Tου Κωστα Kαλλιτση Διαθέτουμε μια άθλια κρατική γραφειοκρατία, η οποία επιβαρύνει τις επιχειρήσεις με υπερβολικό κόστος, ίσο με 6,8% του ΑΕΠ. Αν μειώσουμε το κόστος της γραφειοκρατίας (όχι στο μέσο ευρωπαϊκό όρο, αλλά έστω) στο ύψος της αντίστοιχης επιβάρυνσης στην Ιταλία και την Ισπανία, δηλαδή στο 4,5% του ΑΕΠ, η «πραγματική οικονομία» θα κερδίσει 5 δισ. ευρώ. Αυτά, φορολογούμενα με 25%, θα αποφέρουν «φρέσκα» φορολογικά έσοδα 1,25 δισ. ευρώ ετησίως - χωρίς να απαιτηθεί αύξηση των φορολογικών συντελεστών.
Δεν είναι απλό - συμφωνώ. Αλλά όταν ακούω την «απειλητική» ερώτηση «πείτε μας, πού θα βρείτε τα λεφτά», στο μυαλό μου έρχεται η ρήση για τον «ξύπνιο» που επειδή δεν ήθελε να ζυμώσει, συνεχώς κοσκίνιζε. Στην Ελλάδα κοσκινίζουμε.
Aίφνης δε, ο κ. Καραμανλής απορεί πού θα βρεθούν λεφτά (αφού γνωρίζει ότι «τίναξε την μπάνκα» και αφήνει έλλειμμα περί τα 25 δισ. ευρώ...), ενώ ο κ. Παπανδρέου εξηγεί ότι τα λεφτά υπάρχουν στον σκοτεινό βυθό της παραοικονομίας από όπου θα τα ανασύρει. Προ έξι ετών, ο κ. Καραμανλής «άπλωνε μπροστά στα μάτια μας» τα 10 δισ. ευρώ που θα έβρισκε από την πάταξη της σπατάλης. Δυστυχώς, ούτε καν έψαξε να τα βρει. Ολοι ελπίζουν ότι, αυτή τη φορά, η προσπάθεια θα τελεσφορήσει.
Πάντως, νομίζω ότι είναι υπερβολή αν ισχυριστεί κάποιος ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν 3 - 4 δισ. σε μια χώρα που κάθε χρόνο δημιουργεί ΑΕΠ 240 δισ. ευρώ. Το κρίσιμο ζήτημα είναι άλλο: Πώς θα αξιοποιηθούν τα λεφτά.
Σωστά λέει ο κ. Γ. Παπανδρέου ότι απαιτείται άμεσα μια ένεση ρευστότητας, ώστε η οικονομία να αρχίσει να κινείται πάλι. Πέραν τούτου, είναι εξίσου βέβαιο ότι δεν αρκεί μια κεϋνσιανή πολιτική τόνωσης της ζήτησης, για να έρθει η ανάπτυξη. Αυτά είναι παλιές συνταγές που δεν ισχύουν για μικρές και ανοικτές οικονομίες όπως η ελληνική.
Δεν είναι απλό - συμφωνώ. Αλλά όταν ακούω την «απειλητική» ερώτηση «πείτε μας, πού θα βρείτε τα λεφτά», στο μυαλό μου έρχεται η ρήση για τον «ξύπνιο» που επειδή δεν ήθελε να ζυμώσει, συνεχώς κοσκίνιζε. Στην Ελλάδα κοσκινίζουμε.
Aίφνης δε, ο κ. Καραμανλής απορεί πού θα βρεθούν λεφτά (αφού γνωρίζει ότι «τίναξε την μπάνκα» και αφήνει έλλειμμα περί τα 25 δισ. ευρώ...), ενώ ο κ. Παπανδρέου εξηγεί ότι τα λεφτά υπάρχουν στον σκοτεινό βυθό της παραοικονομίας από όπου θα τα ανασύρει. Προ έξι ετών, ο κ. Καραμανλής «άπλωνε μπροστά στα μάτια μας» τα 10 δισ. ευρώ που θα έβρισκε από την πάταξη της σπατάλης. Δυστυχώς, ούτε καν έψαξε να τα βρει. Ολοι ελπίζουν ότι, αυτή τη φορά, η προσπάθεια θα τελεσφορήσει.
Πάντως, νομίζω ότι είναι υπερβολή αν ισχυριστεί κάποιος ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν 3 - 4 δισ. σε μια χώρα που κάθε χρόνο δημιουργεί ΑΕΠ 240 δισ. ευρώ. Το κρίσιμο ζήτημα είναι άλλο: Πώς θα αξιοποιηθούν τα λεφτά.
Σωστά λέει ο κ. Γ. Παπανδρέου ότι απαιτείται άμεσα μια ένεση ρευστότητας, ώστε η οικονομία να αρχίσει να κινείται πάλι. Πέραν τούτου, είναι εξίσου βέβαιο ότι δεν αρκεί μια κεϋνσιανή πολιτική τόνωσης της ζήτησης, για να έρθει η ανάπτυξη. Αυτά είναι παλιές συνταγές που δεν ισχύουν για μικρές και ανοικτές οικονομίες όπως η ελληνική.
Η τόνωση της κατανάλωσης, αν δεν αλλάξουμε τις δομές του μοντέλου ώστε να παράγουμε πλούτο, βελτιώνοντας τη συνολική παραγωγικότητα της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας, απλώς θα «κτυπήσει» στο ισοζύγιο πληρωμών - που, παρά την ύφεση, έχει δραματικό έλλειμμα 12%. Η τόνωση της ζήτησης, μόνη της, ευθέως τονώνει τις εισαγωγές και το έλλειμμα του ισοζυγίου - ο φαύλος κύκλος μένει εδώ. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα μη συμβατικό σχέδιο παραγωγικής αναδιάρθρωσης, ώστε η οικονομία να ξεκολλήσει με τις μικρότερες οδύνες από το τρίγωνο του διαβόλου (δημόσιο έλλειμμα, δημόσιο χρέος, έλλειμμα ισοζυγίου) υπερβαίνοντας τις διαρθρωτικές αδυναμίες του παραδοσιακού μοντέλου.
Και αυτές οι αδυναμίες είναι πολλές. Μείζον πρόβλημα το χρέος, αλλά ας μην ξεχνιόμαστε: Παράγουμε προϊόντα ανειδίκευτης εργασίας - είμαστε οι χειρότεροι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως, η ανάπτυξη εργασιακών ικανοτήτων υψηλής στάθμης προϋποθέτει οικονομίες κλίμακας και εφαρμογή νέων τεχνολογιών. Ωστόσο, εμείς αρκούμαστε στην ψευδο-αυτοαπασχόληση, τα μυριάδες μαγαζάκια που στήνονται ως πρόχειρα αναχώματα στην ανεργία και επιβιώνουν (όχι με κριτήρια αγοράς, αλλά) χάρη στην εισφορο- και φορο-διαφυγή. Ετσι, έχουμε διπλάσιο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και απελπιστικά πολλές, πολύ μικρές επιχειρήσεις - το μεγαλύτερο ποσοστό στην Ευρώπη των 27. Συνέπεια, η διάβρωση της παραγωγικότητας: Με κριτήριο την παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας, είμαστε ουραγοί στους 15 της Ευρώπης (με εξαίρεση την Πορτογαλία) και με κριτήριο τον συνδυασμό παραγωγικότητας με το επίπεδο αμοιβών είμαστε ουραγός στους 27 της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Αυτά θα γίνουν αντικείμενο συζήτησης την επόμενη ημέρα. Αφού όλες τις προηγούμενες δεν περίσσεψε χρόνος να συζητηθούν...
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Και αυτές οι αδυναμίες είναι πολλές. Μείζον πρόβλημα το χρέος, αλλά ας μην ξεχνιόμαστε: Παράγουμε προϊόντα ανειδίκευτης εργασίας - είμαστε οι χειρότεροι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως, η ανάπτυξη εργασιακών ικανοτήτων υψηλής στάθμης προϋποθέτει οικονομίες κλίμακας και εφαρμογή νέων τεχνολογιών. Ωστόσο, εμείς αρκούμαστε στην ψευδο-αυτοαπασχόληση, τα μυριάδες μαγαζάκια που στήνονται ως πρόχειρα αναχώματα στην ανεργία και επιβιώνουν (όχι με κριτήρια αγοράς, αλλά) χάρη στην εισφορο- και φορο-διαφυγή. Ετσι, έχουμε διπλάσιο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και απελπιστικά πολλές, πολύ μικρές επιχειρήσεις - το μεγαλύτερο ποσοστό στην Ευρώπη των 27. Συνέπεια, η διάβρωση της παραγωγικότητας: Με κριτήριο την παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας, είμαστε ουραγοί στους 15 της Ευρώπης (με εξαίρεση την Πορτογαλία) και με κριτήριο τον συνδυασμό παραγωγικότητας με το επίπεδο αμοιβών είμαστε ουραγός στους 27 της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Αυτά θα γίνουν αντικείμενο συζήτησης την επόμενη ημέρα. Αφού όλες τις προηγούμενες δεν περίσσεψε χρόνος να συζητηθούν...
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου