"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΠΡΟΣΩΠΑ που τον νίκησαν: H «Μαμά» των τζάνκι της Καμπούλ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Εχει περάσει μεγάλες δυσκολίες, όμως τις αφηγείται χαμογελώντας. Παντρεμένη στα 12, μητέρα στα 13 της, η Αφγανή Λαϊλά Χαϊνταρί ζει εδώ και έναν χρόνο για τους τοξικομανείς της Καμπούλ, οι οποίοι την αποκαλούν «μαμά».

Η Λαϊλά Χαϊνταρί είναι 34 ετών, τα 33 από τα οποία τα πέρασε στο Ιράν
Οι γονείς της είχαν καταφύγει εκεί πριν γεννηθεί για να ξεφύγουν από την πολιτική βία στο Αφγανιστάν. Τη μεγάλωσε μια βίαιη μητέρα, η οποία την πάντρεψε στα 12 της μ' έναν μουλά. Την επόμενη χρονιά η Λαϊλά γέννησε τον γιο της και ακολούθησαν άλλα δύο παιδιά πριν πάρει διαζύγιο «13 χρόνια μίσους αργότερα», όπως λέει η ίδια. Η οικογένειά της δεν της συγχώρησε ποτέ που τόλμησε να εγκαταλείψει έναν ιερωμένο, ενώ της απαγορεύθηκε να βλέπει τα τρία παιδιά της. Ετσι κι εκείνη αφιέρωσε όλη την ενέργειά της σ' αυτούς που την έχουν ανάγκη, τους τοξικομανείς που ζουν στους δρόμους της Καμπούλ.  

Η Λαϊλά δεν παραιτήθηκε ποτέ. Κόντρα στη βούληση του πρώην συζύγου της, κατάφερε να πάρει απολυτήριο Λυκείου και άνοιξε ένα σχολείο για νεαρούς Αφγανούς που απορρίπτονταν από το ιρανικό εκπαιδευτικό σύστημα.  

Γνώρισε επίσης τη φυλακή: έμεινε φυλακισμένη δύο μήνες, από τους οποίους 40 ημέρες στην απομόνωση, επειδή διαδήλωσε για τα δικαιώματα των συμπατριωτών της στο Ιράν. Αφού χώρισε, άρχισε σπουδές κινηματογράφου. Εγινε σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ και πριν από έναν χρόνο έφτασε στην Καμπούλ για ένα φεστιβάλ. Και εκεί η ζωή της άλλαξε.

Γνώρισε τους τοξικομανείς που ζουν κάτω από τη γέφυρα Πουλ-ι-Σόχτα. Χωρίς περίθαλψη, υποσιτισμένοι, δαρμένοι, άρρωστοι, μισητοί απ' όλους, πέθαιναν κατά δεκάδες τον εξαιρετικά δριμύ περυσινό χειμώνα. Εχοντας η ίδια περάσει χρόνια φροντίζοντας τον τοξικομανή αδελφό της, θέλησε να κάνει κάτι. Συγκέντρωσε από δάνεια και φίλους 26.000 δολάρια, με τα οποία ίδρυσε τη ΜΚΟ Life is Beautiful (Η ζωή είναι ωραία), και άνοιξε δύο καταφύγια, ένα για άνδρες και ένα για γυναίκες και παιδιά, τα οποία έχουν περιθάλψει ώς τώρα εκατοντάδες τοξικομανείς. Η Λαϊλά λέει πως, μέσα σε έναν χρόνο, έχουν απεξαρτηθεί 300 τζάνκι χωρίς φάρμακα, μόνο με τον διάλογο. Η μέθοδος, εικονοκλαστική και αμφισβητούμενη, προκρίνει την ομαδική δουλειά για να νικηθεί η εξάρτηση.

Ομως η απεξάρτηση δεν αρκεί και γι' αυτό η Λαϊλά άνοιξε αυτόν τον μήνα το εστιατόριο Τατζ Μπεγκούμ (Γυναικεία Κορόνα), όπου όλοι οι εργαζόμενοι είναι πρώην τοξικομανείς. «Μαθαίνουν ένα επάγγελμα, γίνονται χρήσιμοι και απομακρύνουν περισσότερο τον πειρασμό», εξηγεί. Την κατηγόρησαν για σεξουαλικές σχέσεις με τα αγόρια της κοινότητας, πριν από μήνες έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον της. Ομως δεν το βάζει κάτω. «Είμαι 34 χρόνων και ακόμη και μεγαλύτεροι από μένα με αποκαλούν "μαμά"», λέει. «Γι' αυτούς αντιπροσωπεύω ένα ασφαλές καταφύγιο. Σίγουρα είναι μεγάλη ευθύνη. Υπάρχει όμως τίποτε ωραιότερο στον κόσμο;».

Δεν υπάρχουν σχόλια: