Μεγάλωσα στην ελληνική επαρχία πολλές
δεκαετίες πριν και πρόλαβα τα πανηγύρια και μέσα σ' αυτά τις τέντες με
την ασώματη κεφαλή (αυτή την απαθανάτισα σε τραγούδι μου άλλωστε για το
«Καφενείο η Ελλάς») και την ανδρογυναίκα.
Παιδάκια γεμάτα περιέργεια και
με γουρλωμένα μάτια δίναμε έξω από το αντίσκηνο τις δραχμούλες μας για
να δούμε εν ον, ένα τέρας της φύσης:
Μια γυναίκα με γένια, με μεγάλη
στήθη και μαλλιαρά πόδια.
Τότε χαζεύαμε, αλλά οι καλοί μας δάσκαλοι και κάποιοι
ευαίσθητοι γονείς προλάβαιναν, ό,τι αργότερα επέβαλε το δικαίωμα
σεβασμού στην ιδιαιτερότητα και η προστασία ακόμη και της φυσικής
διαμαρτυρίας, να μας μιλούν για τη διακριτική συμπεριφορά απέναντι σε
όσα η φύση εκτρωματικά γεννά και όπως απέδειξε αργότερα η φυσιολογία
είναι παραβάσεις του DNA.
Εξάλλου τότε η λαϊκή παραφιλολογία μάς τροφοδοτούσε με τον
άνθρωπο Αράχνη, τον Φρανκενστάιν, τη Νυχτερίδα και η σχολική μυθολογία
των αρχαίων Ελλήνων για τερατώδεις μορφές, Σφίγγες, Χίμαιρες, Μέδουσες,
Αρπυιες, Χαρύβδεις, Σκύλλες κ.τ.λ.
Για χρόνια μετά μάθαμε να σεβόμαστε τα όντα που παρεκκλίνουν από τη φυσική πορεία.
Πού να φανταστούμε πως η αδηφάγα κοινωνία του θεάματος θα
αποθέωνε τέτοιες τερατογενέσεις, θα τις ενέτασσε μέσα στη σόου μπιζ, θα
την επέβαλλε ως κανόνα γούστου και πρότυπο προς μίμηση και πως θα
βρίσκονταν κριτές να ψηφίζουν τερατώδη όντα, λες και αναβίωνε ανάμεσά
μας κάποια αιγυπτιακά ανδρόγυνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου