Κολιομπούρδα με τ' όνομα

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Μακάριοι οι ανυποψίαστοι σκεφτόμουν ενώ η πωλήτρια έφερνε το κουτί με τα παπούτσια που ήθελα να δοκιμάσω και που είχα ήδη απορρίψει με το μυαλό την αγορά τους. Η ψυχολογία του καταναλωτή φέτος είναι χέσε μέσα! Άδεια τα μαγαζιά, πονάει η ψυχή σου να βλέπεις. Ωστόσο η κυρία δίπλα μου την είχε δει αλλιώς! Είπαμε… Μακάριοι οι ανυποψίαστοι. Η κυρία δίπλα μου λοιπόν…Το αγαπημένο μου μοντέλο, νέου τύπου Eλληνίδας, ήτοι ξανθιά, τριάντα πέντε κιλών βάρους, απολύτως solarium-μένη, σα λιαστό χταπόδι ένα πράγμα, με ξενική προφορά τύπου Βίκυ Λέανδρος, βυζί απειλητικό τούρλα, στενά ρούχα σα γαρδούμπα και τακούνια 20 και πλέον πόντων.

Δύο πωλητές, εξυπηρετούσαν την κυρία Κολιομπούρδα με τ' όνομα και εκείνη αποφαίνονταν «Βάλτο κι αυτό στην άκρη. Το θέλω πολύ!».Κι αυτά που ήθελε πολύ ήταν 5 ζευγάρια και έπονταν συνέχεια. (Δόξα και Τιμή στο σπόνσορα!).

Οι πωλητές κάθονταν σε στάση πελαργού και έβγαζαν επιφωνήματα ενθουσιασμού «Θεά, είστε θεά» οπότε η θεά πρόσθετε και άλλο ένα ζευγάρι.

Σε λίγα λεπτά εμφανίζεται άλλη πελάτισσα, με το ακριβώς αντίθετο σωματότυπο της θεάς. Όρκα η φάλαινα στα μαύρα ντυμένη –το μαύρο κόβει- αλλά με άσπρο λουστρινένιο ψιλοτάκουνο παπούτσι για τελείωμα. Σαν να πάτησε στο χιόνι και της έμεινε. Α ρε μόδα πώς καταντάς τον άνθρωπο! Οι πελαργοί πέφτουν κατά πάνω «Τα είδατε τα καινούργια μας; Όνειρο δεν είναι;», «Πολύ έντονα τα χρώματα, βρε παιδί μου!» ομολογεί διστακτικά η όρκα. «Μην το λέτε αυτό! Είναι τέλεια. Θα πάρετε οπωσδήποτε ένα κίτρινο ζευγάρι παπούτσια», «Με τι να το συνδυάσω; Δύσκολο χρώμα» τσινάει η όρκα.«Το κίτρινο δύσκολο; Με όλα πάει. Με καφέ, με μπλε, με μαύρο. Άλλωστε αυτό το κίτρινο μουσταρδίζει και διασκεδάζεται. Εκτός κι αν θέλετε φούξια!» (Αυτό να δω και ας πεθάνω!). «Όχι ,όχι φούξια» αναφωνεί η όρκα λες και θα της έκαναν ένεση: «Καλύτερα κίτρινο τώρα που το σκέφτομαι», «Λοιπόν τι νουμεράκι φοράμε;» (Λατρεύω τα υποκοριστικά του κομμωτηρίου και των μπουτίκ. Χρωματάκι, νουμεράκι, τακουνάκι, ροζάκι.)

Φέρνουν το κίτρινο τέλος πάντων. Σπρώχτο, πάτα το, σπρώξε λίγο ακόμα ευλογημένη… Μπήκε! «Μη μου πείτε ότι δεν είναι τέλειο;» Τούμπανο το πόδι. Καλέ δε θα κυκλοφορεί το αίμα σε λίγο. «Σικ πολύ σικ», «Με σφίγγει παιδιά», «Καλέ σωπάτε που σας σφίγγει», «Και πολύ ψηλό το τακούνι, δε μπορώ να περπατήσω», «Δεν έχετε δίκιο. Το ύψος σας δίνει άλλη χάρη» (και πού να πέσει να δεις τη χάρη!)

Εν τω μεταξύ η κ.Κολιομπούρδα έχει τελειώσει και αναφωνεί «Άντε και να μου κάνετε καλή έκπτωση γιατί έρχονται μαύρες μέρες!» (να και η οικονομική ανάλυση. Τύφλα νάχει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου). «Ό,τι μπορούμε θα κάνουμε αλλά μη νομίζετε ότι έχουμε πολλά περιθώρια.» 480 ευρώ το ζευγάρι! Ούτε μηχανικό πόδι! «Πόσες δόσεις έχετε στη κάρτα;», «40 μηνιαίες» (Θα πληρώνει και μετά θάνατον ο σπόνσορας!)

Τελικά εκείνο το πρωί, δυο γυναίκες έσπασαν τον κλοιό της κρίσης κι έφυγαν θυμιατισμένες με ψευδαισθήσεις. Πάτησαν με άλλο βήμα στο οδόστρωμα. Ίσως γιατί πίστεψαν, ότι αν η ζωή σε δει με κατακίτρινο παπούτσι 25 πόντων να πορεύεσαι, σε αφήνει να πας όπου στο διάολο θέλεις… Αμ πώς! (Πούλεγε και ο Χατζηχρήστος στις παλιές ελληνικές ταινίες)… Αμ πώς!

ΠΗΓΗ PROTAGON.GR