Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ
Στο «Ανεμολόγιο» του Κώστα Τριπολίτη, που μελοποιήθηκε όμορφα από τον Θάνο Μικρούτσικο, η Ιστορία αποκαλείται τσούλα και πόρνη.
Δεν διαφωνώ, αν και εγώ φαντάζομαι όλες τις κυρίες, την Ιστορία, τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία, ως σεβάσμιες παγωμένες μορφές, με σανδάλι και χιτώνα.
Θα μου πεις ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να φοράει η άλλη κάτω από τον χιτώνα της - η Δικαιοσύνη έχει αποδείξει ότι τα βάζει και τα κάνει όλα. Αλλά, ναι, τσούλα και πόρνη η Ιστορία. Και εν προκειμένω, στην περίπτωσή μας, είναι πόρνη με δωμάτιο για αυταρχικές απολαύσεις. Μόνο μη με ρωτήσεις πώς ξέρω ότι υπάρχουν και τέτοια δωμάτια.
Α, ναι. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο όπως τον ξέραμε την προηγούμενη εβδομάδα. Ακόμα και το σχήμα της Γης έχει αλλάξει, ως και η μορφολογία του εδάφους είναι πλέον διαφορετική, μόνο ανηφορική. Ζούμε σε έναν καινούργιο, σκληρό κόσμο που, παρά τα όσα ακούτε, δεν πρόκειται να θρέψει καμία εξέγερση, δεν θα δώσει σπίθα για καμία επανάσταση, δεν θα κάνει θρόνους να τρίξουν.
Ο νέος κόσμος δεν σου επιτρέπει να αναζητήσεις χέρι συντρόφου, δεν σε αφήνει καν να αισθανθείς το χάδι. Το τομάρι σου γίνεται τόσο σκληρό, που δεν το διαπερνάει τίποτα. Και δεν μπορείς να δεις ρούπι πέρα από αυτό.
Εν τέλει, η ανοχή είναι στο DNA μας. Ο Έλληνας έχει δεχθεί τα πάντα. Δικτατορίες, συμβατικές ή συγκαλυμμένες, λεηλασία του εθνικού πλούτου, κράτος πελατών, αλήτες με αξιώματα, εγκληματίες με αίγλη. Μάλιστα, έχει επιδείξει λίγο ως πολύ και συνενοχή. Τριγύριζε στο τραπέζι μήπως και γλείψει κανένα κόκαλο. Όλα αυτά τα ανέχθηκε ο Έλληνας, συναίνεσε, έσκυψε το κεφάλι. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο να ξεσηκωθεί τώρα. Δεν πρόκειται.
Δεν πρόκειται γιατί ως κοινωνία η ελληνική είναι βαθύτατα συντηρητική. Το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» έχει διαποτίσει το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Αν ρωτήσω εσένα, τον μέσο αναγνώστη θα μου πεις ότι φαντάζεσαι τον ξεσηκωμένο Έλληνα ως έναν κύριο με κουστουμάκι - μουστακάκι που θα αφήσει στο πεζοδρόμιο το κουτί με τα γλυκά και θα αποφασίσει ότι δεν πρέπει να πάει επίσκεψη γιατί θα κλείσει ο λαιμός του από τις δυνατές φωνές. Μέχρι εκεί.
Ο συντηρητισμός αυτής της κοινωνίας έχει αντιστάσεις επειδή ακόμα υπάρχει λίπος. Το χρήμα της φοροδιαφυγής λειτουργεί καταπραϋντικά. Όσοι το διαθέτουν θα κάνουν το παν για να κρατήσουν την ένταση σε ανεκτά επίπεδα. Εσύ ίσως βλέπεις τους άστεγους και τους νεόπτωχους. Είναι λίγοι ακόμα, εννοώ δεν έχουν φτάσει στο κρίσιμο μέγεθος που γίνονται ένα χέρι που πιάνει την πέτρα.
Αν θέλεις, είναι και κάτι άλλο: Ο Έλληνας σιχαίνεται τον Έλληνα, ξέρει περί τίνος πρόκειται. Σε ποιον, λοιπόν, να απευθυνθεί για ξεσηκωμό;
Ξεχάστε, λοιπόν, τα του ξεσηκωμού στη χώρα των χρυσόψαρων, όπου η Νέα Δημοκρατία παίρνει 31% και μέχρι τις εκλογές μπορεί να συζητάει αυτοδυναμία. Νομίζω, δε, ότι η μοίρα μας έχει μπει πια στη φόρμα της, μας τη σερβίρουν σαν κέικ ποτισμένο με αρσενικό.
Αν θυμάστε καλά, ειδικά όσοι μου σέρνετε διάφορα κάθε εβδομάδα, ήμουν υπέρ του πρώτου Μνημονίου επειδή εισήγε μεταρρυθμίσεις και απαιτούσε τομές. Τώρα υφιστάμεθα αυτήν τη βαρβαρότητα (μετά τον σοσιαλισμό, ναι;) επειδή ακριβώς δεν εφαρμόστηκε το πρώτο Μνημόνιο. Και εδώ θα συμφωνήσω με τον Σαμαρά, θα σας πω ότι, ναι, τώρα είναι μονόδρομος. Τα περί στάσης πληρωμών είναι τόσο βλακώδη και αφελή, που δεν αξίζει να τα συζητήσει κανείς ιδιαίτερα. Κάνε στάση πληρωμών. Μετά θα πρέπει να ανάψεις το ηφαίστειο στη Σαντορίνη για να ζεσταθείς αφού δεν θα μπορείς, για παράδειγμα, να πάρεις ούτε πετρέλαιο.
Αλλά μην το ψάχνεις. Περίμενε ως το τέλος του χρόνου, που θα πρέπει να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, και θα είναι προσομοίωση στάσης πληρωμών. Ο ΓΑΠ μάς έβαλε το κεφάλι σε έναν κουβά. Δεν ξέρουμε ούτε πού πάμε, ενώ δεν μπορούμε και να αναπνεύσουμε. Αλλά, ιστορικά, ο ΓΑΠ ήταν μια απαραίτητη συνθήκη. Αν δεν ήταν ο ΓΑΠ, θα ήταν κάποιος άλλος...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου