Σφοδρή αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει από
χθες ανάμεσα στη Μόσχα και την Άγκυρα, με αφορμή τον εξαναγκασμό σε
προσγείωση ενός συριακού επιβατικού αεροσκάφους από τουρκικά μαχητικά.
Το αεροσκάφος εκτελούσε πτήση από τη ρωσική πρωτεύουσα προς τη Δαμασκό
και ο Ταγίπ Ερντογάν ισχυρίστηκε δημοσίως ότι μετέφερε 300 κιλά
συστημάτων επικοινωνίας και ανταλλακτικών για πυραύλους που προορίζονταν
για το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ.
Όπως είναι φυσικό, οι Ρώσοι όχι μόνο απέρριψαν κατηγορηματικά αυτή την κατηγορία, αλλά αντέδρασαν εντονότατα σε διπλωματικό επίπεδο. Αφού ζήτησαν εξηγήσεις για τη συμπεριφορά των τουρκικών αρχών και ισχυρίστηκαν ότι έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή Ρώσων πολιτών, στη συνέχεια προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα: ανακοίνωσαν τη μετάθεση για τον Νοέμβριο του προγραμματισμένου για την ερχόμενη Κυριακή ταξιδιού του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Τουρκία.
Από την πλευρά της, η Άγκυρα επέμεινε ότι
θα συνεχίσει να ασκεί ελέγχους σε όλα τα αεροσκάφη που έχουν οποιαδήποτε
σχέση με τη Συρία και πετούν στον εναέριο χώρο της, αγνοώντας στην
πράξη τις ενστάσεις των Ρώσων. Κι αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι έχει
κάνει την επιλογή να κλιμακώσει την ένταση ακόμη και απέναντι σε μια
χώρα με την οποία, τα τελευταία χρόνια, έδειχνε να έχει αποκατασταθεί
ένας κώδικας επικοινωνίας και συνεργασίας. Μέχρι πρόσφατα, άλλωστε,
Ερντογάν και Πούτιν είχαν συναντηθεί αρκετές φορές, ενώ ο Τούρκος
πρωθυπουργός φέρεται να ζητούσε από τον Ρώσο πρόεδρο να συμπεριλάβει τη
χώρα του στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.
Πλέον, μετά και τη χθεσινή εξέλιξη, μοιάζει να είναι αναπόφευκτος ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα σε δύο παραδοσιακούς αντιπάλους στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Και η αιτία γι' αυτό δεν μπορεί παρά να
αναζητηθεί στις ριζικές ανακατατάξεις που έχει δρομολογήσει η λεγόμενη
Αραβική Άνοιξη, «κρίκος» της οποίας είναι και ο εμφύλιος στη Συρία. Η
σταδιακή κατάρρευση των παλιών καθεστώτων, με τα οποία η Ρωσία είχε
καταφέρει να αναπτύξει στενές σχέσεις, αλλά και οι μεγάλες φιλοδοξίες
της Τουρκίας να παίξει τον ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης, ήταν
αναπόφευκτο να φέρουν ξανά σε αντίπαλες θέσεις τους δύο «παίκτες».
Ο Ερντογάν, εξάλλου, όπως απέδειξε και στην περίπτωση του Ισραήλ, δεν διστάζει να βρεθεί αντιμέτωπος με τον καθένα που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Μόνο που ήδη έχει ανοίξει πάρα πολλά μέτωπα, με τους περισσότερους υπολογίσιμους γείτονες της Τουρκίας (πλην της Αιγύπτου, ουσιαστικά), χωρίς να είναι βέβαιο ότι είναι σε θέση να τα διαχειριστεί όλα ταυτόχρονα και μάλιστα με επιτυχία.
Σε κάθε
περίπτωση, για να το καταφέρει, χρειάζεται να έχει τουλάχιστον την
υποστήριξη των Αμερικανών, κάτι που για την ώρα κάθε άλλο παρά δεδομένο
είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου