Το δικαίωμα των αυτοχθόνων κατοίκων της να
μασούν φύλλα κόκας διεκδίκησε και κέρδισε η Βολιβία στο πλαίσιο της
Σύμβασης του ΟΗΕ για τις Ναρκωτικές Ουσίες (1961), προκαλώντας μια
ιδιαίτερη διεθνή διαμάχη στους κόλπους των Ηνωμένων Εθνών.
Οι Ινδιάνοι της Νοτίου Αμερικής μασούν φύλλα κόκας εδώ και
αιώνες, θεωρώντας ότι τους δίνουν ενέργεια και έχουν θεραπευτικές
ιδιότητες. Η πρακτική αυτή απαγορεύτηκε, θεωρητικώς, στη Βολιβία όταν η
χώρα υπέγραψε τη Σύμβαση, το 1964.
Η σχετική συμφωνία έδινε τότε στη Λα Παζ διορία 25 ετών για να
εφαρμόσει την απαγόρευση, η οποία έληξε το 1989 και έκτοτε το ζήτημα
αποτελεί αντικείμενο διαμάχης. Η Βολιβία διεκδικούσε εδώ και καιρό την
εξαίρεσή της, επικαλούμενη το νέο της Σύνταγμα (2009) που επιτάσσει την
προστασία της «προγονικής κόκας ως μέρος της πολιτιστικής της
κληρονομιάς».
Το 2011 ο Βολιβιανός πρόεδρος, και πρώην καλλιεργητής κόκας, Εβο
Μοράλες, ανακοίνωσε ότι η χώρα του αποσύρεται από τη Σύμβαση. Η αρχή
του 2013 τη βρίσκει να προσχωρεί εκ νέου, με αντάλλαγμα την πολυπόθητη
εξαίρεση. Ετσι οι ντόπιοι μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που πάντα
έκαναν, αλλά πλέον και με την «έγκριση» του ΟΗΕ.
Η βολιβιανή απαίτηση προσέκρουσε στις αντιδράσεις πολλών χωρών, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ιταλία, η Σουηδία και η Ρωσία, κράτη τα οποία κάνουν λόγο για ένα «κακό προηγούμενο» που μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της παράνομης διακίνησης κοκαΐνης ή να χρησιμοποιηθεί από άλλες χώρες για τη χαλάρωση του ελέγχου των ναρκωτικών. Βρετανία και ΗΠΑ φέρονται μάλιστα να επιδόθηκαν σε έντονο διπλωματικό αγώνα για να μπλοκάρουν το αίτημα της Βολιβίας. Πολλή και χαμένη διπλωματική ενέργεια για μια χώρα όπου η καλλιέργεια φύλλων κόκας είναι, ούτως ή άλλως, νόμιμη και ελέγχεται μέσω της χορήγησης ειδικών αδειών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου