Φίλε Αρη, θα προσπαθήσω να σου
εκφράσω συνοπτικά την προσωπική μου άποψη για τα τεκταινόμενα στον
πολιτικό μας χώρο, εκτός βέβαια αν νομίζεις ότι δεν ανήκουμε στον
ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.
Πάγια πεποίθησή μου, βέβαια, είναι ότι
Αριστερά δεν είναι μόνο η κομμουνιστική. Αν, όπως έλεγε ο Γιώργος
Ιωάννου, Αριστερά δεν είναι τίποτε άλλο από διαρκής ευαισθησία, τότε
πρέπει να απαλλαγούμε από το στείρο δημαγωγικό βερμπαλισμό και τον
ξύλινο λόγο, το ίδιο παλιομοδίτικα εδώ και 50 χρόνια.
Χωρίς πρόταση εξουσίας, χωρίς αυτοθέσμιση ατομική και συλλογική,
σύντομα θα καταλήξουμε γραφικοί ουτοπιστές, κουβαλώντας μαυσωλεία
ανεφάρμοστων ιδεών.
Η δογματική, επαναστατική, κομμουνιστική Αριστερά
εκπροσωπεί σήμερα ό,τι πιο συντηρητικό γέννησε η μεταπολεμική αριστερή
διανόηση. Δεν έκανε ποτέ αυτοκριτική πώς ο σοβιετικός μαρξισμός
μετεξελίχθηκε σε κρατικό καπιταλισμό της ελίτ του κόμματος.
Αν αυτό δεν
είναι πραγματικός ρεφορμισμός, τότε τι είναι;
Το κόμμα δεν είναι θεός, ο δε σταλινισμός δεν είναι θρησκεία.
Πιστεύω επίσης ότι η μετά το θάνατο του Λένιν εποχή ήταν αποφασιστικής
σημασίας στην εξάντληση της προοδευτικής δύναμης του ρωσικού
κομμουνισμού, καθώς και ο θάνατος του Μάο σε εκείνη του κομφουκιανισμού.
Απλούστατα αυτοί οι σοσιαλισμοί απέτυχαν διότι δεν είχαν ίχνος
δημοκρατίας. Ηταν μορφές κρατικού γραφειοκρατικού καπιταλισμού.
Η παλαιά Αριστερά πέθανε κι εμείς κουβαλάμε το νεκροκρέβατό της
σε φάση προχωρημένης σήψης.
Σκοτώθηκαν άνθρωποι για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη κι
εμείς διχαζόμαστε. Δεν μας πρόδωσαν οι ιδέες μας, μας πρόδωσαν οι
εξουσιαστικοί φορείς που τις εκπροσωπούσαν και το τέρας της
γραφειοκρατίας.
Επίσης πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή των μαζικών συνειδήσεων.
Πρέπει να παντρέψουμε το ατομικό με το συλλογικό. Εμείς δεν ήταν που
λέγαμε πως πίσω από κάθε αμύθητο πλούτο κρύβεται ένα έγκλημα;
Στη μετά Γέλτσιν εποχή έγινε η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου
προς όφελος της ελίτ του κόμματος. Ούτε ίχνος σεβασμού δεν έχουμε για
τους νεκρούς των ταξικών εχθρών μας και των συντρόφων μας. Πρέπει
επιτέλους να μιλήσουμε πολιτικά και όχι κομματικά, κι αν δεν έχουμε
τίποτα να πούμε, ας σωπάσουμε. Η σιωπή μπορεί να είναι ομιλούσα και πιο
ηχηρή από τον ξύλινο λόγο μας.
Ο συμβιβασμένος διανοούμενος καλύτερα να σωπάσει αν δεν μπορεί
να μορφώσει και να αφυπνίσει την εργατική τάξη, τις μειονότητες και τους
κοινωνικά αποκλεισμένους. Οι πραγματικοί διανοούμενοι οφείλουν να
μιλήσουν απλά και κατανοητά, όχι ακαδημαϊκά και επιστημονικά.
Οπως έλεγε ο Καμί στον «Επαναστατημένο Ανθρωπο», που
απαγορεύτηκε στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση, «ο Βρούτος αν δεν σκοτώσει
τον Καίσαρα αυτοκτονεί, και αν τον σκοτώσει και γίνει ο ίδιος Καίσαρας,
πάλι αυτοκτονεί».
Οφείλουμε να πειστούμε ότι υπάρχουν και άλλες μορφές
ταξικής πάλης χωρίς να μονοπωλούμε για τους εαυτούς μας την εκπροσώπηση
της εργατικής τάξης.
Η ιστορία θα προχωρήσει ερήμην μας και τα λόγια της Ρόζας
Λούξεμπουργκ (1870-1919) «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», που πρόσφατα
κακοποιήθηκαν και οικειοποιήθηκαν βάναυσα, θα ισχύουν αιώνες. Το ποίημα
του «ρεφορμιστή» Τίτου Πατρίκιου, «Η βία», ας μείνει το λυχνάρι της
γνώσης αυτών που πίστεψαν πως θα αλλάξουν τον κόσμο.
Αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός είχε ανθρώπινο πρόσωπο, δεν θα ζούσαμε
το παρόν. Η προοδευτική δύναμη της Οκτωβριανής Επανάστασης έχει
εξαντληθεί προ πολλού. Οφείλουμε να μετεξελιχθούμε σε κάτι καινούργιο.
Ο,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει.
Αυτοί που ξόδεψαν χρήματα να ρίξουν το χάρτινο πύργο του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα θέλουν πίσω διπλά και τριπλά.
Εν κατακλείδι, εάν δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε τον κόσμο, ας
προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους κακοφτιαγμένους εαυτούς μας. Ας
αναζητήσουμε επιτέλους τον τρίτο δρόμο. Υπάρχει.
Ως τότε ας περισώσουμε ό,τι μπορούμε με την απλή λογική του λιγότερου κακού.
Με εκτίμηση, πάντα φίλος σου,
Τάσος Παλάσκας
ΥΓ. Ο Αρης είναι υπαρκτό πρόσωπο, για τον οποίο τρέφω απέραντη
εκτίμηση όσον αφορά την κοινωνική προσφορά του αλλά και τη
διαφορετικότητα των ιδεών που εκπροσωπούν την επαναστατική Αριστερά. Γι'
αυτό θα προσπαθήσω να μην τον κατονομάσω, σεβόμενος την ανωνυμία του.
Αλλωστε, η σύγκρουση είναι ιδεών, όχι προσώπων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου