ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
Κάθε Νοέμβριο αναρωτιέμαι γιατί η πορεία του Πολυτεχνείου καταλήγει
στην αμερικανική πρεσβεία χωρίς να περνάει από τη Βουλή και το
Πεντάγωνο.
Είναι μία εύκολη ερώτηση με δύσκολη απάντηση. Πρέπει να
πιάσεις το κουβάρι από τη Γιάλτα, να βρεις το τέλος του εμφυλίου, και τη
σχέση της Αριστεράς με την ΕΣΣΔ. Και, κυρίως, τα εθνικά (και
διεθνιστικά άλλοθι) που χορήγησε ο αντιαμερικανισμός - ήταν η χούντα
ξενοκίνητη, λες και δεν έγινε από Έλληνες, λες και δεν την αποδέχθηκε
ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.
Ο αντιαμερικανισμός πέρασε από την ελληνική κοινωνία σαν παιδική
αρρώστια που κράτησε μέχρι την ενηλικίωση. Ούτως ή άλλως τα τελευταία
χρόνια είναι και ασύμφορος.
Πρώτον, επειδή δεν μπορείς να έχεις από τη
μια φονιάδες των λαών και από την άλλη τοκογλύφους - εκτός από τον αγώνα
υπάρχει και η γραφικότητα.
Δεύτερον, επειδή ένα κομμάτι του πολιτικού
συστήματος έχει υποδείξει τις ΗΠΑ ως καταφυγή. Είναι σκληροί οι
Γερμανοί; Θα δωθούμε στους Αμερικανούς, σαν την αγνή του λιμανιού.
Θυμηθείτε ότι στην αυγή της κρίσης έπεσαν στο τραπέζι και ιδέες για
υιοθέτηση του δολαρίου και προσάρτηση της χώρας στις ΗΠΑ ή, για να το πω
σωστά και εθνικά, προσάρτηση των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Έστω και έτσι, ο
αντιαμερικανισμός τελειώνει. Τελειώνει και ως επάγγελμα. Ως πολιτική
έννοια έχει θρέψει καριέρες και στόματα. Νομίζω δε, ότι αυτοί που
φτιάχτηκαν και πλούτισαν από τον αντιαμερικανισμό, είναι απείρως
περισσότεροι από εκείνους που πούλησαν εξυπηρετήσεις στους Αμερικανούς.
Η συνάντηση στον Λευκό Οίκο ασφαλώς και επαναπροσδιορίζει τις διμερείς
σχέσεις. Και για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός βγήκε από τον Λευκό
Οίκο χωρίς να έχει απέναντί του ένα ευρύ ιδεολογικό μέτωπο αντίθετο με
την προσέγγιση. Και με την Gazprom μακριά, εύκολα τα χαμόγελα μπορούν να
μετατραπούν σε θερμούς εναγκαλισμούς. Αρκεί να μη μας σπάσουν κανένα
πλευρό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου