Θα σάς γεμίσουμε τζιχαντιστές!». Το γεγονός ότι μερικοί από τους βομβιστές του Παρισιού αποδεδειγμένα πέρασαν από την Ελλάδα μάς αφήνει εκτεθειμένους και προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά στη διεθνή εικόνα της χώρας.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η Ελλάδα έγινε ο καταλύτης της κατ’ ουσίαν αναστολής της συμφωνίας Schengen – εξού και φωνές περί αποβολής της χώρας από τον ενιαίο χώρο ελεύθερης διακίνησης. Από τη στιγμή που η Ελλάδα διοχέτευε προς την Ευρώπη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο (καταγράφηκαν περιπτώσεις οκτώ μεταναστών που πέρασαν με το ίδιο πλαστό διαβατήριο...), ήταν αναπόφευκτες οι αντιδράσεις των υπολοίπων μελών της ζώνης Schengen.

Επιπροσθέτως, η πρόταση να διεκδικήσει η Ελλάδα το Νόμπελ Ειρήνης δεν είναι μόνο μια απλή κίνηση αυταρέσκειας και αυτοθαυμασμού – αυτό δεν προκαλεί και ιδιαίτερη έκπληξη. 


Το πιο σημαντικό είναι ότι:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H τραγική ειρωνεία της ιστορίας και το μπαλόνι του μπουρδέλου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Πλάμεν Τόντσεφ

Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το κλισέ "δίλημμα", αλλά περί αυτού ακριβώς πρόκειται, λίγες μέρες πριν το εξαγγελθέν δημοψήφισμα. Το υπαρξιακό δίλημμα, ενώπιον του οποίου θα βρεθεί στις 5 Ιουλίου η ελληνική κοινωνία είναι το ακόλουθο: 

 Θα αποδεχθεί μείωση του βιοτικού της επιπέδου κατά 30% μετά το 2009 ή θα προτιμήσει σε μια πράξη παρανοϊκού λεονταρισμού να κάνει το απονενοημένο βήμα στην άβυσσο και να χάσει ένα συντριπτικό ποσοστό του εθνικού της εισοδήματος σε λίγες εβδομάδες; 

Η Ελλάδα θα προτιμήσει, έστω και με τεράστιο κόστος, να παραμείνει σε ευρωπαϊκή τροχιά και στον προηγμένο κόσμο ή θα υποβιβαστεί σε πολύ κατώτερη κατηγορία, παρέα με τις οικτρά διαψευσθείσες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις τελευταίες εκλογές - πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ύψους 12 δισ. ευρώ, αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, "δεν υπάρχει περίπτωση μία στο εκατομμύριο να διαφωνήσει η Μέρκελ" κι άλλα πολλά.

Το εθνικό εισόδημα της Ελλάδας έχει ήδη συρρικνωθεί κατά 25% σε σύγκριση με το ΑΕΠ της χώρας το 2009. Η παράταση της ύφεσης που θα επιφέρει η επιμονή της κυβέρνησης στη διαφύλαξη του πελατειακού συστήματος και στην οριζόντια υπερφορολόγηση είναι αναπόφευκτη. Όλες οι υποσχέσεις περί του αντιθέτου θα ήταν τελείως αβάσιμες και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ισχυριστεί μόνο κάποιος που πατά "γερά στον αέρα" - όπως θα έλεγε ο πνευματώδης Αρκάς. Συνεπώς, σε περίπτωση που γίνει αποδεκτή η επώδυνη συμφωνία με τους πιστωτές μια εκτίμηση για μείωση του βιοτικού επίπεδου (πάντα σε σύγκριση με το προ κρίσης ΑΕΠ) κατά 30% περίπου δεν είναι εντελώς στον αέρα. Ο περιορισμός και η αντιστροφή αυτής της μείωσης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό απο τις εξελίξεις μετά την επικράτηση του "Ναι” στο δημοψήφισμα, π.χ. από το κατά πόσο θα βρεθούν θα αποθέματα πολιτικής βούλησης και κοινωνικής ωριμότητας για στροφή προς ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, προκειμένου να επανακάμψει η οικονομία μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη πολυετή ύφεση. Προσωπικά, διατηρώ επιφυλάξεις, αλλά ευελπιστώ ότι κάποια κοιτάσματα κοινής λογικής παραμένουν βαθια κρυμμένα στην Ελλάδα.
 

Oμολογουμένως, η εκτίμηση για το ποσοστό συρρίκνωσης του ΑΕΠ σε περίπτωση που επικρατήσει το "Οχι” στο δημοψήφισμα σε μεγάλο βαθμό είναι εικασία κι αυτό διότι κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με απόλυτη ακρίβεια, αλλά πιθανότατα θα συγκρινόμαστε με την Αργεντινή ή με το Ζιμπάμπουε.  

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η απόρριψη της συμφωνίας θα οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης και θα πρόκειται για πραγματικό κραχ που παρομοιάζεται από πολλούς με την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. 

Οι άμεσες και βέβαιες επιπτώσεις μιας εξόδου της Ελλάδας θα περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων: 

Κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, πλήρη απομόνωση από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και αναγκαστική επιστροφή σε εθνικό νόμισμα που ακόμη και η έκδοσή του θέλει χρόνο, πιθανή έξοδος από την ΕΕ ή τουλάχιστον από ορισμένες δομές της με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την συνολική ασφάλεια της χώρας, υπολειτουργία ή κλείσιμο πολλών κρατικών υπηρεσιών και χαοτική κατάσταση στη χώρα, πληθωριστικά ΙOUs και πιθανώς κάποιες μορφές ανταλλακτικού εμπορίου για ένα χρονικό διάστημα, ανθρωπιστική κρίση - ιδίως στα αστικά κέντρα - που ουδεμία σχέση θα έχει με την προεκλογική "ανθρωπιστική κρίση", φυγή πολλών νέων και δραστήριων ανθρώπων στο εξωτερικό και περαιτέρω επιβάρυνηση του ούτως ή άλλως χρεοκοπημένου ασφαλιστικού συστήματος, κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Προς το παρόν, κάποια χρήματα υπάρχουν κρυμμένα σε στρώματα και απορροφητήρες, αλλά κανείς δεν ξέρει για πόσον καιρό αρκούν.  

Τα δε δισεκατομμύρια που έχουν εξαχθεί στο εξωτερικό δεν θα μπορούν να μεταφερθούν στην Ελλάδα, γιατί θα έχουν κλείσει οι τράπεζες. 

Σ'αυτό το εφιαλτικό σενάριο το ακριβές ποσοστό συρρίκνωσης του ΑΕΠ ελάχιστη σημασία θα έχει.  

Στη συνέχεια, η προοπτική η οικονομία να ορθοποδήσει με πληθωριστικό εθνικό νόμισμα θα είναι το λιγότερο θολή εν μέσω πολιτικής αστάθειας και ελλείψει κινήτρων για μαζικές ξένες επενδύσεις – το πιθανότερο είναι οι όποιοι επενδυτές να αποδειχθούν εγχώριοι...

Αλλά η τραγική ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στη ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η πέμπτη φάλαγγα στο Σύνταγμα

Του Πλάμεν Τόντσεφ

Διεθνολόγου - Πολιτικού Αναλυτή

 

Η συγκέντρωση "Μένουμε Ευρώπη" την προηγούμενη Πέμπτη ήταν εντυπωσιακή. Δεν ήταν πολύ μεγάλη, αλλά ξεπέρασε τις προσδοκίες και, το κυριότερο, είχε παλμό. Έβγαλε από τα σπίτια τους ανθρώπους που αγωνιούν για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας και αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει υπαρξιακό δίλημμα. Είδα πολύ αγαπημένο μου καθηγητή που μού είπε ότι είχε 40 χρόνια να πάει σε συλλαλητήριο, αλλά αισθάνθηκε την ανάγκη να έρθει στο Σύνταγμα την Πέμπτη.

Είχα μαζί μου δύο ξένους, πολιτικούς επιστήμονες, που βρίσκονται στην Αθήνα αυτές τις μέρες και προσπαθούν να καταλάβουν πού πάει η χώρα. Τούς σύστησα σε πολύ κόσμο και είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις. Κατ'αρχάς, εντυπωσιάστηκαν με τη γλωσσομάθεια των συνομιλητών τους και, δεύτερον, άκουσαν πολύ συγκροτημένες τοποθετήσεις. Μετά τη συγκέντρωση πήγαμε σε ένα ταβερνάκι και αργήσαμε να παραγγείλουμε, γιατί το πρώτο εικοσάλεπτο έγραφαν τις εντυπώσεις τους στα μπλοκάκια τους.

Σημειώνω, επίσης, τον απόλυτα ειρηνικό και ενωτικό χαρακτήρα της εκδήλωσης. Ακούστηκαν πολλά συνθήματα υπέρ της Ελλάδας και της Ευρώπης και κανένα κατά της κυβέρνησης. Δεν είδα ούτε μούντζες, ούτε κρεμάλες, ούτε άκουσα κάτι το χυδαίο ή απρεπές. 

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τί ακριβώς ενόχλησε τους υποστηρικτές της κυβέρνησης -πριν και μετά τη συγκέντρωση- και τί το "αντικυβερνητικό" βρήκαν σ’ αυτήν. 

Γιατί τόση χολή από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ;  

Νομίζω ότι η ενόχληση οφείλεται σε δύο λόγους - έναν τακτικό κι έναν στρατηγικό.

Σε ό,τι αφορά τον τακτικό λόγο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ γεννήθηκε στους δρόμους. Και τα δύο κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού ξεπήδησαν από τη μήτρα των Αγανακτισμένων που είχαν στρατοπεδεύσει στο Σύνταγμα το 2011. Ας θυμηθούμε ότι μέχρι τις αρχές του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4% και οι ΑΝΕΛ δεν υπήρχαν καν. 

 Τα δύο αυτά κόμματα θεωρούν το δρόμο και το πεζοδρόμιο δικό τους προνομιακό χώρο. Η δε πλατεία Συντάγματος έχει ζήσει "ένδοξες" στιγμές με τις οδομαχίες και συμβολίζει τον αντιμνημονιακό αγώνα του υπερήφανου και αξιοπρεπούς ελληνικού λαού. Νομίζω, λοιπόν, ότι η συγκέντρωση "Μένουμε Ευρώπη" θεωρήθηκε περίπου ιεροσυλία από τους πρώην (και νυν) Αγανακτισμένους ή πιθανώς αισθάνθηκαν ότι χάνουν το μονοπώλιο επί της πλατείας.

Ο στρατηγικός λόγος για την ενόχληση των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ έχει να κάνει με την κατεύθυνση που θα πάρει η χώρα προσεχώς. Την Τετάρτη, πάλι στο Σύνταγμα, διοργανώθηκε συλλαλητήριο κατά της λιτότητας και υπέρ της "σκληρής διαπραγμάτευσης" με τους πιστωτές, άρα σε μεγάλο βαθμό με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα με δηλώσεις υπουργών και βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας που τάσσονται υπέρ της εξόδου από το ευρώ, υπέρ της χρεοκοπίας (έστω κι αν περάσουμε μερικούς δύσκολους μήνες, κατά την άποψη του Κ. Λαπαβίτσα ή του Δ. Στρατούλη), κ.λπ, κ.λπ. Η συγκέντρωση της Πέμπτης είχε το ακριβώς αντίθετο πνεύμα - υπέρ της παραμονής στην Ευρώπη και κατά της χρεοκοπίας. Τελικά, η ενόχληση της κυβέρνησης είναι και κατανοητή και αναμενόμενη.

Το πρόβλημα, κατ’ εμέ, είναι η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ - βάσει των non-papers του Μαξίμου:

  Αντί να παρουσιάζουν με σαφήνεια την ολοένα και πιο αντιευρωπαϊκή στάση της κυβέρνησης, εφευρίσκουν διάφορες δήθεν ταξικές διαφορές μεταξύ των φιλοευρωπαίων πολιτών και του "λαού". 

Διαβάζω σε ορισμένα ΜΜΕ ότι την Πέμπτη στο Σύνταγμα μαζεύτηκαν τα βόρεια και νότια προάστια, τα οποία προφανώς κατοικούνται από πεμπτοφαλαγγίτες, γερμανοτσολιάδες και, γενικώς, καπιτάλες.  

Δεν ξέρω πώς ακριβώς συνάγεται αυτό το συμπέρασμα, διότι εγώ δεν είδα ούτε φράκα, ούτε εξώπλατα φορέματα σ’ αυτήν τη συγκέντρωση. 

Φαίνεται πως: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γεροντικό πνεύμα σε σαραντάχρονο κορμί

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Πλάμεν Τόντσεφ

Είναι εκπληκτικό ότι ένας σαραντάχρονος πολιτικός, όπως είναι ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, κουβαλάει τα μυαλά ενός ηλικιακά και πνευματικά γερασμένου ανθρώπου. 

Παρακολουθώντας κανείς την πορεία του και τα πεπραγμένα του στο μέγαρο Μαξίμου, αποκομίζει την εντύπωση ότι ξαναβλέπει το έργο 'Η απίστευτη ιστορία του Benjamin Button” – εκείνη την ταινία, στην οποία ο Brad Pitt ήταν γεροντάκι σε νεανικό κορμί στο δεύτερο ήμισυ της ζωής του.

Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει σε παρωχημένες ιδέες που έχουν καταδικαστεί οριστικά και αμετάκλητα από την ιστορία ως αυταρχικές και αντίθετες με τα δημοκρατικά ιδεώδη; 

Ποιός άλλος ανά τον κόσμο αναπολεί σήμερα το καθεστώς του Κάστρο στην Κούβα ή του Τσάβες στη Βενεζουέλα;  

Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα σήμερα στήνεται τόσο απροκάλυπτα δημόσια τηλεόραση-φερέφωνο της επαναστατικής κυβέρνησης ή κανάλι της Βουλής που είναι όχημα προσωπολατρίας του/της προέδρου της; 

Σε ποια άλλη σύγχρονη οικονομία η κυβέρνηση "απαλλοτριώνει” τα αποθεματικά όλων των δημοσίων φορέων ετσιθελικά, λες και βρισκόμαστε στη Σοβιετική Ενωση που διαλύθηκε το 1991;  

Σε ποια άλλη χώρα της ΕΕ δημεύονται χωρίς καμία δικαιολογία οι πόροι του ΕΣΠΑ που παρέχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους για την μακρόπνοη ανάπτυξη της χώρας κι όχι για την καταβολή μισθών και συντάξεων στο τέλος του μήνα;

Η υποψία ότι κάτι τρέχει με τον Τσίπρα και, παρότι σαραντάρης στην ηλικία, πνευματικά δεν ανήκει στους σαραντάρηδες ενισχύεται από τις ενδείξεις ότι δεν έχει τις ανησυχίες ή τα προσόντα της γενιάς του. Αυτό προκύπτει, κατ'αρχάς, από κάτι το φαινομενικώς δευτερεύον.  

Πώς εξηγείται το γεγονός ότι, με την πληθώρα πιστοποιητικών γλωσσομάθειας στη σημερινή Ελλάδα, ένας νέος άνθρωπος μετά βίας έμαθε κολλυβοαγγλικά τα τελευταία χρόνια;  

Είναι αλήθεια ότι ο Τσίπρας έχει βελτιωθεί αισθητά σε σύγκριση με τις πρώτες του απόπειρες να συλλαβίσει τα αγγλικά κείμενα που τού έγραφαν οι συνεργάτες του. Ωστόσο, βλέπουμε μέχρι και σήμερα με τί τρόμο πλησιάζει τα μικρόφωνα των ξένων δημοσιογράφων, λέει το ποιηματάκι του περί viable solution που επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση και απομακρύνεται γρήγορα, μη τυχόν και τού κάνουν καμιά ερώτηση. Αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό ως ασήμαντο.

Πιο ουσιαστικό πρόβλημα είναι η άγνοια που είχε μέχρι την ανάληψη της πρωθυπουργίας ο Τσίπρας περί των ευρωπαϊκών θεσμών και επιδείκνυε το επίπεδο κατανόησης της λειτουργίας τους που είχαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί τη δεκαετία του 1980. Π.χ. μόλις πρόσφατα έμαθε πόσα μέλη έχει η Ευρωζώνη! Ας ελπίσουμε ότι έχει κατανοήσει επιτέλους πόσο σημαντική θεσμική θέση σε διεθνή κλίμακα στον σύγχρονο κόσμο του 2015 κατέχει ο Ντάϊζενμπλουμ, τον οποίο με τόσο άκομψο και εμπρηστικό τρόπο υποδέχθηκε στην Αθήνα ο Βαρουφάκης...

Αλλά το πιο σοβαρό απ'όλα είναι το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν συμπεριφέρεται ως πολιτικός εκπρόσωπος της γενιάς του. 

Η μάχη που δίνει η κυβέρνησή του δεν αφορά τόσο την άνεργη νεολαία που μεγάλωσε με προσδοκίες και πλήθος πτυχίων, για να βρεθεί σήμερα στο απόλυτο εργασιακό αδιέξοδο.  

H "σκληρή διαπραγμάτευση” της κυβέρνησης αφορά κυρίως τη γενιά των σημερινών εξηντάρηδων, εβδομηντάρηδων και ογδοντάρηδων, πολλοί εκ των οποίων αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας – συχνά πρόωρα και ως επί το πλείστον από το Δημόσιο – έχοντας εξασφαλίσει αξιοπρεπέστατο βιοτικό επίπεδο. Το εξασφάλισε χάρη σε "αγωνιστικές διεκδικήσεις”, πάντα στο Δημόσιο, κι όχι επειδή οι συνεισφορές της δικαιολογούν το ύψος των συντάξεών της. 

Είναι εκπληκτικός ο παραλογισμός της κυβέρνησης να καταγγέλλει ως "παράλογες” τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος της Ελλάδας, το οποίο απορροφά το 17,5% του ΑΕΠ κάθε χρόνο και δίνει μια αξιοσημείωτη πρωτιά της χώρας στην ΕΕ, παρά την οικονομική κρίση! Ή όταν οι Έλληνες εργαζόμενοι, πάντα με προεξάρχοντες τους δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο έξι χρόνια νωρίτερα από τους Γερμανούς!

Να το πούμε καθαρά: