Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ
Όταν μιλάμε για παραγωγική βάση μιας χώρας, σκεφτόμαστε συνήθως αγροτικά προϊόντα ή είδη καθημερινής χρήσης. Όμως μια ισχυρή οκονομία μπορεί να κατασκευάζει πολλά είδη, πάσης φύσεως και χρήσεως.
Δείτε πόσους κατασκευαστές πιάνων είχε η Γερμανία κυρίως από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά. 184 είναι μόνο όσοι το όνομά τους αρχίζει από R! (Έψαχνα για τον οίκο Reichelt & Birnbaum που έφτιαξε το δικό μου πιάνο.) Έτσι, για να καταλάβουμε τι σημαίνει χώρα με παραγωγική βάση.
Σκεφθείτε τώρα το σοσιαλιστικό μοντέλο που υπόσχεται, στην τάχα μου ωριμότητά του, επάρκεια αγαθών για όλον τον πληθυσμό.
Τι είδους αγαθά; Τρόφιμα, ρούχα και παπούτσια ή και μουσικά όργανα;
Ποιος υπεύθυνος του κεντρικού σχεδιασμού θα ορίσει πόσα πιάνα πρέπει να παραχθούν; Πόσα όμποε; Πόσα φλάουτα με ράμφος; Ή πόσα σεμεδάκια με δαντέλα, που κάποιοι βάζουν πάνω στο (μονίμως κλειστό) πιάνο τους; Και ποιος θα ορίσει τον αποδεκτό ήχο; Θα είναι όλοι οι μουσικοί υποχρεωμένοι να παίζουν με ένα όργανο που ενέκρινε το πολίτ μπιρό κι ας μην τους αρέσει το ηχόχρωμά του;
Η δημιουργικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας η οποία επινοεί συνεχώς ανάγκες που μερικά χρόνια πριν ούτε τις φανταζόμασταν. (Σκεφτείτε μια κομμουνιστική επιτροπή κεντρικού σχεδιασμού να αποφασίζει για τα video games - αριθμό και θεματολογία - που θα παραχθούν για τα παιδιά της εργατικής τάξης!) Και αυτό θα συμβαίνει όσο υπάρχει άνθρωπος.
Κάθε προσπάθεια κρατικής παρέμβασης σ΄αυτήν την μεγαλειώδη, μαγική λειτουργία είναι ανήθικη, αναποτελεσματική και έχει ως αποτέλεσμα τον ευνουχισμό της. Κι ως γνωστόν ένας ευνουχισμένος δεν δημιουργεί.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι...
να τραγουδάει μελωδικά το "εμπρός της γης οι ευνουχισμένοι" διασκεδάζοντας τον αφέντη - πατερούλη του.
http://www.lieveverbeeck.eu/Pianoforte-makers_Germany_r.htm
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου