Το απόγευμα της 27ης Ιανουαρίου, η Νάντια Βαλαβάνη ήταν ευτυχισμένη και δεν είχε λόγο να το κρύψει. Προσερχόμενη στο προεδρικό μέγαρο για την ορκομωσία της κυβέρνησης, συνάντησε στο προαύλιο μερικούς συντρόφους της που ήταν εκεί για τον ίδιο λόγο. Η κάμερα της έκλεψε μία στιγμή χαρούμενου αυθορμητισμού, όταν, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, άρχισε να πανηγυρίζει.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο οι πολιτικοί πανηγυρίζουν όταν «οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι ευθύνες μεγάλες». Όμως αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Λίγες ώρες αργότερα, ο Κατρούγκαλος προσέλαβε υπαλλήλους, ο Λαφαζάνης απέλυσε επενδυτές, η Cosco κατέβασε και ανέβασε βαλίτσες. Μετά οι αγορές έπεσαν, ο Δραγασάκης βγήκε με τις πυτζάμες, που λέει ο λόγος, για κατευναστικές δηλώσεις, ο Βαρουφάκης έδιωξε τον Ντάισελμπλουμ και ο Τσίπρας τη λιτότητα.
Έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά ήταν τόσο λάθος που πρέπει να τα ξαναπάμε από την αρχή.
Η Βαλαβάνη να μπει στη σκηνή χαμηλοβλεπούσα, ο Λαφαζάνης μένει μακριά από μικρόφωνα και ο Γιάνης προσπαθεί να ξεπεράσει τη συστολή του.
Τι θέλω να πω;
Να σας εξηγήσω. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης συνθέτει ένα σχήμα οξύμωρο. Η κυβέρνηση όφειλε να περιγράψει με λεπτομέρειες το σχέδιο της, να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια να βγει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προς διαβούλευση. Προτίμησε να το πάει ανάποδα. Δεκτό. Το πήγε όμως και στα άκρα. Αν η συνάντηση Σόιμπλε-Βαρουφάκη επιβεβαιώσει τις διαρροές από το Βερολίνο, τότε για κάθε λέξη του Τσίπρα, για κάθε εξαγγελία υπουργού, οι άλλοι έβαζαν ακόμα ένα τούβλο στον τοίχο τους.
Η σύγκρουση ήρθε πιο νωρίς. Και ήρθε με τον λάθος τρόπο.
Με δεδομένη την άρνηση της Γερμανίας προς τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, οι προγραμματικές δηλώσεις θα διαβάζονται στη Βουλή σαν πολεμικό ανακοινωθέν. Θα συμφωνούμε όλοι, εκτός από τους δανειστές και την πραγματικότητα. Το αντίστροφο θα ήταν πιο εύκολο. Οι προγραμματικές δηλώσεις θα έθεταν τη δική μας γραμμή, από την οποία, στη συνέχεια, θα κάναμε τα απαραίτητα βήματα προς τα πίσω. Όχι πώς δεν θα γίνουν και τώρα. Όμως τώρα το πολιτικό τραύμα θα είναι μεγαλύτερο. Θα σπάσουν πλάτες από τις κωλοτούμπες. Και αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Υπάρχει και το απαισιόδοξο:
Που θέλει τον Τσίπρα να στέκεται αμετακίνητος στη θέση του σαν Εύζωνας στην Πίνδο. Τότε, όμως, οι αντιδράσεις θα είναι μεγαλύτερες μέσα στη γυάλα μας, πάρα έξω από αυτήν.
Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι για την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δεν καίγεται καρφάκι αν στην Ελλάδα «έγινε η μεγάλη δημοκρατική αλλαγή».
Η χώρα παραμένει ίδια και έχει συνέχεια. Για αυτό και ήταν άστοχη η αναφορά Τσίπρα στη διαφθορά. Τους τα λέει μακριά από τις κάμερες, δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλαμβάνει και δημοσίως.
Ο Ευρωπαίος φορολογούμενος θυμώνει περισσότερο και, όπως διαπιστώσαμε, δεν πλέκεται και καμιά συμμαχία στην ποδιά της λεβεντογέννας πατρίδας μας. Χρειάζονται χαμηλότεροι τόνοι και προσεκτικότεροι ελιγμοί μπροστά στο θηρίο. Και αφού, ως κυβέρνηση, θεωρούνται rock μπάντα, ας βάλουν στα ακουστικά και στο μυαλό το σωστό τραγούδι.
Υ.Γ: γράφτηκε πριν την απόφαση της ΕΚΤ για τα ελληνικά ομόλογα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου