ΕΛΛΑΔΑ - ΚΥΠΡΟΣ: Η χαμένη στρατηγική ευκαιρία

Του Α. ΛΥΚΑΥΓΗ

Ακριβώς τώρα που ο Ελληνισμός θα μπορούσε να είχε αποβεί εκ των πραγμάτων κύριος (και καίριος) στρατηγικός παίκτης στη γεωπολιτική ζώνη όπου ανήκει, βρέθηκε σε πορεία επιταχυνομένης κατολισθήσεως. Με όρους πτωχευτικών αγκυλώσεων που τον αποδομούν. Και μάλιστα κατ' αδυσώπητη συγκυρία και στους δυο (υπό τις ιστορικές περιστάσεις) κρατικούς του πυλώνες: Και τον ελλαδικό και τον κυπριακό! Καθώς και οι δυο, αν και με διαφορετικές (αλλά κακοήθεις) παθογένειες, μονοδρομούνται με μη αναστρέψιμες δυναμικές προς επώδυνες κι επικίνδυνες καταστάσεις οικονομικής (άρα και στρατηγικής) βαραθρώσεως.

Και το τι συμβαίνει και το τι ακριβώς σημαίνει αυτό που εξελίσσεται μόνο μυωπάζοντες δεν το βλέπουν κι εθελότυφλοι δεν το κατανοούν. Και αν είναι να δούμε και να πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, τότε: Οι σημερινές έως και ζοφερές για την ελληνική καθημερινότητα εμπειρίες, δεν είναι παρά η προεισαγωγή για όσα εθνικώς οδυνηρότερα έπονται! Και ως βάναυση περιστολή του επιπέδου ζωής. Και ως δραστική συρρίκνωση των στρατηγικών δυνατοτήτων, όπως αυτές αφορούν την αποτελεσματικότερη διαχείριση των εθνικών ζητημάτων. Με την έννοια και της διασφαλίσεως των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και της ανατάξεως του στρατηγικού ρόλου του Ελληνισμού.

Κι αυτά, σε περίοδο που: 

Αφενός σημειώνονται κατακλυσμιαίες γεωστρατηγικές αναδιατάξεις στη σύνολη αυτή γεωγραφία. Και αφετέρου αναδύεται δυναμικά ένας νέος ενεργειακός χάρτης που διαλαμβάνει άμεσα τον εθνικό χώρο. Ορα όσα συμβαίνουν στην Κυπριακή ΑΟΖ. Οσα συνέπονται θ' αποβούν από κάθε άποψη κρίσιμα. Καθώς «η τράπουλα ξαναμοιράζεται». Με βέβαιη αναδιανομή επιρροών και αναδιάταξη των ισοζυγίων. Και καθώς αναδύονται προοπτικές περιφερειακών ανατροπών.

Δείκτης των οποίων μπορεί να θεωρηθεί ακριβώς και η αναζήτηση νέων εταίρων από το Ισραήλ, η οποία και αφορά ευθέως τον άξονα Ελλάδος-Κύπρου. Με τη διαφορά ότι: Η ζοφερή αποδυνάμωση των δύο ελληνικών κέντρων αναιρεί δυνάμει αυτές τις προοπτικές. Ενώ την ίδια ώρα δεν πρέπει να διαφεύγει την προσοχή η μείζων προσπάθεια της Ουάσιγκτον για επανασυγκόλληση της στρατηγικής ζεύξεως Τουρκίας-Ισραήλ. Οχι για λόγους άλλους από εκείνους που αυτονοήτως υπηρετούν τα έωλα συμφέροντα του ατλαντισμού.