ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η χώρα που... έπεσε από τα σύννεφα

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Τελικά, αυτή η χώρα δεν θα έπρεπε να ονομάζεται Ελλάδα αλλά... Neverland, η χώρα του ποτέ. Μια χώρα που ποτέ δεν καταλαβαίνει τι έρχεται, που ποτέ δεν αντιδρά όταν πρέπει και φυσικά που ποτέ δεν φταίει για τα δεινά της. Για όλα, φταίνε οι άλλοι... 

Ερχεται η οικονομική κρίση να σαρώσει τα πάντα; Φταίνε οι πολιτικές των ξένων, ο διεθνής οικονομικός ιμπεριαλισμός, οι Εβραίοι, οι Μασόνοι, οι ανθέλληνες που θέλουν να αφανίσουν τον περιούσιο λαό...

Ερχεται ο φασισμός και μας χτυπάει την πόρτα; Φταίει η κοινωνική κρίση, η φτώχεια, το κράτος που δεν βρίσκει λύσεις, τα αδιέξοδα, το πολιτικό σύστημα. 

Ποτέ δεν φταίνε οι πολίτες που ψηφίζουν, διορίζονται, παίρνουν «μαϊμού» συντάξεις, ανέχονται τους φασίστες, βολεύονται, έκαναν τη λαμογιά... προτέρημα του νεοέλληνα.

Οταν συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο, η σύλληψη ενός εγκληματία ή ενός τρομοκράτη που τυχαίνει να τον γνωρίζουμε, λέμε όλοι την περίφημη φράση «πέσαμε από τα σύννεφα». Ε, λοιπόν, αυτή η φράση έχει «χτικιώσει» τον ελληνικό λαό. Διότι για ό,τι στραβό συμβαίνει σ' αυτή τη χώρα, όλοι «πέφτουμε από τα σύννεφα», παρά το γεγονός ότι ξέρουμε και πολλές φορές ψιλοσυμμετέχουμε στο έγκλημα. Μόλις ήρθε λοιπόν η κρίση και αποκάλυψε ότι όλη η χώρα ζει πάνω σε σάπιες βάσεις, ξαφνικά όλοι μας «πέσαμε από τα σύννεφα».

Αίφνης, μάθαμε ότι κάποιες χιλιάδες εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς έπαιρναν «κερατοεπιδόματα», επιδόματα έγκαιρης παράδοσης του οχήματος στην ώρα του, υπερωρίες που ξεκινούσαν από τη στιγμή που ο υπάλληλος ήταν στο σπίτι του.

Ξαφνικά, «πέσαμε από τα σύννεφα» όταν σε εταιρείες του Δημοσίου έπαιρναν όχι 14 αλλά 18 και 20 μισθούς.  

Μάθαμε ότι καθαρίστριες και νυχτοφύλακες έπαιρναν έως και 100.000 ευρώ τον χρόνο. 

 Και μάθαμε ότι στη Βουλή οι υπάλληλοι, που διορίστηκαν φυσικά με πολιτικό «δόντι», χαίρονταν να πηγαίνουν στη δουλειά τους διότι το χρήμα έρεε στους διαδρόμους.

Διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι χιλιάδες συμπολίτες μας που αποχαιρέτησαν τον μάταιο τούτο κόσμο συνέχισαν να πληρώνονται κανονικά τις συντάξεις τους, προφανώς όχι στο λογαριασμό που διέθεταν στην... Bank of Paradise.

Εκπληκτοι μένουμε με τις αποκαλύψεις για το «πάρτι» που γίνεται στην υγεία, για τα τρελά λεφτά που σπαταλώνται στην αγορά φαρμάκων εξαιτίας της υπερβολικής συνταγογράφησης και για τις μίζες στα νοσοκομεία, τις προμήθειες, τα «φακελάκια».

Μένουμε με ανοικτό το στόμα όταν ακούμε ότι τα πανεπιστήμια απειλούν με λουκέτο γιατί δεν έχουν καθόλου χρήματα, όταν επί χρόνια η διαχείριση των κονδυλίων γινόταν με τακτικές... Αλ Καπόνε.

Και τέλος, εκπλησσόμαστε που ο πιο ακραίος λαϊκισμός της «Χρυσής Αυγής» βρίσκει ευήκοα ώτα. Οταν οι φασίστες, οι υποστηρικτές του ναζισμού ήταν δίπλα μας και έκαναν υπόγεια δουλειά, εμείς δεν τους βλέπαμε. Τώρα που καίνε, σπάνε, βρίζουν και μετατρέπουν την Ελλάδα της δημοκρατίας σε ναζιστική Γερμανία «πέφτουμε από τα σύννεφα». 

Το οξύμωρο της υπόθεσης; 

Ενώ μένουμε έκπληκτοι από την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα, ανεχόμαστε εργαζομένους να ντύνονται... Βέρμαχτ που κρατούν σβάστικες. Διότι το φαινόμενο το χαρακτηρίζουμε «αντίσταση κατά της Μέρκελ», αφού ποτέ δεν βλέπουμε πίσω από την εικόνα.

Ομως, όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα δείχνουν ότι η Ελλάδα των τελευταίων 50 χρόνων απλά βολεύτηκε στα έτοιμα. Ο ωφελιμισμός, η νεοελληνική κουτοπονηριά, ο «ωχαδερφισμός», το βόλεμα σε βάρος των άλλων, μπήκε στο DNA μας. Γίναμε συμμέτοχοι στο έγκλημα που οργάνωσε το ανίκανο πολιτικό σύστημα. Γίναμε οι ίδιοι μέρος του συστήματος που τώρα πολεμάμε. Ουσιαστικά ξεκινήσαμε έναν πόλεμο ενάντια του ίδιου μας του εαυτού.

Αν και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη, μόνο με μικρές επαναστάσεις αλλάζει η κοινωνία. Αν ο καθένας μας δεν πάψει να «πέφτει από τα σύννεφα», αν αφήνει να «βιάζεται» καθημερινά η Ελλάδα, ελπίδα δεν υπάρχει.