Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ
Η διαβεβαίωση των Ευρωπαίων ότι δεν θα ζητήσουν ένα νέο σχέδιο
λιτότητας από την ισπανική κυβέρνηση σε αντάλλαγμα για το σχέδιο
ενίσχυσης των τραπεζών είναι μια από τις πολλές διαφορές ανάμεσα στη
χώρα αυτή και την Ελλάδα.
Μια άλλη διαφορά είναι ότι εκείνοι δεν θα έχουν μια τρόικα πάνω από το κεφάλι τους.
Λογικό: οι δανειστές της Ισπανίας δεν αμφιβάλλουν για την πολιτική της βούληση να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, η Μαδρίτη - σε αντίθεση με την Αθήνα - θεωρείται σοβαρή, ειλικρινής και αξιόπιστη.
Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχουν και αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στο ελληνικό και το ισπανικό «πρόβλημα». Ομοιότητες, κατ' αρχήν, ουσιαστικές.
Οι δύο χώρες εκμεταλλεύτηκαν τα χαμηλά επιτόκια που εξασφάλιζε η ένταξη στο ευρώ όχι για να προχωρήσουν στις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονταν οι οικονομίες τους, αλλά για να ευνοήσουν πρόσωπα, συστήματα και καταστάσεις που αυτές οι οικονομίες δεν άντεχαν. Είναι σαν το μικρό παιδί που το αφήνεις να έχει πρόσβαση στο βάζο με το γλυκό ελπίζοντας να δείξει αυτοσυγκράτηση και εγκράτεια και εκείνο δεν μπορεί να βγάλει τα δάχτυλά του από μέσα. Το κακό είναι πως όταν μεγαλώνει το παιδί αυτό δεν μπορεί να βρει δουλειά, όπως δείχνει η ανεργία - ρεκόρ των νέων στις δύο χώρες.
Ομοιότητες, έπειτα, γλωσσικές και επικοινωνιακές. Οπως ο Βαγγέλης
Βενιζέλος, έτσι και ο ισπανός συνάδελφός του κατακεραυνώνει σήμερα όσους
χαρακτηρίζουν το σχέδιο ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών «rescate»,
δηλαδή σχέδιο διάσωσης. Οι αγορές δεν διακρίνονται βέβαια από τέτοιες
ευαισθησίες και αυτό που τις ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα. Από την
άλλη πλευρά, αίσθηση είχε προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες στην Ισπανία η
απουσία του Πρωθυπουργού: ο Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος για καιρό βεβαίωνε
ότι η χώρα του θα τα βγάλει πέρα μόνη της, εμφανίστηκε τελικά χθες για
να χαρακτηρίσει την απόφαση των Ευρωπαίων προϊόν της δικής του πίεσης!
Στην Ελλάδα, πάλι, τη μοιραία ανακοίνωση την είχε κάνει ο Γιώργος
Παπανδρέου, για να παραχωρήσει στη συνέχεια το πεδίο στον υπουργό
Οικονομικών.
Ομοιότητες, τέλος, περιπτωσιολογικές. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το θέμα της Εκκλησίας. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας απαλλάχθηκε από τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Λίγους μήνες μετά, αποκάλυψε για πρώτη φορά τους φόρους που πληρώνει: 12,5 εκατομμύρια ευρώ έναντι 220 εκατομμυρίων που καταβάλλει κάθε χρόνο το ελληνικό κράτος για τους μισθούς των 10.000 ιερέων (ένα ποσοστό φορολόγησης λίγο πάνω από 5%). Ανύπαρκτη είναι η φορολογία και επί των ακινήτων της Καθολικής Εκκλησίας της Ισπανίας, ενώ διεθνής συμφωνία που υπεγράφη με το Βατικανό το 1979 απαλλάσσει την Εκκλησία από οποιονδήποτε φόρο στους τόπους λατρείας.
«Σε μια εποχή κρίσης, πρέπει και η Εκκλησία να κάνει μια προσπάθεια», δήλωσε πρόσφατα ο αντιπρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Οσκαρ Λόπες. Εκεί, τουλάχιστον, ακούγονται κάποιες φωνές. Εδώ την Εκκλησία δεν τολμά να την πειράξει κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου