ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Ο νέος μονολογεί. Τι έφταιξε που όλα πάνε στραβά στη ζωή του; Που
σπούδασε και μόχθησε, ξόδεψε το χρήμα των γονιών του για το πτυχίο, και
τώρα επιστρέφει πάλι στο στριμωγμένο οικονομικά πατρικό για να
επιβιώσει.
Το ερώτημά του γίνεται οργισμένο παράπονο. Γιατί οι
πάντες μιλούν για τον συνταξιούχο, τον δημόσιο υπάλληλο τον εξηντάρη που
θα πάρει σύνταξη στα 67, για τον επιχειρηματία που δεν έχει
εξασφαλισμένη ρευστότητα και κανείς δεν μιλά για μένα; Τον νέο, άνεργο
και πτωχό.
Γιατί και οι συνταξιούχοι έχουν ψυχή, αλλά είχαν την
τύχη οι περισσότεροι να ζήσουν (κάποιοι τουλάχιστον) περισσότερα χρόνια
στη σύνταξη, από όσα δούλεψαν.
Εφτιαξαν τη ζωή τους με εφάπαξ τα
οποία πρακτικά θα ήταν ο δικός μου μισθός στο μέλλον. Είναι αυτοί που
πρόλαβαν να έχουν τα φάρμακα τους πληρωμένα, τον γιατρό τους εκεί να
περιμένει να σφραγίσει το βιβλιάριο δωρεάν. Ο πενηντάρης ή ο εξηντάρης
που πρόλαβαν να γευθούν τους καρπούς της περιόδου της «ευημερίας».
Τώρα πρέπει να ζήσουν όλο και με λιγότερα. Εγώ δεν έχω καθόλου.
Μόνο
γι' αυτούς μιλούν όλοι και εμάς μας έχουν ξεγράψει, είπε μονολογώντας ο
νέος άνεργος και πτωχός, ψάχνοντας να βρει ίχνη ελπίδας εκεί που δεν
υπάρχουν. Γιατί δεν πήγε, από άποψη, στις κάλπες, δεν πρόλαβε να
κουνήσει σημαιάκια κομματικά, δεν πρόλαβε να μπει σε κομματικούς
στρατούς. Και σήμερα είναι μια ασήμαντη μονάδα στις τρομακτικές
στατιστικές της ανεργίας.
Παραμένοντας πτωχός, χωρίς ελπίδα και ξεχασμένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου