ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Το αποδίδουν κι αυτό στον Κίσινγκερ. Θέλοντας, λένε, να ειρωνευτεί
τις εκτιμήσεις ότι μπορεί κάποτε η Ευρωπαϊκή Ενωση να εξελιχθεί σε
υπερδύναμη, αναρωτήθηκε: «Ποια Ευρώπη; Δώστε μου το τηλέφωνό της».
Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά τη βράβευση του Κίσινγκερ με το Νομπέλ
Ειρήνης, το πρόβλημα επανέρχεται. Ποιος θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη στο
Οσλο; Ποιος θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό γι' αυτή την άστατη και
ανοικονόμητη κοινότητα;
Για τη σημασία της Ευρώπης, για την ιστορική της αναγκαιότητα,
μιλούν καλύτερα, ως ακούσιοι συνήγοροι, οι κατήγοροί της. Μιλούν οι
Τόρηδες που, όπως και η σκιώδης υπουργός Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωναν
ότι άκουσαν την είδηση της βράβευσης ως «κακό αστείο». Μιλούν οι
ολλανδοί εθνικιστές και οι τελευταίοι σταλινικοί στον κόσμο, που είδαν
«φρίκη και σαπίλα».
Τα δόγματα και οι φαντασιώσεις που οδηγούν αυτό το ετερόκλητο
πλήθος φωτίζουν την Ευρώπη μέσα από τα αντίθετά της: τον απομονωτισμό,
τον εθνικισμό, τον ολοκληρωτισμό που κράτησε τη μισή ήπειρο στο σκοτάδι
της ανελευθερίας για μισό αιώνα μετά τον πόλεμο.
Ολες αυτές οι επιβιώσεις του παρελθόντος έχουν βρει τις τελευταίες
ημέρες το έμβλημά τους:
Αυτοί πρέπει να ταξιδέψουν στο Οσλο. Να
τους πληρωθούν οδοιπορικά. Να πάνε εκεί για να παραστήσουν ενώπιον της
Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ τους λόγους που κατέστησαν και καθιστούν την
Ευρώπη ιστορικό μονόδρομο. Να τους δοθεί, αν χρειαστεί, κι επίδομα
βεστιαρίου. Για να μας θυμίσουν με πόσο κόπο στέκεται όρθιος αυτός ο
νομπελίστας πολιτισμός. Ο πολιτισμός που προστατεύει ακόμη και τη
μισαλλόδοξη παρενδυσία τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου