Η εντός ολίγων ημερών αυτοαπόσυρση των
πρωταγωνιστών της εκστρατείας υπέρ της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου
από την Ε.Ε. Μπόρις Τζόνσον και Νάιγκελ Φαράζ, αλλά και η σχετική
συζήτηση προχθές Τρίτη στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο
Στρασβούργο, είναι πιθανόν να δημιούργησε σε επικοινωνιακό επίπεδο την
ψευδαίσθηση ότι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την με κάποια
μεθόδευση παράκαμψη της επιλογής των Βρετανών ψηφοφόρων.
Η
πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και δεν θα πρέπει να γίνεται
σύγχυση ανάμεσα στην ετοιμότητα όλων των εμπλεκομένων να διαχειρισθούν
το Brexit και τη σαφή εντολή που προκύπτει από το αποτέλεσμα του
Δημοψηφίσματος.
Όντως οι παραιτήσεις των Τζόνσον -Φαράζ δηλώνουν
αμηχανία, έλλειψη σχεδίου Β και επίγνωση του υψηλού πολιτικού κόστους
που θα έχει η διαχείριση της μεταβατικής περιόδου, όπου θα πρέπει να
συμφωνηθούν με τις Βρυξέλλες οι όροι της αποχώρησης του Ηνωμένου
Βασιλείου. Ως επαγγελματίες της πολιτικής παρά τους περί του αντιθέτου
ισχυρισμούς τους, οι Τζόνσον και Φαράζ διαισθάνονται ότι η πορεία σε
αχαρτογράφητη περιοχή όπως αυτή της διαπραγμάτευσης της αποχώρησης
μπορεί να είναι μοιραία και μη αντιστρέψιμη για τις φιλοδοξίες τους.
Όμως
τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι βουλιάζει το καράβι του Ευρωσκεπτικισμού
με τα ποντίκια να το εγκαταλείπουν πρώτα όπως είπε ο πρόεδρος της
Κομισιόν Ζ. Κ. Γιούνκερ στο Ευρωκοινοβούλιο.
Μια ματιά στη
γεωγραφική κατανομή της ψήφου υπέρ του Brexit δείχνει τον μη
αντιστρέψιμο χαρακτήρα της απόφασης για αποχώρηση για το ορατό μέλλον:
Το
Ηνωμένο Βασίλειο διαιρείται σε 650 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες,
εκ των οποίων στις 421 επικράτησε το Brexit και στις 229 η ψήφος υπέρ
της παραμονής.
Τι σημαίνει η παραπάνω εικόνα: Πολύ απλά ότι για
όποιο πολιτικό κόμμα εμφανισθεί ως ύποπτο παράκαμψης και πολύ
περισσότερο αγνόησης της λαϊκής εντολής όχι μόνον θα χάσει στις επόμενες
γενικές εκλογές, αλλά θα διακινδυνεύσει τη θέση του ως κόμμα εξουσίας.
Την
άνοιξη του 2014, στις ευρωεκλογές, το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου
Βασιλείου (UKIP) του Φαράζ ήλθε πρώτο. Ενα χρόνο μετά, οι Συντηρητικοί
υπό τον Κάμερον ανακτούσαν το χαμένο έδαφος και αύξαναν την
κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία για δύο λόγους
Πρώτον, γιατί υπερέβαλαν
σε ευρωσκεπτικιστική ρητορική και δεσμεύθηκαν για δημοψήφισμα
Δεύτερον, από ό,τι προκύπτει από τις σχετικές έρευνες σημαντικό τμήμα
των ψηφοφόρων των Εργατικών ψήφισε το κόμμα του Φαράζ.
Ενα ανοικτά
φιλοευρωπαϊκό κόμμα στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν πρόκειται ποτέ στο ορατό
μέλλον να αποκτήσει προοπτική και δυναμική εξουσίας, αυτή είναι η
αλήθεια: Το ζητούμενο στη Βρετανία και στην Ε.Ε. είναι μια ήπια ή μια
σκληρή εκδοχή ενός αναπόφευκτου διαζυγίου.
Ο Κάμερον υπήρξε ο
μοιραίος άνθρωπος όχι ως προς την επιχειρηματολογία του, τους τακτικούς
του ελιγμούς, την απότομη μετάπτωση από τη δαιμονοποίηση της Ε.Ε. στην
προεκλογική εκστρατεία της άνοιξης του 2015, στον ισχυρισμό ότι η εικόνα
άλλαξε με μια συμφωνία επικοινωνιακού εξωραϊσμού των περιθωρίων
διαφοροποίησης που διαπραγματεύθηκε τον Φεβρουάριο, αλλά για την απόφασή
του να δεσμευθεί στη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος.
Το έλλειμμα
αξιοπιστίας του Κάμερον ως προς την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ε.Ε.
ξεπέρασε όλες τις κόκκινες γραμμές στοιχειώδους συνέπειας λόγων και
πράξεων των επαγγελματιών της πολιτικής:
Αμήχανος μετά το φιάσκο των ευρωεκλογών του 2014 σπεύδει να υπερακοντίσει σε λαϊκισμό τον Φαράζ.
Πριν
προλάβει να φορέσει τη μάσκα του ευρωαμφισβητία, δίνει τη μάχη υπέρ της
παραμονής της Σκοτίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, με το επιχείρημα ότι το
Εδιμβούργο θα βρεθεί εκτός Ε.Ε. και θα πρέπει να διεξαγάγει ενταξιακές
διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο να κρατά το δικαίωμα βέτο.
Τούτων
λεχθέντων η Βρετανία θέλει χρόνο για να διαμορφώσει τη δική της πρόταση
για την αποχώρησή της από την Ε.Ε., χρόνο όμως θέλουν και οι ευρωπαϊκοί
θεσμοί και οι «27», καθώς από ό,τι φαίνεται το φθινόπωρο θα πρέπει να
διαχειρισθούν πιο επείγοντα και περίπλοκα προβλήματα και προκλήσεις από
ό,τι το διαζύγιο με το Ηνωμένο Βασίλειο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου