"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

To RADAR κατά την περίοδο 1/8/2016 - 1/9/2016 θα μειώσει τον αριθμό ημερησίων αναρτήσεων λόγω διακοπών. 

 Ο "Άγρυπνος Φρουρός" θα ρίξει καλοκαιρινούς ΥΠΝΑΚΟΥΣ (!) ξεκούρασης και θα βάλει το "μαγαζί" στον "ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ". 

Η μείωση υλικού θα γίνει βασικά σε βάρος των αναρτήσεων επικαιρότητας, ενω καθημερινά θα αναρτάται μικρός αριθμός άρθρων γενικού ενδιαφέροντος και προβληματισμού. Θα υπάρξουν επίσης αναρτήσεις που σχετίζονται με θέματα υγείας, τέχνης, και τεχνολογίας  

Τα κείμενα θα είναι μεν λίγα, ελπίζω όμως πως το περιεχόμενό τους θα σας αποζημιώσει

Αν μας την πέσουν Νεφελειμ ή εξωγήινοι και δεν δείτε σχετική ανάρτηση,  σας παρακαλεί θερμά να του δώσετε άφεση αμαρτιών για την μη κάλυψη των κοσμοϊστορικών γεγονότων !!!

Περιορισμένη θα είναι και η δυνατότητά μου να απαντώ εγκαίρως στα e-mails των φίλων του ιστολογίου.

Εύχομαι να συναντηθούμε όλοι γεροί και δυνατότεροι τον Σεπτέμβρη
 

********************************************************************************************************
********************************************************************************************************
 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ: Ανήκω σε µία χώρα µικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου....Έχουµε πολλά τέρατα να καταστρέψουµε.

ΣΗΜΕΡΑ στο Οσλο έγιναν οι απονομές των Βραβείων Νόμπελ. 

ΤΟ 1963 ένα απο τα βραβεία αυτά, το Νόμπελ Λογοτεχνίας  πήγαινε σε έναν Μεγάλο Ελληνα. 

Στις δύσκολες μέρες της οικονομικής και ηθικής μας χρεοκοπίας μας αξίζει να θυμηθούμε τι είχε πει αυτός ο Μεγάλος Ελληνας  ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου του πριν από 49 χρόνια...

(Απλά Α-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Ρ-Γ-Η-Μ-Α-Τ-Ι-Κ-Ο)

«Ανήκω σε µία χώρα µικρή.

Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου.

 
Είναι µικρός ο τόπος µας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγµα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι µας παραδόθηκε χωρίς διακοπή.

Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να µιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσµα.


Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά, κανόνας της είναι η δικαιοσύνη.


Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωµένη µε τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το µέτρο, πρέπει να τιµωρηθεί από τις Ερινύες.


Όσο για µένα, συγκινούµαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας του φυσικού κόσµου.


Και ένας από τους διδασκάλους µου, των αρχών του περασµένου αιώνα, γράφει: «… θα χαθούµε γιατί αδικήσαµε …».

 Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράµµατος. Είχε µάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ηµερών µας, η προφορική παράδοση πηγαίνει µακριά στα περασµένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. 

Είναι για µένα σηµαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιµήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόµη και όταν αναβρύζει ανάµεσα σ' ένα λαό περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσµος όπου ζούµε, ο τυρρανισµένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα - και τι θα γινόµασταν αν η πνοή µας λιγόστευε; Είναι µία πράξη εµπιστοσύνης - κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά µας δεν τα χρωστάµε στη στέρηση εµπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασµένο χρόνο γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ µεγάλη διαφορά ανάµεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήµης και στη λογοτεχνία. Παρατήρησαν πως ανάµεσα σ' ένα αρχαίο ελληνικό δράµα και ένα σηµερινό, η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συµπεριφορά του ανθρώπου δε µοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν' ακούσει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονοµάζουµε ποίηση. Αυτή η φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγµή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει πού να 'βρει καταφύγιο, απαρνηµένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι' αυτή δεν υπάρχουν µεγάλα και µικρά µέρη του κόσµου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν' αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιοµηχανία.

Χρωστώ την ευγνωµοσύνη µου στη Σουηδική Ακαδηµία, που ένιωσε αυτά τα πράγµατα, που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες όπου πνίγεται ο παλµός της ανθρώπινης καρδιάς, που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός να κρίνει µε αλήθεια επίσηµη την άδικη µοίρα της ζωής, για να θυµηθώ τον Σέλλεϋ, τον εµπνευστή, καθώς µας λένε, του Αλφρέδου Νοµπέλ, αυτού του ανθρώπου που µπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία µε τη µεγαλοσύνη της καρδιάς του.


Σ' αυτό τον κόσµο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας µας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν' αναζητήσουµε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.


Όταν στο δρόµο της Θήβας ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή τού έθεσε το αίνιγµά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. 


Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουµε πολλά τέρατα να καταστρέψουµε. Ας συλλογιστούµε την απόκριση του Οιδίποδα

Δεν υπάρχουν σχόλια: