"Επίγεια σοφία"

"Η τραγωδία στη ζωή είναι πως γινόμαστε γέροι πολύ σύντομα και σοφοί πολύ αργά."

Βενιαμίν Φραγκλίνος, 1706-1790, Αμερικανός πολιτικός

"Η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η αριστερά στρέφεται κατά του έθνους και η δεξιά κατά του κράτους."

Σαρλ Ντε Γκωλ, 1890-1970, Γάλλος πρόεδρος

"Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: Η μία είναι η αποτυχία στην εκπλήρωση των επιθυμιών μας. Η άλλη είναι η εκπλήρωση όλων των επιθυμιών μας."

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, 1856-1950, Ιρλανδός συγγραφέας (Νόμπελ 1925)

Σαν σήμερα (6/9/χχχχ)

1813: Δίδεται για πρώτη φορά ως συμβολική αναφορά για τις ΗΠΑ το προσωνύμιο «Θείος Σαμ» σε κύριο άρθρο της εφημερίδας «Troy Post of New York».

1910: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μιλάει για πρώτη φορά στον ελληνικό λαό, σε συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος.

1955: Στην Κωνσταντινούπολη ξεσπά το πογκρόμ των Τούρκων, με αφορμή την προβοκάτσια στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ, στη Θεσσαλονίκη. Μέσα σε εννέα ώρες καταστρέφονται 4.500 ελληνικά καταστήματα, 1.000 σπίτια, 73 εκκλησίες και 37 σχολεία. Είναι η αρχή του τέλους για τον ελληνισμό της Πόλης.

1861: Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά της βασίλισσας Αμαλίας.

1985: Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος αποχωρεί από τη Νέα Δημοκρατία και ιδρύει την Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗΑΝΑ). Στο νέο κόμμα προσχωρούν ακόμα εννέα βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

1991: Η δεύτερη πόλη της Ρωσίας, Λένινγκραντ, αποκτά και πάλι το αυθεντικό της όνομα, Αγία Πετρούπολη.

2010: Πεθαίνει ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ του Ελληνικού αθλητισμού και μεγαλύτερος μαραθωνοδρόμος όλων των εποχών   ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΡΤΖΑΚΗΣ 

Το πλουτοκρατικό μανιφέστο

Tης Ξενιας Kουναλακη

«Φορολογήστε τους πλούσιους, ταΐστε τους φτωχούς», λέει ένας στίχος του τραγουδιού «I ’d love to change the world» των Ten Years After. Αυτό που εννοεί εμμέσως ο τίτλος είναι ότι υπό Κ. Σ. (κανονικές συνθήκες) συμβαίνει το αντίθετο. Τώρα, λοιπόν, που οι συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι και η παγκόσμια κρίση βαθαίνει, όλο και περισσότεροι πλούσιοι, από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, μέχρι τη Γερμανία, θέτουν εαυτούς στη διάθεση του κοινωνικού συνόλου και εκλιπαρούν: «Φορολογήστε μας!».

Σε λίγο καιρό θα γίνω μεγάλος αλήτης!

Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Στις 21 Αυγούστου δίπλα σε μία πισίνα γνώρισα έναν τύπο που οφείλει 260.000 ευρώ στις τράπεζες. Είχε δύο σπίτια, αλλά πρόλαβε και τα μεταβίβασε στις κόρες του. Θα χάσει ένα μικρό μαγαζί που δεν πήγαινε καθόλου καλά και πιθανότατα θα απαλλαγεί από τη διαστροφή του να τζογάρει στο ελληνικό Πρωτάθλημα, ταϊζοντας τον Μπέο όπως το καναρίνι μέσα στο κλουβί του.

Με κέρασε μπίρα και μου εξήγησε πως είναι από τους ευνοημένους της κρίσης. Αν οι δουλειές πήγαιναν καλά, όφειλε να σέρνει τις αλυσίδες της εντιμότητας, πληρώνοντας τους δανειστές του. Τώρα αισθάνεται ευτυχής: κέρδισε 260 χιλιάρικα, έχει ελάχιστα να χάσει. Σκέφτομαι ότι ο Καζαντζάκης θα ήθελε να επιστρέψει από την ανυπαρξία για να προσθέσει έναν αστερίσκο στην επιγραφή του τάφου του. «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, χρωστάω σε όλους, είμαι λέφτερος.»

Πίνοντας τη χιλιοστή μπίρα του καλοκαιριού προσπάθησα να αποφασίσω αν τελικά υπάρχει ένας νόμος που τα διέπει όλα αυτά. Τι είναι καλύτερο; Να χρωστάς ή να σου χρωστάνε; Να περιμένεις τα χρήματά σου ή να κάνεις άλλους να περιμένουν για τα δικά τους;  

Οι ευεργέτες δεν μένουν πια εδώ

Της Μαριας Κατσουνακη

Κατά πόσο οι ανά τον κόσμο δισεκατομμυριούχοι είχαν διαβάσει το άρθρο του Ρόμπερτ Γκεστ στο ετήσιο, επετειακό, τεύχος του «Economist» (Ιανουάριος 2011) είναι αδύνατον να το εξακριβώσουμε. Οπως και να ’χει, πάντως, η σύμπτωση παρουσιάζει ενδιαφέρον. Υπό τον τίτλο «Ζάπλουτοι» («The filthy rich») ο Γκεστ σχολίαζε πως οι «ελάχιστα συμπαθείς κροίσοι» θα πρέπει μέσα στο 2011 ή να κρυφτούν ή να το ρίξουν στις φιλανθρωπίες. 

«Το 2011 οι μάζες θα είναι οργισμένες για το χάος μέσα στο οποίο βρίσκεται ο κόσμος και δεν θα κατηγορούν γι’ αυτό μόνο τους μεγάλους τραπεζίτες αλλά και την παγκόσμια ελίτ εν γένει. (...). Οι πολύ πλούσιοι θα πρέπει να κρατήσουν ένα χαμηλό προφίλ το 2011, τουλάχιστον στη Δύση. Να δαπανούν λιγότερα σε θορυβώδεις εμφανίσεις του πλούτου τους, όπως τιάρες από διαμάντια ή γιοτ τόσο μεγάλα που να μην μπορούν να αγκυροβολήσουν στις μαρίνες. Να ξοδεύουν τα χρήματά τους με πιο διακριτικούς τρόπους (...). Το πιο προφανές που μπορούν να κάνουν οι πλούσιοι στη Δύση για να εξευμενίσουν τη λαϊκή οργή είναι να ανακαλύψουν τις χαρές της φιλανθρωπίας». Ο αρθρογράφος επισημαίνει, μάλιστα, το παράδειγμα του Μπιλ Γκέιτς «που αναγεννήθηκε» μαχόμενος εναντίον της ελονοσίας στην Αφρική.

Χτυπήστε την εξουσία στο αδύνατο σημείο της: Την ΞΕΦΤΙΛΑ. Ξεβρακώστε την στ' αγγούρια...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΥ

Οι έρημοι αποτελούν το 1/3 περίπου της στεριανής επιφάνειας της Γης. Τα τροπικά δάση, το 3%. Μαζί με τη δασογραμμή της τάιγκα (βελονοειδή δέντρα στην πρώτη δασική ζώνη, που αρχίζει στα 2.500-3.000 km από τον Β. Πόλο), το 5,5% περίπου της στεριανής επιφάνειας της Γης.

Οι έρημοι αυξάνονται κάθε χρόνο δραματικά και καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερες εκτάσεις. Ζωτικές εκτάσεις! Αντίθετα, τα τροπικά δάση, που είναι και οι κύριοι ενεργοί «πνεύμονες» οξυγόνου του πλανήτη μας, μειώνονται δραματικά. Εχουμε φτάσει να είμαστε πλέον γύρω στα 7-7,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι! Διπλασιαστήκαμε στα τελευταία 65 χρόνια, έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δηλαδή.

Μήπως, τελικά, δεν ανήκουμε στην Ευρώπη;

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ο ιστορικός Πολ Τζόνσον, όταν ήταν 17 ετών το 1946, είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον Τσώρτσιλ και να τον ρωτήσει σε τι αποδίδει την επιτυχία του στη ζωή. «Στην εξοικονόμηση ενέργειας. Ποτέ μην στέκεσαι όρθιος όταν μπορείς να καθίσεις και ποτέ μην κάθεσαι όταν μπορείς να ξαπλώσεις». Αυτό απάντησε στον νεαρό ο Τσώρτσιλ «και μπήκε στη λιμουζίνα του», όπως σημείωσε ο ιστορικός, περιγράφοντας έπειτα από 63 χρόνια τη σύντομη συνάντηση.

Είτε επειδή το έχουν επιλέξει ενσυνειδήτως είτε επειδή δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν, ενέργεια εξοικονομεί και η δική μας κυβέρνηση: ποτέ δεν στέκεται όρθια όταν μπορεί να καθίσει και ποτέ δεν κάθεται όταν μπορεί να ξαπλώσει, ενώ κανονικά θα όφειλε να πηγαίνει με ρυθμό τροχάδην. Αφησε όμως τον χρόνο να κυλήσει ανεκμετάλλευτος μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, ανοίγοντας άγονες φιλοσοφικές συζητήσεις, με σκοπό να προσδιορισθεί το περιεχόμενο των όρων της αναδιάρθρωσης. 

Ποιος θα δείξει την κόκκινη κάρτα?

Τελικά, τσακώθηκαν ή όχι; Ήταν καλό το κλίμα στη συνάντηση ή ακραία φορτισμένο; Τα ‘σπασαν ή χώρισαν φιλικά; Ήταν όντως καθορισμένο εκ των προτέρων το δεύτερο ραντεβού, σε δεκαπέντε ημέρες; Ή μήπως προέκυψε αναγκαστικά, μετά το προχτεσινό αδιέξοδο;

Είπε την αλήθεια ο Βενιζέλος, στη συνέντευξη Τύπου, περιγράφοντας τη νυχτερινή διαπραγμάτευση με την τρόικα περίπου ως... «όλα καλά»; Ή προσπάθησε απλώς, με τον περίτεχνο λόγο του, να αποκρύψει την όποια εμπλοκή, για να μην τη μεγεθύνουν τα media του λαϊκισμού και ανατροφοδοτηθεί στο εσωτερικό της χώρας το αντιμνημονιακό καζάνι, που άρχισε να κοχλάζει ξανά με την είσοδο του Σεπτέμβρη; Και επιπλέον, για να μην δώσει αφορμή για νέες άγριες επιθέσεις στα κερδοσκοπικά όρνεα των αγορών; Αυτή η τελευταία εκδοχή μοιάζει πιό κοντά στην αλήθεια.

Είναι βέβαιο ότι διαφωνία για την αναπροσαρμογή των στόχων του ελλείμματος υπήρξε. Αλλά όχι τέτοια και τόση που τη ζωγράφιζαν οι κραυγές πανικού, χτες το πρωί. Όχι ικανή να τινάξει στον αέρα την ελληνική διάσωση. Την ύφεση τη βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί. Άρα, προφανώς οι στόχοι πρέπει να αναπροσαρμοστούν. Και σ’ αυτό κανείς δεν μπορεί να πει όχι.

Αλλού είναι το πρόβλημα. Άλλα (και πολύ γνωστά σε όλους) είναι τα πραγματικά αγκάθια στις σχέσεις με την τρόικα. Άλλα είναι εκείνα που έκαναν, και τούτη τη φορά, έξαλλους τους δανειστές μας.

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στο εδώλιο η (αθώα) κλωστική κάνναβη

Της Λινας Γιανναρου

Μπορεί κάποιος να αθωωθεί για την κατοχή ενός τσιγάρου χασίς, αλλά να καταδικαστεί για λίγο τσάι του Θεού; Στην Ελλάδα, όλα μπορούν να συμβούν. 

Στις αρχές Αυγούστου παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση το σχέδιο νόμου που προβλέπει την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ένα γενναίο βήμα προς την κατεύθυνση του διαχωρισμού χρηστών και εμπόρων. Ακόμα, όμως, εκκρεμεί ο διαχωρισμός μεταξύ ινδικής και κλωστικής (ή ήμερης) κάνναβης, του φυτού από το οποίο παράγονται πληθώρα ρούχων και τροφίμων, και το οποίο φυσικά δεν διαθέτει την «ένοχη» δραστική ουσία, με αποτέλεσμα εν έτει 2011 όσοι στη χώρα μας χρησιμοποιούν αυτά τα προϊόντα να κινδυνεύουν με δίωξη. Κάτι που βέβαια δεν ισχύει σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Βιοψία στο ΕΣΥ? Που πας χωρίς "μέσον" ρε Καραμήτρο..

Της ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΪΤΑΝΙΔΗ

Ελληνας του εξωτερικού εντόπισε ύποπτη ελιά στο δέρμα του, ενόσω παραθέριζε στη γενέτειρά του - την Ιστιαία Εύβοιας. Απευθύνθηκε στο Κέντρο Υγείας, όπου ο γιατρός με περίσσιο ζήλο του την αφαίρεσε και έπειτα του την προσέφερε σε συσκευασία δώρου.

Βιοψίες πραγματοποιούνται μόνον στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, με τον ασθενή να αναλαμβάνει τη μεταφορά!

Με τη σακουλίτσα παραμάσχαλα και το κλειδί του αυτοκινήτου στο χέρι, το δύσκολο έργο ανέλαβε η κόρη του. 

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γραφειοκρατία και ολιγωρία «έσβησαν» τα σχολικά βιβλία

Του Αποστολου Λακασα

Διά χειρός ελληνικού Δημοσίου, μύλος! Η οικονομική στενότης μπορεί να συνέβαλε στην καθυστέρηση της εκτύπωσης και της βιβλιοδεσίας των σχολικών βιβλίων. Αλλά να μην τα ρίχνουμε όλα στο ΔΝΤ... Το βέβαιον είναι ότι για τον πρωτοφανή κίνδυνο τα παιδιά να πάρουν φωτοτυπίες αντί για τυπωμένα βιβλία ευθύνεται η ελληνική γραφειοκρατία και η ολιγωρία τριών υπουργείων –Οικονομικών, Ανάπτυξης, Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης που δεν άκουσαν τις εκκλήσεις του υπουργείου Παιδείας– και ενός ανώτατου δικαστηρίου, του Ελεγκτικού Συνεδρίου. 

Η διαδικασία άρχισε από τον Φεβρουάριο του 2010 και ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει οριστικά. Τώρα, η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου και τα στελέχη του Οργανισμού Εκδοσης Διδακτικών βιβλίων (ΟΕΔΒ) τρέχουν χωρίς να ξέρουν πότε θα φτάσουν, πληρώνοντας τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και την έλλειψη ορθού προγραμματισμού. Με αισιόδοξες προβλέψεις ελπίζουν να προσφέρουν όλα τα βιβλία στους 1,5 εκατ. μαθητές ως... χριστουγεννιάτικο μποναμά.  

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενοπλες δυναμεις δύο ταχυτήτων. Απ τη μια οι ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ "χακί" ολυμπιονίκες, με πρακτορεία προ-πο , και άδειες ταξί (!!!) και απ την άλλη οι μαχιμοι αξιωματικοί που φτύνουν αίμα για μισθούς πείνας

«Θα ήθελα να πάω στην Ουάσιγκτον». Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αυτή την απάντηση έδωσε όμως με απόλυτη φυσικότητα στους αρμοδίους του Πενταγώνου έλληνας ολυμπιονίκης, ο οποίος φόρεσε τα «χακί» πριν από μερικά χρόνια, όταν ρωτήθηκε πού θα ήθελε να μετατεθεί.

Ο αρχικός αιφνιδιασμός των επιτελών του ΓΕΕΘΑ υπήρξε πλήρης.Το περιστατικό αυτό πάντως, βεβαιώνουν στρατιωτικές πηγές, δεν ηχεί διόλου παράξενα.Είναι μόνο μία περίπτωση του χάους που επικρατεί στις Ενοπλες Δυνάμεις με τους «χακί» ολυμπιονίκες. 

Οι περισσότεροι εξ αυτών όχι μόνον απολαμβάνουν ειδική μεταχείριση,αλλά έχουν και μηδαμινή προσφορά.Ορισμένοι μάλιστα ήταν επί μακρόν «εξαφανισμένοι» εκτός Ελλάδος χωρίς τα Γενικά Επιτελεία να μπορούν να τους εντοπίσουν! Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση τουλάχιστον δύο Γεωργιανών,με ελληνική υπηκοότητα, οι οποίοι ενώ αρχικά είχαν δηλώσει τόπο διαμονής την Αθήνα εντοπίστηκαν εκτός συνόρων και χρειάστηκε... επιχείρηση για την επιστροφή τους.

ΛΙΒΥΗ: Τέως μουτζαχεντίν ο διοικητής της Τρίπολης

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

«Η Αλ Κάιντα επιστρέφει στη Λιβύη». Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για προπαγανδιστικό πυροτέχνημα του Μουαμάρ Καντάφι, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά για ρεπορτάζ της -κάθε άλλο φιλικής προς το παλιό καθεστώς- Liberation. Oπως πρώτη αποκάλυψε η γαλλική εφημερίδα, στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης μετά την άλωσή της από τους εξεγερμένους ορίστηκε ο 35χρονος Αμπντελχακίμ Μπελχάτζ (γνωστός και ως Αμπντελχακίμ Αλ Ασάντι), ο οποίος διετέλεσε εμίρης της Λιβυκής Οργάνωσης Ισλαμικού Αγώνα (LFIG), πολέμησε στο Αφγανιστάν και συνελήφθη από τη CIA ως τρομοκράτης. 

Η περιπετειώδης διαδρομή του Μπελχάτζ έχει πολλά να διδάξει για τις διαρκείς ανατροπές στις σχέσεις των μεγάλων δυτικών δυνάμεων με τον ισλαμικό παράγοντα, αλλά και για τους κινδύνους που στοιχειώνουν τη μετακανταφική Λιβύη.

Αφού ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές σπουδές του με δίπλωμα πολιτικού μηχανικού, ο Μπελχάτζ πήγε το 1988 στο Αφγανιστάν για να πολεμήσει μαζί με τους μουτζαχεντίν -συμμάχους τότε των Αμερικανών- εναντίον των Σοβιετικών. 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η ενεργειακή απομόνωση εκνευρίζει την Αγκυρα

Του ΤΑΣΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ

Στη σκιά των νέων απειλών της Αγκυρας εις βάρος της Κύπρου, σε περίπτωση που η Λευκωσία προχωρήσει στα σχέδια για έρευνες εντοπισμού υδρογονανθράκων τον Οκτώβριο, παραμένουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, με εκκρεμή (και αβέβαιο) τον ορισμό ημερομηνίας για την επόμενη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας.

Ο εκνευρισμός που επιδεικνύει η τουρκική πλευρά δεν αφορά μόνο την αναπτυσσόμενη συνεργασία Αθήνας - Τελ Αβίβ - Λευκωσίας, με αποτέλεσμα την απομόνωσή της στο νέο ενεργειακό παιχνίδι που εξελίσσεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Αφορά και το γεγονός ότι αυτή φέρνει εμπόδια σε ένα στρατηγικό όραμα της κυβέρνησης Ερντογάν, η υλοποίηση του οποίου έχει ξεκινήσει τουλάχιστον από το 2008, αλλά αποτέλεσε και μέρος της ραχοκοκαλιάς του εκλογικού προγράμματος του τούρκου πρωθυπουργού τον περασμένο Ιούνιο. Το όνομα αυτού: «Η Τουρκία είναι έτοιμη, στόχος το 2023».

Καρδιά των σχεδιασμών αυτών αποτελεί η μετατροπή της γείτονος στο ενεργειακό πεδίο από «γέφυρα» μεταφοράς σε «κόμβο», αναβαθμίζοντας έτσι το ρόλο της σε ρυθμιστικό παράγοντα ανάμεσα στους παραγωγούς της Κασπίας και της Μ. Ανατολής και την Ευρώπη. Φυσικά πρώτη προτεραιότητα αποτελεί η πλήρης κάλυψη των εσωτερικών της ενεργειακών αναγκών σε χαμηλές τιμές.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Κυρίαρχη της Μεσογείου δηλώνει η Αγκυρα...

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Σε τροχιά έντασης και αποσταθεροποίησης οδηγεί την κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου η Τουρκία, καθώς με αφορμή την επιδείνωση των σχέσεών της με το Ισραήλ και την επικείμενη έναρξη ερευνών για φυσικό αέριο στην ΑΟΖ της Κύπρου, εκτοξεύει απειλές για χρήση ακόμη και στρατιωτικής βίας, ενώ δηλώνει "κυρίαρχος" της Μεσογείου.

"Η Τουρκία είναι η ισχυρότερη χώρα της περιοχής και θα προστατεύσει όχι μόνο τα δικά της δικαιώματα αλλά και τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου που έχει ανάγκη" δήλωσε ο πρόεδρος Α. Γκιουλ, με τον υπουργό Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου να δηλώνει ότι η χωρα του θα αναλάβει την εξασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο!

"Η Τουρκία, ως η χώρα που διαθέτει τη μεγαλύτερη σε μήκος ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο, θα λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας" δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Νταβούτογλου, σε μια πρωτοφανή ερμηνεία του διεθνούς δικαίου, το οποίο ορίζει επακριβώς το πώς εξασφαλίζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα και ποιοι θεσμοί είναι υπεύθυνοι για αυτή την αποστολή.

"Επίγεια σοφία"

"-«Δάσκαλε, δείξε μου το δρόμο»

- «Είναι στα πόδια σου»"

Αγνώστου

"Συχνά σκέφτομαι πόσο ο κόσμος θα ήταν πιο εύκολο να κυβερνηθεί, αν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι είχαν σπουδάσει στην Οξφόρδη."

Edward Halifax, 1881-1959, Άγγλος πολιτικός

"Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα δεν θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση, αλλά εκείνοι που δεν μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν."

Alvin Toffler, Αμερικανός συγγραφέας & μελλοντολόγος

Σαν σήμερα (5/9/ΧΧΧΧ)

1774: Δύο μήνες μετά την ανεξαρτησία των ΗΠΑ, το κογκρέσο μετονομάζει τις Ηνωμένες Αποικίες σε Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

1962: Θεμελιώνεται το γκολφ της Γλυφάδας.

1972: Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, άραβες τρομοκράτες του κινήματος «Μαύρος Σεπτέμβρης» επιτίθενται στο Ολυμπιακό Χωριό, σκοτώνοντας δύο μέλη της ισραηλινής ολυμπιακής ομάδας. Αργότερα, εννιά Ισραηλινοί, πέντε τρομοκράτες και ένας Δυτικογερμανός αστυνομικός, σκοτώνονται στις συγκρούσεις που έγιναν στο αεροδρόμιο του Μονάχου.

1997: Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Χουάν Αντόνιο Σάμαραγκ, ανακοινώνει ότι η Αθήνα είναι η πόλη που θα διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

1946: Γεννιέται ο Φρέντι Μέρκιουρι, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Φαρόκ Μπουλσάρα, τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος «Queen».

1997: Πεθαίνει η Μητέρα Τερέζα, καθολική μοναχή με σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο στην Ινδία. Το κοσμικό της όνομα ήταν Άγκνες Μπογιατζίου και ανήκε στην αλβανική μειονότητα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΟΙΡΑΙΩΝ ΚΑΙ ΑΣΩΤΩΝ ΕΙΣ ΚΛΕΙΝΟΝ ΑΣΤΥ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΠΙΖΩΝΤΩΝ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΦΙΟΡΑΝΤΕ

Πάει κι αυτός ο Αύγουστος

εις κάδους σκουπιδίων

απ’ τήν σφαλιάρα

π’ άρπαξε

εκ τών επιτηδείων.

Γυμνοί καί ανακόλουθοι

ως τών Σκυθών αγέλες

άλλοι υπέκυψαν εδώ

κι άλλοι στίς Σεϋχέλλες.

Πλάνη εξέτρεφε ο Γραικός

ως γόνος Αλεξάνδρου

από τά Πάνω Σούρμενα

ως τίς ακτές τής Άνδρου.

Πήγε γιά διασκέδαση

δίχως νά καταλάβει

ότι καρτέρι τού ’στησαν

ληστές καί εργολάβοι.

Ασυλο εξόχως ανιάτων

«...Την βλέπεις την πιπεριά; Τη βρήκα μόνο με δέκα ευρώ και 23% ΦΠΑ». (Σκηνή από το έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον χοντρό»)

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

Το καλοκαίρι έφυγε. Πήγε εκεί που μαζεύονται όλα τα παλιά καλοκαίρια και κουτσομπολεύουν τις ψευδαισθήσεις των οπαδών τους.

Τους έρωτες που περισσότερο επενδύουν στην άμμο και λιγότερο στην αιμορραγία, τη μελαγχολία των αναμνήσεων εκείνων που σε λίγο καιρό θα τους τυλίξει το σύννεφο της άνοιας και της σιωπής, τη γεύση των φρούτων που παλεύουν με τη νόσο της νοσταλγίας κι άλλα τέτοια.

Φυσικά μας άφησε παρακαταθήκες σοβαρών άρθρων εφημερίδων (συμβουλές με βάση την ηθική του οφθαλμοφανούς), συναινέσεις με δημοκρατικό εννοείται έρεισμα, φεστιβαλικά πειράματα παρηγοριάς, αριστοφανικά λύματα με περισπούδαστο αμπαλάζ και άλλα πολλά που ο θεός της βαρεμάρας θα ανακυκλώσει από δουλική υποχρέωση στο καλοκαίρι που αποχώρησε με προίκα οκτώ Μποφόρ και μπόλικη στάχτη ελιάς και πεύκου. Εφυγε με τις χαλαρές τύψεις μας για όσα δεν ζήσαμε, αγνοώντας το χρόνο για ακόμη μία φορά... αλλά δεν έχει και τόση σημασία πια.

Ο χρόνος ξέρει να τακτοποιεί τον πανικό του πολύ καλύτερα από τους άρχοντες, που όσο περνά ο καιρός δείχνουν τα χάλια της αιμοσφαιρίνης τους. Ωστόσο, υπάρχει κάτι σαν χαρά μετά από μακρά περίοδο πένθους: η συνηγορία των πολιτικών δυνάμεων στο ζήτημα της Παιδείας.  

Αντε τώρα να δούμε τη συνέχεια. Ποιος θα βρίσκει παρηγοριά στο «άσυλο», πόσα τσαντίρια θα κατασκηνώνουν, ποιος θα δέρνει τους πρυτάνεις, πόσες φορές θα κατεβαίνει η ελληνική σημαία από το πανεπιστήμιο για να αντικατασταθεί από την μαύρη της πειρατικής οργής; Τα μαγαζάκια των κομματικών αντιπαραθέσεων πού θα μετακομίσουν; Και η γνώση; Θα είναι γνώση ή πάλι αφορμή για επαναστατημένο χαβαλέ;

Το τέλος των προνομίων

Tου Aποστολου Λακασα

Είναι αλήθεια ότι δεν ξενίζουν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων στον νέο νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο οποίος ψηφίσθηκε την περασμένη εβδομάδα. Ολοι τις περίμεναν, από τη στιγμή που με τον νόμο κόβεται η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ιδρυμάτων και οι «φοιτητοπατέρες» χάνουν προνόμια.

Το υποκριτικό είναι ότι ως διακύβευμα των αντιδράσεων προτάσσουν την υπεράσπιση του δημόσιου, δημοκρατικού πανεπιστημίου, η οποία πλήττεται, όπως λένε, από τον νέο νόμο. Παραβλέπουν, βέβαια, και το κάνουν σκοπίμως, τον ρόλο που έχουν διαδραματίσει οι ίδιες οι παρατάξεις στη χρόνια υποβάθμιση του δημόσιου, και κυρίως του δημοκρατικού, χαρακτήρα των ελληνικών πανεπιστημίων. 

Ουκ ολίγα είναι τα πρόσφατα περιστατικά στα οποία εκπρόσωποι παρατάξεων έχουν καταλύσει τις δημοκρατικές διαδικασίες και την τάξη εντός των ιδρυμάτων. Σταχυολογώντας περιπτώσεις, δεν νομίζω ότι θα βρεθεί κάποιος να υποστηρίξει ότι είναι δημοκρατική πράξη η ομηρία, εντός της αίθουσας συνεδριάσεων, πανεπιστημιακών από φοιτητές μόνο και μόνο για να εκφοβισθούν και να υιοθετήσουν τις θέσεις των παρατάξεων. Ή μήπως είναι δημοκρατική πράξη το χτίσιμο των γραφείων πρυτάνεων ή το γιαούρτωμα άλλων;