Tου Νικου ΧρυσολωραOπως ήταν αναμενόμενο, το δημοψήφισμα που διεξήχθη την περασμένη Παρασκευή στην άλλη άκρη της Ευρώπης, πέρασε σε δεύτερη μοίρα στη χώρα μας, μέσα στην παραζάλη των εκλογών. Εν τούτοις, το αποτέλεσμά του είναι εξίσου (αν όχι και περισσότερο) καθοριστικό για τις ζωές μας με την προχθεσινή αναμέτρηση στην Ελλάδα. Η υπερψήφιση της Συνθήκης της Λισσαβώνας από τους Ιρλανδούς ήταν το τελευταίο μεγάλο βήμα για τη μεταρρύθμιση της θεσμικής λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εκκρεμεί βεβαίως η επικύρωση της Συνθήκης από τους προέδρους της Πολωνίας και της Τσεχίας, αλλά έχει εδραιωθεί πλέον η πεποίθηση ότι οι δύο ευρωσκεπτικιστές ηγέτες δεν θα μπορούν να κωλυσιεργούν για πολύ ακόμη.
Εκτός απροόπτου επομένως, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα αποκτήσει σε λίγους μήνες πρόεδρο, υπουργό Εξωτερικών και διπλωματικό σώμα. Οι περίεργοι τίτλοι που θα φέρουν δεν αλλάζουν την ουσία του ρόλου τους. Τα κράτη-μέλη θα απολέσουν σταδιακά το δικαίωμα της αρνησικυρίας σε πολλούς τομείς της πολιτικής, όλο και περισσότερες αποφάσεις θα λαμβάνονται με ενισχυμένη πλειοψηφία από το Συμβούλιο, ενώ ο ρόλος της Ευρωβουλής θα αναβαθμιστεί. Εν ολίγοις, αν και η Συνθήκη της Λισσαβώνας δεν αποτελεί ιδρυτική πράξη ομοσπονδιακού κράτους, όπως διατείνονται οι επικριτές της, οπωσδήποτε μας φέρνει πιο κοντά σε μια καινοφανή πολιτική και νομική οντότητα, την οποία ο καθηγητής Δημήτρης Τσάτσος έχει περιγράψει ως «Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία».
Το μεγάλο πρόβλημα της εν λόγω Συμπολιτείας όμως είναι ότι ελάχιστοι Ευρωπαίοι καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται. Αλλωστε, οι Ιρλανδοί δεν υπερψήφισαν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας επειδή συμφωνούσαν με τις αρχές του δυσνόητου κειμένου, το οποίο παραπέμπει σε κώδικα προς αποκρυπτογράφηση. Είπαν «ναι» μόνο επειδή φοβούνταν την αποξένωσή τους από τις Βρυξέλλες, σε μια στιγμή που έχουν απόλυτη ανάγκη την ευρωπαϊκή οικονομική στήριξη. Παρομοίως, την προηγούμενη φορά που κλήθηκαν να αποφασίσουν επί της ίδιας Συνθήκης, την καταψήφισαν για λόγους τελείως άσχετους με το περιεχόμενό της.
Επιπλέον, κρίσιμοι όροι για το μέλλον της Ευρώπης όπως η λεγόμενη «Διαδικασία της Βαρκελώνης» και ο «Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Γειτονίας» είναι παντελώς άγνωστοι στους πολίτες της, έξω από τον μικρόκοσμο των Βρυξελλών. Η έλλειψη ενημέρωσης όχι μόνο συμβάλλει καθοριστικά στη διόγκωση του διαβόητου «Δημοκρατικού Ελλείμματος», αλλά αφήνει και την Ε.Ε. ευάλωτη σε ανυπόστατες κατηγορίες από λαϊκιστές.
Η γλώσσα που υιοθετεί η Συνθήκη της Λισσαβώνας έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η Ε.Ε. μετατρέπεται σταδιακά σε «κοινωνία ειδικών», κακέκτυπο της πλατωνικής Πολιτείας, όπου οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως ενοχλητική «παράφρων μεταβλητή». Είναι όμως κοινός τόπος ότι οι άνθρωποι φοβούνται το άγνωστο και το μόνο που επιτυγχάνει το παραπέτασμα ασάφειας είναι να γιγαντώνει τον ευρωσκεπτικισμό.
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου