Οι κοινωνίες, αλλά και οι διάφορες ιστορικές περίοδοι χτίζονται πάνω σε
μύθους.
Μύθους που λειτουργούν σαν βαθύτερος συνεκτικός ιστός πάνω στους οποίους δομούνται οι κοινωνικοί και πολιτικοί δεσμοί.
Το Πολυτεχνείο αποτελεί το σκληρό πυρήνα του μυθικού μανδύα της μεταπολίτευσης.
Η κατάληψη ήταν μια αυθόρμητη κίνηση που υποκινήθηκε από μερικές εκατοντάδες που παράκουσαν τις επίσημες κομματικές γραμμές των οργανώσεων της αριστεράς που αγωνιζόντουσαν να μονοπωλήσουν την αντίσταση εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Οίτινες εξ αυτών μάλιστα, πιο αργόστροφοι στα πολιτικά αντανακλαστικά, όπως οι της Πανσπουδαστικής του τεύχους 8 κατήγγειλαν την κατάληψη σαν έργο προβοκατόρων.
Οι υπόλοιποι είχαν διαφωνήσει αρχικά αλλά τους ξεπέρασαν τα γεγονότα που δημιούργησαν οι αυθόρμητες αντιδράσεις ανθρώπων και ομάδων που δεν κινούνταν με γνώμονα το πολιτικό ρίσκο.
Η ΚΝΕ κατήγγειλε, οι Ρηγάδες έψαχναν την καθοδήγηση να πάρουν γραμμή, αλλά ακολούθησαν τα γεγονότα και συνέβαλαν στο να επικρατήσουν τα αντιχουντικά συνθήματα έναντι των αντικαπιταλιστικών και αντιεξουσιαστικών που προωθούσαν οι αριστεριστές και οι αναρχικοί.
Λίγο - πολύ έτσι ξεκινούν και καταλήγουν όλες οι εξεγέρσεις. Μια μειοψηφία υπερβαίνει τα εσκαμμένα και αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές δημιουργούνται προϋποθέσεις ανατροπής.
Η τυμβωρυχία, η «σκύλευση», η αναρρίχηση στην εξουσία και το κέρδος ακολουθούν.
Οι περισσότεροι που άσκησαν εξουσία σε διάφορες βαθμίδες στη μεταπολίτευση έχτισαν τα πολιτικά «μαγαζιά» τους και πάνω στο Πολυτεχνείο.
Το Πολυτεχνείο σαν πολιτικό γεγονός αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συνεκτικούς ιστούς της μεταπολίτευσης. Με όχημα το Πολυτεχνείο χτίστηκαν κόμματα, κυβερνήσεις, πολιτικές καριέρες και περιουσίες.
Οι φασίστες διατείνονται πως το Πολυτεχνείο και οι νεκροί του είναι μύθος.
Η άλλη πλευρά διατείνεται, ανάλογα με το ποια είναι, πως είναι από εξέγερση και πάλι ταξική, μέχρι αγώνας για την εθνική κυριαρχία...
Εξέγερσης παρελθούσης πας ανήρ... ξυλεύεται!
Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν νεκροί κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όχι μέσα στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά σε μια ευρύτερη ακτίνα γύρω από αυτό. Άτομα που κατά κύριο λόγο στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν γιατί είχαν σχέση με την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Οι πρώτοι που κατάλαβαν την τροπή που θα έπαιρνε η επέτειος του Πολυτεχνείου στη μεταπολίτευση ήταν αυτοί που συνέβαλαν και παρέσυραν τους άλλους στην κατάληψη το 1973: ο γαλαξίας των αναρχικών. Ήταν οι πρώτοι που φώναζαν κοροϊδευτικά συνθήματα για την «μουμιοποίηση» της εξέγερσης μέσω της αναγόρευσης σε εθνική επέτειο.
Ο Νίκος Δήμου είχε γράψει παλιότερα πως κάθε κοινωνία χρειάζεται ακραίες μειοψηφίας γιατί λειτουργούν σαν θερμόμετρο που δείχνει πότε η κοινωνία ανεβάζει «πυρετό».
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου συνίσταται στο ρόλο των λίγων που συλλαμβάνουν τον παλμό της κοινωνίας για αλλαγή, καλύτερα σε σχέση με τους αρτηριοσκληρωτικούς κομματικούς μηχανισμούς και τους πολιτικούς.
Μετά τη μεταπολίτευση οι ίδιες πάνω-κάτω μειοψηφικές ομάδες επιχείρησαν να επαναλάβουν το εγχείρημα πολλές φορές.
Αλλά ποτέ δεν έλαβε έκταση γιατί δεν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν υπήρχε μια δικτατορία σε παρακμή.
Σήμερα σε παρακμή είναι η μεταπολίτευση και μαζί της και «μύθοι» πάνω στους οποίους συνετέθη.
Προφανώς και τις αλλαγές αυτές τις συνθέτουν μετατοπίσεις στην οικονομική βάση της κοινωνίας.
Το 1973 η πετρελαϊκή κρίση είχε αρχίσει να αλλάζει τα δεδομένα και τις συνθήκες. Η δικτατορία είχε φάει και τα τελευταία ψωμιά της μεταπολεμικής ανάπτυξης που θεμελίωσαν ο Παπάγος με τον Μαρκεζίνη στις αρχές της δεκαετίας του ’50.
Το Πολυτεχνείο το 1973 έλαβε χώρα κατά την περίοδο προσπάθειας φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος της δικτατορίας των συνταγματαρχών με τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Υπάρχουν εκτιμήσεις πως το Πολυτεχνείο χρησιμοποιήθηκε σαν αφορμή από τη Χούντα του Ιωαννίδη να ανατρέψει τη Χούντα του Παπαδόπουλου, γιατί η τελευταία δεν είχε εξασφαλίσει πλήρεις διευκολύνσεις στα σχέδια των ΗΠΑ τότε στη Μέση Ανατολή.
Υπάρχει η εκτίμηση επίσης πως αν δεν είχε λάβει χώρα το Πολυτεχνείο ίσως να είχε προχωρήσει η προσπάθεια φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος και επιστροφής της δημοκρατίας με πρωταγωνιστή τον κεντρώο φιλελεύθερο Μαρκεζίνη, αντί του λαϊκού δεξιού Καραμανλή.
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι... Ποιος μπορεί να γνωρίζει; Η εξέλιξη της ιστορίας είναι χαώδης και όχι γραμμική.
Όπως το 1973 έτσι και τώρα οι συνθήκες στην κοινωνία έχουν αλλάξει χωρίς οι αλλαγές αυτές να έχουν αποτυπωθεί ακόμη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Όταν αρχίσει η πολιτική σχηματοποίηση των νέων κοινωνικών και οικονομικών δεδομένων σε μερικούς μήνες μπορεί να δούμε ριζικές ανατροπές.
Σε αντίθεση με το 1973 σήμερα δεν έχουμε Χούντα ούτε δικτατορία. Η δημοκρατία έχει ελαττώματα σαν πολίτευμα αλλά έχει αποδειχτεί το ιδανικό πολίτευμα για ευημερία και πρόοδο. Η δημοκρατία είναι σύστημα νομιμοποίησης της εξουσίας προκειμένου αυτή να γίνεται αποδεκτή και οι εναλλαγές να λαμβάνουν χώρα αναίμακτα. Η δημοκρατία είναι κατάκτηση για ένα λαό...
Μύθους που λειτουργούν σαν βαθύτερος συνεκτικός ιστός πάνω στους οποίους δομούνται οι κοινωνικοί και πολιτικοί δεσμοί.
Το Πολυτεχνείο αποτελεί το σκληρό πυρήνα του μυθικού μανδύα της μεταπολίτευσης.
Η κατάληψη ήταν μια αυθόρμητη κίνηση που υποκινήθηκε από μερικές εκατοντάδες που παράκουσαν τις επίσημες κομματικές γραμμές των οργανώσεων της αριστεράς που αγωνιζόντουσαν να μονοπωλήσουν την αντίσταση εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Οίτινες εξ αυτών μάλιστα, πιο αργόστροφοι στα πολιτικά αντανακλαστικά, όπως οι της Πανσπουδαστικής του τεύχους 8 κατήγγειλαν την κατάληψη σαν έργο προβοκατόρων.
Οι υπόλοιποι είχαν διαφωνήσει αρχικά αλλά τους ξεπέρασαν τα γεγονότα που δημιούργησαν οι αυθόρμητες αντιδράσεις ανθρώπων και ομάδων που δεν κινούνταν με γνώμονα το πολιτικό ρίσκο.
Η ΚΝΕ κατήγγειλε, οι Ρηγάδες έψαχναν την καθοδήγηση να πάρουν γραμμή, αλλά ακολούθησαν τα γεγονότα και συνέβαλαν στο να επικρατήσουν τα αντιχουντικά συνθήματα έναντι των αντικαπιταλιστικών και αντιεξουσιαστικών που προωθούσαν οι αριστεριστές και οι αναρχικοί.
Λίγο - πολύ έτσι ξεκινούν και καταλήγουν όλες οι εξεγέρσεις. Μια μειοψηφία υπερβαίνει τα εσκαμμένα και αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές δημιουργούνται προϋποθέσεις ανατροπής.
Η τυμβωρυχία, η «σκύλευση», η αναρρίχηση στην εξουσία και το κέρδος ακολουθούν.
Οι περισσότεροι που άσκησαν εξουσία σε διάφορες βαθμίδες στη μεταπολίτευση έχτισαν τα πολιτικά «μαγαζιά» τους και πάνω στο Πολυτεχνείο.
Το Πολυτεχνείο σαν πολιτικό γεγονός αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συνεκτικούς ιστούς της μεταπολίτευσης. Με όχημα το Πολυτεχνείο χτίστηκαν κόμματα, κυβερνήσεις, πολιτικές καριέρες και περιουσίες.
Οι φασίστες διατείνονται πως το Πολυτεχνείο και οι νεκροί του είναι μύθος.
Η άλλη πλευρά διατείνεται, ανάλογα με το ποια είναι, πως είναι από εξέγερση και πάλι ταξική, μέχρι αγώνας για την εθνική κυριαρχία...
Εξέγερσης παρελθούσης πας ανήρ... ξυλεύεται!
Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν νεκροί κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όχι μέσα στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά σε μια ευρύτερη ακτίνα γύρω από αυτό. Άτομα που κατά κύριο λόγο στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν γιατί είχαν σχέση με την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Οι πρώτοι που κατάλαβαν την τροπή που θα έπαιρνε η επέτειος του Πολυτεχνείου στη μεταπολίτευση ήταν αυτοί που συνέβαλαν και παρέσυραν τους άλλους στην κατάληψη το 1973: ο γαλαξίας των αναρχικών. Ήταν οι πρώτοι που φώναζαν κοροϊδευτικά συνθήματα για την «μουμιοποίηση» της εξέγερσης μέσω της αναγόρευσης σε εθνική επέτειο.
Ο Νίκος Δήμου είχε γράψει παλιότερα πως κάθε κοινωνία χρειάζεται ακραίες μειοψηφίας γιατί λειτουργούν σαν θερμόμετρο που δείχνει πότε η κοινωνία ανεβάζει «πυρετό».
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου συνίσταται στο ρόλο των λίγων που συλλαμβάνουν τον παλμό της κοινωνίας για αλλαγή, καλύτερα σε σχέση με τους αρτηριοσκληρωτικούς κομματικούς μηχανισμούς και τους πολιτικούς.
Μετά τη μεταπολίτευση οι ίδιες πάνω-κάτω μειοψηφικές ομάδες επιχείρησαν να επαναλάβουν το εγχείρημα πολλές φορές.
Αλλά ποτέ δεν έλαβε έκταση γιατί δεν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν υπήρχε μια δικτατορία σε παρακμή.
Σήμερα σε παρακμή είναι η μεταπολίτευση και μαζί της και «μύθοι» πάνω στους οποίους συνετέθη.
Προφανώς και τις αλλαγές αυτές τις συνθέτουν μετατοπίσεις στην οικονομική βάση της κοινωνίας.
Το 1973 η πετρελαϊκή κρίση είχε αρχίσει να αλλάζει τα δεδομένα και τις συνθήκες. Η δικτατορία είχε φάει και τα τελευταία ψωμιά της μεταπολεμικής ανάπτυξης που θεμελίωσαν ο Παπάγος με τον Μαρκεζίνη στις αρχές της δεκαετίας του ’50.
Το Πολυτεχνείο το 1973 έλαβε χώρα κατά την περίοδο προσπάθειας φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος της δικτατορίας των συνταγματαρχών με τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Υπάρχουν εκτιμήσεις πως το Πολυτεχνείο χρησιμοποιήθηκε σαν αφορμή από τη Χούντα του Ιωαννίδη να ανατρέψει τη Χούντα του Παπαδόπουλου, γιατί η τελευταία δεν είχε εξασφαλίσει πλήρεις διευκολύνσεις στα σχέδια των ΗΠΑ τότε στη Μέση Ανατολή.
Υπάρχει η εκτίμηση επίσης πως αν δεν είχε λάβει χώρα το Πολυτεχνείο ίσως να είχε προχωρήσει η προσπάθεια φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος και επιστροφής της δημοκρατίας με πρωταγωνιστή τον κεντρώο φιλελεύθερο Μαρκεζίνη, αντί του λαϊκού δεξιού Καραμανλή.
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι... Ποιος μπορεί να γνωρίζει; Η εξέλιξη της ιστορίας είναι χαώδης και όχι γραμμική.
Όπως το 1973 έτσι και τώρα οι συνθήκες στην κοινωνία έχουν αλλάξει χωρίς οι αλλαγές αυτές να έχουν αποτυπωθεί ακόμη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Όταν αρχίσει η πολιτική σχηματοποίηση των νέων κοινωνικών και οικονομικών δεδομένων σε μερικούς μήνες μπορεί να δούμε ριζικές ανατροπές.
Σε αντίθεση με το 1973 σήμερα δεν έχουμε Χούντα ούτε δικτατορία. Η δημοκρατία έχει ελαττώματα σαν πολίτευμα αλλά έχει αποδειχτεί το ιδανικό πολίτευμα για ευημερία και πρόοδο. Η δημοκρατία είναι σύστημα νομιμοποίησης της εξουσίας προκειμένου αυτή να γίνεται αποδεκτή και οι εναλλαγές να λαμβάνουν χώρα αναίμακτα. Η δημοκρατία είναι κατάκτηση για ένα λαό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου